มารประหัตถ์ฟ้า (จบ)

บทที่222 พลังแห่งโลกา

        ทุกผู้ต่างนิ่งค้างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าโดยเฉพาะคนของนิกายเทวะวจนะ เห็นอยู่กับตาว่าใบหน้าที่ผ้าคลุมหลุดร่วงเผยออกนั้นคือใบหน้าของไป๋เหิ่นซินแต่เหตุใดไป๋เหิ่นซินจึงเป็นผู้ฝึกปรือพลังญาณได้ ต่างจากเหล่าผู้ฝึกญาณเดนตายจากหุบเขาเร้นลับพอเห็นผ้าคลุมหน้าหลุดออก ความตรึงเครียดก็กลับกลายเป็นยินดี พวกมันไม่เคยเห็นกับตาตนเองว่าแสงสังหารแห่งวจนะมีใบหน้าเช่นไรแต่พวกมันเคยเห็นใบหน้าสายเลือดสุดท้ายแห่งตระกูลหลงมาตั้งแต่ยังเด็ก

        นางก็คือหลงผิง บุตรีของหลงฮูหยิน และเป็นศิษย์เอกของอวิ๋นเซี่ยวซุน!

        แม้ไม่เข้าใจว่านางกลับกลายเป็นเจ้าสาวบนลานมหาพิธีได้อย่างไรทั้งที่ควรจะถูกจับทรมาน และไม่เข้าใจว่าเหตุใดฝ่ายศัตรูจึงบอกว่านางคือแสงสังหารแห่งวจนะแต่เมื่อสถานการณ์พลิกผันแล้ว พวกมันก็ต่างโห่ร้องด้วยน้ำเสียงที่กึกก้องยินดีขึ้นมาจนสุดเสียง

        “แม่นางหลงผิง…”

        “ฆ่ามันเลย!!!”

        จนถึงตอนนี้มหาเทวะเทียนหมิงค่อยเข้าใจต่อเรื่องราวมันมองใบหน้าที่เหี่ยวย่นของอวิ๋นเซี่ยวซุนพลางกล่าวว่า

        “แท้จริงเจ้ากลับซ่อนไม้ตายข้างกายข้ามาโดยตลอดไม่น่าเชื่อว่าข้ากลับมองไม่เห็นสายเลือดปัญหาที่ห่างเพียงเอื้อมสัมผัส ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะถึงขั้นสละพลังชีวิตแลพลังวิญญาณฝึกปรือนับพันปีแก่นางและที่ไม่น่าเชื่อยิ่งกว่านั้น สตรีอายุเพียงเท่านี้กลับสามารถเป็นภาชนะรองรับพลังญาณที่มหาศาลของเจ้าได้"

        อวิ๋นเซี่ยวซุนแย้มยิ้มมองฝ่ามือของศิษย์รักที่กำลังเรืองรองอัดแน่นไปด้วยมวลมหาวิถีพลังญาณเทียบเทียมฟ้านึกถึงการลอบเข้าสู่นิกายเทวะวจนะคืนนั้นเพื่อช่วยเหลือนาง แต่หลงผิงกลับแสดงสายตาที่มุ่งมั่นนางบอกเรื่องราวว่าจู่ๆ นางก็ถูกธรรมบาลมุทราบีบบังคับให้สวมรอยเป็นเจ้าสาวของมหาเทวะเทียนหมิงนางไม่อยากปิดโอกาสนั่น เพราะนี่คือโอกาสอันดีที่จะได้เข้าใกล้มหาเทวะเทียนหมิง โอกาสที่จะได้จัดการมันและนางยังได้เปิดเผยถึงการเข้าถึงจุดสูงสุดของขีดจำกัดทั้งสามอันได้แก่ เข้าถึงธรรมชาติกายาหยินหยางสมบูรณ์ และโลหิตกระตุ้นไร้ก้นบึง เมื่อเป็นเช่นนั้นอวิ๋นเซี่ยวซุนจึงได้ตัดสินใจจะเปิดศึกสุดท้ายเมื่อศิษย์ที่มันเฝ้าฟูมฟักสำเร็จสิ่งที่มันต้องการอย่างเหนือความคาดหมาย มันจึงได้ถ่ายเทพลังทั้งหมดแก่นางพร้อมบอกเหตุผลรวมถึงแผนการออกไป ซึ่งทั้งหมดได้ประสบผลอยู่ในขณะนี้

        “นี่ก็คือความน่ากลัวแห่งสายเลือดที่เจ้าไม่อยากเจอไงล่ะความเข้าใจต่อธรรมชาติที่ลึกซึ้งเกินกว่าจินตนาการ ร่างที่ยืดหยุ่นแบกรับกับวิถีเหนือสรรพสิ่งสายเลือดที่ซ่อนแฝงไปด้วยพลังแห่งก้นบึ้ง เหล่านี้ข้าคิดว่าต้องใช้เวลาหลายสิบปีหรืออาจเป็นร้อยปีที่จะกระตุ้นให้มันแสดงผลออกมาถึงขีดสูงสุดแต่ไม่เลย สวรรค์กลับส่งเสริมข้าให้พบเจออัจฉริยะเหนือเทวะนางนี้"

        “เจ้าไม่เสียดายชีวิต?”

        อวิ๋นเซี่ยวซุนยังคงแย้มยิ้ม

        “ตั้งแต่ฟ้าเปิด ข้าก็รู้สึกว่าใช้ชีวิตบนวัฏสังขารนี้มานานเกินพอแล้วซึ่งเจ้าเองก็เช่นกัน เช่นนั้นแล้วข้าจึงไม่ลังเลที่จะทำทุกสิ่งเพื่อให้ยุคสมัยของพวกเรานั้นจบลงจงปล่อยวางเสียเถิด ปฐพีนี้เป็นของผู้คน มิใช่ของเจ้าเพียงผู้เดียว"

        มหาเทวะเทียนหมิงจนถึงบัดนี้ก็ยังมีสีหน้าไม่แสดงอารมณ์ด้านใดออกมาไม่ว่าจะดีใจ เสียใจ หรือโกรธแค้น หน้าของมันยังตายด้าน มันถือตนเป็นเทพ เช่นนั้นเทพในอุดมคติของมันคืออยู่เหนือโลกหล้าตัดขาดจากกิเลส ทุกสรรพสิ่งเป็นเพียงเถ้าธุลีทัดเทียมกันหมด

        “ข้าจะไม่จบสิ้นเพียงเพราะเถ้าธุลีที่เวียนว่ายบนวัฏสังขารอย่างพวกเจ้า"

        กล่าววาจา แสงสีทองเรืองรองก็ก่อตัวเป็นอักขระที่วนเวียนรอบตัวมันทุกวาจา ทุกประโยคที่มันกล่าว เหล่านี้ล้วนเป็นวาจาที่ศักดิ์สิทธิ์ ล้วนเป็นวจนะคาถาที่เหนือหล้ากายาขยับไม่ได้ แต่ปากของมันยังขยับได้ วจนะคาถาของมันจึงสำแดงปาฏิหาริย์ ส่งเสียงคำรามครืนครั่นราวกับมังกรสวรรค์ที่เตรียมพุ่งทะยานสังหารหลงผิง

        มังกรที่ก่อรวมจากอักขระแห่งวจนะคาถาคำรามเป็นคำรบสองพร้อมพุ่งฉวัดเฉวียนราวฟ้าพิโรธทว่าลอยพุ่งออกไปได้แค่คืบ ที่หางของมันกลับปรากฏโซ่ตรวนโลหิตที่ผสานเป็นกรงกักขังไว้มิให้มันพุ่งออกไปได้ตามใจชอบอวิ๋นเซี่ยวซุนใช้พลังร่างกายเฮือกสุดท้ายพันธนาการร่างของเทียนหมิง และใช้โลหิตหยาดสุดท้ายสร้างค่ายกลพลังญาณผนึกวจนะคาถาจอมมารแห่งปฐพีผู้นี้ใช้ทุกสิ่งที่มีในเสี้ยวสุดท้ายเพื่อสร้างช่องว่างและเวลาแก่หลงผิง

        “นี่เจ้า!”

        มุมปากของอวิ๋นเซี่ยวซุนปรากฎร่องรอยโลหิตที่ไหลซึมเป็นทางทว่ามันยังคงมีรอยยิ้มอยู่ได้

        “ข้าสัมผัสได้ถึงความโกรธและจิตใจที่กระเพื่อมของเจ้าแล้วคงตระหนักได้แล้วสินะว่าตัวเจ้าเองก็เป็นเพียงเถ้าธุลีหนึ่งบนกฎเกณฑ์แห่งวัฏสังขาร”

        “ไม่จริง ตัวข้านั้นคือองค์เทพแห่งโลกใบนี้!”

        เสียงคำรามของมหาเทวะส่งผลให้มังกรอักขระแผ่แสงเจิดจ้ามากยิ่งขึ้นพุ่งหมุนวนรุนแรงราวพายุคลั่ง จนสุดท้ายทำลายค่ายกลโลหิตของอวิ๋นเซี่ยวซุนจนแหลกลานพร้อมกันนั้นมังกรอักขระก็ระเบิดกระจัดกระจายเป็นเสี่ยงๆ มหาเทวะจึงกำลังบริกรรมคาถาเพื่อก่อรวมมันจากเศษเสี้ยวอีกครั้งทว่าครานี้หลงผิงพลันลงมือแล้ว

        หลงผิงทุ่มพลังญาณสุดท้ายที่มี ผสานกายา กลืนกินโลหิตผนึกสมดุลธรรมชาติ ผนวกรวมสุดยอดพลังญาณที่แหวกฟ้าจนเป็นช่องเปิดขนาดใหญ่ หมุนวนด้วยพลังแห่งสรรพสิ่งที่คล้ายก่อเกิดจากปฐพีแห่งนี้มีปณิธาน ความวาดฝัน ความหวัง ความทุกข์ ความสุข และกิเลสทั้งปวง พลังนี้ก่อรวมเป็นรูปทรงกลมคล้ายกับพลังนั่นเป็นโลกใบหนึ่ง

        มันก็คือพลังแห่งโลกมนุษย์ ต้นกำเนิดพลังญาณมาจากทุกสรรพสิ่งบนโลกมนุษย์นี่คือพลังญาณแห่งมนุษย์!

        ผู้คนฝึกปรือพลังญาณเพื่อหวังทะลวงวิถีฟ้าไปเป็นเซียน

        แต่ความเข้าใจของหลงผิง ความเข้าถึงธรรมชาติอย่างลึกซึ้งของนางการได้เปิดโลกทัศน์และปณิธานของคน นางจึงได้เข้าใจว่าพลังญาณมิใช่วิธีฟ้า แต่มันคือวิถีชีวิตของสรรพสิ่งบนโลก

        พลังสุดท้ายของนางที่ปลดปล่อยออกมาจึงมีรูปแบบคล้ายโลกมนุษย์!

        “เจ้ากลืนกินสร้างความทุกข์เข็นแก่โลกนี้มามากจงรับความเจ็บปวดจากโลกของพวกเราคืนกลับบ้าง… ย่าห์!”

        ตูมมม!!!!!

        เสียงกึกก้องกัมปนาทระเบิดออกอย่างรุนแรงสร้างความอื้ออึงสะท้อนสะท้านไปทั่วอาณาบริเวณของนิกายเทวะวจนะราวกับว่าที่แห่งนี้มีวัตถุขนาดใหญ่จากนอกนภากาศร่วงหล่น มวลพลังราวกับจะผ่าพื้นพิภพแห่งนี้ไม่ว่าผู้คน ยอดฝีมือ หรือเหล่าผู้กล้ามากมายจะปลดปล่อยพลังปกป้องตนเองพร้อมกัน ขนาดอยู่ห่างจากรัศมีแห่งพลังพวกมันยังโดนเศษเสี้ยวแห่งพลังนั่นกวาดม้วนจนระเนระนาดบาดเจ็บยากลุกยืน สรรพสิ่งที่อยู่รอบบริเวณล้วนศิโรราบต่อพลังการโจมตีเดียวและเป็นพลังโจมตีสุดท้ายของหลงผิงไม่เว้นแม้แต่มหาเทวะเทียนหมิง!

        “ทะท่าน มะมหาเทวะ"

        เหล่าคนจากนิกายเทวะวจนะที่จับตาอยู่ก็พลันตื่นตระหนกศิษยานุศิษย์ รวมถึงเหล่าประชาชนที่ยังพอมีสติได้เห็นภาพตรงหน้าก็ตาเบิกกว้าง เสียงของพวกมันสั่นเครือความหวาดกลัวรุกคืบถึงก้นบึง ภาพที่เห็นตรงหน้า ใต้แอ่งปฐพีที่โล่งเตียนขนาดใหญ่ ร่างมหาเทวะเทียนหมิงได้แหลกลานเหลือเพียงส่วนหน้าอกไปถึงศีรษะแววตาเหลือกถลนพร้อมโลหิตที่เป็นทาง สภาพของมันตอนนี้ไม่เหลือเคล้าแห่งมหาเทวะผู้ศักดิ์สิทธิ์สูงส่งแม้เพียงนิดแต่เป็นซากที่ใกล้ตายเต็มทีซากหนึ่ง

        มหาเทวะเทียนหมิงพ่ายแพ้!

        ทุกคนยังปากอ้าตาค้างต่อเหตุการณ์เบื้องหน้ามีเพียงหลงผิงที่ร่างโชกไปด้วยโลหิตเพราะฝืนปลดปล่อยพลังที่กัดกินพลังชีวิตอย่างมหาศาลเข้าไปประคองอาจารย์ออกมาพวกมันศิษย์และอาจารย์มีสภาพที่ทุลักทุเลไม่แตกต่าง ล้วนสาหัสแลสูญเสียพลังชีวิตไม่น้อยทว่าผลลัพธ์ที่พวกมันใช้สิ่งสำคัญสละมา ช่างหอมหวานยิ่งนัก

        “อาจารย์ พวกเราทำสำเร็จแล้ว”

        อวิ๋นเซี่ยวซุนมองแผ่นฟ้าผ่านม่านโลหิตที่ปกคลุมนัยน์ตา

        “ดีที่มันยังบาดเจ็บสาหัสจากครานั้น พลังจึงลดทอนไม่เต็มที่และประการสำคัญ ดีที่ข้าพบศิษย์อย่างเจ้าได้ทันเวลา”

        หนึ่งศิษย์หนึ่งอาจารย์เผยยิ้มอย่างยินดีบนใบหน้าสองขาล้วนต่างพากันก้าวไม่ออกแล้ว เป็นหลงฮูหยินที่ไม่ทราบมาถึงเมื่อไหร่ รีบทะยานเข้าไปรับร่างบุตรีและอวิ๋นเซี่ยวซุนไว้นางมองคนทั้งสองด้วยน้ำตาที่รื้อชื้นและความปลื้มปิติ

        “พวกเราทำสำเร็จแล้ว โลกที่มืดมนของพวกเราสว่างอีกครั้งแล้ว"

        “เฮ"

        เสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องไปทั่วปฐพี เหล่าผู้ฝึกญาณกำลังพลแดนตะวันตก รวมถึงเจ็ดพรรคใหญ่ต่างพากันมีแรงฮึกเหิมฝืนลุกยืนจากอาการบาดเจ็บพวกมันมีความเครียดแค้นต่อนิกายเทวะวจนะเป็นทุนเดิม เมื่อเห็นนิกายเทวะวจนะระส่ำไร้หัวผู้คนของนิกายราวกับหมดอาลัยตายอยาก พวกมันก็หวังเข้าปิดฉากเข่นฆ่าให้สิ้นซากทันที

        ปู้ชิงเถาและเส้าเทียนฝืนสังขารเพื่อขัดขวางแต่ลำพังเสียงของพวกมันคงมิอาจส่งถึง เจียวมิ่งเองก็มิอาจกล่าวสิ่งใดเพื่อทัดทานได้ทว่าหนึ่งวาจาที่แหบแห้งของสตรีในชุดเจ้าสาวดังมา เพียงหลงผิงถ่ายทอดกระแสเสียงกึกก้องทุกผู้ก็ต่างหยุดยั้งทันที ผู้ที่สามารถสังหารมหาเทวะเทียนหมิงได้ มิใช่คนที่พวกมันจะขัดขืน

        หลงผิงให้มารดาช่วยประคองจนยืนนิ่ง นางถ่ายทอดกระแสเสียงให้ทุกผู้ได้ยินอย่างแจ่มชัด

        “หยุดได้แล้ว การต่อสู้สิ้นสุดแล้ว ไม่จำเป็นต้องสู้กันอีก”

        เสียงที่ไม่ยินยอมของเหล่าผู้ฝึกญาณดังมาเป็นทอดๆ

        “แต่พวกมันสังหารล้างพ่อแม่พี่น้องของพวกเรา”

        “ทั้งยังบีบคั้นพวกเราจนมีสภาพที่อยู่ไม่สู้ตาย”

        “ท่านลืมแล้วหรือว่าตระกูลท่านก็ถูกพวกมันฆ่าล้าง"

        หลงผิงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนผ่อนออก

        “ข้ารู้ ข้าเองก็มีความรู้สึกเช่นเดียวกับพวกท่านแต่หากยังคงจองเวรต่อกันอยู่ ความแค้นนี้อีกร้อยปีก็มิอาจจบสิ้น หากคิดแก้แค้นกันไปกันมาปฐพีก็คงมิอาจสงบสุขอย่างแท้จริง และหากพวกท่านไล่สังหารล้างพวกมัน บีบคั้นพวกมันให้ตกอยู่ในสภาพเช่นเดียวกับพวกท่านในอดีตเช่นนั้นพวกท่านจะต่างจากพวกมันอย่างไร"

        ทุกผู้ได้ฟังกระแสเสียงที่นางถ่ายทอดต่างพากันนิ่งคิดเหล่าคนจากนิกายเทวะวจนะหลายผู้ ประชาชนหลายคนก็เริ่มคิดตาม ความรู้สึกผิดในใจจึงก่อเกิดแม้พวกมันจะทำตามคำสั่ง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นคนลงมือ แต่สตรีน้อยนางนี้กลับมองโลกอย่างบริสุทธิ์เป็นถึงผู้มีพลังอำนาจแต่กลับเปี่ยมไปด้วยเมตตา แตกต่างจากสมมุติเทพของพวกมันอย่างสิ้นเชิง

        คนจากนิกายเทวะวจนะหลายผู้ยังคงไม่เข้าใจในตัวตนของสตรีนางนี้เรื่องหน้าตาของนางแม้จะเหมือนไป๋เหิ่นซินไม่ผิดเพี้ยน แต่กลับมีจิตใจที่แตกต่าง ความเย็นชาจนดูลึกลับน่าเกรงขามหาได้มีบนตัวสตรีนางนี้ไม่

        ในนิกายเทวะวจนะ คำตอบนี้มีเพียงธรรมบาลมุทราที่รู้นางในตอนนี้ก็ตกตะลึงมิต่างจากผู้อื่น ซ้ำยังตกตะลึงเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าสตรีที่มีหน้าตาเหมือนกันกับไป๋เหิ่นซินศิษย์ของตนจะเป็นตัวการที่สังหารมหาเทวะเทียนหมิงได้ธรรมบาลมุทราไม่คิดว่าเรื่องจะลงเอยด้วยความเลวร้ายเช่นนี้ เพราะเรื่องการสลับตัวเจ้าสาวเป็นแผนการของนางเอง!