ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        เย่ชิงชิงวางห่อเล็กๆของตนเองและหมวกผ้าโปร่งลงบนโต๊ะ จากนั้นควักกล่องของขวัญเล็กๆ ออกจากอกเสื้อแล้วกล่าวว่า "ได้ยินว่าวันมงคลของคุณชายใหญ่สกุลเผยใกล้เข้ามาแล้วนี่คือของขวัญที่ท่านแม่ของข้าฝากมาให้เจ้าค่ะ"

        "หัวหน้าผู้ดูแลอวี๋ปากมากอีกแล้วหรือ?" เผยรุ่นจือหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้แล้วยื่นมือออกไปรับ "พวกเจ้าช่างมีน้ำใจนัก"

        หัวหน้าผู้ดูแลอวี๋เป็นหัวหน้าผู้ดูแลที่ห้างร้านไท่หรานส่งไปรับสินค้าที่หมู่บ้านเถียนซินทุกวันหลังจากคุ้นเคยกันมานาน ทุกคนก็เริ่มสนิทสนม จึงมักจะพูดคุยกันบ้างงานแต่งงานของคุณชายใหญ่เผยเป็นเรื่องมงคลที่ทุกคนในจวนต่างก็รับรู้สกุลเคอถือเป็นตระกูลใหญ่ในท้องถิ่น และคุณชายใหญ่ยังมียศตำแหน่งติดตัวด้วยดังนั้นงานแต่งงานในครั้งนี้ย่อมต้องเป็นงานใหญ่ที่สมเกียรติบรรดาบ่าวไพร่จึงพลอยรู้สึกเป็นเกียรติไปด้วย

        เมื่อนางซูทราบเรื่องนี้ก็อยากร่วมยินดีเพียงแต่ครอบครัวของพวกนางกับคุณชายใหญ่เผยไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยและคงไม่ได้ไปร่วมงานแต่งงานด้วย จึงให้ชิงชิงนำของขวัญเล็กๆ น้อยๆนี้มาให้เพื่อแสดงความยินดี

        เย่ชิงชิงชายตามองอี้เหวินฉวินแล้วถามว่า "ท่านไม่เสียใจหรือ?"

        อี้เหวินฉวินตะลึงชี้ไปที่ตัวเองแล้วถามว่า "ข้า? ข้าทำไมหรือ?"

        "ก็... ข้าได้ยินว่าท่านชอบคุณหนูเคอมากเลยนี่"

        "พูดเหลวไหล!" อี้เหวินฉวินโวยวายทันทีเขาบ่นอย่างไม่พอใจ "ข้าแค่สนใจเล็กน้อยเท่านั้นเจ้าไปรู้มาจากไหน? ต้องเป็นเผยฉางสี่ปากพล่อยคนนั้นแน่!"

        "เผยฉางสี่ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ" เย่ชิงชิงยักไหล่มองไปทางเผยรุ่นจือที่อยู่ตรงข้าม แล้วชี้ไปที่เขาจากนั้นก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า"แน่นอนว่าคุณชายเจ้าของห้างเป็นคนบอกข้าเองแหละ~"

        อะไรนะ?อี้เหวินฉวินได้ยินดังนั้นก็ตกใจและโกรธจัด เขาชี้ไปที่เผยรุ่นจือไม่นึกเลยว่าสหายสนิทผู้นี้จะประพฤติตนไร้ยางอายกล้าพูดเรื่องของเขาในที่ลับเช่นนี้!

        เผยรุ่นจือที่ถูกปรักปรำต่อหน้ากลับไม่โต้แย้งแถมยังโบกมือไล่เขา "ข้ากับเสี่ยวชิงชิงมีเรื่องสำคัญที่ต้องปรึกษาหารือเหวินฉวินเชิญตามสบายเถิด"

        อี้เหวินฉวินแทบไม่เชื่อหูตัวเองเขาได้ยินคำพูดที่ไม่สุภาพ และคำพูดไล่แขกเช่นนั้นด้วย!

        "รุ่นจือ เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว!"

        เมื่อเผชิญหน้ากับข้อกล่าวหาทั้งน้ำตาเหล่านี้เผยรุ่นจือไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ช่างเย็นชาไร้ความรู้สึกโดยแท้!

        อี้เหวินฉวินยู่ปากแล้ววิ่งจากไปเย่ชิงชิงเบือนหน้าไปแอบหัวเราะอย่างมิอาจห้ามได้นางนึกภาพเขาเป็นสะใภ้ตัวน้อยที่กำลังน้อยใจแล้วยิ่งขำ

        "เสี่ยวชิงชิง เอาของมาแล้วใช่หรือไม่?"

        เผยรุ่นจือยกกาน้ำชารินน้ำร้อนที่กำลังเดือดพล่านลงในถ้วยชาช้าๆส่งกลิ่นหอมฟุ้ง

        เย่ชิงชิงกดห่อเล็กๆของตนไว้ แล้วเลื่อนออกไปจากนั้นก็กล่าวว่า "ท่านต้องคืนเงินสองร้อยห้าสิบตำลึงให้ข้าก่อน"

        "เสี่ยวชิงชิงพูดอะไรเช่นนั้น เราสองคนค้าขายกันอย่างสุจริตมาโดยตลอดข้าไม่เคยติดเงินเจ้าเลย"

        เย่ชิงชิงกัดฟันกรอด"เมื่อไหร่ท่านจะเลิกเอาแต่บังคับซื้อบังคับขายเช่นนี้ที่ดินผืนนั้นข้าไม่เอา!"

        "น่าเศร้าใจนัก" เผยรุ่นจือแบมือออก เขาค่อยๆลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า "ที่ดินอันเป็นมงคลเช่นนั้นผู้คนมากมายเฝ้าปรารถนา แต่เสี่ยวชิงชิงกลับตาไม่ถึง..."

        "หากพูดตามหลักเหตุผล เส้นทางภูเขานั้นแคบนัก แม้แต่รถม้ายังผ่านไปมาลำบากหากท่านจะไปอยู่ที่แห่งนั้น เรื่องการกิน การอยู่ การเดินทางย่อมต้องมีเส้นทางหลักไม่ใช่หรือ?" ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไกลตัวแค่เรื่องปลูกบ้านก็พอ การขนส่งวัสดุก่อสร้างก็ไกล แถมยังไม่มีถนนใหญ่อีกด้วย!

        เมื่อเทียบกับสกุลเผยแล้วนางก็เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาๆ ไหนเลยจะมีเงินสร้างถนน สร้างบ้านหรือปรับพื้นที่ภูเขาได้... นางจะไม่ยอมถูกเขาหลอกเป็นอันขาด!

        "เจ้ายอมละทิ้งที่ดินผืนนั้นของข้าจริงๆ หรือ?"

        เสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนเขาเอื้อมมือไปจับมือของนาง แล้วกดฝ่ามือนุ่มนิ่มของนางลงบนเอวของเขาและดูเหมือนจะเลื่อนลงไปอีก

        เวรเอ๊ยเวรเอ๊ย! เย่ชิงชิงตกใจประหนึ่งถูกไฟฟ้าช็อต นางรีบชักมือกลับแล้วถอยหลังไปสองก้าวบัดซบ! นี่มันจิ้งจอกปีศาจชัดๆ!

        นางยังตกใจจนไปไม่เป็นเผยรุ่นจือก็ขยิบตาทีเล่นทีจริงแล้วกล่าวว่า "ล้อเล่นน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?"

        ล้อเล่นบ้านท่านสิ!เย่ชิงชิงจ้องมองเขา แล้วรีบแกะห่อเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้านาง เปิดกล่องออกภายในนั้นเผยให้เห็นขวดทรงหญิงงามสิบสองขวดที่บุด้วยผ้าเนื้อนุ่ม

        เย่ชิงชิงดันกล่องไปข้างหน้าแล้วตบโต๊ะอย่างคนทวงหนี้ "เอาเงินมา!"

        ขวดกระเบื้องเคลือบทรงหญิงงามสีขาวรูปร่างน่ามอง เรียงรายเป็นระเบียบ รอคอยให้เลือกสรร

        "เสี่ยวชิงชิงจะช่วยอ่อนโยนกับข้าสักนิดไม่ได้เลยหรือ?" เผยรุ่นจือยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ แล้วใช้นิ้วชี้แตะโต๊ะ "ยื่นมือออกมาสิ"

        เย่ชิงชิงนั่งอยู่ตรงข้ามเขาไม่ขยับ สีหน้าของนางแสดงออกว่าไม่ไว้วางใจอย่างชัดเจนเนื่องจากคนบางคนมีประวัติมากเกินไป นางจึงต้องสงสัยไว้ก่อน

        นางไม่ขยับเขาก็ไม่ขยับ ทั้งสองนั่งอยู่ตรงข้ามกัน ปล่อยให้กลิ่นชาหอมกรุ่นอบอวลไปทั่ว

        เห็นได้ชัดว่าวันนี้เผยรุ่นจือว่างมากหลังจากผ่านไปนานครึ่งค่อนวัน ก็ไม่เห็นเขารีบร้อนแต่อย่างใดไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้เรื่องความอดทน เย่ชิงชิงคิดอย่างเคียดแค้นแล้วแบมือออกต่อหน้าเขา รอดูว่าเขาจะมาไม้ไหน!

        เผยรุ่นจือยิ้มเล็กน้อยไม่แกล้งนางอีกแล้ว เขายื่นนิ้วชี้ไปแตะฝ่ามือนาง แล้ววางทองคำสองสามก้อนลงไป

        ทองคำ!ดวงตาของเย่ชิงชิงเป็นประกายนี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นทองคำหลังจากทะลุมิติมาหลายปี! (นางยังยากจนเหลือเกินเอ่อ... เครื่องประดับไม่นับนะ)

        ทองคำสองสามก้อนนี้มีน้ำหนักไม่น้อยน่าจะราวๆ สองร้อยถึงสามร้อยตำลึงกระมัง? เย่ชิงชิงไม่ค่อยแน่ใจนักจึงเงยหน้ามองเผยรุ่นจือ