(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 95 ศักดิ์ศรีที่ถูกปลดลงมา

“ไสหัวไป!”

ประธานวรชัยคำราม ก่อนที่นักธุรกิจเฒ่าที่เข้ามาเสนอขอซื้อที่ดินและกิจการจะวิ่งเผ่นแนบหางจุกตูดกลับไปทันทีที่ถูกไล่ตะเพิด

หลังจากที่ไล่อีกฝ่ายออกไปแล้ว ประธานวรชัยก็นั่งเอามือกุมหัวหมดสภาพด้วยความเครียดเช่นเดียวกัน เพราะตอนนี้ตัวเองก็อยุ่ในสภาวะที่ใกล้จะจนตรอกแล้วจริงๆ ขนาดบริษัท Victory ที่เป็นธุรกิจหลัก ในตอนนี้ก็ต้องทยอยปลดพนักงานเพื่อคงบริษัทให้อยู่รอดต่อไปได้อีกด้วย

“แม่งเอ๊ย~!” ประธานวรชัยเครียดจัด แม้ในมือจะสินทรัพย์อยู่อีกมาก แต่กระนั้นด้วยคนที่เข้ามาขอซื้อล้วนเหมือนจะตั้งใจกดขี่ข่มเหงตัวเองอยู่ตลอด บางคนเข้ามาเสนอราคาที่แทบจะเทียบเท่ากับราคาตลาด บางคนต่ำกว่าตลาดเลยก็มี

และที่มันเป็นแบบนี้ก็เพราะทุกคนต่างที่จะฉวยโอกาสตอนที่ประธานวรชัยกำลังล้ม หวังฉวยโอกาสได้สินทรัพย์ของประธานเฒ่าที่สภาพคล่องกำลังขาดนั่นเอง

เพื่อนฝูงหรือผู้คนที่เข้ามาติดต่อประธานเฒ่า ไม่มีใครหวังดีกับประธานวรชัยเลยสักคนเดียว แม้แต่ลูกชายของประธานวรชัยที่ได้เก็บข้าวของหนีไปอยู่ต่างประเทศ ก็ยังติดต่อกลับมาเพื่อขอเงินอยู่ทุกวัน

จะมีก็แต่ภรรยาของประธานวรชัยที่อยู่เป็นคู่ชีวิต อยู่ร่วมทุกข์ด้วยกัน…แต่สภาพของสามีที่แต่ก่อนทุ่มเทให้กับภรรยาอย่างเต็มที่ พอได้เห็นสภาพของภรรยาที่เคยแต่งตัวสวยงามอยู่ทุกวันๆ กลับกลายมาเป็นป้าแก่ๆ ที่ใส่เสื้อผ้าธรรมดา ไม่แต่งหน้า

คนเป็นสามีที่ครองคู่กันมานานหลายสิบปี ก็พลันปวดใจ…ประธานวรชัยนั้นมืดแปดด้าน หากสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้อยู่ อีกไม่ถึงสองเดือนบริษัท Victory คงได้ประกาศล้มเลิกกิจการอย่างแน่นอน

ประธานวรชัยนั่งเครียดอยู่ในห้องทำงาน ในบ้านของเขาอยู่นานกว่าหลายชั่วโมง ข้าวปลาอาหารในแต่ละมื้อแทบจะไม่ได้แตะหรือรับประทานเข้าไปเลย นี้สินะอาการของคนที่กินไม่ได้นอน ไม่หลับ อันเกิดจากความเครียด

แน่นอนตลอดทั้งวันประธานวรชัยได้รับสายและโทรหาเพื่อนฝูงเพื่อขอกู้ยืมเงิน หรือเสนอขายที่ดินที่เป็นทรัพย์สินของตัวเองอย่างสุดความสามารถ แต่ถึงกระนั้นเพื่อนฝูงที่เคยคบค้าด้วยก็ไม่มีสักคนที่จริงใจกับเพื่อนเก่าเพื่อนแก่คนนี้เลย

ประธานวรชัยนั่งน้ำตาซึม โดยมีภรรยาปลอบใจอยู่เคียงข้างไม่ห่างกาย ‘โครก~คราก’ หลังจากนั่งทำงานอยู่นาน ไม่เป็นอันกิน อันนอน ในที่สุดร่างกายของประธานวรชัยและภรรยาก็เริ่มประท้วง

มันส่งเสียงร้องอันดังออกมาด้วยความหิว เมื่อไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งแต่เช้า ที่มีเพียงแค่น้ำกับกาแฟ สองอย่างเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อมองไปที่ห้องครัว ตัวของประธานวรชัยและภรรยาก็ได้แต่นั่งมองกันอย่างเงียบงัน…ไม่มีแม่บ้าน ไม่มีคนงานใดๆ อยู่ทำงานหรือเตรียมอาหารให้กับพวกเขาอีกแล้ว

เพราะเพื่อประหยัดงบประมาณให้ได้มากที่สุด ประธานวรชัยจึงได้เลิกจ้างคนขับรถของตัวเอง ซึ่งคนขับรถของประธานวรชัยก็เป็นสามีของแม่บ้าน พอสามีถูกเลิกจ้างตัวของภรรยาที่เป็นแม่บ้าน ก็ลาจากไปด้วย

ทำให้บ้านหลังใหญ่หลังนี้มีเพียง ประธานวรชัยและภรรยาสองคนเท่านั้น แน่นอนตัวของภรรยาของประธานเฒ่า ได้ลองทำกับข้าวเพื่อประทังหิวแล้ว แต่ข้าวและอาหารที่ออกมาถ้าไม่ไหม้จนกินไม่ได้ รสชาติก็จัดว่าย่ำแย่เอามากๆ

ทั้งสองต่างทำอาหารกันไม่เป็น เพราะตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาล้วนมีคนทำให้มาโดยตลอด ทั้งนี้จะให้ออกไปซื้ออาหารมาทานมันก็ได้ แต่ด้วยข่าวที่เกิดขึ้นทำให้ประธานวรชัยไม่กล้าที่จะออกไปข้างนอกเลย เพราะกลัวว่าจะถูกผู้อื่นนินทา ด่าทอและจ้องมองตัวเอง ตามประสาคนที่กำลังอยู่ในสภาวะหวาดระแวง

และหนทางเดียวที่ประธานวรชัยพอจะคิดออก ถ้าอยากจะกินอาหารก็คือ แอปส่งอาหาร

แน่นอนแอปส่งอาหาร Victory Food ของเขาได้นอนเน่าและถูกสั่งปิดไปแล้ว แอปส่งอาหารที่ประธานวรชัยคิดออกมีเพียงแอป Easy Food ซึ่งถึงแม้จะลำบากใจแค่ไหน ที่ต้องสมัครใช้งานแอปที่ทำให้ตัวเองมีสภาพเป็นเช่นนี้

แต่การที่ต้องเห็นภรรยาอันเป็นที่รัก นอนหิว นอนหมดเรี่ยวแรง ไร้ซึ่งความสง่างาม มันทำให้ประธานวรชัยปวดใจมากกว่า ตัวเองล้วนเป็นต้นเหตุที่ทำให้ทุกอย่างมันเป็นเช่นนี้ ฉะนั้นต่อให้ต้องละทิ้งศักดิ์ศรี ประธานวรชัยก็ไม่รอช้า กดสมัครแอปส่งอาหาร Easy Food โดยไม่ลังเล

การใช้งานแอป Easy Food นั้นง่ายมาก ง่านจนประธานวรชัยที่เคยใช้ตัวต้นแบบของแอปมาสร้างเป็นแอป Victory Food ของตัวเองก็ยังรู้สึกทึ่ง!

แอป Easy Food ที่ปรับปรุงเป็นเวอร์ชันใหม่ นี้ใช้งานง่ายกว่าเดิมเยอะมากๆ เพียงแค่กดไม่กี่ที เลือกเมนูที่ต้องการทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งการชำระเงินก็ง่ายมาก มีทั้งระบบชำระด้วยเงินสด หรือ ตัดผ่านบัตรเดบิต เครดิตในธนาคารก็ได้ทั้งนั้น หรือ ที่เพิ่มเข้ามาใหม่ล่าสุดก็คือ ระบบเติมเงินผ่าน ‘Easy Pay’

‘Easy Pay’ กระเป๋าเงินส่วนตัวที่สามารถใช้ได้ในแอป Easy Food ที่พึ่งจะเปิดให้ใช้บริการเมื่อไม่นานมานี้ สะดวกจ่ายเงิน ไม่ต้องพกเงินสด เพียงแคืเติมเงินผ่านตู้เติมเงินหรือบัตรเงินสดเข้าไปเท่านั้น

‘เด็กคนนี้ มันเก่งจริงๆ หากตอนนั้นฉันเลือกที่จะสนับสนุนเขา มันจะเป็นยังไง?’ ประธานวรชัยรู้ว่าตัวเองนั้นแพ้แล้ว เขาแพ้เพราะศักดิ์ศรีและอีโก้ของตัวเอง ที่ทนเห็นเด็กนักศึกษาคนหนึ่ง แสดงพฤติกรรมที่ไม่เคารพตนเองไม่ได้

ซึ่งจะบอกว่าพีทแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมกับตนเองก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เนื่องจากพีทที่ต้องออกจากห้องประชุมไปเป็นคนแรกของงานบรรยาย ก็เพราะพีทต้องไปจัดเตรียมไก่ทอดให้สำหรับแขกในงาน

โดยประธานวรชัยพึ่งมารู้ความจริงในเรื่องนี้ ก็เป็นตอนที่เขาได้มีโอกาสพูดคุยกับนักธุรกิจคนหนึ่งที่เข้าร่วมงานสัมมนา ที่ได้มาบอกเล่าเรื่องนี้หลังจากที่งานจบไปแล้วนั้น

แต่ด้วยอัตตาและศักดิ์ศรีที่ขึ้นหลังเสือแล้วลงไม่ได้ของตัวเอง มันเลยทำให้เรื่องทุกอย่างมันบานปลายเช่นนี้และก็เป็นตัวของประธานวรชัยเองที่ได้รับผลจากการกระทำอันโง่เขลาในครั้งนี้

ประธานวรชัยมองดูรายการอาหารที่มีมากมายในแอป แต่ที่มันสะดุดตาเขามากที่สุดก็คงจะเป็นไก่ทอด Chicky CPF ที่ประธานเฒ่ารู้แล้วว่าไก่ทอดร้านนี้คือ หนึ่งในธุรกิจของพีท

ไก่ทอดที่มีรสชาติจัดจ้าน ไก่ทอดที่เพียงแค่กัดเข้าไปคำเดียวก็รับรู้ได้ถึงความอร่อย จากเนื้อใน รวมไปถึงตัวแป้งที่กรอบอย่างมีสไตล์ ประธานวรชัยลังเลเล็กน้อยที่จะสั่งมันมากิน นิ้วของเขาค้างอยู่ที่ปุ่ม สั่งซื้อ ที่ทันทีที่กดลงไป ก็จะเป็นการสั่งอาหารแล้ว…ประธานเฒ่าทำใจอยู่นานหลายนาที จนสุดท้ายก็ยอมกดมันลงในที่สุด

กึก~! ‘การสั่งซื้อสำเร็จ ขอบคุณที่สั่งอาหารกับเรา ขอให้อาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่อร่อยสำหรับทุกท่าน’ ข้อความแสดงถึงขั้นตอนการสั่งซื้อที่เสร็จสิ้น ได้แสดงอยู่บนโทรศัพท์ของประธานวรชัย

และมันก็เป็นเหมือนข้อความที่ได้ปลดล็อกพันธนาการในจิตใจและศักดิ์ศรีที่ค้ำคอของประธานเฒ่ามานานอีกด้วย ‘มันก็แค่นี้เอง…ไม่ใช่เหรอ?!’ ประธานเฒ่าพูดกับตัวเอง เขามองข้อความที่แสดงอยู่ ด้วยร่างกายที่เหมือนปลดล็อกอะไรบางอย่าง

ศักดิ์ศรี อีโก้ ความถือดี…ที่แบกเอาไว้ พอได้ปลดมันลง! ก็ไม่เห็นตนเองจะเป็นจะตายเลยไม่ใช่เหรอ?

ประธานวรชัยเผยรอยยิ้มออกมาเป็นหนแรก ในรอบหลายวัน เขายิ้มให้กับตัวเอง ที่สามารถปลดเปลื้องความถือดี ที่แบกไว้มานานลงได้สำเร็จ พลางเดินเข้าไปขอโทษภรรยาที่ตัวเองนั้นเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

กริ้ง~!

ไม่นานนัก ไม่ถึง 20 นาที กระดิ่งหน้าบ้านของประธานวรชัยก็มีคนกดเรียก โดยเป็นพนักงานส่งอาหารจากแอป Easy Food ที่นำอาหารมาส่งนั่นเอง

“คุณนั่งพักเถอะ ผมออกไปรับอาหารเอง” ประธานวรชัยห้ามภรรยาที่ดูไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะเดินก้าวเท้าออกจากตัวบ้านในรอบหลายวัน เพื่อออกไปรับอาหารและเผชิญหน้ากับสายตาของคนภายนอก

กึก ประตูบ้านหลังใหญ่ถูกเปิดออก สายตาของประธานเฒ่าและคนส่งอาหารได้ประสานกัน แน่นอนคนส่งอาหารหรือไรเดอร์ประจำแอป Easy Food นั้นจดจำประธานวรชัยที่อยู่ตรงหน้าของเขาได้ เพราะก่อนที่ไรเดอร์คนนี้จะมาทำงานส่งอาหารให้กับ Easy Food

ไรเดอร์คนนี้เคยได้ทำการสมัครเป็นไรเดอร์ให้กับแอป Victory Food ของประธานวรชัยมาก่อน ซึ่งไรเดอร์คนนี้ในตอนที่ย้ายมาสมัครงานที่แอป Easy Food หลังจากแอปของเขาถูกปิดตัวลง ตัวของเขาเองก็ได้เผชิญกับสายตาของไรเดอร์คนอื่นๆ อยู่ไม่น้อยเช่นกัน แต่ทั้งหมดทั้งมวลมันเป็นสิ่งที่ตัวเองคิดขึ้นมาเองทั้งนั้น

ไม่มีใครสนใจเขาเลย สายตาที่มองก็แค่มองดูผ่านๆ เหมือนคนทั่วไปและวันนี้ไรเดอร์คนนี้ก็อยากที่จะให้ประธานวรชัยรู้สึกแบบเดียวกับตน ทำไมต้องแคร์สายตาของคนอื่นด้วย

ประธานวรชัยอาจทำผิดร้ายแรง แต่เขาไม่ได้ฆ่าคนตาย หรือทำผิดศีลธรรม ที่เขาทำมันก็แค่ส่วนหนึ่งของธุรกิจ เพราะฉะนั้นยืดอกขึ้นอกมา เผชิญหน้ากับมันและเดินหน้าต่อไป

“ออร์เดอร์ที่ลูกค้าสั่งมาส่งแล้วครับ ระวังร้อนด้วยนะครับ…แล้วก็ท่านประธานครับ ท่านได้ชดใช้ความผิดที่ทำไว้หมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดใดๆ อีกต่อไป นี้คือคำพูดที่เถ้าแก่ร้านไก่ทอดฝากบอกมาครับ” ไรเดอร์พูดจบก็จากไป

ทิ้งให้ประธานวรชัย ยืนแข็งค้างอยู่หน้าบ้านเช่นนั้นอยู่นานหลายอึดใจ ก่อนที่เขาจะตั้งสติและเดินกลับเข้าบ้านด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มเปื้อนไปทั่วหน้า

คำพูดทิ้งท้ายที่ไรเดอร์ฝากไว้ ประธานวรชัยรู้ดีว่ามันความว่ายังไง เถ้าแก่ร้านขายไก่ทอดนั้นคือพีทอย่างแน่นอน และการที่อีกฝ่ายพูดทิ้งท้ายว่า ตนเองได้ชดใช้ความผิดหมดแล้ว มันคือการที่อีกฝ่าย ยอมเปิดทางลงให้กับประธานวรชัยโดยไม่ต้องรู้สึกผิดอีกต่อไปแล้วนั่นเอง

ไก่ทอดร้อนจากกระเป๋าส่งอาหารที่ได้ถูกนำมาใช้ ยังคงเก็บรักษาอุณหภูมิของไก่ให้อร่อยเหมือนกินที่ร้านไม่มีผิด ทั้งรสชาติและความกรอบของไก่ทอดล้วนถูกเก็บรักษามาเป็นอย่างดี ทำให้ประธานวรชัยและภรรยา ต่างกินอาหารมื้อนี้กันอย่างมีความสุข ในรอบหลายวันที่ผ่านมาเลย

ในเช้าวันต่อมา ประธานวรชัยยังคงตื่นตั้งแต่เช้าเหมือนเช่นวันวาน เขาได้เดินออกไปซื้อน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ ที่หน้าปากซอย ด้วยชุดสบายๆ ในแบบที่ไม่เคยใส่มานาน ใช้ชีวิตอย่างสมถะ ไม่ได้ต้องเลิศหรูหรือหรูหราอีกต่อไป

ระหว่างที่กำลังกินอาหารเช้าอยู่นั้น แม้จะมีสายตาที่มองมาที่ตนเอง รวมไปถึงเสียงพูดคุยกระซิบกระซาบของชาวบ้าน ถึงอย่างนั้นประธานวรชัยก็ไม่สนใจมันอีกต่อไป อีกทั้งยังคงนั่งกินอย่างเพลิดเพลิน เอ่ยปากชมแม่ค้าร้านน้ำเต้าหู้ยกใหญ่ว่ารสชาติดี

ซึ่งมันก็ทำให้แม่ค้าน้ำเต้าหู้ที่ยังคงกังวลกับประธานเฒ่าเริ่มผ่อนคลายและยิ้มแย้มกลับไปให้กับอีกฝ่าย

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ประธานวรชัยทำ ยังไม่หมดเพียงแค่นั้น เขาได้ยกโทรศัพท์โทรไปหาเพื่อนเก่าของตนเองอีกคน ที่เมื่อไม่นานมานี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ขาดสะบั้นลงจากโปรเจกต์แอป Victory Food ซึ่งเพื่อนเก่าคนนี้ได้ปฏิเสธที่จะร่วมลงทุนกับแอป Victory Food จนทำให้ประธานวรชัยไม่พอใจมาตั้งแต่นั้น

และเพื่อนเก่าคนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น ‘ลุงเจ้าของโรงงาน’ ที่พีทเคยไปจัดงานเลี้ยงเมื่อสมัยที่เปิดร้านไก่ทอดใหม่ๆ นั่นเอง

ประธานวรชัยรู้ว่า ลุงเจ้าของโรงงานที่เป็นเพื่อนเก่าของตน นั้นรู้จักกับพีทและมีความสัมพันธ์ที่ดี ดังนั้นเขาถึงได้โทรไปหาอีกฝ่าย เพื่อที่จะปรับความเข้าใจกันเสียใหม่

“ฮัลโหล ไม่ได้คุยกันเสียนาน แกเป็นยังไงบ้าง?” ประธานวรชัยเริ่มการสนทนาที่ดูกระอักกระอ่วน เพราะรู้ว่าเพื่อนเก่านักลงทุน คนนี้คงจะโกรธตนเองอยู่ไม่น้อย ที่ตอนนั้นประธานวรชัยวางมาดใหญ่โตใส่อีกฝ่าย

“ดีครับว่าแต่ประธานวรชัยมีเรื่องอะไร ถึงได้โทรหาฉันได้” ลุงเจ้าของโรงงานตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงที่พูดออกมาก็ดูห่างเหินและสงวนท่าที ระวังตัวอยู่ไม่น้อย

“แกยังติดต่อกับไอ้เด็กหนุ่มนั้นอยู่ไหม ฉันอยากที่จะเชิญแกและไอ้เด็กหนุ่มนั้น มาปรับความเข้าใจกันสักหน่อย เอ่อ อย่าได้คิดไปไกล ฉันนัดคุยในครั้งนี้ด้วยความจริงใจ ไม่มีอะไรแอบแฝงอย่างแน่นอน” ประธานวรชัยมีพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย แต่ก็พยายามแสดงออกถึงความบริสุทธิ์ใจที่มีอย่างเต็มที่

“ฉันก็ไม่รู้ว่าเด็กนั้นจะว่ายังไง แต่ถ้าประธานวรชัยต้องการจะพบกับเขา ฉันก็จะนัดให้ก็แล้วกัน” ลุงเจ้าของโรงงานในที่สุดก็รับรู้ได้ถึงความจริงใจของประธานวรชัย แม้จะสงสัยว่ามีอะไรแอบแฝงอยู่หรือไม่

แต่กระนั้นเขาก็ยอมรับปากและพร้อมที่จะเป็นตัวกลางให้กับพีทและประธานวรชัยได้ปรับความเข้าใจกัน เพราะถึงอย่างไร ประธานวรชัยก็มีหน้ามีตาในจังหวัดธาราบุรี แม้จะไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนกับวันเก่าอีกแล้ว แต่บารมีมันไม่มีวันเสื่อมคลายกันได้ง่ายๆ

“ขอบใจมาก” พูดจบทั้งสองก็วางสายกันไป จวบจนกระทั่งถึงตอนเย็นของวันนั้น ประธานวรชัย ลุงเจ้าของโรงงานและพีท ก็ได้มาพบกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงมานานแล้วในจังหวัดธาราบุรี

โดยร้านอาหารร้านนี้ สมัยก่อนมักจะเป็นร้านอาหารที่มีนักธุรกิจมาพูดคุย เพื่อตกลงธุรกิจกันที่นี่อยู่บ่อยๆ แต่ด้วยกาลเวลาที่ผันเปลี่ยนเวียนไป ทำให้ร้านแห่งนี้ค่อยๆ หายไปตามกาลเวลา แม้จะพยายามปรับตัวเปิดเป็นร้านอาหารทั่วไปแล้ว แต่สุดท้ายก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลตอบรับที่ดีนัก

ลูกค้ายังคงน้อย ห้องส่วนตัวแทบไม่มีคนจองมาหลายเดือนแล้ว…จะมีก็วันนี้แหละ ที่ห้องส่วนตัวที่มักเป็นที่ประจำของนักธุรกิจได้ถูกจองในชื่อของประธานวรชัย

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy