เทพกระบี่เกิดใหม่เป็นศิษย์น้องหญิงผู้เป็นที่รัก

บทที่ 31 ถูกแมวดำตัวน้อยเกาะติดแล้วหรือ?

หลังจากกลับมาจากยอดเขาเทียนเหิน จีอู๋ซวงไปซื้ออาหารที่สัตว์วิเศษชอบจากยอดเขาโฉ่วเฉิน และใช้เงินมากมายซื้อของที่แพงที่สุด เตรียมไว้ให้แมวดำตัวน้อยกิน แต่มันกลับผลักออกด้วยสีหน้ารังเกียจ

ยิ่งไปกว่านั้น มันยังกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะอาหาร มองอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาที่ทั้งสงวนท่าทีและคาดหวัง

จีอู๋ซวงเข้าใจทันที ที่แท้ตัวนี้อยากกินอาหารวิเศษของนางนี่เอง

“เจ้าเองก็อยากกินหรือ?”

แมวดำตัวน้อยพยักหน้า มันมั่นใจมากว่าจีอู๋ซวงจะต้องแบ่งอาหารวิเศษให้มันแน่นอน

ในเมื่อเมื่อครู่ปรมาจารย์กระบี่ผู้นั้นก็บอกแล้วว่า มันเป็นลูกหลานของสัตว์เทพไป๋เจ๋อ!

ขอเพียงเด็กสาวคนนี้ไม่โง่ ก็ต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อเอาใจมัน

แต่จีอู๋ซวงกลับเป็นข้อยกเว้น “ไม่ได้หรอก ไม่มีผลงานก็ไม่ควรรับรางวัล เจ้าไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่มีคุณสมบัติที่จะกินอาหารวิเศษของข้า”

แมวดำตัวน้อย “แง่ว แง่ว แง้ว!”

สวรรค์เห็นใจแทนจีอู๋ซวง มันด่าเจ้านะ ด่าเสียสกปรกด้วย

จีอู๋ซวงคว้าหลังคอแมวดำตัวน้อยไว้ เลิกคิ้วพูดว่า “ข้าไม่มีความเกี่ยวข้องกับเจ้า เจ้าก็ไม่ใช่สัตว์วิญญาณของข้า ข้าไม่จำเป็นต้องเลี้ยงเจ้าหรอก”

แมวดำตัวน้อย “แงว แง่ว แง่ว!”

มันบอกว่าแท้จริงแล้วเจ้าเองก็อยากทำสัญญากับมัน บอกว่าเจ้าช่างฝันเฟื่องเหลือเกินที่แกล้งทำเป็นปล่อยเพื่อจับ

จีอู๋ซวง เขย่าแมวดำตัวน้อย พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและไร้ความรู้สึก “ข้าไม่อยากทำสัญญากับเจ้า ข้าก็ไม่ได้แกล้งทำเป็นปล่อยเพื่อจับ เพราะเจ้าก็ได้ยินเมื่อครู่แล้ว ข้าไม่มีรากวิญญาณ ดังนั้นในร่างกายจึงไม่มีพลังวิญญาณ”

แมวดำตัวน้อยตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “แง่ว!!!”

ขนของมันตั้งชันขึ้นมาแบบนั้น จีอู๋ซวงไม่อยากเสียมารยาทจึงยื่นมือไปลูบมันทีหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า “แต่เห็นแก่ที่วันนี้เจ้ารู้ความ ไม่ได้มอบวาสนาให้บุตรแห่งโชคชะตาข้าจะเลี้ยงอาหารเจ้าสักมื้อแล้วกัน กินเสร็จแล้วต่างคนต่างไป อ้อ ใช่แล้ว ถ้าเจ้าไม่อยากเป็นสัตว์ที่ทำสัญญากับมนุษย์ ถ้าเป็นเช่นนั้นเจ้าก็ควรอยู่ห่าง ๆ จากมนุษย์จะดีกว่า”

ในโลกนี้ ผู้ฝึกบำเพ็ญที่มีคุณธรรมจริยธรรมเหมือน เหยาชาง นั้นมีไม่มากนัก

ถ้าคนอื่นเห็นร่างจริงของแมวดำตัวน้อย มันจะต้องเป็นทาสไปชั่วนิรันดร์ หรือไม่ก็ถูกคนลอกหนังแยกกระดูก แม้แต่ขนสักเส้นก็ไม่ปล่อย

“กินเร็วเข้า”

อาหารวันนี้ยังคงเป็นของที่ตระกูลจินส่งมาให้ ทั้งสีสัน กลิ่นหอม และรสชาติครบถ้วน อีกทั้งยังเปี่ยมด้วยพลังวิเศษ ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสะเพร่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งปลามังกรดำนึ่ง ได้ยินว่าปลาชนิดนี้หากบำเพ็ญเพียรจนสำเร็จก็จะกลายเป็นมังกรน้ำ

และหากมังกรน้ำผ่านการทดสอบสายฟ้าเก้าครั้ง ก็จะแปรเป็นมังกรแท้!

พูดง่าย ๆ นี่คืออาหารล้ำค่าหายากยิ่งของสวรรค์และพิภพ เจ้าแมวดำตัวน้อยกินเข้าไปคำเดียวก็อร่อยจนร้องแง่ว ๆ

จนสุดท้ายจีอู๋ซวงยังไม่ทันได้กินสักกี่คำ ก็ถูกเจ้าตัวน้อยนี่กวาดไปหมดแล้ว

นี่มันลูกหลานไป๋เจ๋ออะไรกัน?

ต้องเป็นของปลอมแน่ ๆ!

นี่มันชัดเจนว่าเป็นเทาเที่ย*[1]ชัด ๆ!

จีอู๋ซวง มุมปากกระตุกเล็กน้อย ยิ่งตัดสินใจแน่วแน่ว่า “เจ้าตัวนี้ข้าไม่อาจเก็บไว้ได้”

ล้อเล่นหรือ หากเก็บมันไว้ แล้วต่อไปนางจะกินอะไร?

ในมื้ออาหารนั้นแมวน้อยกินกันอย่างเอาเป็นเอาตาย สุดท้ายแมวดำตัวน้อยก็กินก้างปลาที่เหลือจนหมด แล้วเรอออกมาด้วยความอิ่ม มันหงายท้องผึ่งพุง เผยหน้าท้องนุ่มนิ่มให้จีอู๋ซวงเห็น

“แงวว~”

แมวดำจอมเจ้าเล่ห์พยายามใช้ความน่ารักเอาตัวรอด แต่ถูกจีอู๋ซวงจับคอโยนออกไปอย่างไร้ปรานี

“เราเสมอกันแล้ว อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก”

“ปัง” จีอู๋ซวงปิดประตูอย่างไร้ความปรานี

แมวดำตัวน้อย “???”

มันรีบตะกุยประตูใหญ่ ใช้อุ้งเท้าเล็ก ๆ ตะกุยประตูสุดแรง

“แงว แงว แง่ว!”

หากมีฝีมือก็เข้ามาให้ได้สิ!

“แง่ว แง่ว แง่ว!”

ข้าคือไป๋เจ๋อ! ไป๋เจ๋อ! เจ้าอย่าได้ไม่รู้จักบุญคุณ!

เมื่อศิษย์พี่หญิงรองฮวาฟ้านอิน มาเยี่ยมจีอู๋ซวง นางก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า ราวกับเป็นฉากในนิยาย - “สาวน้อยโกรธเกรี้ยวด่าทอชายใจร้าย ชายใจร้ายโหดเหี้ยมไม่ยอมออกมาพบหน้า?”

นอกจากเสียงร้องประท้วง แง่ว ๆ ๆ แล้ว บางครั้งก็ยังได้ยิน

เสียงตอบของ “ชายใจร้าย”

“เจ้าไปเถิด ข้าไม่ต้องการเจ้าหรอก เจ้ากินจุเกินไป”

“แง่ว ๆ ๆ”

เสียงของ’ชายใจร้าย’นี้ ไม่ใช่ว่าคือศิษย์น้องคนเล็กของพวกเราหรอกหรือ?

ฮวาฟ้านอินทนไม่ไหวอีกต่อไป นางหัวเราะพรืดออกมาแล้วก้าวไปอุ้มแมวดำตัวน้อยขึ้นมาแล้วเคาะประตูห้องของจีอู๋ซวงเบา ๆ

“ศิษย์น้องเล็ก ข้าเอง เปิดประตูด้วย”

จีอู๋ซวงพอได้ยินว่าศิษย์พี่ร่วมสำนักของตนมาถึง ย่อมไม่อาจแกล้งตายต่อไปได้ จึงต้องเปิดประตูต้อนรับ

แต่ทันทีที่แมวดำตัวน้อยเห็นจีอู๋ซวง มันก็กระโดดขึ้นมาแล้วงับนิ้วมือของจีอู๋ซวง โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เกือบจะทำให้ฟันของมันหักไปแล้ว

แต่ด้วยความเป็นสัตว์เทพ ในที่สุดมันก็กัดจนเลือดออกได้เล็กน้อย

ลวดลายของกฎเกณฑ์สวรรค์และโลกปรากฏขึ้นใต้เท้าของจีอู๋ซวงและแมวดำตัวน้อย แสดงว่าทั้งสองได้ทำสัญญาที่เท่าเทียมกันแล้ว

ฮวาฟ้านอินตกตะลึง รีบเข้ามาถามว่า “ศิษย์น้องเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

จีอู๋ซวง “......”

จีอู๋ซวงจับหลังคอแมวดำตัวน้อยอย่างจนใจแล้วพูดว่า “เจ้าทำสัญญากับข้าทำไม? รีบแก้สัญญาเดี๋ยวนี้!”

แมวดำตัวน้อย “แงว แง่ว แง่ว!”

ข้าไม่ยอมหรอก!

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นในสมองของจีอู๋ซวง คราวนี้ดีแล้ว ไม่ต้องใช้แผนภาพทำนายฟ้าแต่จีอู๋ซวงก็เข้าใจคำพูดของคู่อริตัวน้อยนี้ได้แล้ว

จีอู๋ซวงพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี พยายามชักจูงลูกแกะน้อยให้กลับใจ “ข้าไม่สามารถฝึกวิชาได้ การทำสัญญากับข้าไม่มีประโยชน์อันใดสำหรับเจ้า หลังจากร้อยปีผ่านไปข้าก็จะตาย แม้เจ้าจะไม่ตายไปพร้อมกัน แต่ก็จะได้รับผลกระทบเช่นกัน”

อายุขัยของสัตว์วิเศษนั้นยืนยาวนักหนา แม้แมวดำน้อยจะมีเลือดของไป๋เจ่อไม่มากนัก แต่การมีชีวิตอยู่หลายพันปีก็เป็นเรื่องง่ายดายสำหรับมัน

“แงว แง่ว แง่ว!”

อย่ามาพูดจาหว่านล้อมเลย เจ้าแค่เสียดายอาหารทิพย์ต่างหาก!

“...” จีอู๋ซวงรู้สึกละอายใจ ถูกมองทะลุปรุโปร่งเสียแล้ว

“แง่ว แง่ว แง่ว!”

ข้ารู้นะ! อย่าคิดหลอกข้า ข้าคือไป๋เจ๋อนะ!

เห็นแมวดำน้อยกำลังจะพูดต่อ จีอู๋ซวงก็รีบลงมือบีบปากสามแฉกของมันทันที แล้วหันไปมองฮวาฟ้านอินพลางกล่าวว่า “พี่ศิษย์ ท่านมาได้อย่างไรกัน?”

ฮวาฟ้านอินเพิ่งจะได้สติจากภาพ “ศิษย์น้องทะเลาะกับแมวน้อยช่างน่ารักจริง ๆ” นางกระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า “โอ้ ข้ามาดูว่าเจ้าสำเร็จหรือยัง ถ้ายังไม่สำเร็จ ก็ให้ข้าไปสั่งสอนนางเถอะ!”

จีอู๋ซวงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ศิษย์พี่ ท่านอย่าได้ยุ่งเกี่ยวเลย เรื่องนี้ข้าจะหาทางจัดการเอง”

ฮวาฟ้านอิน เพียงแค่พยักหน้า แล้วหยิบหนังสือกองใหญ่ออกมาจากห้วงมิติ มีหนังสือสารพัดชนิดปะปนกันอย่างไม่เป็นระเบียบ

“ข้าเกรงว่าเจ้าจะเบื่อ หนังสือเหล่านี้ให้เจ้าอ่านเพื่อฆ่าเวลา”

“ดีแล้ว ขอบคุณท่านพี่มาก”

ทั้งคนและแมวต่างจ้องมองนางด้วยดวงตากลมโต ฮวาฟ้านอินรู้สึกใจอ่อนยวบ นางลูบหัวทั้งสองเบา ๆ ก่อนจะบอกลา

หลังจากฮวาฟ้านอินจากไป จีอู๋ซวงและลูกแมวดำก็ต่อสู้กัน

ในที่สุดไม่มีใครได้เปรียบ จึงต้องหยุดพักชั่วคราว

ทั้งสองทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มเหมือนปลาเค็มแผ่

“เจ้าชื่ออะไร?”

“ไป๋เจ๋อก็คือไป๋เจ๋อ แล้วจะเรียกอะไรอีกเล่า แง่ว”

“ชื่อน่ะสิ พวกเจ้าเผ่าไป๋เจ๋อมีสัตว์มากมาย ถ้าทุกตัวเรียกว่าไป๋เจ๋อ มันจะไม่วุ่นวายหรอกหรือ”

“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น แต่ข้าจะได้พบกับพวกพ้องของข้าอีกหรือไม่ แง้ว”