คุณหนูจางอยู่คอยฟังข่าวการศึกอยู่แทบทุกวันเมื่อมู่หลี่เฉียงจากไปได้ไม่กี่วันนางก็เริ่มคิดถึงเขาจนไม่อาจจะอยู่นอนในห้องได้เพียงลำพังจึงได้ขอร้องให้แม่นมเจียงเข้ามานอนเป็เพื่อน
“หวงเอ๋อร์เ้าไม่ต้องเป็ห่วงหรอกนะ คุณชายมู่เก่งกาจยิ่งนัก ทั้งการนำทัพของจวิ้นอ๋องก็ไม่เคยแพ้พ่ายครั้งนี้พวกเขาก็ต้องได้รับชัยชนะกลับมา”
สีหน้าของนางก็ยังไม่ดีขึ้นนางคิดทบทวนถึงชีวิตที่แสนสุขสบายของตนในเมืองหลวงที่วันๆ คอยแต่งกายงดงามนัดกินเลี้ยงดื่มน้ำชา สังสรรค์พบปะกับสตรีชั้นสูงด้วยกัน นินทาคนรอบข้างไปวันๆนางไม่เคยรู้เลยว่าชีวิตทหารที่ต้องสู้รบเพื่อปกป้องผืนแผ่นดินอย่างเขาต้องเสียสละเพียงใด?บัดนี้เมื่อผูกพันกับเขาแล้วนางจึงได้รู้ว่านอกจากเขาจะเสียสละแล้วครอบครัวของทหารเ่าั้ก็ต้องร่วมเสียสละด้วย
หญิงสาวจึงได้ขอให้แม่นมเจียงสอนนางตัดเย็บเสื้อผ้าและใช้เวลาในการทำเสื้อผ้าให้เขารอวันที่เขาจะกลับมาไม่ถึงหนึ่งเดือนข่าวที่ทัพเว่ยแพ้พ่ายก็แพร่มาถึงเมืองพยัคฆ์เหินพ่อบ้านในจวนรองแม่ทัพรีบเข้ามาบอกแม่นมเจียงกับนางด้วยความตื่นเต้น
“ทัพแคว้นิของเราชนะแล้วขอรับแม่นมอีกไม่นานกองทัพพยัคฆ์เหินก็คงเดินทางกลับมาขอรับ!”
“ดีๆ จวิ้นอ๋องได้รับชัยชนะเช่นนี้แคว้นเว่ยคงไม่คิดจะรบไปอีกหลายปีเลยเชียว”
“เป็เช่นนั้นล่ะขอรับ!เห็นทหารบอกว่ากองทัพเว่ยเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่นอกจากจะรบไม่ไหวแล้วยังต้องเสียเงินรักษาอีกเป็จำนวนมหาศาลครั้งนี้คงจะเสียหายหนักต้องพักรบไปอีกนานเลยทีเดียว”
มู่หลี่เฉียงที่นำไพร่พลบุกตะลุยจัดการกับกองทัพเว่ยเสร็จก็เร่งฝีเท้าม้าเดินทางกลับมาเมืองพยัคฆ์เหินนานนับเดือนที่จากนางมาทุกคืนเขาได้แต่หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าของนางขึ้นมาสูดดมด้วยความคิดถึงกลิ่นของผ้าก็เหมือนกลิ่นจากตัวของนาง เสร็จสิ้นภารกิจแล้วเขานึกอยากจะนอนกอดนางบนเตียงไปสักสองสามวันให้สบายใจ
ครั้นเดินทางอย่างเร่งร้อนกลับมาถึงค่ายพยัคฆ์เหินรองแม่ทัพหนุ่มก็สั่งทหารคู่ใจให้หามเขากลับจวน
“ข้าง่วงนอนจนทนไม่ไหวแล้วพวกเ้าพาข้าไปส่งที่จวนด้วยล่ะกัน”
ร่างของเขาถูกหามมาในชุดเกราะที่เปรอะเปื้อนจางเลี่ยงหวงเห็นเช่นนั้นก็หน้าซีดเผือด นางแทบจะหวีดร้องออกมาด้วยความใน้ำตาอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลรินออกมา หญิงสาวสะอื้นฮักๆอยู่ข้างร่างสูงใหญ่ที่ถูกถอดเสื้อเกราะออกหมอทหารที่เดินตามมาช่วยกันตรวจร่างกายและทำความสะอาดแผลที่มีอยู่หลายแห่ง
“พวกท่านวางใจได้ท่านรองแม่ทัพไม่ได้าเ็มากหรอกขอรับ พวกข้าช่วยกันทำให้แผลให้แล้วที่เหลือก็ต้มยาให้ดื่มและบำรุงร่างกายให้มาก ไม่นานก็แข็งแรงดังเดิมแล้วขอรับ”
แม่นมเจียงที่เห็นสภาพของคุณชายของตนก็อดไม่ได้ที่จะโวยวายออกมาจางเลี่ยงหวงก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ขาดหวิ่นบนพื้นช่วยแม่นมเจียง
“คุณชาย ข้าอยากเห็นท่านกลับมาอย่างปกติสักครั้งนะเ้าคะ”แม่นมเจียงอดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหลด้วยความสงสารคุณชายของตน จากนั้นก็สั่งให้จางเลี่ยงหวงช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวคุณชายให้สะอาดทุกซอกทุกมุม
หญิงสาวทำหน้าเหวอ...แล้วนางก็นึกขึ้นได้ว่าฐานะของตนเองในจวนแห่งนี้คือสาวใช้อุ่นเตียงของมู่หลี่เฉียง!
หลังจากหาวิธีเช็ดร่างกายเขาจนสะอาดโดยไม่ต้องมองได้แล้วนางก็นั่งมองหมีป่าตัวใหญ่ที่นอนหลับอยู่บนเตียง
“เอ๊ะ! นี่มัน!”นางยกมือใหญ่ขึ้นมาดูพลันเห็นรอยแผลเป็จางๆ อยู่หนึ่งรอยฝ่ามือของเขาสากหนาเป็เพราะการกำอาวุธมานานปี นางใจลอยเผลอลูบมือเขากระทั่งหลับอยู่ชิดต้นแขนของชายหนุ่ม
นางรู้สึกตัวอีกทีเพราะอบอ้าวจนเหงื่อไหลไคลย้อย“เอ๊ะ!”
มู่หลี่เฉียงนอนมองนางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดวงตาเป็ประกายวาววับ
“ท่านมิได้าเ็สาหัสนี่?เหตุใดต้องถูกหามมา?”
“ข้าอดหลับอดนอนไปหลายคืนเพราะรีบเดินทางกลับมาน่ะสิ! พอมาถึงค่ายก็ทนไม่ไหวหลับไปทันทีจึงต้องให้พวกเขาหามมาส่ง”
“หึ! ข้าก็พลอยใแทบแย่นึกว่าท่านได้รับาเ็มากเสียอีก”
“เ้าเป็ห่วงข้าด้วยหรือ?”เขายิ้มกว้าง
“ไม่! ข้าแค่ใ”
มู่หลี่เฉียงได้ยินนางตอบเช่นนั้นก็น้อยใจปล่อยแขนจากร่างนางแล้วพลิกร่างไปอีกด้าน “ดีแล้วหากเ้าไม่เป็ห่วงข้าเ้าก็จะไม่เป็ทุกข์”
จางเลี่ยงหวงรู้สึกโกรธขึ้นมาเป็ริ้วๆดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจนางเลยสักนิด หญิงสาวรู้สึกน้อยใจจนน้ำตารื้นนางอุตส่าห์นับวันนับคืนรอเขากลับมาแต่นี่เขากลับทำเหมือนนางเป็แค่จิ้งจกเฝ้าเรือนตัวหนึ่ง
นางไปอาบน้ำแล้วก็ขึ้นไปนอนบนเตียงเล็กในใจรู้สึกเ็ป อีกไม่นานนางคงต้องไปจากเขาแล้วถึงวันนั้นเมืองพยัคฆ์เหินแห่งนี้นางคงจะทนอยู่ไม่ได้อีกต่อไป
ถึงกลางคืนนางยังนอนไม่หลับทำได้เพียงหลับตาอยู่นิ่งๆพลันรู้สึกว่าตนเองถูกร่างใหญ่ช้อนอุ้มขึ้นไปบนเตียงของเขาจางเลี่ยงหวงแสร้งทำเป็หลับและคิดอยากจะกอดเขาเป็ครั้งสุดท้ายคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนสองแก้มของนางชายหนุ่มไล้นิ้วแ่เบาแล้วก้มจูบแก้มทั้งสองข้างนางตัวแข็งทื่อคาดไม่ถึงว่าเ้าหมีป่าตัวใหญ่จะทำเช่นนี้
“ได้เวลาที่ต้องส่งเ้ากลับไปแล้ว”เขาพึมพำพลางกดริมฝีปากที่หน้าผากของนาง วนเวียนมาจูบแก้มสองข้างอีกครั้ง ก่อนจะจับมือของนางขึ้นมาจูบทีละข้างสุดท้ายเขาข่มใจไม่ไหวจึงก้มจูบริมฝีปากนางเบาๆ
จางเลี่ยงหวงใบหน้าร้อนวูบวาบนางคิดว่าตนเองคงใบหน้าแดงก่ำแล้วเป็แน่ เคราะห์ดีที่เขาวางมือนางลงก็โอบร่างนางไว้แนบอกก่อนใกล้รุ่งสางนางโอบกอดเข้าแนบสนิทกว่าทุกวันน้ำตาของคุณหนูจางไหลซึมถูกเสื้อเขาเป็ด่างดวง
****************************
ไรท์แนะนำ...อีบุ๊กเื่ "ทาสรักแม่ทัพมู่" วางจำหน่ายแล้วนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE4NDQ5MSI7fQ
2K
