ยากูซ่าพลังผู้กล้า

        มองเข้าไปหลังป้ายปิดให้บริการของร้านกาแฟแห่งหนึ่งจะพบว่ามีเหล่าเด็กหนุ่มสาวห้าคนนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือด้วยใบหน้าเคร่งเครียดกลิ่นหอมของขนมปังเพิ่งอบเสร็จลอยแตะจมูกจากตรงกลางโต๊ะชวนให้น่าหยิบขึ้นมาทาน

        “โจทย์ข้อนี้ทำยังไง จิน”เทนตะยื่นหนังสือคณิตศาสตร์ไปทางด้านขวา

        “แทนค่า X ลงไปสิ”จินหันไปตอบขณะกำลังช่วยเรย์กะหาค่าอัตราความเร็วในหน่วยเมตรต่อวินาทีอยู่

        “ตรงนี้ใช่ไหม?”เทนตะเขียนให้จินดูแบบไม่แน่ใจ

        “นั่นมันตัว Yโว้ย!”

        “เมื่อกี้บอกให้แทนค่าตัว Yไม่ใช่เหรอ” เทนตะทำหน้าเหลอหลา

        “ตัว X เพื่อน” พอสบสายตาอันปลงตกของจิน เทนตะจึงรีบกลับไปแก้ไข

        “ได้แล้วนี่ เรย์กะเก่งมาก”พอหันกลับมาอีกทีก็พบว่าเด็กสาวข้างกายทำโจทย์ที่ติดค้างไว้เสร็จเรียบร้อยดี

        “แล้วข้อนี้ละจิน”อากิโนะที่นั่งตรงข้ามขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วหันหนังสือกลับให้จิน

        “คำถามแบบนี้ต้องท่องจำแล้วแหละจุดเริ่มต้นของการปกครองโดยระบอบศักดินา คือหัวหน้าตระกูลมินะโมะโตะเป็นผู้ชนะสงครามได้สถาปนาระบอบศักดินานี้ขึ้น”

        “ขอบใจจ้ะ”เธอยิ้มตอบแล้วกลับไปท่วงพึมพำ

        “…”มาโคโตะขยับหนังสือไปข้างหน้าชี้ไปยังช่องว่าง

        “ข้อนี้ถามเกี่ยวกับการใช้คำบุรพบทมันถามถึงเวลา ดังนั้น ตอบ at ได้เลย”

        แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมดแต่มาโคโตะก็พยักหน้าขอบคุณไปทีหนึ่ง

        “ไอ้อารมณ์อยากติวมันก็ดีอยู่หรอกแต่พวกนายช่วยติววิชาเดียวกันได้ไหมเพื่อน!”

        “บ่นเป็นคนแก่ไปได้จิน ข้อนี้ล่ะ?”

        “ไม่บอกเว้ย! แกตัวดีเลยเทนตะบอกไม่ฟัง! ไม่ติวแล้วเลิกๆ ”จินทำหน้าหงุดหงิดใส่เทนตะก่อนจะหยิบขนมปังขึ้นมาเคี้ยวเสียงดัง

        “อ้าว... ไอ้นี่มันงกวิชานี่หว่าเล่นสักทีดีไหมเพื่อน?”

        เทนตะมองหน้าจินแบบหาเรื่องแล้วขอแรงสนับสนุนจากมาโคโตะ

        “เค้าน้อยใจแล้วนะตัวเอง งื้อ...”เทนตะทำท่าบีบน้ำตาบ้องแบ๊ว

        “ไอ้เทนตะ ไม่เอาแบบนี้เว้ย!”ขนแขนจินตั้งทันทีเมื่อเจอลูกเล่นนี้เข้า

        “อย่าทำมาโคโตะ!”จินหันไปชี้นิ้วสั่งมาโคโตะที่กำลังจะทำตามเทนตะ

        “แกไปยัดอะไรใส่สมองมาโคโตะ เทนตะ!”

        “ทำไมตัวเองใส่ร้ายเค้าแบบนี้เค้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย น้อยใจที่สุด งื้อ...”เทนตะบิดตัวไปมาแล้วทำหน้างอแงราวกับผู้หญิง

        “โว้ย! มาติวต่อๆ จะกี่วิชาก็มาเลย!”จินรีบบอกทุกคนมาให้ตัวเองสอนอย่างรวดเร็ว

        “บอกแล้วอย่าให้ถึงมือพี่ ไอ้น้อง!”เทนตะยิ้มยิงฟันอย่างอารมณ์ดี

        “เออ!” จินแยกเขี้ยวใส่เขาชี้สองนิ้วที่ตาตัวเองแล้วชี้ไปที่เทนตะ

        “ฮ่าๆๆ”อากิโนะหัวเราะดังลั่นกับท่าทางหยอกล้อของทั้งสามส่วนเรย์กะกับมาโคโตะแค่ยิ้มมุมปาก

        สแตนที่กำลังยุ่งอยู่กับการจัดของแถวเคาน์เตอร์ถึงขั้นเงยหน้าขึ้นมาดูนายท่านของตัวเองกับเหล่าผองเพื่อนมันเป็นภาพที่ชินตาไปเสียแล้วกับการหัวเราะและรอยยิ้มที่แสนสุขจากเด็กกลุ่มนี้

        กริ้ง!เสียงกระดิ่งดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏร่างของเด็กสาวคนหนึ่ง

        “สะ สวัสดีทุกคน ขอโทษที่มาช้านะ”รินในชุดนักเรียนวิ่งเข้ามาในร้านด้วยท่าทางเหนื่อยหอบเอาการ

        “ไม่เป็นไรจ้ะ มานั่งก่อนสิคุณริน”อากิโนะเดินเข้าไปหารินแล้วพาเธอมานั่งด้านข้างตรงข้ามกับเรย์กะ

        เทนตะเกาหัวด้วยรอยยิ้มแห้งส่งไปให้เพื่อนของเขาเสียงหัวเราะที่เคยดังเมื่อกี้หยุดลงอย่างกะทันหัน

        “เรย์กะนั่นริน รินนี่เรย์กะ”

        “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”รินที่กำลังนั่ง โค้งหัวให้เรย์กะเป็นการทักทายซึ่งระยะห่างมันไม่เหมาะสำหรับยกมือขึ้นจับกัน

        “อื้อ ยินดีได้รู้จัก”เรย์กะโค้งหัวตอบกลับ

        “ไม่ต้องแปลกใจ เรย์กะเธอพูดน้อย”จินตอบคำถามจากใบหน้าของริน

        “งั้นเหรอ เป็นยังไงกันบ้างคะไม่ได้เจอกันนานเลย” เธอรีบเปลี่ยนเรื่องกลัวว่ามันจะเสียบรรยากาศไปเสียก่อน

        “สบายดีครับ/จ๊ะ”ทุกคนตอบเป็นคำพูดและภาษากายไปในทิศทางเดียวกัน

        “คุณรินล่ะ เป็นยังไงบ้างช่วงนี้”

        “สบายดีค่ะแต่คงจะเหมือนทุกคนเพราะช่วงนี้ใกล้สอบแล้วจึงต้องอ่านหนังสือหนักทุกคืน พอดีเลยทุกคนอยากเรียนอะไรกันเหรอ แล้วคิดไว้หรือยังจะต่อที่ไหน”

        “พวกเราจะต่อที่มหาวิทยาลัย เฮียวงะแถวนี้กันทุกคนเลยจ้ะ” กลุ่มจินได้พูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้วช่างน่าแปลกที่พวกเขาเลือกมหาวิทยาลัยเดียวกัน

        “งั้นเหรอ ดีจัง!ฉันก็จะต่อที่เฮียวงะเหมือนกัน” รินใบหน้าเบิกบานด้วยความดีใจ

        “จริงเหรอคะพวกเราคงได้เจอกันบ่อยขึ้นแล้วแบบนี้”

        “แหะๆๆ”เทนตะไม่รู้จะพูดอะไรเกี่ยวสถานการณ์นี้ มันไม่ถึงอึดอัดแต่ทำตัวไม่ถูกยังไงไม่รู้

        “เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะมาติวกันต่อดีกว่า” จินดึงสติทุกคนกลับมาให้สนใจหนังสือในมือกันต่อ

        “ขอโทษที กำลังติววิชาอะไรกันอยู่เหรอ?”รินกำลังจะดึงหนังสือเรียนออกจากกระเป๋า ต้องชะงักแล้วถามก่อน

        “คณิตศาสตร์ครับ” เทนตะยิ้มบอก

        “วิทยาศาสตร์” เรย์กะตอบสั้นๆ

        “ประวัติศาสตร์จ๊ะ”อากิโนะโชว์สองนิ้วให้

        “...”มาโคโตะหยิบหนังสือให้รินเห็นหน้าปก

        “ตามนั้นแหละ” จินถอนหายใจให้ไปทีหนึ่ง

        “เอ่อ...”รินนิ่งค้างโดยไม่รู้เลยว่าจะเอาวิชาอะไรขึ้นมาติวดี

        เรย์กะได้แต่มองรินกับจินสลับกันไปมาอย่างเงียบๆนี่ถือเป็นครั้งแรกที่พวกเธอได้เจอกันและมีบางอย่างบอกว่าจินกับรินมีเรื่องอะไรกันมาก่อนแน่นอน

        กริ้ง!เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้งบอกถึงการมาของอีกคน

        “กลับมาแล้วค่ะ หื้ม?”

        มากิเดินเข้ามาด้วยเสื้อผ้าที่ดูยับเยินเล็กน้อยโชคดีที่เธอทำความสะอาดร่างกายมาบ้างแล้วแม้จะมีบางจุดน่าสงสัยแต่ก็ไม่มีใครถามอะไรออกไป

        “คุณมากิ ที่พวกเราเคยเราให้ฟังส่วนนี้เรย์กะครับ” เทนตะแนะนำทั้งสองด้วยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์

        “เพื่อนอีกคนของนายท่านเหรอยินดีได้รู้จักค่ะ” มากิโค้งตัวให้นิดหนึ่งแล้วยิ้มให้กับเรย์กะเป็นการทักทาย

        “ยินดีได้รู้จัก”ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่สายตาเธอกับแสดงไปอีกทาง

        การกระทำของเรย์กะแทบจะสร้างความประหลาดใจให้แก่จินไม่น้อยเพราะเธอมองมากิตาขวางเลยทีเดียว

        “นายท่านนี่ เนื้อหอมจริงๆ นะคะ”มากิก้มหน้าเข้าใกล้จินแล้วกระซิบผ่านใบหู ทุกคนต่างมองกันตาค้าง

        “หื้ม?” คิ้วของจินเลิกขึ้นด้วยความสงสัย

        ชิ้ง!สายตาของเหล่าเด็กสาวส่งไปยังมากิทันทีพร้อมกับจิตสังหารอันแรงกล้า

        “หึ!”มากิยิ้มให้ทั้งสามอย่างมีชัยเลือกเดินขึ้นห้องไป

        “คุณมากินี่สวยขึ้นทุกวันเลยนะจินฉันละอิจฉานายสุดๆ ที่ได้อยู่ร่วมกันและเจอหน้ากันทุกวันแบบนี้”เทนตะอิจฉาตาร้อนไม่ปกปิด

        “อยู่ด้วยกัน!?”

        แกร๊ก! เรย์กะบีบดินสอหักคามือ

        “แล้วไปหักดินสอทำไมเรย์กะ เป็นอะไรไหม?”จินหันไปตามทิศทางเสียงเขาถามด้วยความเป็นห่วงพลางยื่นมือเข้าไปตรวจดูอาการ

        “เข้าห้องน้ำ”แต่เธอดันลุกเดินเข้าห้องน้ำไปเสียก่อน

        “โถ่... พ่อหนุ่มไร้เดียงสา”เสียงเทนตะบ่นพึมพำ

        “อะไร!?” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามหันไปมองทุกคนอากิโนะกับรินมองหน้าจินอย่างที่เรย์กะทำดูเหมือนพวกเธอราวกับกำลังโกรธแค้นใครอย่างไรอย่างนั้น

        “คุณสแตนครับ นมเย็นแก้วหนึ่งครับ”เทนตะไม่สนใจสถานการณ์ตรงหน้า

        “รอสักครู่นะ ขอรับ”

        “ตามสบายเลยเพื่อนทำเหมือนเป็นร้านของตัวเองนะ” จินพูดให้เทนตะ

        “นายพูดเองนะเพื่อน” เทนตะยิ้มยิงฟัน

        “ประชดโว้ย!”

        แม้จะเล็กน้อยแต่มันก็ทำให้ความหนักอึ้งทางอารมณ์ของหลายคนอ่อนลงไปได้เทนตะยิ้มให้กับผลลัพธ์แล้วหันไปสนใจขนมปังตรงกลางโต๊ะแทน

        เธอต้องการอะไรกันแน่ ริน จินมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล

        แสงจันทร์สาดส่องเข้าไปยังห้องประชุมแห่งหนึ่งอันน่าสงสัยผู้คนในห้องสามารถมองเห็นคนอื่นเพียงเงาเลือนรางทุกคนต่างแผ่ออร่าอันให้ความรู้สึกแตกต่างกันไปคนละแบบสิ่งน่าหวั่นเกรงที่สุดเป็นของชายชรานั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะหากลองสังเกตจากแสงสลัวจะพบริ้วรอยร่างกายร่วงโรยตามกาลเวลา

        “มีอะไรงั้นเหรอคลาวด์ถึงได้เรียกประชุมแบบนี้” ชายชราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอันมีอำนาจ

        “ขออภัยครับท่านหัวหน้าพอดีผมเพิ่งได้ข่าวเกี่ยวกับมากิ” คลาวด์ลุกขึ้นยืนกล่าวขอโทษด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

        “อย่างงั้นเหรอ ว่ามาสิ”

        “ตอนนี้แหล่งข่าวของทางเราพบเจอหญิงสาวใบหน้าคล้ายกันกับมากิแต่มีบางอย่างที่เปลี่ยนไปครับ”คลาวด์พูดเสร็จก็ส่งรูปใบหนึ่งไว้ตรงกลางโต๊ะให้ต้องแสงจันทร์

        “จะบอกว่าคนนี้เป็นมากิงั้นเหรอดูคล้ายอยู่นะ” น้ำเสียงเอาเย้ายวนของหญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้น

        “นี่มันมากิชัดๆ เธอไปย้อมผมมางั้นเหรอ?แต่ดูดีนะ... ตาสีแดงนั่นก็สวยเอาเรื่อง”ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์อีกคนแสดงความเห็น

        “มีอะไรรีบพูดมา”ชายชราไม่แม้แต่จะคิดให้มากความ

        “แหล่งข่าวบอกว่าเธออยู่ที่ร้านกาแฟของเหยื่อของคราวก่อน”คลาวด์หยิบชุดรูปภาพหลายใบวางไว้ในระยะห่างเท่ากัน

        “อยู่กับเหยื่องั้นเหรอดูซับซ้อนจังครับ ให้ผมตามสืบดีกว่าไหม”เสียงแหลมเล็กของชายอีกคนพูดด้วยท่าทีปวดหัว

        “คุณยังมีงานต้องทำอีกไม่ใช่เหรอ”คลาวด์เงยหน้ามองคนตรงข้ามที่เพิ่งเข้ามารับตำแหน่งเสาหลัก

        “งั้นก็ช่วยไม่ได้”เขากลับไปไม่สนใจแล้วนั่งหมุนเก้าอี้เล่นแทน

        “ถึงรูปร่างหน้าตาจะคล้ายกับเธอจริงๆอาจจะแค่คนหน้าเหมือนกันก็ได้ มีเยอะไปสมัยนี้” เหตุผลของเธอดูฟังขึ้นทีเดียว

        “จะคิดเยอะกันทำไมลุยกันไปเลยสิ ฮ่าๆๆ”ชายอีกคนทุบกำปั้นในมือเสียงดังสลับไปมา

        “อย่างนายคิดอะไรได้ที่ไหนละมีแต่สร้างปัญหาไปวันๆ”

        “คิดไปก็ปวดหัวเปล่าๆยังไงปลายทางก็เหมือนกันน่า อย่าไปคิดมาก ให้ผมลุยเองเลยดีกว่าบอส!”เขาหันไปถามคนหัวโต๊ะโดยไม่สนใจคำพูดของหญิงสาว

        “ไม่...งานนี้ให้คลาวด์จัดการไปหากเป็นมากิจริงนำตัวเธอกลับมารับการลงโทษ หรือไม่ หากเธอขัดขืนก็ฆ่าทิ้งได้เลยแต่ถ้าไม่ใช่ก็ถือว่าทำการยืนยันแล้วกัน” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

        “ครับ ท่านหัวหน้า”คลาวด์รับทราบแล้วเก็บเอกสารข้อมูลหน้าตัวเองกลับเข้าที่

        “โถ่บอส ทำไมไม่ให้ผมออกโรงบ้าง!”

        “จ่ายเงินที่เพิ่งไปถล่มงานล่าสุดมาก่อนสิ”ชายชราโยนใบแจ้งหนี้ไปให้คนผู้นั้น

        “คุยเรื่องเงินอีกแหละ ไปก่อนดีกว่า!”

        ทุกคนทำความเคารพชายชราก่อนเดินออกจากห้องไปทิ้งให้เขาจ้องมองเพียงรูปมากิผมยาวสลวยสีขาวกับนัยน์ตาสีแดงที่กำลังเดินไปตามทางตรอกซอยแห่งหนึ่ง

        “...”