เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ตอนนี้เป็นเวลาประมาณสี่ทุ่ม หยางเฉินและโม่เชี่ยนนีเพิ่งแยกกันกลับบ้าน แต่หยางเฉินยังไม่ลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเช้าวันนั้น ต้องขอบคุณหลินรั่วซีที่ทำให้เขาออกจากสถานีตำรวจอย่างราบรื่นทั้งที่ผ่านมานานแล้วแต่เขาก็ยังไม่ได้ขอบคุณเธอเลย แม้ว่าหลินรั่วซีจะไม่ต้องการแต่เขายังคงรู้สึกว่ามันจะดีกว่าถ้าเขาไปพบเธอ

        คิดได้ดังนั้นหยางเฉินจึงขับรถไปโรงพยาบาลทันที

        เมื่อมาถึงหน้าห้องของหลินรั่วซีหยางเฉินก็ต้องแปลกใจที่เห็นชายสวมเสื้อแจ็กเกตสองคนยืนอยู่หน้าประตู หยางเฉินตรวจสอบคร่าวๆได้ว่าสองคนนี้มีทักษะด้านการทหาร จากสัญชาตญาณและท่าทางที่แสดงออกมาแน่นอนว่าเป็นทหารมือดีทีเดียว

        คนในห้องเป็นใครกัน?ถึงได้มีทหารเช่นนี้มาเฝ้าประตู?

        หยางเฉินรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีแต่เขาไม่ได้เลือกที่จะหลบเลี่ยงแต่กลับเดินเข้าไปหาแทน

        "หยุด!"ชายคนหนึ่งยื่นมือออกมาปิดกั้นเส้นทางของหยางเฉิน "คุณเข้าไปไม่ได้ครับ!"

        หยางเฉินยิ้มกล่าวว่า

        "เฮ้พี่ชาย ผมมาที่นี่เพื่อเยี่ยมคนไข้ ไม่เชื่อก็ลองให้ผมพบเธอสิ พวกเราคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี"

        ทั้งสองคนยังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าเคร่งขรึมและกล่าวเสียงเข้มว่า"ผมบอกว่าไม่ได้มันก็ต้องไม่ได้"

        "แล้วถ้าผมจะเข้าไปให้ได้ล่ะ"

        รอยยิ้มของหยางเฉินหายไปในทันทีประกายเย็นเยียบผ่านแวบเข้ามาในดวงตาของชายคนนั้นทันทีเขาหัวเราะเคร่งขรึมพร้อมกล่าวขึ้นว่า

        "งั้นแกก็เข้าไปในนรกซะไป!"กล่าวจบ ชายร่างสูงก็ผลักร่างของหยางเฉินออกไป!

        "นรกพ่อแกสิ!" หยางเฉินเข้าคว้าแขนชายคนนั้นทันทีพร้อมจับเหวี่ยงเข้ากระแทกกับกำแพงห้องตรงข้าม

        ปัง!

        ชายอีกคนเห็นดังนั้นก็ชักมีดออกมาจ้วงแทงเข้าที่หัวของหยางเฉิน!

        หยางเฉินไม่แม้แต่จะเหลียวมองเขาแค่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ทุบเข้าที่หัวเข่าและหน้าท้องด้วยความรุนแรงดั่งค้อนเหล็ก

        ชายคนนั้นคล้ายถูกไฟฟ้าช็อตมันตัวงอเหมือนกุ้ง จนต้องอาเจียนเอาน้ำย่อยในกระเพาะออกมาเต็มพื้น

        พริบตาเดียวทหารอาชีพทั้งสองคน นายหนึ่งติดอยู่ที่กำแพง ส่วนอีกนายหนึ่งลงไปนอนกับพื้น พวกเขาก็ไม่อยากจะเชื่อว่าพวกเขาเป็นถึงสมาชิกกองกำลังพิเศษ กลับกลายเป็นพ่ายแพ้ให้แก่ชายคนนี้ได้โดยง่ายดาย!

        หยางเฉินเพียงปัดฝุ่นที่กางเกงเบาๆพร้อมกล่าวว่า

        "ทำไมเล่าจื๊อจะต้องขออนุญาตแกเพื่อเข้าพบผู้หญิงของเล่าจื๊อด้วยเจ้าพวกขยะ!" หยางเฉินกล่าวพลางผลักประตูไม้เข้าไป!

        แต่ทันทีที่เปิดเข้าไปหยางเฉินก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างพุ่งมาหาเขาอย่างรวดเร็ว!

        หยางเฉินหลบไปทางซ้ายสามนิ้วเสียงอัดอากาศก็พุ่งผ่านทีที่เขาเคยยืนอยู่!

        มันคือหมัดความเร็วสูงนั่นเองแต่หลังจากที่พลาดเป้าในครั้งแรก หมัดก็กลายเป็นกรงเล็บงองุ้มตรงเข้าทะลวงคอหยางเฉิน!

        ในพื้นที่แคบฝีเท้าของหยางเฉินนั้นแปลกประหลาด เขาหลบกรงเล็บที่พุ่งเข้ามาสบายๆจากนั้นยกขาขึ้นเตรียมจะเตะเข้าไปที่ก้นของคนผู้นั้น!

        แต่ปฏิกิริยาของเขานั้นเร็วเกินคาดและน่าอัศจรรย์ เขารีบกระโดดออกไปได้ทันท่วงที พร้อมกับเตะกวาดเป็นวงกว้างใส่หยางเฉิน

        หยางเฉินรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของคนผู้นี้ว่าไม่เป็นอันตรายต่อเขาเขาเพียงแค่ยกมือขึ้นข้างหนึ่งเพื่อป้องกันหน้าอกเท่านั้น...

        ปัง!

        เสียงคล้ายระเบิดดังสนั่นอยู่กลางอากาศแต่ร่างกายหยางเฉินไม่ได้ขยับแม้แต่มิลลิเมตรเดียว

        ในขณะนั้นเองในที่สุดหยางเฉินก็เห็นโฉมหน้าของผู้โจมตีได้ถนัดตาน่าแปลกใจที่เขาเป็นชายชราผมขาวคนหนึ่งที่สวมชุดจอมยุทธสีเทา

        เมื่อเห็นว่าเป็นชายแก่หยางเฉินจึงตะโกนอย่างโกรธเคืองทันที

        "ลุงแก่ผมไม่เคยมีเรื่องกับคุณ ทำไมต้องขัดขวางผมด้วยล่ะ!?"

        "ฮุยอีพอได้แล้ว" เสียงทุ้มสง่างามดังขึ้นจากใกล้ๆเตียงนอน

        ชายรูปร่างสูงใหญ่มีใบหน้าที่ดูห้าวหาญ ทั้งการพัฒนาของกล้ามเนื้อก็ดีเยี่ยมเส้นผมสีดำขลับหวีไปด้านหลังเรียบร้อย เขาสวมชุดเสื้อคลุมสีเขียวเข้มสไตล์จีนร่างกายปล่อยกลิ่นอายแห่งความสูงส่งเย็นชาออกมา

        คนที่ถูกเรียกว่าฮุยอีมองหยางเฉินด้วยสายตาแปลกประหลาดแต่เขาก็โค้งคำนับแล้วถอยออกไปด้านหลังทันที

        หยางเฉินมองไปรอบๆในที่สุดก็เห็นหลินรั่วซีกำลังนอนพิงหมอนอยู่

        สองสัปดาห์ที่ผ่านมาพยาบาลและหมอให้การดูแลจนซีอีโอของเขางดงามมากขึ้นกว่าตอนที่พบกับเธอครั้งแรกเสียอีก

        อย่างไรก็ตามหลินรั่วซีดูเศร้าหมองราวกับไม่เห็นสิ่งใดอยู่ตรงหน้า ดวงตาของมีสีแดงเล็กน้อยเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มา เธอจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างก่อให้เกิดความสงสารต่อทุกคนที่พบเห็น

        "นายคงเป็นหยางเฉิน"ชายที่อยู่ในชุดคลุมจีนถามด้วยเสียงทุ้มลึก

        หยางเฉินไม่รู้จะทำอย่างไรแต่ก็เห็นได้ชัดว่าตัวตนของชายผู้นี้คงเป็นบุคคลระดับสูงไม่งั้นคงไม่มีผู้อารักขาที่เก่งกาจขนาดนี้

        หยางเฉินพยักหน้า

        "คุณคือ..."

        "ฉันคือปู่ของรั่วซีหลินจื้อกั๋ว"

        หลินจื้อกั๋ว?ปู่ของหลินรั่วซี!?

        ชายผู้นี้ดูอายุไม่มากหยางเฉินไม่นึกว่าเขาจะเป็นปู่ของหลินรั่วซี

        หยางเฉินจำได้ว่าสารวัตรไช่เอี๋ยนเคยกล่าวถึงปู่ของหลินรั่วซีแต่เขาก็ไม่คิดว่าจะได้เจอเร็วขนาดนี้

        "ไม่ใช่"

        ทันใดนั้นเองหลินรั่วซีก็เบิกตากว้างตะเบ็งเสียงพูดกับหยางเฉิน

        "เขาไม่ใช่ปู่ของฉันหยางเฉินรีบไล่เขาออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขา!"

        หยางเฉินในตอนนี้อยู่ในอาการสับสนและตกตะลึง นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?

        หลินจื้อกั๋วขมวดคิ้วความเศร้าโศกเริ่มปรากฏในดวงตา

        "รั่วซีทำไมถึงเกลียดปู่นัก แม้กระทั่งเยี่ยมไข้หลานก็ยัง..."

        "ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายคุณเห็นฉันแล้วนี่ ออกไปได้แล้ว" หลินรั่วซีกล่าวตอบโต้อย่างเย็นชา

        ในขณะนั้นเองชายชุดคลุมสีเทาที่จู่โจมหยางเฉินในตอนแรกก็พูดขึ้น

        "คุณหนูนายท่านเป็นห่วงคุณหนูมากนะครับ เมื่อได้ยินว่าคุณหนูล้มป่วยนายท่านก็ยิ่งกังวลมากขึ้นไปอีกทุกคนในตระกูลต่างก็กีดกันไม่ให้นายท่านมาเยี่ยมคุณหนูแต่นายท่านก็ยืนยันจะมาให้ได้แม้จะมีแรงกดดันจากทุกคนคุณหนูได้โปรดอย่าตำหนินายท่านเลย..."

        หลินรั่วซีแสยะยิ้มพลางกล่าวว่า

        "ฉันจะกล้าตำหนิหัวหน้าหลินได้อย่างไร?ช่วยหยุดสนใจเด็กเหลือขอคนนี้ทีเถอะฉันไม่ต้องการความสงสารจากพวกคุณ"

        การแสดงออกของหลินจื้อกั๋วเปลี่ยนแปลงไปมากเขาหายใจลึกแล้วพยักหน้าจากนั้นจึงกล่าวว่า

        "เอาล่ะรั่วซีในเมื่อหลานไม่อยากให้ปู่อยู่ที่นี่ปู่ก็จะไป แต่..." หลินจื้อกั๋วหันไปทางหยางเฉินพร้อมกล่าวต่อว่า "แต่หลานเป็นคนของตระกูลหลินสายเลือดอันสูงศักดิ์ไหลเวียนอยู่ในตัวแน่นอนว่าปู่จะไม่ยอมให้หลานแต่งงานกับคนขายแพะย่าง ที่อยู่ไปวันๆอย่างคนไร้ประโยชน์เด็ดขาด!"

        หยางเฉินฉุนเฉียวขึ้นมาทันทีลุงแก่นี้พูดจาบัดซบอะไรออกมา? เขามีปัญหาอะไรกับการขายเนื้อแพะหรือยังไง?...การขายเนื้อแพะย่างเป็นความภาคภูมิใจของเขา!

        นอกจากนี้หยางเฉินและหลินรั่วซียังจดทะเบียนสมรสกันถูกต้องตามกฎหมาย ทั้งยังเคยร่วมเรียงเคียงหมอนกันมาแล้วแม้ว่ามันจะเกิดขึ้นเพราะความเมามายก็ตาม

        แต่หยางเฉินนั้นไม่กล้าที่จะพูดคำเหล่านี้ออกมาเพราะเขาเป็นคนนอกและไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาภายในครอบครัว

        "แล้วยังไง?ฉันจะแต่งงานกับใครก็ได้ที่ฉันต้องการจะแต่ง!ฉันไม่ได้เป็นคนตระกูลหลิน ฉันคือหลินรั่วซีถึงแม้ว่านามสกุลบัดซบนี่จะเปลี่ยนไม่ได้ก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่มีความสัมพันธ์ใดๆกับตระกูลหลินของคุณอีกต่อไป!"

        ใบหน้าของหลินจื้อกั๋วแข็งค้างไปในทันที

        "หลานจะยอมรับหรือไม่ก็แล้วแต่แต่หลานต้องหย่า! ทายาทตระกูลหลินต้องแต่งงานกับชายที่ประสบความสำเร็จเท่านั้นไม่ใช่คนขายแพะย่างที่ไม่มีดีอะไรเรื่องตลกนี้จะต้องไม่เกิดขึ้นให้เป็นที่เสื่อมเสียของวงตระกูล!"

        "ตลก?"หลินรั่วซีเผยให้เห็นรอยยิ้มน่ากลัวไปถึงกระดูก "งั้นความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณย่าก็เป็นเรื่องตลกด้วยงั้นสิ?"

        "หุบปาก!!" หลินจื้อกั๋วโกรธจนตัวสั่นผมเขาตั้งชันเหมือนสิงโต เขาเงื้อมือขึ้นเตรียมจะตบหลินรั่วซี!

        แต่แล้วเขาก็สั่นสะท้านไปทั่วร่างและค่อยๆ ถอนมือกลับ ด้วยการแสดงออกที่ซับซ้อน พร้อมถอนหายใจกล่าวว่า

        "สิ่งที่ฉันทำกับย่าของเจ้าเป็นความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉันและนั่นเป็นเหตุผลให้ปู่อยากจะดูแลหลานให้ที่ดีสุดปู่จะไม่ยอมให้สายเลือดตระกูลหลินต้องมาแปดเปื้อนกับคนขายแพะ..."

        "หึสายไปเสียแล้ว..." หลินรั่วซีแสยะยิ้มไม่รู้ว่าเธอหัวเราะเยาะเย้ยหลินจื้อกั๋ว หรือว่าหัวเราะเยาะเย้ยตัวเองกันแน่

        หลินจื้อกั๋วเบิกตากว้างมองไปที่หยางเฉินตาแทบถลน พลางถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า

        "เจ้า…หมายความว่า… เจ้ากับมัน?"

        "ทำไมล่ะคิดว่าฉันจะแต่งงานกับเขาเพราะอะไร?" หลินรั่วซีหยุดหัวเราะพร้อมถามคำถามกลับ

        หยางเฉินที่ยืนอยู่ที่ด้านข้างรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเขาสวมรอยยิ้มไร้เดียงสาและลูบจมูก ผู้หญิงคนนี้มากเกินไปแล้ว พูดเรื่องเช่นนี้ต่อหน้าของคุณปู่ของเธอนั้นเป็นที่น่าอับอายมาก!เธอไม่รู้หรือไงว่าสามีของเธอหน้าบางขนาดไหน?

        แต่คนอื่นๆกลับไม่สามารถยิ้มไปกับหยางเฉินได้ทั้งหลินจื้อกั๋วและชายชุดคลุมสีเทาที่อยู่ด้านข้างต่างก็ตกใจกันไปตามๆ กัน

        "ไม่คิดเลยว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นอย่างไรก็ตามหยางเฉิน ฉันหวังว่าแกจะไม่ทำอะไรให้รั่วซีตกต่ำลง...มิฉะนั้นเราได้เห็นดีกันแน่"

        ในที่สุดหยางเฉินก็ได้ยินประโยคที่ดูรื่นหูขึ้นมาบ้างแต่แทนที่จะดีใจหยางเฉินกลับพูดว่า

        "นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่า…เธอยินดีที่จะให้ผมทำหรือเปล่า"

        "กฎเหล็กของตระกูลหลินคือไม่ว่าชายหรือหญิง จะสามารถมีคู่ครองได้เพียงหนึ่งคนเท่านั้นในชีวิตเจ้าต้องดูแลเธอให้ดี!" หลินจื้อกั๋วประกาศเสียงก้อง

        "เอิ่ม..."หยางเฉินมองไปที่หลินรั่วซีที่นิ่งเงียบไปแล้วก็เข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้วดูเหมือนว่าการแต่งงานของพวกเขาจะมีเหตุผลอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องถึงแม้ว่าเธอจะไม่ยอมรับตระกูลหลิน แต่เธอก็ยังปฏิบัติตามกฎของตระกูลอยู่ดี!

        หยางเฉินรู้สึกขัดแย้งในหัวใจ

        "นั่นคือกฎของตระกูลผมไม่เกี่ยวอะไรด้วยกับคุณ"

        เหมือนมีเปลวไฟในดวงตาของหลินจื้อกั๋ว

        "อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้าเพียงเพราะเจ้ารู้กังฟูท่าสองท่าถ้านายทำอะไรรั่วซีล่ะก็"

        "หยางเฉินไม่ต้องพูดอะไรแล้วรีบพาพวกเขาออกไป..."

        "ไม่ต้องข้าไปเองได้" ว่าจบหลินจื้อกั๋วมองหยางเฉินอย่างลึกซึ้งแล้วจึงเดินออกจากห้องไปทันที เหลือทิ้งไว้แค่เพียงสองสามีภรรยา พร้อมด้วยที่บรรยากาศกลายเป็นแปลกประหลาดขึ้นมาทันใด