“อุปกรณ์ทุกอย่างไม่มีขาดหรือลืมอะไรแล้วนะคะ น้องชาย”
“คร้าบ เตรียมพร้อมแล้ว”
เสียงของเซร่าเอ่ยขึ้น ขณะที่เธอกำลังช่วยเรนเดลเก็บกระเป๋าเสื้อผ้า เมื่อเธอรู้ว่าความจริงแล้วเรนเดลคือน้องชายของเธอ เธอจึงเริ่มทำตัวเป็นพี่สาวที่คอยเอาใจใส่ดูแลเขา รวมทั้งการมาช่วยเขาเตรียมตัวไปบ้านโคโตโนฮะในครั้งนี้ก็ด้วย
“เปลี่ยนแปรงสีฟันดีมั้ย มันเก่าแล้วนะเรนเดล” เซร่าเอ่ยพลางมองแปรงของเรนเดล ก่อนที่เธอจะเอาออก แล้วนำอันใหม่ที่ยังไม่แกะกล่องใส่ไปแทน ดูเหมือนว่าเธอจะเพิ่มน้ำยาบ้วนปาก กับน้ำยาดับกลิ่นปากให้เขาไปด้วย
“เธอไม่ต้องดูแลฉันขนาดนั้นก็ได้เซร่า” เรนเดลกล่าว “ฉันเกรงใจน่ะ ลำบากเธอเปล่าๆ”
“ตอนเด็กๆ เวลาฉันจะไปเข้าค่าย แม่ของฉันก็จะชอบเตรียมของให้น่ะค่ะ” เซร่ากล่าว “บางทีในฐานะพี่สาวแล้ว ฉันก็ควรจะดูแลเธอแบบนี้บ้างเหมือนกัน”
ทั้งเสื้อผ้าที่เตรียมรีดให้ ทั้งกระเป๋าสำหรับเดินทาง รวมถึงอุปกรณ์ต่างๆที่เรนเดลใช้งานอยู่นี้ เธอถูกผู้เป็นพี่สาวตระเตรียมให้ทุกๆอย่าง ทำให้เรนเดลรู้สึกถึงคำว่าครอบครัว ทั้งที่ตัวเขาไม่เคยมีสิ่งนั้นมาก่อน ไม่ว่าจะชาติก่อน หรือชาตินี้
“ขอบคุณนะเซร่า” เรนเดลกล่าว “ที่ทำให้ฉันได้รู้ว่ายังมีคนให้กลับไปหาน่ะ หากฉันไม่เหลือใคร”
เมื่อเรนเดลกล่าวเช่นนั้น เซร่าจึงดึงเรนเดลเข้ามาสวมกอดทันที เธอกอดเขาในฐานะพี่สาว ตบหลังเขาอย่างแผ่วเบาเพื่อให้กำลังใจ
“โคโตโนฮะคงคอยแย่แล้วล่ะ ไปเถอะนะเรนเดล” เซร่ากล่าวเสียงสั่น ก่อนจะยื่นกระเป๋าส่งให้กับเขา “ฉันจะอยู่เก็บกวาดห้องของนายเสียหน่อย มันรกมากเลยล่ะ”
“ไม่ต้องทำขนาดนั้นหรอกครับเซร่า” เรนเดลกล่าว “ลำบากเธอแย่เลย เดี๋ยวฉันกลับมาเก็บเองก็ได้”
เซร่าโบกมือส่งเรนเดลจากในห้อง เมื่อเสียงประตูปิดลง เธอก็จัดแจงเตรียมซักชุดนอนของเรนเดลทันที
ถึงแม้เรนเดลจะไม่จำเป็นต้องปกปิดตัวตนแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมย้ายที่พัก ยังคงอยู่ในหอพักนักเรียนชายธรรมดาๆ ดังนั้นเขาจึงไม่มีสวัสดิการอะไรเป็นพิเศษ ทุกอย่างต้องช่วยเหลือตัวเองหมด ทั้งซักผ้า รีดผ้า รวมถึงทำความสะอาดห้อง
“มาช่วยกันหน่อยนะ เด็กๆ” เซร่ากล่าวเรียกสโนว์และดาร์คเนส ที่กระดิกหางรับให้กับเธอ และเจ้าสัตว์ภูติของเธอเอง จิ้งจอกสามหาง ซึ่งบัดนี้ตัวของมันเริ่มออกสีเขียวแล้ว ไม่ขาวล้วนเหมือนกับสโนว์ พวกมันทั้งสามร่ายเวทธาตุลมยกเสื้อผ้าและผ้าปูที่นอน เพื่อตามเซร่าไปยังห้องซักรีด
“จริงๆไม่ต้องเตรียมอะไรมากก็ได้ค่ะ เรนเดล” โคโตโนฮะซึ่งมายืนรอเขาถึงหน้าหอพักชายกล่าว “ที่นั่นฉันจะเตรียมทุกอย่างให้คุณน่ะค่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ” เรนเดลกล่าว “ผมต้องแสดงให้พ่อกับแม่คุณเห็นสิ ว่าผมเองก็มีความเตรียมพร้อม ไม่ใช่ไปแต่ตัวเปล่าเพื่อเตรียมอาศัย”
“รอบคอบมากค่ะ” โคโตโนฮะกล่าวพลางยิ้มหวานให้กับเขา ก่อนเธอจะร่ายเวทนกไม้ไผ่ขึ้นมา มันเป็นเวทที่เขาใช้เดินทางร่วมกับเธอบนท้องฟ้า เมื่อครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน แต่คราวนี้เวทของโคโตโนฮะพัฒนาไปมากแบบก้าวกระโดด เพราะนกของเธอบินด้วยความเร็วสูงจนเห็นก้อนเมฆเป็นเส้นสีขาว และแค่ชั่วอึดใจ นกไม้ไผ่ของเธอก็พามาจอดที่หน้ารั้วพระราชวังแห่งหนึ่ง
“หลังจากติดธุระมาตลอด ในที่สุดก็มาจนได้นะ บ้านของเธอน่ะ”
เรนเดลเอ่ยขึ้น เมื่อเขามายืนอยู่หน้ารั้วบ้านของโคโตโนฮะ บ้านของเธอนั้นใหญ่โตกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก มันคือพระราชวังดีๆนี่เอง แต่เป็นวังแบบญี่ปุ่น และพระราชวังซึ่งเป็นบ้านของโคโตโนฮะ ก็ยิ่งใหญ่กว่าวังของเขาเสียอีก แน่นอนว่ามันใหญ่กว่าวังหลวงของราชวงศ์ยางามิด้วยซ้ำ...เรนเดลเดาว่ามันอาจเป็นวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวรรดินี้แล้วก็ได้
“ตระกูลไทจิเคยปกครองจักรวรรดินี้ในฐานะราชวงศ์ค่ะ” โคโตโนฮะกล่าว เมื่อเห็นเรนเดลสงสัย ว่าทำไมที่อยู่ของเธอจึงหรูหราเกินฐานะ “แต่สายตระกูลเราเมื่อนานมาแล้ว อุทิศตนให้กับศาสนา และสละสิทธิในการสืบบัลลังค์ ราชวงศ์ไทจิจึงถูกลดบทบาทลงเป็นประมุขทางศาสนา และราชวงศ์ยางามิซึ่งเป็นตระกูลรองจึงขึ้นมาปกครองแผ่นดินแทน”
“ไม่เคยรู้มาก่อนเลย” เรนเดลกล่าว “และแปลกใจด้วยที่ราชวงศ์เก่าและใหม่อยู่ร่วมกันได้ ไม่เหมือนฉันกับพวกราฟบลัดเลย”
“เพราะแบ่งสรรอำนาจกันอย่างลงตัวค่ะ” โคโตโนฮะกล่าว “ทางด้านศาสนพิธีและกฏทางศาสนาตระกูลไทจิจะเป็นคนปกครอง ส่วนการเมืองและกฏหมายตระกูลยางามิจะดูแลทั้งหมดค่ะ จึงเป็นการคานอำนาจกันกลายๆ ไม่มีใครมีอำนาจเด็ดขาด เพราะกฏของทั้งสองฝั่ง จะมีบางกฏเกื้อหนุนกัน และบางกฏคอยทัดทานกันอยู่ค่ะ”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน โคโตโนฮะก็ทำหน้าที่เป็นไกด์แนะนำสถาณที่ต่างๆของบ้านเธอ วังของโคโตโนฮะ มีลำธารขนาดใหญ่รายล้อม และมีกำแพงหินสูงและดูแข็งแรงรายล้อมทั่วบริเวณรอบนอกอีกทีหนึ่ง เรนเดลสังเกตุเงาของมังกรน้ำอยู่ข้างใต้ลำธาร มันเคลื่อนไหวเลื้อยไปมาราวกับงู ทำเอาเรนเดลเสียวสันหลังวาบ เพราะการเคลื่อนที่ของมัน
บริเวณที่เป็นจุดสำหรับเดินเท้านั้นมีต้นไม้นานาๆชนิดปลูกให้ความร่มรื่น ระหว่างทางเรนเดลสังเกตุเห็นทหารเดินตรวจการอย่างเข้มงวด พวกเขาทุกคนล้วนจับจ้องมาทางเรนเดล ก่อนที่จะมีทหารบางคนในนั้นแตกแถวเดินตามประกบเขาและโคโตโนฮะทันที
ไม่นานนักคนรับใช้และองครักษ์ของโคโตโนฮะจำนวนสิบกว่าคนก็มาสมทบกับเธอ และคอยเดินคุ้มกันตลอด ระหว่างที่พวกเขากำลังมุ่งตรงไปสู่วังที่เห็นได้จากระยะไกล ระยะทางนับจากที่เรนเดลยืนอยู่ จนถึงปราสาทด้านหน้านั้นประมาณสองกิโลได้ ทำเอาเขาแอบนึกในใจว่าทำไมไม่ส่งรถม้ามารับ
“เราไม่ได้จะไปที่วังค่ะ” โคโตโนฮะกล่าวราวกับอ่านใจเขาออก “เพราะว่าเราจะไม่พักที่นั่น แต่เราจะพักที่เรือนรับรองของท่านแม่แทน เรนเดลต้องรักษาตัวที่นั่นน่ะค่ะ”
“เข้าใจแล้ว” เรนเดลกล่าว “ฉันยังไงก็ได้ล่ะนะ”
“คุณหนูครับ” ทหารยามคนหนึ่งซึ่งเดินอารักษ์ขาด้านหลังกล่าวขึ้น “ท่านอากิโตะมาพบพ่อของท่าน บุตรชายของเขาก็อยู่ด้วย...จะให้เขาทราบมั้ยว่าคุณหนูกลับมาแล้ว”
“อย่าให้เขารู้เชียว” โคโตโนฮะกล่าวด้วยน้ำเสียงรำคาญ “ไอ้บ้าจอมตื้อนั่นฉันไม่อยากเจอ”
“เขาคือใครหรือ” เรนเดลเอ่ยถาม “อย่าบอกนะว่าแฟนเก่า”
โคโตโนฮะส่งสายตาอำมหิตมาทันที ทำเอาเรนเดลสะดุ้งโหยง
“ฉันโกรธนะคะ เรนเดล” โคโตโนฮะกล่าว “แฟนเก่าฉันเคยมีแค่คนเดียว และคบกันแค่ระยะสั้นๆ คือเร็น ส่วนอากิระ บุตรของท่านไดเมียวอากิโตะ ฝ่ายนั้นไม่ใช่แฟนของฉันเลยนะคะ”
“ขอโทษนะ” เรนเดลกล่าว “ฉันแค่เผลอหึงไปหน่อยน่ะ”
“อภัยให้ได้ค่ะ” โคโตโนฮะกล่าวก่อนจะเดินมาควงแขนเรนเดล และลากเขาเข้าไปในบ้านไม้ขนาดกลางหลังหนึ่ง เรนเดลสังเกตุว่าข้างๆบ้านไม้หลังนี้ ล้อมรั้วไม้ไผ่เอาไว้ ซึ่งข้างในรั้วไม้ไผ่เรนเดลรู้สึกได้ถึงไอร้อนและความชื้นของน้ำ เขารู้ได้ทันที ว่ามันคือบ่อน้ำร้อน ที่โคโตโนฮะจะให้เขามาพักฟื้นนั่นเอง
“คุณเมดของท่านแม่ทั้งหลายคะ” โคโตโนฮะกล่าวเรียกคนใช้ ทำเอาพวกเธอก้มหัวลงทันที “รบกวนช่วยเตรียมบ้านหลังนี้ให้พร้อมอยู่อาศัยทันทีเลยนะคะ และรบกวนบอกท่านพ่อกับท่านแม่ด้วย ว่าแขกที่พวกท่านอยากเจอ มาหาพวกท่านแล้ว”
“ห้ามให้ท่านอากิระรู้ใช่ไหมคะ ว่าคุณหนูมา” คนใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้น โคโตโนฮะพยักหน้าทันที
“คราวที่แล้วก็เห็นนี่ ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนเขารู้ว่าฉันกลับมาทำพิธีน่ะ”
“ทราบแล้วค่ะ” คนรับใช้กล่าวก่อนจะเดินออกไป โคโตโนฮะถอนใจเบาๆ ก่อนจะหันมายิ้มให้เรนเดล
“เรนเดลคะ รู้จักการโคจรประสานเวทใช่ไหม”
“ฉันรู้จักแน่นอน” เรนเดลกล่าว “เพราะมันเป็นวิธีฝึกที่เหล่าเจ็ดดาราอย่างพวกเราใช้ประจำยังไงล่ะ”
“ระหว่างที่แช่น้ำร้อน ก็โคจรประสานเวทด้วยนะคะ เพื่อรับพลังของมันเข้าไปในร่าง”
“ฉันโคจรไม่ได้น่ะสิ” เรนเดลกล่าว “ผลจากการยืมพลังขององค์มหาเทพมาใช้ ทำให้ร่างกายของฉันถูกตัดขาดจากการดูดกลืนพลังเวทชั่วคราว คงต้องรออีกสักเดือน ถึงจะกลับมาหายดี”
“งั้นคงต้องให้กระแสธารของพลังเวทจากบ่อน้ำร้อน ค่อยๆเข้าไปกระตุ้นร่างกายเองแล้วล่ะค่ะ” โคโตโนฮะกล่าว ก่อนที่เธอจะมองซ้ายมองขวา แล้วกระซิบเรนเดลด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“หรือไม่ก็ต้องให้ฉันลงไปอาบด้วย เพื่อช่วยโคจรกระแสพลังเวทค่ะ”
เรนเดลหน้าแดงระเรื่อทันที เมื่อฝ่ายหญิงบอกแบบนั้น ทำเอาโคโตโนฮะหัวเราะลั่น
“โคโตโนฮะ” เรนเดลกล่าวเสียงดุ “ถึงเราจะหมั้นกัน แต่แบบนั้นฉันว่ามันมากไปน่ะ อีกอย่างพ่อกับแม่ของเธอต้องฆ่าฉันแน่ๆ”
“ฉันรู้ค่ะ” โคโตโนฮะกล่าว “เรนเดลเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ฉวยโอกาส เพราะแบบนี้ยังไงล่ะคะ ฉันถึงได้เลือกคุณ นอกเหนือจากฐานะที่เหมาะสมกัน”
จู่ๆทั้งเรนเดลและโคโตโนฮะ ก็ได้ยินเสียงรถม้าดังมาแต่ไกล โคโตโนฮะถึงขั้นเอามือกุมหน้าผากทันที เมื่อได้เห็นรถม้าสีดำที่มีตราเถาวัลย์เขียวมาจอดเทียบหน้าบ้าน
“อากิระจอมตื้อมาแล้วสินะคะ ใครคาบข่าวไปบอกนี่” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย พลางมองรถม้าที่มาจอดไม่ไกลจากเธอและเรนเดลมากนัก
ชายหนุ่มอายุราวๆสิบหกปี ผอมสูง ผมและดวงตาสีดำสนิท ในชุดสูทสีดำเดินลงมาจากรถม้า เขารีบวิ่งเข้ามาหาโคโตโนอะทันที ราวกับสุนัขที่เจอเจ้าของ ถ้าไม่ติดว่านางในสองคนเอาตัวมาขวาง เขาอาจเข้ามาใกล้กว่านี้แล้วก็เป็นได้
“โคโตโนฮะที่รัก” อากิระกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ทันทีที่ผมทราบว่าคุณมา ผมก็มาหาเลยล่ะนะไม่เสียแรงที่ติดตามท่านพ่อมาว่าราชการด้วย”
“ฉันไม่ใช่ที่รักของนาย” โคโตโนฮะกล่าวด้วยน้ำเสียงรังเกียจ “และไม่เคยอนุญาติให้เรียกแบบนั้น นายกำลังเสียมารยาทอย่างมากนะ”
“ขอโทษด้วยจ๊ะ” อากิระกล่าวพลางปัดนางในสองคนออกไป เพื่อจะเข้ามาใกล้เธอให้มากกว่าเดิม “รู้หรือเปล่า ว่าพ่อผมมาที่นี่ทำไมกัน”
“ก็คงเรื่องงานสินะคะ” โคโตโนฮะกล่าว “ช่วงนี้ท่านพ่อกับท่านลุงอากิโตะ กำลังคุยกันเรื่องชิงพื้นที่จากแดนคนตายคืนนี่ เพื่อขยายอาณาเขตของจักรวรรดิ”
“มีเรื่องสำคัญกว่านั้นอีกนะ” อากิระกล่าว “ท่านจะมาคุยเรื่องการหมั้นของเราน่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว ว่าจะสู่ขอเธอมาเป็นภรรยาเอกของฉัน”
“ฉันหมั้นแล้วค่ะ” โคโตโนฮะกล่าวด้วยน้ำเสียงอดกลั้น “เป็นการหมั้นที่ฝ่าบาททรงดำริด้วยพระองค์เอง”
“ไม่เอาน่่า...อย่าพูดอะไรที่โหดร้ายแบบนั้นสิจ๊ะ” อากิระกล่าว ก่อนจะฉวยโอกาสนี้คว้ามือโคโตโนฮะขึ้นมา “ฝ่าบาทต้องการผูกไมตรีกับชาวต่างชาติจึงกระทำเช่นนั้น แต่เธอต้องไม่ใช่เหยื่อสิ ฉันจะหาทางช่วยเธอเอง”
“ฟังมานานล่ะ” เรนเดลกล่าวขึ้น ทำเอาอีกฝ่ายหันมามองทันที ดูท่าอากิระจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเรนเดลอยู่ตรงนั้น “องค์จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิมังกรไฟ ไม่ได้บังคับโคโตโนฮะ ทั้งฉันและเธอ พวกเรารักกัน”
“แกเองหรือ” อากิระกล่าวเสียงสั่น พลางกำหมัดแน่น “คนที่จะมาแย่งโคโตโนฮะไปจากฉัน”
“ฉันไม่ได้แย่ง” เรนเดลกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “เพราะโคโตโนฮะไม่เคยเป็นของแก...แล้วแกปล่อยมือของแกออกจากคู่หมั้นของฉันซะนะ ไอ้คนฉวยโอกาส”
โคโตโนฮะสะบัดมือของเธอออกทันที เมื่อได้ยินเรนเดลกล่าว ก่อนเธอจะถอยมาอยู่ใกล้เรนเดล พลางจับมือเขาเอาไว้แน่น เรนเดลสังเกตุว่าโคโตโนฮะเอาตัวเธอบังเขาเอาไว้ ราวกับจะปกป้องตัวเขาให้พ้นจากอีกฝ่าย เรนเดลจึงเดาได้ทันที ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกใจร้อน ปากว่ามือถึงแน่ๆ
และดูเหมือนว่าการที่โคโตโนฮะเอาตัวเธอมาขวางไว้จะได้ผล เพราะอีกฝ่ายที่ทำท่าจะเดินเข้ามาหาเรนเดล กลับหยุดชะงักทันที
“ฉันไม่ยอมรับ” อากิระกล่าว “นอกจากราชวงศ์แล้ว ตระกูลฟูจิโมโตะของเราคู่ควรกับตระกูลไทจิที่สุด ไม่ใช่ให้ไอ้ต่างชาติมาเกี่ยวดองกับเชื้อสายของมิโกะศักดิ์สิทธิ”
ก่อนที่เรนเดลจะได้กล่าวอะไร รถม้าอีกคันก็จอดใกล้ๆกับบ้านของโคโตโนฮะ มันเป็นรถม้าคันสีขาว ที่จูงลากด้วยม้าขาวขนสีทอง ดูก็รู้ว่าเป็นสัตว์ภูติ ไม่ใช่ม้าธรรมดา แถมหลังคารถม้าคันนั้น ยังมีฉัตรสีขาวขอบทองประดับยศอีก บ่งบอกว่าคนในรถม้านั้นต้องเป็นคนใหญ่คนโตอย่างแน่นอน
หญิงสาวในชุดมิโกะสองคนเดินนำลงมา หลังจากนั้นพวกเธอก็วางบันไดยกระดับสำหรับให้คนจากรถม้าเหยียบลงพื้นได้อย่างสะดวก ก่อนที่คนสำคัญจะตามลงมาหลังจากนั้น
หญิงสาวอายุประมาณสามสิบต้นๆ หน้าตาละม้ายคล้ายโคโตโนฮะเหยียบย่างลงมาจากรถม้าคันนั้น เธอสวมชุดมิโกะเช่นเดียวกับคนรับใช้ของเธอ แต่กระโปรงสีแดงของเธอนั้นเข้มกว่า และปักลายน้ำสีทองตราราชวงศ์มังกรไฟเอาไว้ เธอสวมมงกุฏสีทองขนาดเล็กที่ครอบมวยผมเอาไว้ และถือคฑาเวททองคำ ที่ถูกประดับไปด้วยกระดิ่งทองขนาดเล็กจำนวนมากบนหัวคฑา มันส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเล็กๆตลอดที่เจ้าของคฑาเคลื่อนไหว
“ท่านแม่” โคโตโนฮะกล่าวพลางก้มหัว ทำเอาเรนเดลก้มตาม อากิระนั้นก็ให้ความเคารพ พร้อมเรียกท่านแม่เหมือนโคโตโนฮะด้วยเช่นกัน
ทันทีที่แม่ของโคโตโนฮะลงมาจากรถม้า มิโกะติดตามสองคนก็ประกอบฉัตรกำบังแดดสีทองแดงทันที พร้อมช่วยกันถือกางไว้เหนือหัวเจ้านายของพวกเธอ
“ขอสักการะท่านมิโกะศักดิ์สิทธิ” เหล่าทหารและนางในต่างกล่าวเป็นเสียงเดียวกันทันที เมื่อแม่ของโคโตโนฮะลงมาจากรถม้า
“ท่านคือกษัตริย์เรนเดลสินะ” แม่ของโคโตโนฮะเอ่ยถาม เรนเดลพยักหน้าตอบรับทันที พร้อมกับถอนจากการโค้งคำนับเพื่อยืนตามปกติ
“นางในทั้งหลาย ประกอบฉัตรสีทองกำบังแดดให้กับท่านเรนเดลด้วย” แม่ของโคโตโนฮะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ทว่าเหล่านางในต่างดูเกรงกลัวเธอ และรีบไปหาฉัตรทองมาให้เรนเดลทันที
“ข้าไม่สามารถสัมผัสถึงพลังเวทของท่านได้เลย” แม่ของโคโตโนฮะกล่าว “เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นกัน ฝ่าบาท”
เธอชวนเรนเดลคุย ระหว่างที่กำลังรอฉัตรสำหรับตำแหน่งกษัตริย์ แม่ของโคโตโนฮะให้ความรู้สึกที่จริงจังและเข้มงวดเมื่อต้องพูดคุยด้วย เรนเดลจึงไม่กล้าปฏิเสธเธอ ถึงแม้ธรรมเนียมยกร่มฉัตรเหนือหัวจะไม่มีในประเทศของเขาก็ตาม
“เพราะผมใช้พลังเวทจนหมด จากการปราบปรามกบฏ” เรนเดลกล่าว “และผมมาที่นี่ เพื่อจะขอพึ่งพาการรักษาจากท่าน”
“อย่างนี้นี่เอง” แม่ของโคโตโนฮะกล่าวพลางมองไปยังบ้านซึ่งอยู่ติดบ่อน้ำร้อน “หากแช่ลงในบ่อน้ำแห่งนี้ ซึ่งเชื่อมต่อมาจากบ่อศักดิ์สิทธิ ก็ย่อมจะรักษาท่านได้...แต่ข้าเกรงว่าบ้านเล็กๆหลังนี้ จะไม่สมฐานะของท่าน”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ” เรนเดลกล่าว “เพียงเท่านี้ก็ถือเป็นน้ำใจที่มากเกินแล้วสำหรับผม...นอกจากผมจะมาที่นี่เพื่อรักษาตัวแล้ว ผมยังมาด้วยเรื่องสำคัญครับ”
“เรื่องอะไรหรือ” แม่ของโคโตโนฮะเอ่ยถาม เธอจ้องมองเรนเดลด้วยความแปลกใจ
“อาจจะกระทันหัน แต่ผมจะมาสู่ขอโคโตโนฮะอย่างเป็นทางการครับ ราชรัฐจิ้งจอกแดงไม่อาจว่างเว้นจากตำแหน่งราชาได้ฉันใด ก็ย่อมไม่อาจว่างเว้นจากตำแหน่งราชินีได้ฉันนั้น”
จากสีหน้าจริงจังของมิโกะศักดิ์สิทธิ แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มอย่างอ่อนโยนทันที เมื่อได้ยินเช่นนั้น
“เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ เห็นทีว่าบ้านพักแห่งนี้คงไม่เหมาะ...ฝ่าบาท เชิญไปที่พระราชวังกับข้าด้วยเถอะเพคะ”
“เรนเดลคะ” โคโตโนฮะกล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงกระซิบ “ที่ท่านกล่าวมานั้น มันคือสู่ขอข้าเพื่อแต่งงานเลยนะคะ แต่เราพึ่งจะอายุสิบสี่เองนะคะ”
“หากฉันไม่รีบให้เธอเป็นราชินีเสียตั้งแต่ตอนนี้” เรนเดลกล่าว “พวกขุนนางจะต้องหาทางบีบฉันให้รับคนของเขาแน่ๆ...จะช้าจะเร็วยังไงเราก็ต้องแต่งกัน เริ่มตอนนี้เลยเถอะ...อย่างน้อยก็อยากให้เธอรักษาการณ์ตำแหน่งราชินีของประเทศฉันน่ะ”
โคโตโนฮะยิ้มด้วยสีหน้าที่มีความสุข ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ
ท่ามกลางการพูดคุยของทุกคน มีเพียงอากิระเท่านั้นที่ไม่สบอารมณ์ ใบหน้าของเขาแดงก่ำ พลางจ้องเรนเดลด้วยสายตาอาฆาต
“เรื่องมันไม่จบแค่นี้แน่” อากิระกล่าว “ฉันจะไม่ยอมให้มันจบแบบนี้เด็ดขาด”
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
1.11M
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
