พอผ่านตลาดสดฮุ่ยเหมยให้พี่หยุ่นอี้จอดรถม้ารอ ส่วนเธอเข้าไปซื้อหมูพร้อมกับเสี่ยวหยาง เธอสั่งหมูแดง ซี่โครงหมู หมูสับ หมูชิ้น เนื้อสันในสันนอก กระดูกหมู จำนวนมาก
่นี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว เนื้อหมูสามารถเก็บไว้ได้เป็เดือน ซื้อไปมากแค่ไหนก็ไม่ต้องห่วงว่าจะเสีย ที่สำคัญเธอมีมิติ ซื้อไปเยอะหน่อยถึงจะดี เหลือดีกว่าขาด
ซื้อเยอะเนื่อหมูขนาดนี้ ทางเขียงหมูจึงช่วยขนไปที่รถม้าให้ พี่หยุ่นอี้ใที่น้องสาวสั่งเนื้อหมูไปเยอะมากมายขนาดนี้ แต่ก็ไม่พูดอะไร
นอกจากหมูแล้วฮุ่ยเหมยยังซื้อปลา ที่เธอสั่งให้พ่อค้าปลาทำความสะอาด ขอดเกล็ดให้เรียบร้อยแล้ว เอาขึ้นรถม้าไปอีกห้าตะกร้าใหญ่
ส่วนไก่ฮุ่ยเหมยสั่งให้ฆ่า 30 ตัว แยกเครื่องในไว้ต่างหาก ไข่ไก่อีก 200 ฟอง เมื่อเธอจ่ายเงินแล้วก็พาเสี่ยวหยางเดินออกไปรอที่รถม้า
ขณะที่รอพ่อค้าเอาของมาส่งให้ ระหว่างรอทั้งสามพี่น้องซื้อซาลาเปากินกันอย่างเอร็ดอร่อย
พอพ่อค้าเอาไก่กับไข่มาส่งแล้ว ฮุ่ยเหมยให้พี่หยุ่นอี้พาไปร้านขายข้าวสารและของจิปาถะที่เคยซื้อคราวที่แล้ว
ไปถึงเ้าของร้านจำฮุ่ยเหมยได้ทันที เพราะคราวก่อนฮุ่ยเหมยซื้อของไปเยอะขนาดนั้น จะไปลืมหน้าลูกค้ารายใหญ่ได้อย่างไร
“โอ้..แม่นางน้อยเ้ามาวันนี้ ้าอะไรบ้างบอกข้ามาได้เลย รถม้าของเ้าก็ไม่ต้องไปหาที่จอดหรอก จอดหน้าร้านได้เลย ไม่เป็ไรๆ” เ้าของร้านกุลีกุจอในการต้อนรับเธอเป็อย่างดี
เธอชี้เครื่องปรุงทุกอย่างที่มี น้ำมันด้วยเธอสั่งจำนวนมาก ทั้งที่จริงที่บ้านเครื่องปรุงและน้ำมันยังเหลือพอสมควร
แต่เพราะเธอคงไม่ได้เข้ามาในเมืองอีกใน่ฤดูหนาว ที่อาจกินเวลาหลายเดือน ดังนั้นซื้อไปให้เยอะๆ เลยดีกว่า
นอกจากนั้นเธอยังซื้อข้าวสารอย่างดี แป้งสาลี น้ำตาลก็ต้องซื้อเพิ่ม ผักทุกประเภทที่มีในร้าน พวกฟัก ฟักทอง หัวผักกาด เธอสั่งอย่างละหลายตะกร้า
ตอนนี้เอาขึ้นรถม้าไม่ได้แล้ว ทางร้านจึงขนขึ้นเกวียนของทางร้านเพื่อขนไปส่งให้ถึงบ้านโดยไม่คิดเงิน เพราะถือว่าฮุ่ยเหมยคือลูกค้ารายใหญ่
วันนี้ฮุ่ยเหมยจ่ายค่าอาหารแห้งทั้งหมด 15 ตำลึงทอง พี่หยุ่นอี้กับเสี่ยวหยางได้แต่มองหน้าฮุ่ยเหมยแต่ไม่ได้พูดอะไร
ขณะที่พี่หยุ่นอี้บังคับรถม้าเตรียมจะออกนอกเมือง กลับมีผู้ชายสามคน ท่าทางเหมือนพวกจอมยุทธ์ มาขวางอยู่หน้ารถม้า
“ท่านน้าทั้งสาม เกิดเหตุอันใดขึ้น ทำไมพวกท่านถึงได้มาขวางรถม้าของพวกข้า” พี่หยุ่นอี้เอ่ยด้วยความหวั่นเกรง
“ขออภัยคุณชายน้อยทั้งสอง ข้าเป็องครักษ์ของจวนตระกูลหยาง ได้ตามหาพวกท่านสักพักใหญ่แล้ว เพิ่งมั่นใจว่าเป็พวกท่าน จึงได้เข้ามาขวางรถม้าไว้”
“ตระกูลหยางตามหาพวกข้าทำไม พวกข้าไม่เคยทำอะไรผิด” พี่หยุ่นอี้เอ่ยตอบด้วยความงุนงง
“พวกเราคือองค์รักษ์ของตระกูลหยาง ถูกมอบหมายให้ตามหาพวกท่าน ที่เคยขายผลไม้ให้กับคุณหนูของเรา ไม่ได้มีเื่จับผิดอันใด เพียงแค่ฮูหยินผู้เฒ่าอยากจะพบพวกท่านเพียงเท่านั้นขอรับ” หนึ่งในองค์รักษ์เป็ผู้ตอบพี่หยุ่นอี้
“้าพบพวกเราทำไมกัน” เสียงฮุ่ยเหมยถามออกมาจากในรถม้า
“เรียนคุณหนู จากที่คุณหนูของจวนเราได้ซื้อผลไม้จากท่านไปแล้ว พอทุกคนได้กิน ต่างรู้สึกว่าร่างกายดีขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่าที่นอนป่วยมาเกือบสิบปี พอได้กินผลไม้ของพวกท่าน ก็หายจากอาการป่วย ท่านก็เลยอยากพบเ้าของผลไม้ขอรับ” องค์รักษ์ประสานมือแล้วเอ่ยตอบฮุ่ยเหมย
“ไม่ต้องขอบคุณพวกเราหรอก ท่านฮูหยินผู้เฒ่าหายป่วยก็ดีแล้ว อาจไม่เกี่ยวกับผลไม้ของเราก็ได้ และตอนนี้เราไม่สะดวกที่จะไปพบใคร เราต้องรีบขนของกลับบ้าน ขอให้ท่านองค์รักษ์โปรดหลีกทางให้พวกเราด้วย”
ฮุ่ยเหมยตอบด้วยความไม่ใส่ใจที่จะเข้าไปหาคนใหญ่คนโต เธอแค่อยากกลับบ้านไปพัก เพราะตอนนี้อากาศในเมืองเริ่มหนาวกว่าเดิม ไม่รู้ในหมู่บ้านจะหนาวขนาดไหนแล้ว
“งั้นให้พวกเราติดตามพวกท่านไปที่หมู่บ้านด้วยเถอะ พวกเราจะได้กลับมารายงานที่จวนได้ว่าพวกท่านอยู่ที่ไหน” องค์รักษ์ตอบแล้วพากันกลับขึ้นม้าของตนเอง ติดตามรถม้าของครอบครัวฮุ่ยเหมยเข้าหมู่บ้านซานไป
ซึ่งฮุ่ยเหมยก็ไม่ได้ขัดอะไร พอไปถึงบ้านฮุ่ยเหมยเปิดประตูรั้วให้พี่หยุ่นอี้ขับรถม้าเข้าไป ตามด้วยเกวียนขนของของร้านขายข้าวสาร ส่วนองค์รักษ์ของตระกูลหยางก็ลงจากม้า แล้วจูงเข้าไปในลานบ้านของฮุ่ยเหมยเช่นกัน
618
