ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 47 ฉันระบุชื่อเธองั้นเหรอ?

หญิงสาวชุดแดงเห็นว่าจู่ๆ มีคนเข้ามาจึงรีบลุกขึ้นยืน ใบหน้าแดงก่ำ เดินไปยืนข้างๆ พลางจัดเสื้อผ้าและผมของตัวเอง

สวี่หรานมองเธอแวบหนึ่ง แล้วจึงหันไปถามหัวหน้าคนนั้นว่า "ฉันอยากจะสอบถามเรื่องการสมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัยค่ะ"

"อ้อ ได้สิ" หัวหน้าคนนั้นตอบรับ แล้วแกล้งทำเป็นพูดกับหญิงสาวชุดแดงว่า "สหายหลิวเชี่ยน เธอไปรอฉันข้างนอกก่อน เดี๋ยวฉันตอบคำถามเธอทีหลัง"

หลิวเชี่ยนพยักหน้า แล้วจึงก้มหน้าเดินออกไปอย่างรีบร้อน

สวี่หรานลากเก้าอี้มานั่ง แล้วพูดว่า "ฉันอยากจะถามเรื่องการสมัครของหมู่บ้านหย่งฮุยค่ะ ทำไมเหยียนฮ่าวถึงถูกตัดชื่อออก?" พูดจบก็มองป้ายชื่อบนโต๊ะ เขียนว่า "อู๋เซิ่งเฉวียน" ตำแหน่งหัวหน้าคณะกรรมการดูแลเรื่องการรับสมัครสอบโดยเฉพาะ

พอหัวหน้าอู๋ได้ยินว่าเป็นเหยียนฮ่าวจากหมู่บ้านหย่งฮุย ก็พูดขึ้นทันทีว่า 

"เรื่องนี้ พวกเราก็ทำตามขั้นตอน โควต้ามีจำกัด ผมก็อยากให้ทุกคนสมัครได้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แค่สุ่มเลือก 

ไม่ใช่แค่เหยียนฮ่าวหรอก ยังมีสหายอีกหลายคนที่สมัครไม่ผ่าน ผมเองก็เสียดาย แต่กฎก็คือกฎ ทำได้แค่ให้สหายคนอื่นๆ รอไปก่อน ถ้าเป็นทองแท้ ยังไงก็ไม่กลัวไฟ นี่เป็นการทดสอบจากองค์กร!"

สวี่หรานเห็นว่าหัวหน้าคนนี้พูดจาแบบขอไปที ผลักไปโน่นนี่นั่น ก็ไม่ได้ต่างจากที่เหยียนฮ่าวบอกเท่าไหร่ ถ้าเถียงต่อ เธอก็คงโดนไล่ออกมา สุดท้ายก็ได้แต่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมา

ข้างนอกประตู หลิวเชี่ยนเห็นสวี่หรานออกมาก็หัวเราะเยาะ เธอได้ยินที่คุยกันข้างในโควต้านั้นตกเป็นของเธอเรียบร้อยแล้ว

สวี่หรานมองไปที่หลิวเชี่ยนก็รู้สึกขยะแขยง ก่อนจะเดินจากไปก็ทิ้งท้ายไว้ว่า "คนสมัยนี้ หัวเราะเยาะคนจน ไม่หัวเราะเยาะโสเภณีจริงๆ *[1]"

หลิวเชี่ยนกำลังยิ้มเยาะอย่างภาคภูมิใจ แต่พอได้ยินประโยคนี้ ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ รีบเดินเข้ามาคว้าแขนสวี่หรานไว้

"เมื่อกี้พูดว่าไงนะ? "หลิวเชี่ยนกอดอก ท่าทางเหมือนจะหาเรื่อง

สวี่หรานหัวเราะเยาะ ขนาดโจวจินฮวา เธอยังไม่กลัวเลย แล้วทำไมเธอต้องกลัวยัยเด็กนี่ด้วย?

"คุณน้อง หูไม่ดีหรือไงคะ ฉันบอกว่า คนสมัยนี้ หัวเราะเยาะคนจน ไม่หัวเราะเยาะโสเภณี!" สวี่หรานพูดเสียงดังขึ้น ยัยเด็กใจแตกยังไม่กลัวเสียหน้า แล้วเธอจะไปกลัวอะไร

หลิวเชี่ยนตกใจ เห็นว่าสวี่หรานไม่ยอมแพ้ จึงรีบเอามือปิดปากเธอ

"พูดบ้าอะไรของเธอ!" หลิวเชี่ยนกลัวคนอื่นได้ยิน จึงรีบลากสวี่หรานไปยังที่ลับตาคน

จริงๆ แล้ว ถ้าหลิวเชี่ยนทำแบบนี้เพราะประวัติไม่ดี จนต้องยอมแลกด้วยร่างกาย สวี่หรานก็คงรู้สึกเห็นใจ อย่างน้อยเธอก็ยอมจ่ายในสิ่งที่เธอต้องการ แต่ดูเหมือนหลิวเชี่ยนจะไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรเลย กลับรู้สึกภูมิใจที่ใช้ร่างกายแลกกับสิ่งของ แถมยังกล้ามาหัวเราะเยาะเธออีก แบบนี้มันหน้าด้านเกินไปแล้ว!

"ฉันจะพูดอะไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ? ฉันพูดว่าหัวเราะเยาะคนจน ไม่หัวเราะเยาะโสเภณี ฉันระบุชื่อเธอหรือไง? หรือว่าฉันจิ้มหน้าเธอแล้วบอกว่าเป็นเธอ? ตื่นเต้นอะไรนักหนา?" สวี่หรานมองหลิวเชี่ยนด้วยหางตา

หลิวเชี่ยนกัดฟันกรอด สวี่หรานไม่ได้ระบุชื่อก็จริง แต่ที่พูดมาทั้งหมด มันหมายถึงเธอ!

สวี่หรานสะบัดมือที่ถูกหลิวเชี่ยนจับ ราวกับปัดสิ่งสกปรก "แย่งของคนอื่นมาแล้วยังกล้ามาทำอวดเบ่ง คนสมัยนี้เป็นแบบนี้กันหมดแล้วหรือไง?" พูดจบเธอก็สะบัดหน้าเดินจากไป ไม่สนใจหลิวเชี่ยนอีก

หลิวเชี่ยนโมโหแทบบ้า จู่ๆ ก็โดนด่า แถมอีกฝ่ายยังปากจัดจยเธอสู้ไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แต่ไปฟ้องหัวหน้าอู๋อย่างหัวเสีย

 *[1] หัวเราะเยาะคนจน ไม่หัวเราะเยาะโสเภณี หมายถึง การประชดประชัน เสียดสี สังคมที่มองคนแต่เปลือกนอก ไม่สนใจคุณธรรม จริยธรรม โดยยกเอาอาชีพโสเภณี ซึ่งถือเป็นอาชีพที่ผิดศีลธรรม แต่กลับได้รับการยอมรับมากกว่าคนจน