เพราะเป็นนักเรียนที่ดี เชื่อฟังที่คุณครูสอน เมญาวีเลยรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว กว่าจะลุกจากที่นอนได้ก็เกือบจะเที่ยง
หญิงสาวมองร่างตัวในกระจกด้วยใบหน้าร้อนผ่าว ตอนนี้ตัวเธอมีแต่รอยแดงเต็มไปหมด ทั้งหน้าอก ลำคอ รวมไปถึงท้องน้อยและต้นขา
เมื่อคืนเวหาทำให้เธอมีความสุขไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เสียงพร่ำบอกรักและคิดถึงยังห้องอยู่ในหู ไม่คิดมาก่อนว่าการไม่ได้ใกล้ชิดกันนาน ๆ จะทำให้คิดถึงและโหยหาสัมผัสของกันและกันมากถึงเพียงนี้ ยิ่งเขารุนแรงเธอก็ยิ่งเร่าร้อน ทุกอย่างทำไปด้วยสัญชาตญาณดิบที่ซ่อนอยู่
เธอหลงลืมความอายไปจนหมดสิ้น รู้แต่ว่าอยากให้เขามอบความสุขให้ อยากทำให้เขามีความสุข ทุกอย่างมันลงตัวจนนึกไม่ออกเลยว่าจะมีอะไรที่ทำให้มีความสุขได้แบบนี้อีกไหม
“เมย หิวหรือยังพี่ว่าจะชวนออกไปทานข้าวข้างนอก”
“เริ่มหิวแล้วค่ะ พี่เวย์ตื่นนานแล้วเหรอทำไมไม่ปลุกเมย”
“วันหยุดนี่ครับไม่เห็นต้องรีบตื่นเลย พี่อยากให้เมยพักให้เต็มที่ครับ”
“ขอบคุณค่ะ” เมยาวีมองหน้าคนรักวันนี้ดูเขาผ่อนคลายกว่าหลายวันที่ผ่านมามาก
“เมยครับ ทานข้าวเสร็จแล้วพี่จะพาเมยไปพบคุณแม่”
“อะไรนะคะ”
“พี่อยากให้ท่านรับรู้เรื่องของเรา ท่านจะได้เลิกจับคู่พี่กับลูกของเพื่อน ๆ เธอสักที”
“มันจะดีเหรอคะ เมยไม่อยากให้ท่านเครียด”
“ตอนนี้แม่อาการดีขึ้นมากแล้ว ท่านกำลังศึกษาธรรมะอยู่ พี่ว่าเป็นโอกาสดีที่พี่จะคุยกับท่านเรื่องของเมย”
“เมยกลัวจะทำให้อาการของท่านทรุดค่ะ”
“อย่ากังวลครับ เมยน่ารักออกอย่างนี้ ที่พี่พาเมยไปแนะนำไม่ใช่ไปขออนุญาตแต่พี่เพียงอยากบอกให้เท่ารับรู้เท่านั้น”
“ถ้าท่านห้ามล่ะคะ” เป็นอีกเรื่องที่เมญาวีกังวล เพราะตั้งแต่ที่ได้เจอกับมารดาของชายหนุ่มและแฟนเก่าของเขาเธอก็คิดเรื่องนี้มาตลอด
“เรื่องนี้ท่านไม่มีสิทธิ์ห้ามครับ พี่โตแล้วเรื่องนี้พี่ตัดสินใจเองครับ”
“จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”
“ที่รักอย่ากังวลไปเลยนะคะ คนที่จะอยู่กับเมยตลอดชีวิตคือพี่ไม่ใช่แม่พี่สักหน่อย พี่รักเมยนะ”
เวหากอดคนรักอย่าเอาใจ เขาเชื่อว่าจะไม่มีปัญหาตามมาอย่างแน่นอน
หลังจากทานอาหารเสร็จแล้วหาก็พาเมญาวีไปยังห้องพักของมารดา ระหว่างทางเขาจับมือเธอแน่นอย่างให้กำลังใจ
“แม่ครับ”
“เวย์ แม่นึกว่าวันนี้จะไม่มา”
“มาสิครับ ยังไงผมก็ต้องมาอยู่แล้ว ผมพาแฟนมาแนะนำให้แม่รู้จักด้วยนะครับ”
“สวัสดีค่ะ” เมญาวียกมือไหว้
“นี่มันเลขาที่อยู่หน้าห้องไม่ใช่เหรอเวย์”
“ครับ เมยเป็นเลขาแล้วก็เป็นแฟนผม”
คุณวราพรดูตกใจแต่เธอก็เคารพในการตัดสินใจของลูกชาย เธอไม่อยากบังคับเขา เพราะตัวเองเคยถูกครอบครัวบังคับมาแล้วครั้งหนึ่งจึงไม่อยากให้ปัญหาเกิดกับลูกชายอย่างที่ตัวเองเจอ
“ดีเหมือนกันนะ ทำงานด้วยกันจะได้มีเวลาให้กันด้วย หนูเมยดูยังเด็กอยู่เลยนะ อายุเท่าไหร่แล้ว”
“22 กำลังจะ 23 ค่ะท่าน”
“เรียกว่าแม่เหมือนตาเวย์ก็ได้ อายุเท่านี้ได้เป็นเลขารองประธานแล้วคงทำงานเก่งน่าดู”
“เมยทำงานเก่งครับแม่ เธอเป็นผู้ช่วยผมตอนที่ผมเป็นหัวหน้าโปรเจกต์ พอผมขึ้นเป็นรองประธานเลยให้เธอมาเป็นเลขา”
“ทำงานด้วยกันตั้งแต่แรกเลยเหรอ”
“ค่ะ เมยทำงานที่นี่เป็นที่แรก คุณเวย์เป็นเจ้านายคนแรกของเมยค่ะ”
“เป็นเลขารองประธานงานหนักอยู่เหมือนกันนะ”
“ตอนแรกเมยก็ไม่รู้ว่าคุณเวย์เป็นรองประธาน รู้แค่เขาเป็นหัวหน้า พอจบโปรเจกต์ถึงรู้ว่าเขาเป็นรองประธาน ถ้ารู้ก่อนเมยคงไม่เป็นเลขารองประธานหรอกค่ะ เมยกลัวทำงานพลาด”
“เมยก็ทำงานได้ดี พี่ธรยังชมอยู่บ่อย ๆ”
“ได้เลขารู้ใจอย่างนี้ ลูกชายของแม่คงมีกำลังใจทำงานเยอะเลย”
“แน่นอนสิครับแม่ ถึงจะเพิ่งจบแต่เมยก็ทำงานได้ดีครับ”
“แม่ดีใจนะที่เวย์มีความสุขกับการทำงานและความรัก แล้วจะคบกันอย่างนี้อีกนานไหม คิดเรื่องแต่งงานบ้างหรือยังเวย์อายุเยอะแล้ว”
“ผมคิดแล้วครับ แต่เมยขอเวลาทำงานก่อน”
“ทำไมล่ะหนูเมย ลูกชายแม่พร้อมทุกอย่างจะรออะไรอีก”
“เมยยังไม่อยากแต่งงานค่ะ เมยเพิ่งทำงานยังไม่ถึงปีเลยนะคะ ยังสนุกกับงานอยู่”
“แต่งแล้วก็ทำงานได้นี่”
“เมยยังไม่อยากให้คนในบริษัทรู้ว่าเมยกับคุณเวย์คบกันค่ะ เมยกลัวคนอื่นจะมองว่าเพราะเป็นแฟนรองประธานเมยถึงได้เป็นเลขา เมยอยากให้ทุกคนเห็นว่าเมยทำงานเป็นและทำงานได้ดีค่ะ”
“แม่เข้าใจ แต่ก็อย่านานนักนะลูก แม่อยากอุ้มหลานแล้ว”
“นั่นสิ อย่าให้พี่รอนานนะเมย พี่ไม่อยากแก่ กลัวว่าเวลาไปรับลูกที่โรงเรียนเพื่อน ๆ ของลูกจะคิดว่าคุณปู่มารับหลาน”
“ไม่นานขนาดนั้นหรอกค่ะ”
พอได้คุยกับมารดาของคนรักแล้วเมญาวีก็รู้สึกสบายใจขึ้น คุณวราพรดูเหมือนจะยอมรับในตัวเธอ แต่หญิงสาวก็ยังรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างในสายตาคู่นั้น แต่เธอก็ไม่อยากเก็บเอามาคิดเพราะเวหาบอกว่าทุกอย่างอยู่ที่ตัวเขาเป็นคนตัดสินใจ
“เมยเจอแม่พี่แล้ว พี่ก็อยากเจอแม่ของเมยบ้าง เมื่อไหร่เมยจะให้พี่ได้เจอท่านล่ะครับ”
“บ้านเมยอยู่ไกลค่ะ เอาไว้แม่ขึ้นมากรุงเทพเราค่อยนัดเจอท่านก็ได้นะคะ”
“แค่โคราชเองนะครับ ไม่ไกลเท่าไหร่เลย บางทีพี่ก็แอบน้อยใจนะครับว่าที่เมยไม่ยอมให้พี่เจอกับแม่ เพราะเมยไม่คิดจะจริงจังกับพี่”
“ไปกันใหญ่แล้วค่ะ เมยไม่ได้คิดแบบนั้นเลย”
“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เราไปหาแม่เมยกันดีไหมครับ แค่โคราชขับรถแค่สองชั่วโมงกว่าเองนะครับ”
เวหาอยากเจอกับมารดาของคนรักสักครั้ง เขาจะเปิดใจคุยกับมารดาของเธอถึงเรื่องราวในอดีต จากนั้นก็จะขออนุญาตคบหากับเมญาวีซึ่งเรื่องนี้เขาควรทำตั้งนานแล้ว เขาไม่อยากทำอะไรลับหลังผู้ใหญ่อีกต่อไป เขาอยากมีครอบครัวอย่างสร้างอนาคตร่วมกับเมญาวี ชายหนุ่มอยากให้ทุกคนรู้ว่าตอนนี้เขากับเมญาวีกำลังคบหากันอยู่
เมญาวียอมตกลงให้เขาไปพบกับมารดาและทิวัตถ์บิดาเลี้ยงของเธอ
เวหาขับรถออกจากกรุงเทพตั้งแต่เช้า ทั้งสองแวะทานอาหารเช้าด้วยกันก่อนจะพากันมายังไร่ของทิวัตถ์ในเวลาเกือบจะเที่ยง
“หายหน้าไปนานเลยนะหนูเมย”
“เมยงานยุ่งนี่คะ แล้วลุงวัตถ์กับแม่สบายดีใช่ไหมคะ”
“สบายดี อย่ามัวแต่ทักทายกันอยู่เลย แนะนำให้แม่รู้จักหน่อยได้ไหมว่าพาใครมาด้วย”
เมญาวีแนะนำให้คนรักรู้จักกับมารดาและทิวัตถ์ได้รู้จักกัน จากนั้นหญิงสาวก็ตามทิวัตถ์เข้าไปในครัวปล่อยให้มารดาและคนรักคุยกันตามลำพัง
“คุณมีอะไรจะพูดกับฉันใช่ไหมคะ”
“ผมไม่รู้จะพูดดีไหม เรื่องมันนานมาแล้ว”
“ถ้าเก็บไว้แล้วไม่สบายใจก็พูดออกมา”
เวหาถามมารดาของคนรักว่าเธอรู้จักกับบิดาของเขาหรือเปล่า ทันทีที่ได้ฟังคุณเพชรลดาก็หน้าซีดเผือด
“คุณเป็นลูกชายของคุณสิงหล”
“ครับ ผมเคยคิดจะแก้แค้นคุณและครอบครัว เพราะแม่ของผมเครียดกับเรื่องนี้จนคิดจะฆ่าตัวตายถึงสามครั้ง”
“แล้วที่คุณมาคบหากับลูกสาวของฉันเพราะอยากแก้แค้นให้แม่ของคุณอย่างนั้นเหรอ”
“เปล่าครับ ผมไม่รู้มาก่อนว่าเมยเป็นลูกของคุณ เราคบกันก่อนที่ผมจะรู้ว่าคุณเป็นใคร”
“แล้วคุณจะเอายังไงต่อ อย่าใช้เมยเป็นเครื่องมือในการแก้แค้น ฉันรู้ว่ามันดูเห็นแก่ตัวที่พูดออกไปแบบนั้น ไม่ใช่แม่ของคุณคนเดียวที่ต้องทุกข์กับเรื่องนี้”
“แต่ชีวิตของคุณเดินต่อไปได้ ในขณะที่แม่ยังจมอยู่กับอดีต”
“ที่เห็นว่าฉันมีความสุข มีครอบครัวที่อบอุ่นก็เพราะฉันได้เจอคนดี ๆ อย่างคุณวัตถ์ เขาช่วยเหลือฉันจนผ่านช่วงเวลาเลวร้ายมาได้ เมยต้องเป็นเด็กที่ถูกล้อว่าไม่มีพ่อจนต้องย้ายโรงเรียนหนี”
“คุณหมายถึงอะไร ผู้ชายคนเมื่อกี้ไม่ใช่พ่อของเมยหรอกเหรอ”
“คุณก็ได้ยินนี่เธอเรียกว่าลุง ส่วนพ่อของเธอก็คือพ่อของคุณยังไงล่ะ ฉันถึงไม่เห็นด้วยที่เธอจะคบกับลูกสาวของฉัน”
“ผมว่ามันสายไปแล้ว”
“อย่าบอกนะว่าคุณกับเมย”
“ใช่ มันเป็นอย่างที่คุณคิด เราสองคนไปไกลมากแล้ว”
“คุณคงสะใจแล้วสินะที่ได้แก้แค้นเราสองคนแม่ลูก ฉันขอร้องจากนี้อย่ามายุ่งกับเมยอีก อะไรที่ผ่านมาแล้วฉันอยากให้คุณลืมมันให้หมด”
“ที่คุณกีดกันผมเพราะผมเป็นลูกพ่อใช่ไหม เรื่องที่เรามีพ่อคนเดียวกันมันไม่จริงใช่ไหม”
“เรื่องแบบนี้มันใช่เรื่องล้อเล่น คุณควรกลับไปอยู่ในที่ของคุณ เรื่องคุณกับเมยมันไม่มีทางเป็นไปได้ ขอร้องอย่ามาเจอกับเมยอีกเลย”
“แต่เธอยังทำงานกับผม”
“ฉันขอลาออกแทนลูกสาว คุณกลับไปได้แล้วและอย่ามาที่นี่อีก อย่าติดต่อมาอีกแค่นี้เรื่องมันก็บัดซบมากเกินไปแล้ว”
ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงตรงหน้า เขาคิดว่าเรื่องที่เมญาวีเป็นลูกสาวของคนที่ทำให้ครอบครัวของเขาแตกแยกก็แย่มากพอแล้ว แต่ไม่คิดว่าเขากับเธอจะมีบิดาคนเดียวกัน จะมีใครสักกี่คนที่เจอเรื่องแบบนี้ในชีวิต คนรัก คนที่อยากมีอนาคตด้วยคือน้องสาวต่างมารดาของตัวเอง
ชายหนุ่มขับรถออกมาจากไร่แห่งนั้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เขาไม่รู้ว่าจากนี้ชีวิตจะเป็นยังไงในเมื่อทุกอย่างที่วาดฝันได้พังลงมาต่อหน้า
170
