พี่น้องทั้งสองไม่ได้รับรู้เลยว่า อีกไม่นานตัวเองจะได้เดินเข้าสู่นรก ที่เรียกว่าญาติผู้ใหญ่ เด็กทั้งสองใช้ชีวิตอยู่บ้านลุงใหญ่และหมุนเวียนไปอยู่ตามบ้านของญาติคนอื่นๆ พวกเธอใช้ชีวิตแต่ละวันพาไปอย่างยากลำบากและหิวโหย
ทุกเช้าต้องตื่นมาทำอาหารให้ครอบครัวที่พวกเธอไปอยู่อาศัยด้วยในแต่ละเดือน ค่อยแบกน้ำจากลำธารที่ไกลจากบ้านมาใส่โอ่งให้ทุกคนได้อาบ ต้องออกไปหาฟืน ผ่าฟืน พวกเธอต้องทำอาหาร ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน เก็บของป่า ให้อาหารสัตว์ ลงแปลงนา ทุกอย่ากพวกเธอต้องทำมันทั้งหมดในหนึ่งวัน หากงานทุกอย่างไม่เสร็จนอกจะโดนทุบตีแล้ว พวกเขายังจะให้พวกเธออดอาหารด้วย ตกกลางคืนยังถูกให้ออกไปนอนนอกบ้าน
เื่เรียนต่อไม่ต้องพูดถึง เวลาหายใจพวกเธอสองพี่น้องยังไม่มีเลย จะเอาเวลาและเงินที่ไหนมาเรียนหนังสือ พี่สาวได้เรียนแค่ประถมห้าเท่านั้น ส่วนเธอซูเจียวแม้แต่จะเรียนจบประถมสามก็ยังไม่มีโอกาสได้เรียนเลย
สองพี่น้องใช้ชีวิตอยู่อย่างนี้ ไปจนถึง ปี 1979 พี่สาวซูเจี้ยนถูกให้แต่งงานกับชายพิการขาเป๋ แห่งหมู่บ้านตระกูลหวัง ตอนอายุ 13 ปี ชายคนนั้นชื่อ หวังต้าซานเป็ชายพิการอายุ 50 ปี เคยแต่งงานมาสองครั้งและภรรยาทุกคนตายจากการทำงานหนักและถูกทุบตี พี่สาวแต่งงานออกไปได้ไม่นานก็ท้องและแท้งอยู่สองสามครั้งจากการโดยสามีตบตี จนเธอเสียชีวิตในวัย 22 ปี หลังจากแต่งงานได้สิบปี
ทางด้านซูเจียว เธอไม่รู้เลยว่าชีวิตพี่สาวของเธอหลังแต่งงานเป็ยังไง เด็กหญิงวัย 9 ขวบที่ไม่รู้หนังสือ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานที่ถูกสั่ง ในใจของเธอหวังให้พี่สาวใช้ชีวิตที่ดีมีความสุขมากกว่าเธอในตอนนี้ เธออยู่หมู่บ้านตระกูลซูจนอายุ 15 ปี เธอได้ยินว่าอาชายห้าหาคนมาแต่งงานกับเธอได้แล้ว
ซูเจียวที่ไม่เจอพี่สาวมาตลอดหลายปี ก่อนแต่งงานไปอยู่ที่อื่นและอาจไม่มีโอกาสได้เจอพี่สาวอีก ทำให้ซูเจียวรู้สึกคิดถึงพี่สาวมาก เธอตัดสินใจแอบเดินทางไปหาพี่สาวที่หมู่บ้านตระกูลหวัง ที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านเธอออกไป 50 กิโลเมตร ซูเจียวใช่เวลาเดินทางด้วยเท่าเกือบครึ่งวัน จนมาถึงหมู่บ้านตระกูลหวัง เธอถามชาวบ้านในหมู่บ้านถึงบ้านหวังต้าซาน ชาวบ้านมองหน้าเธอก่อนจะชี้บอกทาง ไปทางท้ายหมู่บ้าน
ซูเจียวเดินมาถึงบ้านของหวังต้าซาน เธอเห็นหวังต้าซานเดินออกจากบ้านไปอย่างโมโห ซูเจียวไม่ทันได้เรียกพี่เขยของเธอไว้ เธอเดินเข้าบ้านพี่สาวโดยไม่ได้เรียกพี่สาว ประตูรั้วบ้านไม่ได้ปิด ซูเจียวเดินเข้ามาก็เห็นพี่สาวนั่งร้องไห้
หน้าผากมีแต่เืและร่างกายมีแต่รอยแผลและรอยช้ำตามตัวไม่หมด
“พี่สาว!!” ซูเจียวเธอเรียกพี่สาวเสียงดังอย่างใ พี่สาวของเธอต้องเจออะไรบ้างที่ผ่านมา ทำไมเป็อย่างนี้พี่สาวที่แสนดีของเธอ
“เจียวเจียว!!! น้องมาได้ยังไง"ซูเจี้ยนเงยหน้าเห็นน้องสาวที่เธอเป็ห่วงตลอดมา มาอยู่ตรงหน้าเธอ ซูเจี้ยนรีบเช็ดน้ำตา จัดผม จัดเสื้อเธอไม่อยากให้น้องสาวเห็น
“พี่สาว เจ็บมากไหมจ๊ะ” ซูเจียวใช้ผ้าเช็ดเืบนหน้าผากให้พี่สาว เธอช่วยเช็ดน้ำตาก็ไหลไปด้วย เธอสงสารพี่สาว
“น้องพี่ น้องมาได้ยังไง ลุงกับพวกอาๆ รู้หรือเปล่าที่เธอมาหาพี่ที่นี่”ซูเจี้ยนถามน้องสาวอย่างเป็ห่วง
“ฉันแอบออกมา ฉันคิดถึงพี่สาว พี่สาวทำไมพี่ถึงเป็อย่างนี้ พี่โดนพี่เขยทำร้ายตลอดหรือจ๊ะ”ซูเจียวถามพี่สาวเสียงสะอื้น ทำไมชีวิตของพวกเธอถึงเจอแต่ความทุกข์
“พี่ไม่เป็ไร พี่ชินแล้ว บอกพี่มาก่อนว่าเรามาได้ยังไง”ซูเจี้ยนถามน้องสาว น้องสาวของเธอโตขึ้นมากแล้ว หน้าตาก็สะสวยติดตรงผอมมากไปหน่อย หากมีเนื้อมีหนังเพิ่มอีกต้องสวยมาแน่ๆซูเจี้ยนมองน้องสาวแล้วคิดกับตัวเอง
“ฉันเดินมาจ๊ะ ฉันอยากมาหาพี่และมาบอกข่าวกับพี่ด้วย ฉันกำลังจะแต่งงาน อาห้าหาบ้านสามีให้ฉันแต่งงานแล้ว”ซูเจียวบอกข่าวพี่สาวการแต่งงานของเธอให้พี่สาวฟัง มือของเธอก็ช่วยพี่สาวเช็ดเืที่หน้าผากไปด้วย
“ดีจริงๆ พี่ดีใจกับเธอด้วย น้องสาวรีบกลับหมู่บ้านเถอะ หากพวกเขารู้ว่าน้องแอบมาหาพี่น้องจะโดยตีได้นะ”ซูเจี้ยนบอกน้องสาว เธอรีบลุกไปหยิบอาหารที่มีในบ้านให้น้องสาวเอาไปกินระหว่างทางด้วย และยังไปหยิบเงินให้น้องสาวไปสองเหมา เพื่อติดตัวไปต่อแต่งงานออกไปอยู่บ้านสามี
“พี่สาว พี่กลับไปกับฉันเถอะ พี่อย่าทนอยู่ที่นี่เลย พี่เขยกล้าทำกับพี่อย่างนี้ได้ยังไง”ซูเจียวกล่าวชวนพี่สาวให้กลับไปหมู่บ้านด้วยกัน
“พี่กลับไปไม่ได้ พี่แต่งงานแล้วนะ อย่าพูดอยู่เลยรีบกลับหมู่บ้านเถอะ อีกไม่นานพี่เขยของน้องก็จะกลับมาแล้ว”ซูเจี้ยนกล่าว เธอดีใจมากที่ในชีวิตนี้ได้เห็นน้องสาวของเธออีกครั้ง
ซูเจียวมองหน้าพี่สาวก่อนที่เธอจะยอมกลับหมู่บ้านตระกูลซู ซูเจียวไม่เคยคิดเลยว่า เธอจะได้เห็นพี่สาวครั้งนี้เป็ครั้งสุดท้ายของชีวิต หากเธอรู้สักนิด เธอจะบังคับพี่สาวให้กลับไปกับเธอให้ได้และพาพี่สาวหนีพวกคนใจร้ายไปไกลๆ แต่เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังเธอจากมา
ซูเจียวกลับมาถึงบ้านก็ดึกแล้ว ระหว่างที่เธอเดินกลับหมู่บ้าน เธอโชคดีได้เจอรถของชาวบ้านที่ไปทางหมู่บ้านของเธอ เธอเลยของติดรถมาด้วยทำให้เธอมาถึงบ้านในเวลาไม่นาน
ซูเจียวเดินมาถึงบ้านลุงใหญ่ เธอได้ยินพวกเขาพูดคุยกันถึงบ้านสามีของเธอ ลุงใหญ่กล่าวกับอาห้าว่า"แกไปหาบ้านสามีของซูเจียวมาจากที่ไหน"
“จะที่ไหนละ ก็ในบ่อนนะสิ พอดีฉันติดหนี้มันไว้ เลยจะยกหลานสาวคนสวยให้มัน ใครจะคิดว่าพอมันมาเห็นหน้านังเด็กนั้น ก็ถูกใจเป็อย่างมาก ถูกใจถึงขนาดยอมยกหนี้ที่ฉันติดมันทั้งหมดให้ฉันเลยนะ นอกจากนี้พอฉันบอกมันว่านังเด็กนั้น ถูกพวกพี่ๆช่วยกันเลี้ยงมา ฉัน้าเงินค่าสินสอดมาให้พวกพี่ มันได้ยินเท่านั้นแหละ มันบอกว่าพอได้ตัวนังเด็กนั้นแล้ว มันจะเอาเงินก้อนโตให้ฉันมาแบ่งพวกพี่กันคนละพันหยวนเลยนะ”อาห้าซูเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงโอ้อวดพี่น้อง
“เ้าหนี้ของนายนี้มันโง่หรือเปล่าว่ะ ถึงมาชอบเด็กผู้หญิงผอมๆดำๆได้ ถึงขนาดยอมยกหนี้ให้แกเลย และยังยอมให้เงินพวกเรามาแบ่งกันคนพันหยวนอีก ไม่น่าเชื่อ”ลุงใหญ่ซูฉีกล่าวกับน้องชายเสียงขรึม ในใจเต้นมากหลังได้ยินว่าตัวเองจะได้เงินเป็พันหยวน
“ก็คงจะโง่นั่นแหละ แต่พวกพี่ไม่ต้องห่วง เ้าหนี้ของฉันคนนี้รวยมาก เงินแค่นี้ไม่ถือว่ามากสำหรับเขาหรอก ฉันจะบอกอะไรพี่ให้คนนี้มันเป็พวกพ่อค้าเนื้ออยู่ในบ่อนที่ฉันชอบไม่เล่น”อาห้าซูเหวินกล่าวบอกพี่ชายคนโตและทุกคนเสียงเบา
“พ่อค้าเนื้อ? ในบ่อนมีคนขายเนื้อด้วย"ซูปี้เออร์น้องคนที่สามเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่น้องชายจะสื่อ
“ไม่ใช่ขายเนื้ออย่างที่พี่เข้าใจ เนื้อที่ฉันบอกเป็การขายผู้ใหญ่ให้พวกผู้ชายในบ่อน เรียกง่ายๆว่ากะหรี่”ซูเหวินบอกพี่สาวที่ไม่เข้าใจเื่พวกนี้
"แล้วนังเด็กนั้น พอแต่งไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับมัน มันจะไปเป็กะหรี่ในบ่อยหรือเปล่า”สะใภ้ใหญ่ถามน้องชายสามี
“ก็คงจะเป็ เ้าหนี้ฉันซื้อมันไปก็ต้องให้มันช่วยหาเงินสิ ต่อไปมันก็จะกลายเป็ผู้หญิงร้อยผัวพันผัวอยู่ในบ่อน รับแขกไปจนตาย ไม่สามารถหนีออกมาได้ คนในหมู่บ้านก็จะไม่รู้และพวกเขาก็จะเข้าใจว่ามันแต่งงานออกไปได้ดี แต่ที่จริงมันไปเป็กะหรี่ในบ่อน ฮ่าฮ่าฮ่า”ซูเหวินตอบคำถามพี่สะใภ้ใหญ่ อย่างมีความสุขที่จะได้ขายหลายสาวใช้หนี้
“มันจะไปเป็อะไรก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา ขอแค่ได้เงินมาก็พอ แล้วนี่เ้าหนี้แกจะมาเอาตัวนังเด็กนั้นไปตอนไหน”ป้่าสะใภ้ใหญ่ลู่ชิงถามน้องชายสามีด้วยน้ำเสียงรีบร้อน
“อีกสองวัน พี่เตรียมตัวส่งนังเด็กนั้นออกจากบ้านได้เลย และรับเงินก้อนโตใส่กระเป๋าของพวกเรา”ซูเหวินบอกพี่สะใภ้ใหญ่อย่างมีความสุขที่จะหมดหนี้และยังได้เงินมาใช้ พี่น้องชายหญิงต่างพากันพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ที่จะได้เงินจากการขายหลานสาวตัวเอง
ซูเจียวที่ได้ยินก็ใกลัว เธอคิดถึงพี่สาวที่แต่งงานไปกับชายแก่พิการ ชีวิตของพี่สาวไม่ต่างอะไรกับการตกนรก
ซูเจียวรู้สึกใและหวาดกลัวมาก เธอไม่รู้จะทำยังไงนอกจากต้องหนีออกจากหมู่บ้านนี้แห่งนี้
ซูเจียวเป็เด็กสาวที่ไม่เคยออกไปจากหมู่บ้านและไม่แทบจะอ่านหนังสือไม่ออก คนที่เธอคิดว่าจะสามารถช่วยเธอได้ คือหัวหน้าหมู่บ้าน หัวหน้าหมู่บ้านเคยเป็เพื่อนพ่อแม่ของเธอ เขาอาจจะช่วยเธอให้ออกจากหมู่บ้านโดยที่พวกญาติๆของเธอไม่รู้
ซูเจียวรีบกลับไปที่ห้องเก็บฟืนที่เธออยู่อาศัย ซูเจียวหยิบกล่องเหล็กที่เธอซ่อนออกมาเปิดดู ด้านในนอกจากเงินสองหยวนกว่าๆแล้วยังมีกระดาษที่อยู่ของตายายที่เธอได้มาจากยุวชนหญิงเผยลี่ฮวา
เช้าวันใหม่มาถึง ซูเจียวตื่นมาทำงานบ้านตามปกติ เธอรอให้ทุกคนออกไปทำงานกันหมดก่อนจะอาศัย่เวลาที่ไม่มีใครอยู่ที่บ้าน รีบไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านและเล่าเื่ที่ได้ยินให้หัวหน้าหมู่บ้านฟัง หัวหน้าหมู่บ้านได้ฟังก็โมโหจะไปเอาเื่ลุงใหญ่และอาๆของเธอ แต่ซูเจียวห้ามเอาไว้ก่อนเธอกลัวว่าพวกเขาจะรู้เื่จะจับเธอไปขายก่อนที่เธอจะหนีได้ ซูเจียวรีบขอร้องให้หัวหน้าหมู่บ้านช่วยให้เธอหนีออกจากหมู่บ้าน
หัวหน้าหมู่บ้านเป็ห่วงเธอไม่อยากให้ออกไปอยู่ที่ไหนโดยไม่มีคนรู้จัก แต่ซูเจียวพยายามขอร้องและบอกว่าพี่สาวแต่งงานออกไปต้องเจอกับอะไรบ้าง เธอไม่อยากเจอแบบที่พี่สาวเจอหรืออาจจะหนักกว่าที่พี่สาวพบเจอมา หากหัวหน้าหมู่บ้านไม่ช่วยเหลือเธอ เธอก็ไม่มีทางเหลือ เธอจะหาทางหนีออกไปเอง หากหนีไม่ได้เธอก็ยอมตายดีกว่าจะต้องถูกขายไปเป็กะหรี่อยู่ในบ่อน
หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินความคิดของเด็กสาวก็ใมาก จึงรับปากจะช่วยเธอให้ออกจากหมู่บ้านและไม่ให้ญาติๆของเธอตามเจอ หัวหน้าหมู่บ้านออกใบรับรองและให้เงินเธอสิบหยวนติดตัว ก่อนจะเขียนใบแนะนำตัวให้เธอเอาไปหาน้องสาวของหัวหน้าหมู่บ้านที่อยู่อีกอำเภอหนึ่ง
ซูเจียวกล่าวขอบคุญหัวหน้าหมู่บ้าน เธอกลับไปที่บ้านของลุงใหญ่และแอบบเก็บของรอเวลาให้ค่ำก่อนจะเดินไปหน้าหมู่บ้านที่มีรถของหมู่บ้านจอดรออยู่หน้าหมู่บ้าน
ซูเจียวนั่งรถเข้าไปถึงตัวอำเภอ และซื้อตั๋วรถไฟอำเภอใกล้เคียง ซูเจียวไปถึงอำเภอใกล้เคียงในตอนเช้า และเดินทางไปที่พักของน้องสาวหัวหน้าหมู่บ้าน พอเจอน้องสาวหัวหน้าหมู่บ้านให้แนะนำตัวและให้จดหมายที่หัวหน้าหมู่บ้านเขียนให้น้องสาว ซูเจียวได้เข้าทำงานในโรงงานในอำเภอที่น้องสาวหัวหน้าหมู่บ้านหาให้ได้สามเดือน
ก่อนจะที่เธอจะเกือบถูกสามีของน้องสาวหัวหน้าหมู่บ้านข่มขืน เธอใกลัวเลยหนีออกมาจากที่พักและเดินทางเข้าเมืองหลวงปักกิ่งอย่างไม่รู้ทิศทางก่อนจะพยายามถามทางคนอื่นเพื่อไม่พบกับตายายที่ปักกิ่ง
ซูเจียวเธอเห็นเื่ราวที่ผ่านมาของตัวเองและพี่สาวก็ร้องไห้น้ำตาแทบเป็สายเื เธอเสียใจ เธอเสียใจ
จบชีวิตในอดีต สู่ชีวิตใหม่ที่พึ่งเริ่มต้น
6K
