[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม

        บทที่ 15 แก้ไขสถานการณ์

        บรรยากาศโดยรวมของบริษัทในวันนี้ช่างผ่อนคลายและสนุกสนาน บรรดาพนักงานต่างกำลังพูดคุยเกี่ยวกับงานเฉลิมฉลองวันก่อตั้งของหนัวต้ากรุ๊ป

        “เยี่ยเจีย… เยี่ยเจีย… วันนี้เป็๲งานฉลองวันก่อตั้งบริษัท เธอเตรียมชุดไว้บ้างหรือยัง นี่เป็๲งานใหญ่เลยนะ เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ!” ต้านหนี่มองเยี่ยเจียที่ไม่ได้ร่วมสนทนาด้วย จึงเข้ามาถามอย่างสงสัย

        เยี่ยเจียเงยหน้ามองอีกฝ่าย “งานนี้… ฉันไม่ได้ไปร่วมหรอกนะ”

        “เธอไม่ไปงั้นเหรอ! ทำไมล่ะ เลขาของผู้บริหารระดับสูงและตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดการขึ้นไป สามารถเข้าร่วมได้นี่นา”

        “ฉันไม่ได้เตรียมชุดไว้น่ะ” เยี่ยเจียหาเหตุผลมาอ้างแบบขอไปที เพื่อหลีกเลี่ยงการเซ้าซี้จากต้านหนี่

        วันนี้มีประกาศให้เลิกงานตอนบ่ายสามโมง เพื่อให้ทุกคนเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงวันก่อตั้งบริษัทในค่ำคืนนี้

        เมื่อใกล้จะเลิกงาน เยี่ยเจียก็ได้รับโทรศัพท์จากหานปิง “หมอหาน คุณโทรมาหาฉัน มีเ๱ื่๵๹อะไรหรือเปล่า”

        “เยี่ยเจีย ตอนนี้ฉันอยู่ด้านล่างของบริษัทเธอ ลงมาหาฉันหน่อยสิ”

        “ฉันยังลงไปไม่ได้…” เยี่ยเจียยังไม่ทันพูดจบ อีกฝ่ายก็ตัดสายไปเสียแล้ว

        เธอเก็บมือถือเข้ากระเป๋า และมองดูเวลา พบว่ายังเหลืออีกห้านาที หากเดินไปกดบัตรลงเวลาตอนนี้ น่าจะสามโมงพอดีซึ่งเป็๲เวลาเลิกงาน

        เมื่อลงมายังด้านล่าง เยี่ยเจียก็เห็นหมอหาน เขาสวมสูทเนี้ยบเรียบร้อย รูปร่างสูงสง่า ไม่เหมือนตอนสวมชุดกาวน์สีขาวตามปกติ ดูเหมือนเขาตั้งใจแต่งตัวมาเป็๲พิเศษ เดิมทีหานปิงก็หน้าตาดีอยู่แล้ว แต่เมื่อสวมสูทก็ดูแตกต่างไปอีกแบบ

        “หมอหาน วันนี้… คุณแต่งตัวแบบนี้ทำไมเหรอ”

        “ตามฉันมาสิ จะได้คุยกันระหว่างทาง” หานปิงพาเธอขึ้นรถโดยไม่พูดอะไรให้มากความ

        ไม่รู้ว่ามีเ๱ื่๵๹สำคัญอะไร แต่เมื่อเห็นหานปิงรีบร้อนแบบนี้ เยี่ยเจียก็ยอมขึ้นรถแต่โดยดี หลังจากคาดเข็มขัดนิรภัยแล้ว จึงหันไปมองเขาและเอ่ยถาม “มีเ๱ื่๵๹อะไรหรือเปล่าคะ หรือว่า… คุณป้าให้คุณนัดดูตัวผู้หญิงอีกแล้ว คุณคงคิดจะพาฉันไปแก้ไขสถานการณ์อีกแล้วใช่ไหม”

        เมื่อก่อน หานปิงเคยให้เยี่ยเจียไปช่วยแก้ไขสถานการณ์ถึงสองครั้ง เธอยังจำได้ดี ทว่าที่ผ่านมา อีกฝ่ายกลับไม่เคยแต่งตัวด้วยสูทที่ดูดีขนาดนี้มาก่อน

        หานปิงอมยิ้มแล้วมองหน้าเธอ “ก็เป็๲การช่วยแก้ไขสถานการณ์จริง ๆ… แต่ครั้งนี้เป็๲การช่วยเธอต่างหาก”

        “ฉันเหรอ”

        “ไม่ใช่ว่าเธอต้องไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันก่อตั้งบริษัทหรอกเหรอ ฉันไปในฐานะตัวแทนของตระกูลหาน กลัวว่าเธอจะประหม่า เลยคิดจะอยู่เป็๲เพื่อนเธอยังไงล่ะ”

        “แต่ฉันไม่คิดจะไปเลย”

        ต่อให้เธอไม่อยากไปอย่างไร แต่หมอหานกลับพยายามที่จะเกลี้ยกล่อมให้จงได้ “นี่เป็๲การร่วมงานเลี้ยงของบริษัทครั้งแรกหลังจากที่เธอฟื้นตัว เธอไม่อยากทำผลงานบ้างหรือไง หรือว่า… ฟู่อวิ่นซางไม่อนุญาตให้เธอไป”

        “ไม่ใช่ค่ะ เขาไม่ได้ห้ามฉันหรอกนะ ฉันแค่ไม่ค่อยชอบที่ที่มีคนเยอะ โดยเฉพาะที่ที่เต็มไปด้วยคนแปลกหน้า”

        “งั้นก็ถือว่าเธอไปเป็๲เพื่อนฉันสิ ฉันตกลงกับคุณปู่แล้วว่าจะเป็๲ตัวแทนตระกูลหาน ตอนแรกฉันคิดว่าเธอจะไปด้วย เลยตอบตกลง แต่ถ้าเธอไม่ไป… ฉันจะไปทำไม”

        “แต่ฉัน…” จนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่อยากไป

        หลายวันมานี้ เยี่ยเจียรู้สึกสับสนมาก เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เธอไม่กล้าเผชิญหน้ากับฟู่อวิ่นซาง แม้แต่ในบริษัทเธอก็จงใจหลีกเลี่ยงที่จะพูดคุยกับสวีเสี้ยนหย่า

        หานปิงล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง เขายักไหล่แล้วพูดว่า “ไม่เป็๲ไรหรอก ถ้าเธอไม่อยากไปจริง ๆ ฉันก็จะไม่บังคับ”

        ชายหนุ่มนิ่งงันไปพักหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ถ้าฉันไม่ไป… อย่างมากก็คงโดนคุณปู่ด่าเท่านั้นเอง”

        “งั้น… งั้นก็ไปกันเถอะค่ะ”

        หลังจากลังเลไปหลายรอบ เยี่ยเจียก็ตัดสินใจที่จะไป ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องเผชิญหน้ากับสองคนนั้นในสักวัน สู้ไปในวันนี้ให้รู้แล้วรู้รอดก็ดีเหมือนกัน

        รถหรูเคลื่อนมาจอดยังหน้าร้านทำผมแห่งหนึ่ง

        หานปิงลงจากรถ เขาคว้าข้อมือของเยี่ยเจีย แล้วพูดว่า “เราต้องไปเตรียมตัวสำหรับงานฉลองในคืนนี้ มันใช้เวลาค่อนข้างมาก เรารีบไปกันเลยดีกว่า”