มนตรามหาเวทย์ ล่าล้างปฐพี

วิ้ว ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

ผม ซาโตะ ยูสึเกะ ผู้อยู่จุดสูงสุดของเวทย์มนต์ กำลังต่อสู้กับ มังกรพันปีอยู่ อย่างเมามันส์ เพราะต้องการสัมผัสการต่อสู้ด้วยเวทย์มนต์ที่ห่างหายไปนาน
ผมมาทำอะไรแถวนี้นะเหรอ ตอนแรกผมออกตามหาท่านเทพเจ้าโปซาปุ จนมาถึง หุบเขาทางตะวันออกและพบพวกก็อบลินกำลังฉุดคร่า หญิงสาวชาวบ้านเข้า ผมเลยลงไปให้ความช่วยเหลือ และฆ่าก็อบลินสองตัวตาย
ผมได้รับคำขอบคุณจากหญิงสาวที่เสื้อผ้าขาดวิ่น ก่อนที่เธอจะเดินจากไป
' ไอยะ น่าเสียดายชะมัด สาวสมัยนี้น่าหม่ำจริงๆ ' ผมมองหน่มน๊ม ของเธอแล้วน้ำลายไหล ขณะที่นั่งลงกินเนื้อ กระต่ายเสือดาวที่พกมา อยู่ๆบอสก็อบลินก็ปรากฏตัว มาลากผมไปที่ซากโบราณสถานทางตะวันออก เพื่อจะสำเร็จโทษผม แต่ทว่าที่นั่น ผมกับพบมังกรพันปีเข้าโดยบังเอิญ มันโผล่มาก็ตะปบบอสก็อบลินทีเดียวตายเลย และรายต่อมาก็คือผม
ผมอยากจะบอกทุกคนว่าผมเป็นโรคจิตชนิดอ่อนๆ ผมชอบสูด ดมเวทย์มนต์เวลาต่อสู้ แถมอยากจะหอมแก้มมันราวกับมันเป็นน้องสาวของผม ผมไม่ได้โม้นะ ผมเป็นซิสค่อนตัวยงเลยด้วย55555+
ที่มือขวาของผมสลักตราเวทย์แบบที่4 ไว้ มันเป็นตราเวทย์จอมปราชญ์ รูปดอกไม้สด มันสวยงามราวกับ ครีมที่หกเป็นรูปใบไม้ในถ้วยกาแฟ แต่ทว่า มันเป็นตราเวทย์ ที่ไม่สามารถพัฒนาได้อีกแล้ว พลังของมันถึงขีดกำจัดแค่ขั้น จอมปราชญ์ เท่านั้น ไม่อาจบรรลุขั้น มหาปราชญ์ได้
ถึงแม้ว่ามันจะมีข้อดีคือ มันเป็นตราเวทย์ที่จะพัฒนาได้เร็วที่สุดก่อนตราเวทย์อื่นจนถึงอายุ 15ปี แต่หลังจากนั้นมันก็จะหยุดเติบโต และการที่มันหยุดเติบโต ทำให้ผมไม่เก่งขึ้นเลยในตลอดร้อยปีที่ผ่านมา
ผมชอบย้อนนึกถึงวัยเด็กที่ผมเก่งเร็วกว่าคนอื่น แต่ตอนนี้ถ้าเทียบกับเพื่อนในวัยเดียวกันละก็บอกได้คำเดียวว่า ช้าไปแล้ว ผมไม่อาจพัฒนาเวทย์มนต์ของผมขึ้นไปได้
ฟ้าว ฟ้าว ตูมมมมมมมมมม
เสียงโจมตีของมังกรพันปีทำให้ผมดึงสติกลับมา
ใช่แล้ว มังกรพันปีแสยะยิ้ม ก่อนที่มันจะถูกลูกแก้วเวทย์มนต์สายฟ้าของผมเข้าทำการโจมตีอย่างรุนแรงจนมันหล่นตกลงไปกระแทกซากโบราณสถาน ที่มีเทพโปซาปุสถิตย์อยู่
เอ๊ะ แล้วผมเล่าถึงตอนไหนแล้วนะ เอ่อ จำได้ล่ะ เนื่องจากตราเวทย์ของผมไม่อาจจะไปถึงขั้นมหาปราชญ์ได้ ผมจึงต้องทำการเปลี่ยนมัน โดยการตามหา เทพเจ้าโปซาปุ เทพเจ้าหนึ่งเดียวที่ จะมอบ ตราอันใหม่ให้แก่ผมได้ แต่ตลอดร้อยปีที่ผ่านมาผมก็หาท่านไม่เจอ เพิ่งจะเจอเมื่อมาถึงซากโบราณสถานนี้เอง ร้อยปีเชียวนะสำหรับการตามหา แต่ก่อนที่ผมจะขอให้ท่านเปลี่ยนตราให้ผม ดันมีมังกรพันปีเจ้ากรรม โผล่มาเล่นงานผมซะได้นี่ เซ็งจริงๆ
เปรี๊ยงๆๆๆๆๆๆๆ
ระเบิดสายฟ้าลูกเล็กๆของผม ทำการสลายร่างของมังกรพันปีซะไม่เหลือซากภายใน 30 นาที ผมก้มลงมองความสำเร็จของตน ก่อนจะก้าวเข้าไปในโบราณสถาน เพื่อขอพรจากเทพเจ้าโปซาปุ ให้ผมได้ตรา มหาปราชญ์ โดยทิ้งจดหมายเวทย์เล็กๆ ไว้ให้น้องสาวสุดที่รักของผม เธอมีชื่อว่า มาเรีย สุดที่รัก
[พี่จะออกตามหาเทพเจ้าโปซาปุ ไม่ต้องออกตามหานะ มาเรียน้องรัก รักนะ จุ๊บๆ ถ้าเจอกรรไกรด้ามเก่าของพี่ก็ดีนะสิมาเรีย เราจะได้ไม่ห่างกันไกล]
หลังจากทิ้งข้อความไว้ในจดหมายเวทย์ ผมก็เดินเข้าไปในซากปรักหักพังนั้นทันที
วูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
จู่ๆ ก็มีเวทย์มนต์ดาบ ปรากฏ มันเป็นดาบแสงที่พุ่งออกมาจากมือของเทพเจ้าโปซาปุ พุ่งมาเสียบทะลุพุงของผม ผมเสียเลือดอย่างมาก มากจนผมแทบจะสลบ
แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงพูดจากชายลึกลับที่ยืนอยู่ข้างๆเทพเจ้าโปซาปุว่า
" ถ้าหากเจ้าตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเจ้าจะได้สมความปราถนา "
8 ชั่วโมงผ่านไป........
กา ก๊า กา ก๊า 
เสียงอีกา มารุมจิกผมที่นอนอยู่ บนพื้นแข็งๆ ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวด และอยากใช้เวทย์มนต์ไล่มันไป แต่แล้ว มือของผมกลับไร้เวทย์มนต์และเรี่ยวแรง
"ตื่นแล้วเหรอ เด็กน้อย " ชายลึกลับใช้ผ้าคลุมไล่อีกกาออกไป พร้อมกับพลิวปากและร่ายเวทย์ให้กระจกเวทย์มนต์ปรากฏ
ผมมองภาพของผมในกระจกเวทย์ที่ชายลึกลับยื่นให้
" เด็ก " ผมอุทาน ใช่แล้วผมกลับเป็นเด็กอายุ 6ขวบ ไม่นะเอาร่างกายที่หล่อเหลาของผมคืนมา เอาคืนมานะ
ในขณะที่ผมกำลังโวยวายอยู่นั้น ชายลึกลับก็ใช้มือ จิบกาแฟ และชี้ไปที่มือขวาของผม ซึ่งบัดนี้มันได้เปลี่ยนเป็น ตรา มหาเวทย์๋แล้ว ไม่ใช่ตราจอมปราชญ์ เหมือนก่อน
ผมรู้สึกดีใจระคนเสียใจ ไปพลางๆ ก่อนที่ชายลึกลับจะเอื้อนเอ่ยวาจา
" เอาล่ะ แกก็ได้ดั่งหวังแล้ว ดังนั้นไปเข้าคุกซะนะ เพราะแกฆ่ามังกรพันปีที่เฝ้าสุสานเทพเลาห์คอน ที่นี่ตาย ยังไงล่ะเจ้าหนู "
ว่าแล้วชายลึกลับ ก็ตรงเข้ามาจับผม
ผมพยายามจะวิ่งหนี แต่เสื้อผ้าบางๆของผู้ใหญ่มันหลวมซะจนหลุดลุ่ยออกไปหมด เผยให้เห็นส่วนสัดอันอวบอัดของเด็กน้อย กล้ามเป็นมัดๆ ดูแล้วอย่างกับผ่านการฝึกฝนมานานนับร้อยปี โดยเฉพาะบริเวณทวนมังกรของผม ออกจะใหญ่เป็นพิเศษ
เปรี๊ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เสียงสายฟ้าฟาดที่ท้ายทอยผม ก่อนที่ผมจะสลบไป และมาตื่นในคุก โดยการจับโยนเข้ากรงขัง ของ ชายลึกลับและเลห่าทหาร
" เฝ้าเจ้าเด็กนี่ให้ดี ข้ายังม ีเรื่องจะถามมันอีก "
ข้างในคุก มีสาวน้อยคนหนึ่งเธอจัดว่าเป็นสาวสวยของที่นี่กำลังบรรเลงเพลงจากอุปกรณ์ดนตรีที่แพร่หลายในอาณาจักรโปปุรอน ถ้าผมจำไม่ผิด มันคือ โอฮาโอ้ นั่นเอง
เธอเริ่มเอื้อนเอ่ย บทเพลงแห่งรัก koi no yume
หากแม้นว่ามันเป็นฝันขอชั้นมีเธอได้ไหมหากว่ามันเป็นความจริงขอชั้น กอด จูบ เธอได้ไหมโอ้มายเวิร์ล โอ้มายเวิร์ล......
สาวน้อยวัย 18ปี นาม โรเซ่ กำลังบรรเลงเพลงชวนฝัน อันไพเราะ ให้ บรรดาเหล่านักโทษได้ฟัง
ทำไมผมถึงรู้ชื่อเธอได้นะเหรอ ก็เพราะเธอ มีป้ายชื่ออยู่ที่หน้าอกไง สิ่งแรกที่ผุ้ชายมอง คือ หน้าอกของผู้หญิงจริงมั๊ยพวกเรา เหล่าอัศวินสายหื่น
ผมถูกโยนเข้ามาแทบเท้าของสาวน้อย แต่ตอนนี้ผมอยู่ในร่างของเด็กน้อยอายุ 6ขวบหน้าตาใสซื่อ บริสุทธิ์ และไม่ได้ใส่อะไรเลย
" ว้าวใหญ่จัง เป็นเด็กอยู่แท้ๆ " พี่โรเซ่กล่าวขำๆเบาๆ แต่ได้ยินไปทั่วคุก จนเหล่าบรรดานักโทษ พากันหัวเราะเยาะผม บ้างก็อิจฉาที่ทวนมังกรของผมใหญ่ ไม่เหมือนของผู้ใหญ่บางคนที่อันเล็กนิดเดียว
" นะนิ " ผมอุทานอย่างเอียงอาย และเริ่มพูดคุยกับพี่โรเซ่