สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

ภายในห้วงมิติแห่งจิตใต้สำนึกอันลึกลับและไร้ขีดจำกัด การต่อสู้เพื่อแย่งชิงสิทธิขาดในการคงอยู่ของจิตวิญญาณได้ดำเนินมาถึงจุดแตกหัก!

แสงสีฟ้าบริสุทธิ์ (Pure Blue Light) ที่สาดส่องออกมาจากร่างวิญญาณของดร.น้ำฟ้า ไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพสะท้อนของความหวัง แต่มันคือการปะทุของ 'พลังจิต' ที่ถูกหล่อหลอมจากสติปัญญา ความเข้มแข็ง ตรรกะเหตุผล และที่สำคัญที่สุด... คือสัมผัสแห่งความรักและความอบอุ่นจากโลกความเป็นจริงที่รินส่งผ่านเข้ามาเพื่อเหนี่ยวรั้งเธอไว้

สัมผัสนั้นเปรียบเสมือนสมอเรือที่ยึดดวงจิตของเธอไว้ไม่ให้ลอยเคว้งไปตามกระแสน้ำวนแห่งความตัณหา มันปลุกสติสัมปชัญญะที่กำลังจะหลับใหลให้ตื่นรู้ และแปรเปลี่ยนความหวาดกลัวให้กลายเป็นอาวุธที่ทรงอานุภาพที่สุด

"นี่คือจิตใต้สำนึกของฉัน... ฉันคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมด!" น้ำฟ้าประกาศกร้าว เสียงของเธอที่เคยก้องกังวานด้วยความหวาดกลัว บัดนี้หนักแน่นและทรงพลังราวกับเทพธิดาผู้พิพากษา "ความปรารถนาที่บิดเบี้ยวและวิปริตของแก... ไม่มีวันกลืนกินจิตวิญญาณของมนุษย์ที่รู้จักความรักและความเห็นอกเห็นใจได้หรอก!"

คลื่นพลังสีฟ้าบริสุทธิ์แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างราวกับคลื่นสึนามิแห่งแสง มันพุ่งเข้ากระแทกและแผดเผาเถาวัลย์สีชมพูหนามแหลมที่รัดตรึงร่างของเธอจนสลายกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา แสงสว่างเจิดจ้ากลืนกินความมืดมิดและภาพลวงตาอันโสมมทั้งหมดที่ธิดามารราคะสร้างขึ้น ไม่ว่าจะเป็นภาพความลับของคนไข้ หรือภาพลวงตาที่บิดเบือนความรู้สึกของเธอ

"ไม่! เป็นไปไม่ได้! ข้าคือสัญชาตญาณดิบที่แข็งแกร่งที่สุด! ข้าคือความปรารถนาที่แท้จริงของมนุษย์! นังจิตแพทย์โง่เขลา เจ้ากล้าปฏิเสธธรรมชาติของตัวเองได้อย่างไร!"

ธิดามารราคะแผดเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานสุดแสน ร่างจำแลงที่เคียงามสง่าและเย้ายวน บัดนี้กำลังบิดเบี้ยวและละลายราวกับเทียนไขที่ถูกรนด้วยไฟนรก แสงสีฟ้าของน้ำฟ้าชำแรกเข้าไปในทุกอณูวิญญาณของมัน ทำลายล้างโครงสร้างความมืดมิดและพลังงานด้านลบที่สะสมมานานนับร้อยปี

"สิ่งที่แกเรียกว่าธรรมชาติ... มันคือความเห็นแก่ตัวและการทำลายล้างต่างหาก!" น้ำฟ้าก้าวเดินฝ่าแสงสว่างเข้าไปหาปีศาจร้ายอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาวิเศษของเธอสาดแสงแห่งปัญญา "มนุษย์ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณดิบเพียงอย่างเดียว เรามีสมอง เรามีหัวใจ และเรามีวิจารณญาณ... และนั่นคือสิ่งที่แกไม่มีวันเข้าใจ!"

น้ำฟ้ายกมือขวาขึ้น ชี้ตรงไปยังร่างที่กำลังดิ้นทุรนทุรายของธิดามารราคะ เธอรวบรวมพลังจิตเฮือกสุดท้ายทั้งหมด ปล่อยคลื่นกระแทกแห่งเจตจำนง (Willpower Shockwave) เข้าใส่ปีศาจเต็มแรง!

*ตูมมมม!!!*

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!"

เสียงกรีดร้องเฮือกสุดท้ายของธิดามารราคะดังก้องกัมปนาทจนมิติแห่งจิตใต้สำนึกสั่นสะเทือน ก่อนที่ร่างของมันจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ!

วิญญาณร้ายที่ทรงอานุภาพและพยายามจะครอบงำโลกด้วยตัณหา บัดนี้ได้แตกสลายกลายเป็นเพียงละอองแสงสีชมพูจางๆ เล็กจิ๋วนับล้านๆ ชิ้น ละอองเหล่านั้นลอยคว้างกลางอากาศอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกคลื่นพลังสีฟ้าของดร.น้ำฟ้าชำระล้างและพัดพาให้ปลิวหายไปในความว่างเปล่า... สลายไปอย่างถาวร ไร้ซึ่งโอกาสในการหวนกลับคืนมาสิงสู่ใครได้อีก!

ความมืดมิด กลิ่นอายความตาย และความวิปริตทั้งหมด มลายหายไปจากจิตใต้สำนึก มิติแห่งความฝันกลับมาสว่างไสว อบอุ่น และสงบสุขอีกครั้ง น้ำฟ้ายืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า ก่อนที่สติของเธอจะค่อยๆ ถูกดึงกลับคืนสู่ร่างกายในโลกแห่งความเป็นจริง

...

ภายในรถตู้โมบายล์ส่งสัญญาณดาวเทียมที่พังยับเยิน...

ดร.น้ำฟ้ากระตุกเฮือก! ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับการสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ราวกับคนที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำหลังจากจมลงไปนานนับชั่วโมง

"แฮ่ก... แฮ่ก..." เธอหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เหงื่อกาฬยังคงชุ่มใบหน้าและลำคอ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ... อุณหภูมิร่างกายที่เคยร้อนจัดราวกับเตาไฟ บัดนี้กลับลดลงสู่สภาวะปกติ ผิวที่เคยแดงก่ำเริ่มกลับมามีสีสันของมนุษย์ปกติ และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาของเธอไม่ได้กะพริบสลับสีอีกต่อไป มันกลับมาเป็นดวงตาสีดำสนิทที่อ่อนโยนและเยือกเย็นดังเดิม

"หมอ... หมอน้ำฟ้า!" รินที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ ร้องเรียกด้วยความดีใจสุดขีด เขารีบดึงเสื้อเชิ้ตของเธอมาคลุมปิดร่างกายให้มิดชิด ก่อนจะประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกของเธอขึ้นมา "หมอฟื้นแล้ว! หมอกลับมาแล้ว!"

น้ำฟ้าพยายามกะพริบตาปรับโฟกัส ร่างกายของเธออ่อนเพลียอย่างถึงที่สุดราวกับถูกสูบพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนปวดร้าวและไร้เรี่ยวแรง เธอไม่สามารถทรงตัวนั่งได้ จึงทิ้งตัวลงซบหน้ากับแผงอกกว้างของแฮกเกอร์หนุ่มอย่างหมดสภาพ

"ริน... ฉัน... ฉันชนะมันแล้ว..." น้ำฟ้ากระซิบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มแห่งความโล่งใจปรากฏบนริมฝีปากที่ซีดเซียว เธอหลับตาลงรับฟังเสียงหัวใจของรินที่เต้นรัวด้วยความตื่นเต้น สัมผัสความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของเขา... สัมผัสที่เป็นดั่งสายน้ำเย็นชโลมจิตวิญญาณที่บอบช้ำของเธอ "ขอบใจนะ... ที่ไม่ทิ้งฉัน... ขอบใจที่ดึงฉันกลับมา..."

"โธ่หมอ... ผมนึกว่าจะเสียหมอไปซะแล้ว..." รินน้ำตาซึม เขากอดตอบร่างบางของจิตแพทย์สาวไว้หลวมๆ ลูบแผ่นหลังของเธออย่างปลอบโยน "คุณเก่งมากเลยรู้ไหม... คุณเอาชนะปีศาจนั่นได้ด้วยตัวเอง คุณเข้มแข็งที่สุดเลยครับหมอ"

ทั้งคู่นั่งกอดปลอบโยนกันอยู่ท่ามกลางซากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในรถตู้ ปล่อยให้ความเงียบและความอบอุ่นเยียวยาบาดแผลทางจิตใจ

*ก๊อกๆๆ*

เสียงเคาะกระจกหน้ารถตู้เบาๆ ดังขึ้น ทำเอารินและน้ำฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อมองออกไป ก็พบกับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟจากรถตำรวจ

ผู้พันวุฒิ ผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษที่บัดนี้มีสภาพสะบักสะบอมไม่แพ้กัน เสื้อยุทธวิธีขาดวิ่นและมีรอยคราบเลือดแห้งกรังที่ต้นขา เขากำลังเดินกระเผลกเข้ามาใกล้รถตู้โมบายล์ ในมือขวาของเขายังคงกำสายโซ่กุญแจมือที่ลากตัว 'รัชชา' นางมารร้ายผู้อยู่เบื้องหลังเทคโนโลยีสะกดจิต ซึ่งบัดนี้สลบไศลคอพับคออ่อนหมดสภาพอย่างสิ้นเชิง

วุฒิชะโงกหน้ามองผ่านกระจกที่แตกละเอียดเข้ามาในรถตู้ แววตาดุดันของเขาอ่อนโยนลงทันทีเมื่อเห็นว่าดร.น้ำฟ้าปลอดภัยและฟื้นคืนสติแล้ว แม้จะเห็นว่าเธอซบอยู่บนอกของริน แต่ในวินาทีนี้ เขาไม่มีความหึงหวงใดๆ มีเพียงความโล่งใจอย่างล้นพ้นที่เพื่อนร่วมรบของเขายังมีชีวิตอยู่

"ดร.น้ำฟ้า... ริน... พวกคุณปลอดภัยดีนะ?" วุฒิเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พลางพยักหน้าไปทางรัชชาที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นหญ้า "ข้างนอกเคลียร์พื้นที่เสร็จแล้ว... ทีมสวาทกำลังทยอยนำตัวเหยื่อออกไป... ส่วนนางนี่... ก็หมดฤทธิ์แล้วอย่างสิ้นเชิง"

"พวกเรา... ปลอดภัยดีครับผู้พัน" รินตอบแทนพลางช่วยพยุงน้ำฟ้าให้นั่งพิงเบาะ "แต่เมื่อกี้... หมอเกือบจะแย่แล้ว... ถ้าไม่ได้พลังใจของตัวเองสู้กลับล่ะก็... ผมไม่อยากจะคิดเลย"

"คุณทำได้ดีมากด็อกเตอร์... คุณช่วยพวกเราทุกคนไว้" วุฒิส่งยิ้มบางๆ ให้ เป็นรอยยิ้มของลูกผู้ชายที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน "พักผ่อนเถอะครับ... ภารกิจคืนนี้... จบลงแล้วจริงๆ"

"จบลงแล้ว..." น้ำฟ้าพึมพำทวนคำ เธอค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงผนังรถตู้ สายตาทอดยาวมองออกไปนอกหน้าต่างรถที่แตกละเอียด มองดูแสงไฟไซเรนและเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังเดินขวักไขว่

ทว่า... ในวินาทีที่เธอมองออกไปนั้นเอง...

*วูบ...*

ดร.น้ำฟ้าชะงักงัน ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อจู่ๆ เธอก็รู้สึกถึง 'แรงสั่นสะเทือน' บางอย่างในอากาศ มันไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนทางฟิสิกส์ แต่มันคือคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็น!

เธอหันมองไปที่เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งที่กำลังเดินตรวจตรา...

*'อยากกลับบ้านไปกอดลูกจังเลย... หิวข้าวด้วย...'*

ประโยคสั้นๆ ดังขึ้นในหัวของน้ำฟ้าอย่างชัดเจน ราวกับมีคนมากระซิบข้างหู! เธอสะดุ้งและหันไปมองตำรวจคนนั้นอีกครั้ง แต่เขาไม่ได้ขยับปากพูดแม้แต่นิดเดียว!

น้ำฟ้าหันขวับไปมองที่ร่างของรัชชาที่สลบอยู่...

*'เจ็บ... กลัว... ฉันไม่อยากเข้าคุก... ช่วยด้วย...'*

กระแสความหวาดกลัวและความเจ็บปวดพุ่งปะทะเข้ามาในโสตประสาทของเธออย่างรุนแรงจนเธอต้องนิ่วหน้า!

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกับฉัน..." น้ำฟ้ายกมือขึ้นกุมขมับ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง

เธอหันไปมองรินที่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บสายไฟ...

*'หมอคงเหนื่อยน่าดู... เดี๋ยวต้องรีบพาไปโรงพยาบาล... โอ๊ย ซี่โครงฉัน...'*

น้ำฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด! เธอไม่ได้ยินเสียงผ่านหู แต่เธอ 'ได้ยินความคิด' ของพวกเขา! เธอสัมผัสได้ถึง 'คลื่นกระแสจิต' และอารมณ์ความรู้สึกของคนรอบข้างได้อย่างชัดเจนราวกับกำลังอ่านหนังสือ!

นี่คือผลกระทบจากการถูกสิงสู่! แม้ธิดามารราคะจะแตกสลายและสูญสิ้นไปแล้วอย่างถาวร แต่ในระหว่างที่วิญญาณของมันผสานเข้ากับจิตใต้สำนึกของเธอ มันได้ทิ้ง 'รอยประทับ' หรือพลังงานบางอย่างที่ลึกลับและทรงอานุภาพเอาไว้ในแกนสมองของเธอ!

การต่อสู้ครั้งนี้ได้เปิดสวิตช์ความสามารถที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวของดร.น้ำฟ้า เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่จิตแพทย์ที่อ่านใจคนผ่านพฤติกรรมอีกต่อไป... แต่เธอกำลังกลายเป็นผู้ที่มีสัมผัสที่หก! ผู้ที่สามารถรับรู้และเชื่อมต่อกับคลื่นกระแสจิตของมนุษย์ได้โดยตรง!

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับหมอ? หน้าซีดอีกแล้ว หรือว่าปวดหัว?" รินหันมาถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นน้ำฟ้าทำหน้าช็อก

น้ำฟ้ามองหน้าริน มองหน้าผู้พันวุฒิที่ยืนอยู่นอกรถ ความตื่นเต้น ความหวาดหวั่น และความสงสัยตีรวนกันอยู่ในอก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

"เปล่า... ไม่มีอะไร... ฉันแค่... เพลียนิดหน่อย..."

ดร.น้ำฟ้าตัดสินใจเก็บงำความลับอันน่าตกใจนี้ไว้กับตัว เธอเอนหลังพิงเบาะรถตู้ หลับตาลงเพื่อซึมซับและทำความเข้าใจกับ 'พลังใหม่' ที่เพิ่งค้นพบ

อาร์คการกวาดล้างวิลล่าป่าและเทคโนโลยีสะกดจิตของรัชชาได้ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบ ภัยคุกคามทางไซเบอร์และกามารมณ์ถูกทำลายสิ้น... แต่ทว่า พลังเหนือธรรมชาติที่ตื่นขึ้นในตัวของจิตแพทย์สาว กำลังจะนำพาเธอ ผู้พันวุฒิ และริน ก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ที่อันตราย ลี้ลับ และท้าทายยิ่งกว่าเดิม! ความสามารถนี้จะเป็นพรสวรรค์ที่ใช้ปราบปรามความชั่วร้าย หรือจะเป็นคำสาปที่นำพาความวิบัติมาสู่พวกเขา? คำตอบนั้น... ยังคงถูกซ่อนเร้นอยู่ในอนาคตที่กำลังจะมาถึง!