ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 132

   มีดจากโบราณสถานไม่ยอมรับ ตัวมันที่ถูกสร้างด้วยวัสดุศักดิ์สิทธิ์กลับถูกมนุษย์อันตํ่าต้อยจับได้ นี่ยากจะยอมรับได้จริงๆ มีดพยายามออกจากการจับกุมของสายฝน ด้วยความแข็งแกร่งปัจจุบันสายฝนย่อมไม่อาจหยุดการหลบหนีของมีดได้ หลังจากใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีมีดก็หลุดออกจากการจับกุม

   ไรกอนหัวเราะเย็นชาเมื่อเห็นว่ามีดหลบหนีสำเร็จ ถึงมีดจะถูกจับทว่ามันก็สามารถหลุดออกจากมือฝ่ายตรงข้ามได้แบบง่ายๆ สมแล้วที่เป็นมีดจากโบราณสถาน

   สายฝนยังคงนิ่งสงบเนื่องจากไม่ต้องการเพิ่มโอกาสตายให้ตนเอง เขาไม่ได้สนใจเสียงหัวเราะไรกอนแม้แต่น้อย การที่มีดหลุดออกจากมือเขามันเป็นสิ่งที่สายฝนคิดเอาใว้อยู่แล้ว แน่นอน ทุกอย่างไม่ได้เป็นดั่งที่สายฝนคิดหมด มีสิ่งหนึ่งเขาคิดไม่ถึง

   ‘ไม่คิดเลยว่ามีดจะหลุดจากการจับกุมของฉันเร็วขนาดนี้?’ สายฝนกล่าวภายในใจ

   “หลุดได้แล้วอย่างไร?” สายฝนกล่าวพลางคว้าไปที่มีดอีกครั้ง เขาเอาท่าแย่งชิงแสงจันทร์ของศิลปะการต่อสู้สิ้นแสงจันทรามาดัดแปลง แต่เดิมท่านี้สามารถทำให้ต่อยฝ่ายตรงข้ามโดนได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ เวลานี้หลังถูกสายฝนดัดแปลง มันสามารถทำให้เขาคว้าจับสิ่งใดก็ได้ที่อยู่ไม่ไกลเกินไปโดยมีโอกาสคว้าสำเร็จเกือบเท่ากับร้อยเปอร์เซ็นต์

   เป็นอีกรอบที่มีดจากโบราณสถานตกตะลึง ไม่คาดคิดว่ามันจะถูกจับอีกครั้ง นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน? ตั้งแต่มันถูกสร้างขึ้นมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถทำเช่นสายฝนได้ ทั้งๆที่ความแข็งแกร่งน้อยกว่ามันแต่กลับสามารถจับมันได้

   เวลานั้นมีดพลันเผลอคิดถึงชายผู้หนึ่ง ร่างกายที่ทำด้วยวัสดุศักดิ์สิทธิ์สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว หรือว่าศัตรูที่มันกำลังเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้จะเกี่ยวข้องกับชายที่น่าสะพรึงกลัว ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงตัวมันอาจไม่มีจุดจบที่ดีนัก แม้ว่าเวลานี้ชายผู้นั้นจะไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วทว่าเขาสามารถทำให้มันหายไปตลอดกาลได้ถ้าเขาต้องการ ขนาดตายไปแล้วยังทำลายสิ่งของระดับเทพเจ้าได้ นี่แสดงให้เห็นว่าเขาผู้นั้นน่ากลัวแค่ไหน

   ‘ได้ยังไง?’ ไรกอนเชื่อในสิ่งที่ตัวมันเห็น ฝ่ายตรงข้ามทำมันได้อีกรอบ หากสายฝนทำได้แค่รอบเดียว ไรกอนคงคิดว่าเขาโชคดี แต่นี้เขาทำมันได้อีกรอบ ฝ่ายตรงข้ามไม่ควรจะโชคดีเช่นนี้ เขาน่าจะมีความสามารถหยุดมีดจริงๆ ที่ไรกอนสงสัยคือเขาทำมันได้ด้วยวิธีการไหนกันแน่

   ‘ข้าต้องรีบสังหารเขา หากปล่อยเขาเอาใว้แบบนี้ข้าจะต้องตายแน่นอน’ ไรกอนหวาดกลัว สายฝนไม่แข็งแกร่งเท่ามันแต่เขาสามารถทำให้มันกลัวได้ ในชีวิตมันไม่เคยเจอใครที่ทำแบบเดียวกับสายฝนได้

   “ตายซะ!” ต้องรีบทำลายมนุษย์คนนี้ให้เร็วที่สุด! ไรกอนหยิบธนูขึ้นและสร้างลูกธนู เป็นลูกธนูธรรมดา ไม่ใช่ลูกศรลม ทว่ามันเพียงพอแล้วที่จะจัดการสายฝนตอนนี้ ตอนที่เขากำลังให้ความสนใจกับการจับมีดอยู่ นี่คือโอกาสสังหารฝ่ายตรงข้ามซึ่งหาได้ยากนัก

   เหงื่อสายฝนออกยิ่งกว่าเดิม โดนยิงระยะประชิดไม่ใช่เรื่องน่าตลก เขาสามารถตายได้อย่างง่ายๆเลย

   ‘เจ้ามีดบ้านี่!’ มีดแข็งแกร่งมากกว่าที่สายฝนคิด หากมีดอ่อนแอกว่านี้เขาก็พอมีโอกาสสังหารไรกอนตอนที่มีดถูกจับเอาใว้ น่าเสียดาย มันหลุดจากการจับกุมของเขาเร็วเกินไป สายฝนไม่มีเวลาสังหารไรกอนแม้แต่นิด

   ‘วิธีนี้มันไม่ได้ผล มีดเล่มนี้มันเหนือกว่าที่ฉันคิดมาก ฉันประเมินตํ่าเกินไปอีกแล้ว’ สายฝนคิด พรสวรรค์ด้านที่เขาแย่ที่สุดน่าจะเป็นการประเมิน ส่วนใหญ่แล้วเขามักจะประเมินสิ่งต่างๆตํ่าเกินไป สิ่งที่สายฝนไม่รู้คือการที่ตนเองประเมินความแข็งแกร่งมีดผิดมันเป็นเรื่องธรรมดา มันไม่ใช่มีดธรรมดาสามัญ มนุษย์ซึ่งไม่เคยยกระดับถึงระดับสิบหรือมากกว่านั้นอย่างเขาจะไปเข้าใจความแข็งแกร่งมันได้อย่างไร

   มีดจากโบราณสถานก็เหมือนกับทักษะประตูเส้นทางโบราณ มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ระดับตํ่ากว่าระดับสิบจะเข้าใจความแข็งแกร่งที่แท้จริงของพวกมัน กระทั่งอัจฉริยะระดับสัตว์ประหลาดที่สายฝนอิจฉาก็ไม่มีทางเข้าใจ ยกเว้นเสียแต่ว่าอัจฉริยะระดับสัตว์ประหลาดจะมีหรือเคยมีระดับเหนือกว่าระดับเก้า 

   ที่กล่าวไปทั้งหมดเมื่อครู่นี้ สายฝนไม่รู้ หากเขารู้เขาคงไม่คิดแบบนั้น 

   กลับมายังปัจจุบันขณะที่สายฝนกำลังจะตัดสินใจเรียกโกเลมดินมาช่วย ไรกอนบวกกับมีดเล่มนี้เขาไม่มีทางสู้ได้ด้วยตัวคนเดียวแน่นอน สู้ไปสุดท้ายก็ตาย 

   วินาทีนั้นไม่ทราบเพราะเหตุใดมีดจากโบราณสถานพลันหยุดหลบหนี มันไม่ต่อต้านสายฝนอีกต่อไป ปล่อยให้เขาจับมันได้ตามสบาย สายฝนและไรกอนนึกไม่ถึงว่ามีดจะทำเช่นนี้ เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย? เกิดคำถามขึ้นภายในหัวทั้งสอง ไรกอนแสดงอาการออกมาชัดเจนแต่สายฝนไม่ใช่ ภายนอกเขาดูสงบนิ่งเหมือนเดิม ต้องยอมรับว่าเรื่องการแสดงเขาเก่งสุดๆ 

/// 

   สายฝนจับมีดได้ก็น่าตกใจพอแล้ว เวลานี้เขากลับทำให้มีดหยุดต่อต้าน ไรกอนรู้สึกผู้ชายตรงหน้ามันไม่ใช่มนุษย์อีกแล้ว มนุษย์ที่ไหนทำแบบนี้ได้? เขาเป็นใครกันแน่? เครื่องหมายคำถามล้านตัวปรากฏในหัวไรกอน ความกลัวซึ่งไม่ทราบว่ามาจากที่ใดก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของจิตใจมัน 

///

   ไรกอนไม่รอให้เสียเวลาเพิ่ม ลูกศรถูกยิงไปใส่สายฝน ไม่รอดูว่าศัตรูโดนยิงตายหรือไม่ ไรกอนสร้างลูกธนูอีกหนึ่งดอกจากนั้นก็ยิงใส่ฝ่ายตรงข้าม ทักษะเร้นลับหยุดทำงานไปแล้ว ไรกอนไม่สามารถสร้างลูกธนูสามดอกในเวลาเดียวกันได้ ดังนั้นมันจึงต้องสร้างและยิงทีละดอก

   เพล้ง! สายฝนปัดป้องลูกศรด้วยดาบในมือซ้าย ลูกธนูปะทะเข้ากับบริเวณรอยร้าวของดาบพอดีเป็นผลให้ดาบเสียหายยิ่งกว่าก่อน ยังไม่ทันได้พักหายใจ ลูกธนูอีกดอกก็พุ่งมาทางสายฝน เนื่องจากระยะห่างระหว่างเขากับไรกอนมีไม่มาก การปัดป้องหรือป้องกันจึงเป็นเรื่องยาก หากไม่ได้สัญชาตญาณคอยช่วยสายฝนคงโดนลูกธนูไปแล้วหลายดอก

   แม้จะปัดป้องลูกศรได้แต่ก็ใช่ว่าสายฝนจะไม่ได้สูญเสียอะไรเลย เมื่อใช้ดาบปัดป้องและป้องกันลูกธนูไปได้หลายสิบดอก ใบดาบก็ไม่อาจทนรับความเสียหายได้อีก ลูกธนูดอกที่เท่าไหร่ไม่รู้พุ่งโดนตรงใบดาบซึ่งได้รับความเสียหายมากที่สุด วินาทีถัดมาใบดาบพลันแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย

   ‘ฉันเสียเวลาไปกับการหยุดมีดเล่มนั้นมากเกินไป’ สายฝนรับรู้ข้อผิดพลาดของตนเอง หากเขาโจมตีตอนที่ไรกอนยังไม่เอาธนูขึ้นมา เขาน่าจะสังหารไรกอนได้อย่างไม่ยากเย็นนัก จากการสังเกตแล้วความสามารถการต่อสู้ระยะประชิดของไรกอนไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับสายฝน ขอเพียงแค่เขาโจมตีฝ่ายนั้นได้ ชัยชนะก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแม้ว่าไรกอนจะมีร่างกายแข็งแกร่งกว่าเขาก็ตาม

   ทันใดนั้นมีดในมือขวาสายฝนก็ได้สั่นเล็กน้อยราวกับมันกำลังบอกว่าให้เขาใช้ตัวมัน สายฝนยิ้มเล็กน้อยซึ่งเหมือนกับไม่ยิ้ม ทำไมมีดบ้านี่ถึงเปลี่ยนฝั่งง่ายแบบนี้ล่ะ? โดยไม่คิดหาคำตอบแม้เพียงนิด สายฝนเคลื่อนไหวร่างกายตนเอง ใช้มีดป้องกันลูกธนูดอกใหม่ที่พุ่งเข้ามา

   ลูกธนูถูกตัดออกเป็นสองส่วนอย่างง่ายดาย หลังจากถูกตัดมันก็ค่อยๆสลายหายไป

   “มีดคงเป็นอาวุธที่เข้ากับตัวฉันมากที่สุดแล้ว” สายฝนพึมพำพลางทิ้งด้ามดาบในมือซ้ายลงพื้น การใช้อาวุธประเภทมีดให้ความรู้สึกแตกต่างจากอาวุธประเภทอื่น คงเป็นเพราะในการฆ่าครั้งแรกของเขาใช้อาวุธมีด?