มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        พลังที่มหาศาลเสียงระเบิดคำรามผู้คนที่ถูกพิษจากกายพิทักษ์อสรพิษล้วนถูกพลังที่มหาศาลกระแทกสลบไป

        ผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงเดินอยู่ข้างหน้าหลงเหยียนเดินตามหลังอย่างเงียบเชียบ คนอื่นๆ ในตระกูลหลงมองพวกเขาสองคนเดินจากไปหนึ่งในนั้นมีหลงหยุนฉีที่เป็นห่วงหลงเหยียนมาก

        “หรือท่านปู่ยังโกรธพี่เหยียนอยู่หรือ?”

        มองแผ่นหลังของหลงเหยียนที่เดินจากไปหลงหยุนฉีเอียงหัวเล็กน้อย “วันนี้เป็นแค่งานประลองของตระกูลหลงแต่นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องมากมายเช่นนี้และทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็เป็นเพราะพี่เหยียนคนเดียว สรุปแล้วเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่?”

        เวลานี้หลงเหยียนเดินลงจากสนามประลอง ทุกคนมองมาทางเขาด้วยสายตาหวาดกลัวยิ่งไปกว่านั้นคือความนับถือ!

        หลงเหยียนยิ้ม“ดูเหมือนมุมมองที่คนพวกนั้นมองข้าจะเปลี่ยนไปแล้ว”

        ...

        ตำหนักใหญ่แห่งตระกูลหลงอู่ทันทีที่จบงานประลองยุทธ์ก็มีการเรียกประชุมทันทีผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงนั่งอยู่ด้านหน้า มองมาทางหลงเหยียน

        “เหยียนเอ๋อ ข้าขอถามเจ้าหน่อย ก่อนอื่นเจ้ามั่นใจหรือว่าลุงสองหลงจ้านกับเซียวกงเป้าร่วมมือกันอยากทำร้ายตระกูลเรา?”

        “จริงขอรับท่านปู่ ข้าได้ยินเรื่องนี้ที่ศาลาริมน้ำเองกับหูรู้ว่าพวกเขาอยากทำร้ายลุงใหญ่และท่านพ่อเมื่อวานข้าพบคนปรุงยาที่เขาตีจนตายในที่พัก เมื่อค้นก็พบกระดาษแผ่นหนึ่ง”

        ผู้อาวุโสตระกูลหลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นมามันเป็นวัสดุในการปรุงยาพิษจริงอย่างที่ว่า

        “น่าสมเพชจริงๆ!” ทันใดนั้น กระดาษในมือของผู้อาวุโสไหม้เป็นจุณ

        ผู้อาวุโสกัดฟันกรอด“เซียวกงเป้า!”

        “เหยียนเอ๋อ เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องตามสืบแล้วในเมื่อไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นลุงสองของเจ้า เพียงแค่อีกหน่อยหากจะออกไปไหนต้องระวังตัวจากเซียวกงเป้าด้วย”

        “อีกเรื่อง การตายของเอ้าอวี...”

        หลงเหยียนพูดขึ้นทันที“ท่านปู่ เรื่องนี้ก็เป็นฝีมือของเซียวกงเป้าเช่นกันน้องหยุนฉีเห็นเรื่องนี้เองกับตา เซียวปิงหลานถูกข้าทำร้ายบาดเจ็บจากนั้นก็ทะเลาะกับเอ้าอวี เมื่อเซียวกงเป้ากลับไปจึงฆ่าเอ้าอวีตายกลับโยนความผิดมาให้ข้า”

        “เป็นแบบนั้นจริงหรือ?” รังสีพลังที่มหาศาลกดทับให้หลงเหยียนหายใจไม่สะดวก

        “มีหรือที่หลานจะกล้าโกหกท่านปู่ หากไม่เชื่อท่านก็เรียกหยุนฉีมาเค้นถามเลย!” หลงเหยียนถูกพลังที่มหาศาลกดทับจนทรุดลงกับพื้น

        “ดีมาก งั้นข้าจะถามเจ้าเป็นเรื่องสุดท้าย ตอบข้ามาตามตรงเจ้าเป็นคนทำร้ายเซียวปิงหลาน ลูกชายขอเซียวกงเป้าจริงหรือไม่!”

        หลงเหยียนพยักหน้า“ท่านปู่ ความจริงเซียวปิงหลานมารังแกน้องหยุนก่อน ข้าก็ไม่อยากทำเช่นนั้น...”

        “ดี!” ผู้อาวุโสตบโต๊ะเสียงดัง ดังสนั่นจนทำให้หลงเหยียนสะดุ้ง

        “เจ้าเด็กนั่นสมควรถูกฆ่าตาย ตอนนี้ตระกูลเซียวและตระกูลหลงอยู่ในเวลาที่ต้องปะทะกันแล้วเซียวกงเป้าน่ารังเกียจเหลือเกิน ต้องรอให้การแข่งขันล่าสัตว์สิ้นสุดลงก่อนแล้วเราค่อยหาโอกาสจัดการเขา”

        จากแววตาของผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงประกายความน่ากลัวออกมาจากนั้นก็จ้องมาที่หลงเหยียนแล้วกดมือลงบนไหล่

        “เหยียนเอ๋อ จิตใจเจ้าไม่เลวแต่นึกไม่ถึงว่าวันนี้เจ้าจะหลอกข้าที่สนามประลอง หากเป็นเมื่อก่อนเกรงว่าข้าคงเอาชีวิตเจ้าแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้เจ้าทำให้ข้ารู้สึกเกินคาดละก็ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”

        “ข้าประหลาดใจมากจริงๆ ชีวิตข้าผ่านอะไรมามาก แต่ไม่เคยเจอคนที่มีพรสวรรค์เท่าเจ้ามาก่อนเพราะเจ้ารู้ข้อนี้ ถึงได้บังอาจใช้ข้ากันตัวเองจากตระกูลเซียวใช่หรือไม่”

        หลงเหยียนโค้งตัวลงพูดด้วยเสียงนอบน้อม “ท่านปู่ เหยียนเอ๋อรู้ตัวว่าทำผิดไปครั้งหน้าไม่กล้าทำเช่นนี้อีกแล้ว”

        ทว่าเขากลับคิดในใจ‘ทั้งชีวิตที่หมายถึง ก็แค่อยู่ในกะลาอย่างเมืองมังกรเท่านั้นข้าได้ยินหลงหลิงเล่าให้ฟัง ข้างนอกกว้างใหญ่จะตายอนาคตข้าต้องออกไปเปิดหูเปิดตาให้ได้’

        ผู้อาวุโสรวบรวมพลังปราณไว้ที่ฝ่ามือพลังส่วนหนึ่งจับตัวหลงเหยียนยกขึ้น จ้องตาแล้วเอ่ย “ช่างเถิด ข้าขอเตือนเจ้าห้ามมีครั้งหน้าอีกเป็นอันขาด หากไม่ใช่เพราะวันนี้เจ้าฉลาด มีลูกเล่นเกรงว่าเราสองตระกูลคงมองหน้ากันไม่ติดแล้วล่ะ”

        “ขอบคุณท่านปู่ หลานก็ทำไปเพราะเอาชีวิตรอดเท่านั้น”

        หลงเหยียนรู้ดีผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงเป็นคนที่ใจเด็ดและโหดร้ายมากพร้อมชักสีหน้าใส่ทุกคนได้ทุกเมื่อ ในตระกูลหลง ตนจะมีเรื่องกับผู้ใดก็ได้แต่ขอยกเว้นตาแก่ผู้นี้ผู้เดียว

        ตาเฒ่านี้แต่งภรรยาเข้าบ้านตั้งสิบแปดคนเกิดลูกเกิดหลานนับไม่ถ้วน ต่อให้เป็นบิดาของเขาก็มิกล้าบังอาจแน่นอนว่าหลงเหยียนต้องพูดจาอย่างระมัดระวังอยู่แล้ว

        “เหยียนเอ๋อ ข้าชื่นชอบในพรสวรรค์ของเจ้ามาก ใช้เวลาแค่ครึ่งเดือนเท่านั้นก็สามารถหลอมกายจนถึงระดับชีพมังกรขั้นที่สองแล้วในเมืองมังกรนี้ เจ้าเป็นเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่ทำได้ จากที่ข้าเห็นอนาคตเจ้าต้องเป็นยอดฝีมือระดับชีพสวรรค์แน่”

        “ชีวิตนี้ ปู่คงไม่มีโอกาสก้าวข้ามขึ้นไปถึงระดับชีพสวรรค์ในตระกูลหลงอู่มีสมาชิกหลายร้อยคน ทั้งหมดต้องอาศัยข้าเพียงคนเดียวเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าต้องแบกรับความกดดันมากเท่าไรและวันนี้ข้ากลับเห็นความหวังในตัวเจ้า เจ้าเข้าใจความหมายของข้าหรือไม่?”

        หลงเหยียนยืนพยักหน้า“ท่านปู่ ท่าน... ท่านอยากให้ข้าเป็นผู้นำตระกูลหลงอู่คนต่อไปหรือขอรับ”

        ผู้อาวุโสแห่งตระกูลพยักหน้า“ข้าคิดเช่นนั้นไว้ ถึงกระนั้นก่อนอื่นเจ้าต้องนำลูกแก้วปีศาจในการแข่งขันล่าสัตว์ให้ได้มากที่สุดเสียก่อนจึงจะได้รับทักษะการต่อสู้ระดับสรวงขั้นกลางสองเล่ม”

        “เหยียนเอ๋อ ตอนนั้นข้าถูกตามล่าหนีมายังที่นี่ต่อมาข้าอาศัยฝ่ามือของตัวเอง สร้างรากฐานของตระกูลหลงมาทีละขั้นยืนหยัดในเมืองมังกร รู้จักกับผู้เฒ่าเซียว พวกเราร่วมเป็นร่วมตายกันมาขับสำนักบงกชมารออกจากเมือง มีการช่วยเหลือจากตระกูลเซียวทุกวันนี้ถึงได้มีตระกูลหลง”

        “ใจจริงข้ารู้สึกขอบคุณตระกูลเซียวมาก แต่ผู้เฒ่าเซียวจากไปในวัยห้าสิบปี ก่อนไปเขายังฝากฝังให้ข้าช่วยดูแลตระกูลเซียวเจ้าเข้าใจใช่ไหมว่าเพราะอะไรตอนนี้ข้าถึงอดทนต่อเซียวกงเป้าเช่นนี้”

        “ความจริง เมื่อหลายปีก่อนเซียวกงเป้าแอบกระจายข่าวว่าข้าเป็นคนทำร้ายผู้เฒ่าเซียว ถ้าไม่ใช่เพราะถูกบีบข้าไม่มีทางสนใจเขา”

        “ตอนนี้ปู่แก่แล้ว ต่อให้มีใจแต่ก็ไร้กำลัง ไม่ว่าอีกหน่อยเจ้าเจอปัญหาอะไรข้าหวังว่าเจ้าจะสร้างผลงานเพื่อตระกูลหลง!”

        นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงพูดความในใจต่อหน้าหลงเหยียนทำให้หลงเหยียนตื้นตันมาก

        “ท่านปู่วางใจเถอะ ต่อให้หลงเหยียนต้องพลีชีพก็ต้องปกป้องตระกูลหลงให้ได้”ทว่าเขากลับไม่เห็นว่าในแววตาของผู้อาวุโสประกายแสงที่ไม่เป็นผลดีเท่าไร

        “ท่านปู่ หากพวกเราได้ลูกแก้วปีศาจในการแข่งขันล่าสัตว์มากที่สุดแล้วคนของตระกูลเซียวจะผิดสัญญา ไม่ยอมมอบวิชาการต่อสู้ให้เรา พวกเราจะทำอย่างไร!”

        ผู้อาวุโสยิ้มเล็กน้อย“เจ้าวางใจเรื่องนี้เถิด เมืองมังกรของเราถูกปกคลุมโดยเมืองหยุนจง ถึงตอนนั้นท่านเจ้าเมืองจะส่งคนมาตรวจสอบการแข่งขันของสองตระกูลเล็กๆ ของเราฉะนั้นพวกเราไม่จำเป็นต้องกลัวว่าคนของตระกูลเซียวจะเบี้ยว อีกอย่างการแข่งขันนี้ห้ามไม่ให้ผู้ใหญ่ในตระกูลเข้าใกล้เทือกเขาหยุนหลัวด้วย”

        “ในเมืองหยุนจง ตระกูลที่ใหญ่สุดคือตระกูลอู่ตี้สี่มหาอำนาจในเมืองเป็นผู้ปกครอง ส่วนการแข่งขันในครั้งนี้คาดว่าตระกูลอู่ตี้เป็นคนดูแลอย่างลับๆ ในนั้นรวมไปถึงชุมชนเล็กๆอย่างพวกเราอีกสิบกว่าแห่ง พวกเขาจะคัดเลือกคนอายุน้อยส่วนหนึ่งที่มีพรสวรรค์ไปฝึกเหยียนเอ๋อ ถ้าเจ้าแสดงออกในการแข่งขันดีเจ้าอาจเป็นผู้ถูกเลือกเข้าไปในเมืองใหญ่อย่างเมืองหยุนจงเชียวนะ”

        หลงเหยียนพยักหน้ารู้สึกตื่นเต้นอย่างอธืบายไม่ถูก เขารู้ดีว่าผู้อาวุโสชื่นชอบพรสวรรค์ของตนเองแต่เมื่อนึกถึงสัตว์และปีศาจอสูรในเทือกเขาหยุนหลัว หลงเหยียนก็อดกลัวไม่ได้ถึงตอนนั้นเขายังต้องระวังตัวจากเซียวปิงมั่ว หลงอวี่ซีและคนอื่นๆ อีกไม่แน่คนพวกนั้นอาจร่วมมือกันทำร้ายตนที่เทือกเขาหยุนหลัวก็ได้

        “พวกเขามาแล้ว ตำราสองเล่มนี้มอบให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะตั้งใจฝึกข้าเฝ้ามองเจ้าอยู่”

        หลงเหยียนรับวิชาหมัดสายฟ้าแปดทิศและหมัดมายาไว้รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่สุด สิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดก็เพื่อวิชาสองเล่มนี้เมื่อมีพวกมันแล้ว เขาก็รอเพียงเวลาที่จะแข็งแกร่งขึ้น

        เขาเก็บตำราทั้งสองเล่มไว้และมองผู้อาวุโสแห่งตระกูล เวลานี้ บิดาเขาเป็นคนแรกที่ปรากฏตัวด้านหลังคือหลงจ้าน เมื่อสายตาหลงเหยียนประสานกันกับหลงจ้าน เขากลับก้มหน้าลงไม่กล้ามองหลงเหยียนแต่สิ่งที่ส่งมาจากสายตาทำให้หลงเหยียนรู้สึกเหมือนเขาไม่ยอมจบเรื่องนี้ลงง่ายๆแน่

        --------------------