เนี่ยเทียนไห่ออกคำสั่งผู้าุโใหญ่และผู้าุโรองกระทืบพื้นเหินร่างไปในเวลาเดียวกันก็เร่งเร้าพลังเสวียนทั้งหมดอย่างสุดกำลังเพราะพวกเขาไม่กล้าดูเบาเซียวเฉินอีก
ไม่เช่นนั้น ผู้าุโสามคือตัวอย่างให้เห็น
วิ้งวิ้ง!
แสงเสวียนวาบขึ้นดั่งอสนีบาต
สองมือของผู้าุโใหญ่มีวิชชุหมุนวนแสงแลบแปลบปลาบดุจอสรพิษสายฟ้าเริงระบำ แสงเสวียนที่มือของผู้าุโรองเสมือนดินหนักนับพันชั่ง
เมื่อลงมือก็เป็กระบวนท่าสังหาร!
“ป่วนอสรพิษสายฟ้า!”
“ฝ่ามือัปฐี!”
สายลมคลั่งส่งเสียงหวีดหวิว อสรพิษสายฟ้าทะยานนภา ัปฐีพลิกตัวคลี่คลุมตระกูลเนี่ยทั้งหมด ธุลีดินปลิวว่อน อสุนีบาตครืนครัน
เซียวเฉินหัวร่อหยัน เมื่อก่อนเขาไม่มีความสามารถ ย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาได้แต่ปล่อยให้พวกเขาและคนที่อยู่เื้ัพวกเขารังแก บัดนี้เขามีความสามารถแล้ว การฆ่าพวกเขาย่อมง่ายดายเหมือนบี้มดตัวหนึ่งตาย
ตูม!
เซียวเฉินโจมตีด้วยประทับัพลิก เสียงตูมดังสนั่น แสงเสวียนสีทองพุ่งสูงเสียดเมฆาัเทพผงกเศียร อานุภาพไร้เทียมทาน หางักวาดขวางโจมตี พริบตาก็ทลายวิชชุรัดัปฐีตาย
ระหว่างที่หายใจไม่กี่ครั้งก็สลายการโจมตีอันแข็งแกร่งที่สุดของผู้าุโใหญ่และผู้าุโรอง!
ักวาดม้วนพาคนทั้งสองขึ้นสู่นภากว้าง
ัเทพหมุนวนก่อให้เกิดพายุงวงช้าง ทำลายตระกูลเนี่ยจนสิ้นซากผู้าุโใหญ่และผู้าุโรองร้องโหยหวนไม่ขาดสาย คนทั้งสองหวาดกลัวแทบตายแล้ว
“ไว้ชีวิตด้วย...”
“คุณชายใหญ่ ไว้ชีวิตด้วย”
เซียวเฉินมีสีหน้าเรียบเฉย เรียกเสียรื่นหูว่าคุณชายใหญ่ทุกคำนี่คือการเสียดสีถึงขั้นใด? ตอนตนเองอยู่ในตระกูลเนี่ย แม้เป็ถึงบุตรชายคนโตในภรรยาเอกของประมุขตระกูลแต่กลับถูกพวกเขาเรียกว่าเดรัจฉานน้อยมาโดยตลอด บัดนี้เผชิญหน้ากับความตายถึงกับละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดเรียกตนเองว่าคุณชายใหญ่!
น่าเสียดาย ข้าไม่ใช่คุณชายใหญ่ของตระกูลเนี่ยแล้ว
ข้ากับตระกูลเนี่ย ไม่เกี่ยวข้องกันอีก!
ปึง!
เซียวเฉินเปลี่ยนเคล็ดวิชา โจมตีด้วยฝ่ามือสองครั้ง กระแทกคนทั้งสองปลิวไปในพริบตาคนทั้งสองร่วงจากอากาศลงมากระแทกพื้นอย่างหนักหน่วงต่อให้คนทั้งสองมีความสามารถขั้นแรกกำเนิดแปดชั้นฟ้าก็กระอักโลหิตสดทันที
สีหน้าที่มองเซียวเฉินยิ่งพรั่นพรึง
เซียวเฉินคนนี้ไม่ใช่เนี่ยเฉินในอดีตอีกต่อไป เซียวเฉินที่มาล้างแค้นใครเล่าจักเทียบได้?
ตระกูลเนี่ย วิกฤติแล้ว...
คนทั้งสองลุกขึ้น คิดจะถอนตัว แต่กลับพบว่าตนเองไร้เรี่ยวแรงเพราะทรวงอกของตนเองมีกระบี่ปักทะลุคนทั้งสองหน้าซีดเผือด ค่อยๆ ล้มลงกับพื้น
ตระกูลเนี่ยทุกคนหวาดกลัวสุดขีด บ่าวไพร่หญิงรับใช้เคยเห็นการฆ่าคนเมื่อไรอีกทั้งคนที่ตายยังเป็ผู้าุโสองคนของตระกูลเนี่ย ชั่วขณะก็พากันกรีดร้องตระกูลเนี่ยสับสนวุ่นวาย
เนี่ยเทียนไห่เผยสีหน้าหวาดหวั่น
นี่คือบุตรชายของตนเองจริงๆ หรือ!
ความสามารถเช่นนี้…
เนี่ยเทียนไห่มองจนไร้เรี่ยวแรง
อานุภาพของเซียวเฉินทำให้ตระกูลเนี่ยหมดแรงต่อต้านกำลังหลักของตระกูลเนี่ยถูกเซียวเฉินสังหารหมด ไม่มีคนต้านทานได้อีก
เซียวเฉินอยู่ตรงนั้น มองทุกคนพลางเอ่ย “คนตระกูลเนี่ยบ่าวไพร่หญิงรับใช้ที่ไร้ความผิดไปจากตระกูลเนี่ยเดี๋ยวนี้ ส่วนคนอื่นๆหากกล้าเหยียบออกจากตระกูลเนี่ยแม้เพียงก้าวเดียว ตาย!”
ชั่วขณะ คนตระกูลเนี่ยมีสีหน้าน่าเกลียดยิ่งขึ้น
ส่วนบ่าวไพร่หญิงรับใช้พากันจากไป ครู่เดียวจำนวนคนตระกูลเนี่ยก็เหลือน้อยกว่าครึ่งคนที่เหลืออยู่มีเพียงรุ่นเยาว์และสมาชิกในตระกูลเนี่ยเท่านั้น
เซียวเฉินสาวเท้าไปทางเนี่ยเทียนไห่ช้าๆ จากนั้นตบหน้าเซี่ยซื่ออย่างแรงเซียวเฉินไม่ได้ใช้พลังเสวียน เพราะเซี่ยซื่อเป็คนธรรมดา ไม่มีพลัง หากใช้พลังเป็ไปได้อย่างยิ่งว่าตบทีเดียวตาย
เขาจะไม่ให้นางตายอย่างสบายขนาดนั้น!
“ฝ่ามือนี้ คือฝ่ามือที่เ้าตบหน้าท่านแม่ตอนข้าหกขวบ ข้าทวงคืน”
เพี๊ยะ!
ว่าแล้ว ก็ตบอีกครั้ง
“นี่คือตอนเจ็ดขวบ ท่านแม่ไปหอโอสถเพื่อขอยาให้ข้า แต่กลับถูกเ้าตบคว่ำกับพื้นข้าก็ทวงคืน” ว่าแล้ว ขอบตาของเซียวเฉินก็แดงก่ำ
เพี๊ยะ!
เพี๊ยะ!
จากนั้นก็ตบอีกสองที
“นี่คือตอนท่านแม่ป่วยหนักอยู่บนเตียงข้าไปขอยาแล้วคุกเข่าอยู่สองวันแต่ไม่ได้สมุนไพรสักต้นกลับมาจากนั้นเ้าฉวยโอกาสตอนที่ข้าไม่อยู่ไปทุบตีท่านแม่ ทำให้อาการป่วยของนางสาหัสขึ้นต่อมาท่านแม่จากไปอย่างคับแค้นใจ ทุกอย่างนี้ล้วนเป็เพราะนางแพศยาอย่างเ้า!”
ตบไปหลายครั้ง เซี่ยซื่อก็ถูกตบจนหน้าบวม น้ำตาเอ่อคลอกอปรด้วยความหวาดกลัวและชิงชัง
“เดรัจฉานน้อย บุตรชายข้าจะไม่ปล่อยเ้าไป”
เซียวเฉินสีหน้าเย็นเยียบ!
ยื่นมือไปบีบคอเซี่ยซื่อแล้วหิ้วนางขึ้น เซี่ยซื่อดิ้นรนอย่างเ็ปแต่นางเป็สตรี จะดิ้นหลุดออกจากเงื้อมมือของเซียวเฉินได้อย่างไร?
“บุตรชายเ้าก็ไม่รอด รอข้าสังหารเ้าแล้ว ย่อมจะไปหาเขา!” จากนั้น ก็มีกระบี่เพิ่มขึ้นมาเล่มหนึ่งในมือของเซียวเฉินประกายกระบี่วาบขึ้น เซี่ยซื่อคอขาด โลหิตสดกระฉูดเป็สาย ค่อยๆ ร่วงลงพื้นตายตาไม่หลับ
แม้ว่าตระกูลเนี่ยยังอยู่ ทว่าเหลือเพียงชื่อ!
เนี่ยเทียนไห่ที่อยู่ด้านข้างหมดเรี่ยวแรงแต่แรก ชราภาพลงมากภายในเวลาเพียงหนึ่งวันถึงขั้นมีผมหงอกขาว
มองเซียวเฉินด้วยสีหน้าซับซ้อน
เนิ่นนานไม่เอ่ยวาจา
เซียวเฉินมองเขา เขาคือหนึ่งในบรรดาคนที่ทำร้ายท่านแม่หากไม่มีความยินยอมจากเขา เซี่ยซื่อจะกล้ารังแกท่านแม่อย่างเปิดเผยได้อย่างไร?
ดังนั้น คนที่สมควรตายที่สุดคือเขา!
แต่เซียวเฉินกลับฆ่าเขาไม่ได้!
เพราะ เขาคือท่านพ่อ!
ในโลกนี้ไหนเลยมีบุตรชายที่สังหารบิดา เช่นนี้ต่อให้เซียวเฉินมีเหตุผลอย่างไร์ก็ไม่ให้อภัย!
เซียวเฉินมองเนี่ยเทียนไห่พลางเอ่ยช้าๆ “เนี่ยเทียนไห่ ข้าไม่ฆ่าท่านไม่ใช่เพราะข้าให้อภัย สิ่งที่ท่านทำต่อข้าและท่านแม่ ท่านตายสิบครั้งก็ยังชดใช้ไม่หมดอย่างไรข้าก็เป็บุตรชายของท่าน นี่คือหลักการแห่งฟ้า [1] นี่คือความสัมพันธ์ระหว่างคนต่อคน [2] ถึงท่านจะตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับข้าแล้วก็ยังเปลี่ยนแปลงความจริงนี้ไม่ได้ ดังนั้น ท่านฆ่าตัวตายเถอะ”
เนี่ยเทียนไห่มองเซียวเฉินแล้วยิ้ม
เพียงแต่รอยยิ้มกลับน่าเกลียด
“ฮ่าฮ่า รากฐานร้อยปีของตระกูลเนี่ยสุดท้ายถูกบุตรหลานของตระกูลเนี่ยทำลาย ข้าก็ไม่มีหน้าจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วต่อให้เ้าไม่ฆ่าข้า ข้าก็ต้องฆ่าตัวตายใช้โลหิตของตนเองมาขอขมาต่อหน้าบรรพชนตระกูลเนี่ยอยู่ดี”
เซียวเฉินหันหลังแล้วโยนกระบี่ในมือให้เนี่ยเทียนไห่
“เฉินเอ๋อร์ หากตอนนี้พ่อสำนึกเสียใจ เ้าจะอภัยให้พ่อได้หรือไม่...”ด้านหลัง น้ำเสียงของเนี่ยเทียนไห่แหบพร่าและสั่นนิดๆ เซียวเฉินไม่เอ่ยวาจาแต่ขอบตากลับเปียกชื้น
ท่านสำนึกเสียใจตอนนี้จะมีประโยชน์อันใด? ท่านแม่ไม่อยู่แล้วท่านสำนึกเสียใจแล้วทำให้นางฟื้นคืนมาได้หรือไม่ ความเสียใจของท่านชดเชยาแตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาของข้าได้หรือไม่ท่านจะให้ข้าเอาอะไรมาอภัย?
เซียวเฉินไม่เอ่ยวาจา เนี่ยเทียนไห่ยิ้มขมขื่น ใบหน้าหม่นหมอง
“ข้ารู้แล้ว...”
เนี่ยเทียนไห่เอ่ยช้าๆ จากนั้นฆ่าตัวตาย สมาชิกตระกูลเนี่ยทุกคนใ
“ประมุขตระกูล...”
“เซียวเฉิน เ้ามันยิ่งกว่าเดรัจฉาน บีบคั้นให้พ่อแท้ๆ ของตนเองตาย...”
“เซียวเฉิน เ้าต้องโดนฟ้าผ่าตาย”
“เซียวเฉิน เ้าทำลายความสัมพันธ์ระหว่างคนต่อคน ์ต้องลงโทษแน่”
สมาชิกตระกูลเนี่ยต่างสองตาแดงก่ำ แต่เซียวเฉินกลับเฉยชามองพวกเขาแล้วเอ่ยเรียบๆ “ข้าให้ทางเลือกแก่พวกเ้าสองทางฆ่าตัวตายหรือไม่ก็เปลี่ยนชื่อแซ่เพื่อปิดบังฐานะ ข้าไม่ฆ่าพวกเ้าก็ได้พวกเ้าเลือกเอาเองก็แล้วกัน”
“เซียวเฉิน พวกเราเกิดเป็คนตระกูลเนี่ย ตายก็เป็ผีตระกูลเนี่ย...”
“พวกเราอยู่ไปจะมีความหมายใด?”
พรวดพรวดพรวด!
สมาชิกตระกูลเนี่ยสิบกว่าคนต่างชักดาบขึ้นมาฆ่าตัวตาย โลหิตสดสาดทั่วพื้น ตระกูลเนี่ยหลั่งโลหิตเป็สายธาร
เซียวเฉินหันกายจากไป จากนั้นตระกูลเนี่ยก็มีแสงเพลิงพวยพุ่งสู่ฟ้าตระกูลเนี่ยแห่งเมืองอวิ๋นไห่ที่ตั้งมาร้อยปีจึงดับสูญลงด้วยเหตุนี้
เซียวเฉินจากไปช้าๆ
เมื่อมู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์รุดมา ตระกูลเนี่ยก็ราบเป็หน้ากลองแล้ว
มู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์มองทุกสิ่งตรงเบื้องหน้าแล้วเหม่อลอย“เซียวเฉินฆ่าล้างตระกูลเนี่ยจริงๆ เขาฆ่าพ่อของตนเอง...”
---
[1] หลักการแห่งฟ้า คือ หลักคุณธรรม
[2] ความสัมพันธ์ระหว่างคนต่อคน คือ กฎเกณฑ์ในยุคศักดินาเป็ความสัมพันธ์ระหว่างกษัตริย์-ขุนนาง พ่อ-ลูก สามี-ภรรยา พี่-น้องและมิตรสหายด้วยกัน
175
![แรงอธิษฐาน แรงพยาบาท[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086989_23603634.webp)
