ลืมอิ่ม เรสเทอรอง จอดรถชั้นG
"จำไว้นะ เจอเป้าหมายแล้ว ส่งข้อความมาบอกด้วย ฉันจะตามเข้าไป" เขาบอกก่อนลงจากรถ ท่าทางจริงจัง ไม่มีแววล้อเลียนเหลืออยู่
"ไหนบอกว่าจะรอในรถคะ" ฮันนี่ถาม
"รายนั้นก็คงจะมีคนตามดูเช่นกัน ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะไม่เข้าไปใกล้ คอยดูห่างๆ ไปได้"
"ทราบค่ะ"
พนักงานต้อนรับพาฮันนี่ไปยังโต๊ะที่ถูกจองไว้ สายตาเธอกวาดมองบริเวณภายในร้าน ก็เห็นหญิงสาวผิวขาวในชุดเดรสสีชมพู เธอจึงสะกิดพนักงาน แล้วบอกให้ไปได้ ก่อนจะส่งข้อความให้โอเว่น คลากส์
" เจอเป้าหมายแล้ว"
จากนั้นจึงเดินเข้าไปทักทาย
" สวัสดีฮะ คุณคือคนที่มาดามนัดให้ผม ใช่มั้ยฮะ"
ตัวก็ไม่สูงออกจะเล็กด้วยซ้ำ แล้วยังดัดเสียงให้เล็กลงกว่าเดิมอีก สาวเดรสชมพู ขมวดคิ้วชนกัน เห็นชัดว่าเฟิสลุค นางไม่ปลื้ม เข้าทางแล้วแหละ 555
"ใช่ค่ะ คุณคือ..... "
"ฮะ..... ผมบิลลี่ จอห์น ลูกชายคนเดียวของมาดามฮะ"
นึกชื่อขึ้นมากะทันหัน ถ้าบอกชื่อจริงไป เธอคงหาเขาเจอได้ไม่ยาก
"555... สภาพแบบนี้นี่เอง ถึงต้องนัดเดทดูตัว ไหนบอกว่าสูง ยาว หล่อ สมาร์ท ฉันขอตัวนะคะ ไม่... ปลื้มม"
พูดจบ นางก็คว้ากระเป๋าเดินกระแทกส้นออกไป ฮันนี่เหล่ตามองตาม ทำปากจู๋ ก้มมองตัวเอง ไม่หล่อตรงไหนเนี่ย ออกจะดูดี อุตส่าห์แต่งตัวตั้งครึ่งวัน ได้ใช้งานจริงยังไม่ถึงสิบนาทีเลย คิดแล้วก็เดินไปจ่ายเงินค่าน้ำส้มที่นางสั่งรอ นางเอกซะด้วย
โอเว่นได้รับข้อความ ถ่วงเวลาอีกสักห้านาทีค่อยไป กำลังจะก้าวลงจากรถ ก็เห็นชายวัยกลางคนที่เพิ่งแยกกัน เดินกลับมา
"เสร็จแล้วเหรอ"
เขาถามสีหน้างงจัด
"ค่ะ เสร็จแล้ว"
ตอบแล้วทำหน้าตาเฉย
"เธอทำยังไง ถึงได้เคลมไวจบไวขนาดนั้น"
"ก็แค่ทักทาย บอกว่าเป็ลูกชายคนเดียวของมาดาม แค่นั้น เธอก็บอกว่าไม่ปลื้ม แยกย้าย"
"เธอถามชื่อฉันมั้ย"
"ถามค่ะ"
"แล้ว...บอกชื่อว่า... "
"เขียดดง"
" ฮ้ะ.... นี่ชื่อหรือหลอกด่า"
" ชื่อค่ะ .... จริ๊ง"
"............ "
คนอะไรจะชื่อเขียดดง มั่วรึเปล่า ยัยเลขาซื่อบื้อ
"อืม.. เรียบร้อยแล้วก็ดี กลับได้แล้ว"
ถึงจะยังคาใจกับชื่อ แต่ก็เห็นแก่งานลุล่วง ยกผลประโยชน์ให้จำเลยแล้วกัน
ระหว่างทางนั่งรถกลับ
"เธอทำงานกลับบ้านค่ำมืดทุกวัน คนที่บ้านเธอเขาไม่บ่นเอาเหรอ"
โอเว่น คลากส์เปิดบทสนทนา
"คนที่บ้าน?? "
ฮันนี่ทวนคำ พลางนึก ที่บ้านมีแต่เ้าส้ม คอยอ้อนเวลาหิว พอกินอิ่มก็ไปนอน เวลากลางคืนก็นอนข้างเธอทั้งคืน ั้แ่เล็กจนโต
"ไม่บ่นค่ะ เขาใจดี น่ารักมาก"
" รู้จัก คบกัน นานหรือยัง "
" อืม คุณถามข้อมูลส่วนตัวทำไมคะ" เธอเน้นคำว่า ส่วนตัว
" เธอเป็ลูกน้องฉัน และทำงานใกล้ชิด ข้อมูลของเธอฉันก็จำเป็ต้องรู้ เผื่อวันไหนเธอโกงเงินฉันไป จะได้ตามถูก"
ว่าร้ายเธอหน้าตาเฉย ปากแบบนี้นี่ล้าววว
" อ่อ ก็เพิ่งคบไม่นานค่ะ ประมานปีนึง"
" อืม... รู้จักกันได้ยังไง"
" ไม่มีอะไรซับซ้อนค่ะ เจอกันข้างทาง ถูกชะตากัน ก็อยู่ด้วยกันเลย "
ใช่... ระหว่างเดินทางกลับจากที่ทำงาน เธอเจอเ้าส้ม ถูกทิ้งในถุงพลาสติก อ่อนแรงเต็มที จึงอุ้มกลับคอนโดไปด้วย
"ฮ้ะ.... เจอกัน ถูกชะตา ก็อยู่ด้วยกัน "
หน้าตาเขาเหมือนโดนผีหลอก อะไรมันจะง่ายปานนั้น คนสมัยนี้
"ใช่ค่ะ แค่นั้นเลย"
ฮันนี่ซ่อนยิ้มภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย สะใจนัก
"แล้ว.... แล้ว... มีใครรู้เื่ของเธอมั้ย หมายถึงมีญาติผู้ใหญ่รู้เื่นี้มั้ย อะไรอย่างงี้"
"อืมม... ไม่มีใครรู้ค่ะ เราแอบอยู่ด้วยกัน"
ใช่สิ.. เพราะคอนโดมีกฎห้ามเลี้ยงสัตว์ทุกชนิด จะให้ใครรู้ได้ไง ห้องติดกันก็ไม่รู้
ฮันนี่แอบเม้มปากเพราะแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ เมื่อเห็นเขาเอามือคลึงขมับ
" แล้ว.... เขาทำงานอะไร"
ยัง... ยังไม่จบ
" ไม่ได้ทำค่ะ อยู่เฉยๆ ฮันนี่ทำคนเดียว"
" อะไรนะ .... นี่เธอเลี้ยงเขาอยู่นะ โดนหลอกรึเปล่าเนี่ย"
"ใช่ค่ะ ฮันนี่เลี้ยง หลอกรึเปล่าก็ไม่สนใจค่ะ รักเค้า"
ยิ่งเห็นเขาใใหญ่โต ก็ยิ่งสนุก แต่ฮันนี่ก็ไม่ได้ปดสักคำ ทุกเื่เป็ความจริง
"ชื่ออะไร"
"คะ" แกล้งทำไก๋
" แฟนเธอน่ะ... ชื่ออะไร"
" ส้มค่ะ"
" ชื่อส้ม.... ผู้ชายแน่นะ"
" แน่สิคะ... คุณไม่เชื่อ? "
ถามพลางหันไปมองหน้าเขา ก็เห็นสายตาเขามองอยู่ก่อนแล้ว พลันจู่ๆเขาก็หัวเราะในลำคอ กึ่งเยาะ กึ่งสมเพช กึ่งไม่เชื่อ
"ทำไมคะ.. มีอะไรน่าขำ"
" เฮอะ... อย่างเธอนี่นะ ยังอุตส่าห์มีคนมาชอบ"
พูดจบก็ส่ายหัว จ้าาา.... พ่อคนหล่อ พ่อคนดูดี พ่อคนมีเสน่ห์ ฮันนี่เบ้ปาก หันหน้าไปแอบยิ้มคนเดียว สมน้ำหน้า โดนซะบ้างสะใจเป็บ้า ฮ่าๆๆๆ
1K
