“แก!ไอ้นพเก้า รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะโว้ย! แกไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็ใคร!”
ชายวัยกลางคนตวาดกร้าวด้วยน้ำเสียงข่มขู่รูปร่างหน้าตาโดดเด่นแบบนี้ เพียงปรายตามองปราดเดียวเขาก็จำได้ทันทีว่าเป็ใคร
“จุ๊ จุ๊...ยัง-ไม่-ได้-นะ-ครับ”
นพเก้ายกนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมาพลางเน้นย้ำทีละคำอย่างเชื่องช้า แววตาที่หลุบมองต่ำประกอบกับรอยยิ้มเย้ยหยันนั้น ดูกวนโทสะถึงขีดสุด
“แก! อึก—”
อนิจจา ขณะที่ชายวัยกลางคนอ้าปากเตรียมจะด่าทออารมณ์ที่พุ่งพล่านก็ส่งผลให้ 'เห็ดเข็มทอง' ที่ตั้งชูชันของเขาปวดหนึบจนแทบะเิ เขาจำต้องหุบปากแล้วรีบสูดหายใจลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์อย่างรวดเร็ว
“พรืด!กระจอกขนานแท้”
นพเก้าหลุดขำหยัน เขาคร้านจะเสียเวลามองความน่าสมเพชของอีกฝ่ายชายหนุ่มสะบัดมือไปทางชายวัยกลางคนอย่างไม่แยแส ก่อนจะเบนสายตากลับมาให้ความสนใจกับ'อาหารจานหลัก' อันโอชะที่ทอดกายรออยู่บนโต๊ะ
เพียะ!
“จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนตื่นได้แล้ว”
นพเก้ายกมือขึ้น ฟาดฝ่ามือลงบนความอวบอิ่มและเนินเนื้ออ่อนนุ่มอย่างไม่ออมแรงจนปรากฏรอยแดงจางๆ รูปฝ่ามือทาบทับลงบนผิวขาวผ่อง
“อร๊าง~”
วารินทร์ที่สติกำลังเลือนรางสะดุ้งสุดตัวเสียงครางหวานหูหลุดรอดจากริมฝีปาก เมื่อความเ็ปแล่นปราดประหนึ่งกระแสไฟฟ้าช็อตไปทั่วสรรพางค์กายร่างอรชรแอ่นโค้งหยัดขึ้นราวกับคันศร
และในวินาทีนั้นเอง หยาดน้ำหวานสีใสก็ทะลักทลายรินรดออกมาอีกระลอก
โอว...
นพเก้าก้มมองฝ่ามือตัวเองด้วยความทึ่งบางทีเขาอาจจะบรรลุ ‘หัตถ์สุริยัน’ ในตำนาน เคล็ดวิชาที่สามารถสยบสตรีได้ทั่วหล้าเข้าให้แล้วกระมัง
เพียะ!เพียะ!
โดยไม่ปล่อยให้เสียเวลา นพเก้าจัดการจับเรียวขางามทั้งสองข้างของเธอขึ้นพาดบ่าหนีบไว้ใต้รักแร้เพื่อรั้งสะโพกมนให้ยกสูงขึ้น แล้วใช้มืออีกข้างกระหน่ำฟาดลงบนบั้นท้ายงอนงามอย่างเป็จังหวะราวกับกำลังรัวกลองรบ
“ช่างเต็มไม้เต็มมือยิ่งนัก...เพียะ!... ต้องโดนอีก... เพียะ!”
นพเก้าไม่เคยพานพบเรือนร่างที่เย้ายวนเช่นนี้มาก่อนผิวสะโพกขาวเนียนอมชมพูไร้ที่ติดุจกลีบซากุระ ทั้งยังอวบอิ่มเด้งสู้มือ ทุกครั้งที่ฝ่ามือกระทบลงไปเนื้อนุ่มจะสั่นกระเพื่อมเป็ระลอกคลื่นอย่างเห็นได้ชัด ภาพนั้นปลุกปั่นไฟปรารถนาดิบเถื่อนในใจเขาให้ลุกโชน
“อ๊า...พอแล้ว... ฉันตื่นแล้ว... หยุดตีเถอะ... อึก... ขอร้องล่ะ...”
ไม่รู้ว่าวารินทร์ได้สติกลับคืนมาั้แ่เมื่อใดสิ่งแรกที่สะท้อนเข้าสู่คลองจักษุอันพร่ามัว คือภาพของชายหนุ่มคุ้นหน้าที่กำลังยกสะโพกเธอให้ลอยเด่นพ้นโต๊ะแล้วใช้ฝ่ามือกำราบลงทัณฑ์บั้นท้ายของเธออย่างไม่หยุดหย่อน จนเธอรู้สึกซู่ซ่าปะปนไปกับความชาหนึบ
ในสายตาของเธอตอนนี้ แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความซุกซนที่แฝงความอันตรายไว้อย่างลึกล้ำ
“เหตุใดฉันต้องหยุดด้วยเล่า”
นพเก้ารั้งฝ่ามือที่กำลังจะฟาดลงไปก้มหน้าลงสบตาเธอพร้อมกับรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“...มันเจ็บ”
วารินทร์หลบสายตา ไม่กล้าสบประสานกับดวงตาคมกริบคู่นั้นเธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแ่เบาหวิว
“เจ็บงั้นรึ? เมื่อเทียบกับความเ็ปในใจฉันตอนที่เห็นเธอเกือบเสร็จมัน แค่นี้ยังนับว่าน้อยไป”
นพเก้าค่อยๆ วางร่างเธอลงก่อนจะจับเรียวขาของเธอแยกออกกว้าง เมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า เขายังคงรู้สึกหงุดหงิดไม่หายเขาเกือบจะต้องสูญเสียของล้ำค่าชิ้นนี้ไปเสียแล้ว หากเขามาแวะมาดูช้ากว่านี้เพียงก้าวเดียว
เมื่อสัญชาตญาณความเป็เ้าของและความหึงหวงในแบบบุรุษเพศถูกปลุกเร้าความแข็งขึงภายใต้เป้ากางเกงของนพเก้าก็เริ่มพองขยาย ดุนดันเนื้อผ้าจนโป่งนูนอย่างไม่อาจควบคุมได้
“เดี๋ยวก่อน...หยุดนะ... นี่คุณ!”
วารินทร์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อััได้ถึงแท่งเนื้อร้อนผ่าวที่กำลังเสียดสีถูไถอยู่กับจุดอ่อนไหวของเธอผ่านเนื้อผ้า
“แล้วถ้าฉันไม่หยุดล่ะ”
หมับ!
ฝ่ามือหนาของนพเก้าสอดล้วงเข้าไปกอบกุมความอวบอิ่มที่ล้นทะลักอยู่ภายใต้บราเซียร์ลูกไม้สีดำัันั้นช่างนุ่มหยุ่นและเต็มไม้เต็มมือ เขารู้สึกราวกับฝ่ามือของตนกำลังหลอมละลายจมลึกลงไปในร่องอกอันเย้ายวนนั้น
“อวบอิ่ม...ใหญ่โต... ถือว่าสอบผ่าน”
ขณะที่เอ่ยปาก ปลายนิ้วของเขาก็จัดการปลดตะขอบราเซียร์ด้านหน้าออกอย่างเชี่ยวชาญ
ทันทีที่ปราการด่านสุดท้ายหลุดร่วงปทุมถันคู่สวยที่ถูกบีบรัดมาเนิ่นนานก็ดีดเด้งเป็อิสระ ยอดอกสีหวานชูชันสั่นไหวราวกับพุดดิ้งเนื้อนุ่มภาพความงดงามเบื้องหน้ายิ่งสุมไฟราคะในกายเขาให้ร้อนรุ่มดั่งทิ้งะเิเพลิง
“ไม่...ตรงนั้นไม่ได้นะคะ... อึก... อ๊า...”
ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยั่วฝ่ามือซ้ายของเขาขยำเคล้นคลึงยอดเขาคู่งามอย่างเอาแต่ใจ ส่วนนิ้วชี้และนิ้วกลางข้างขวาก็คีบดึงยอดปทุมสีหวานนั้นประดุจดัชนีเซียนหยอกเย้าบุปผา
ข้างหนึ่งรุนแรงหนักหน่วงอีกข้างหนึ่งกลับแ่เบาพลิ้วไหว ประหนึ่งยอดฝีมือผู้เจนจัดในหอคณิกา
“อ๊า...ไม่ไหวแล้ว... เสียว... จะเสียวเกินไปแล้ว!”
วารินทร์รู้สึกราวกับตนเองเป็เพียงลูกกระต่ายน้อยที่ไร้ทางสู้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ร้ายแห่งขุนเขาสองมือของเขาร้ายกาจและช่ำชองเกินไป
ยิ่งไปกว่านั้น... เมื่อตระหนักว่าตนเองกำลังถูกกระทำโดยบุรุษรูปงามตรงหน้าเธอก็ไม่อาจต้านทานคลื่นแห่งความสุขสมที่ก่อตัวขึ้นได้อีกต่อไป
เรียวขาคู่สวยเริ่มสั่นระริกก่อนจะตวัดขึ้นโอบรัดรอบเอวสอบของชายหนุ่มโดยสัญชาตญาณ
“เริ่มมีอารมณ์ร่วมแล้วสินะแต่ตอนนี้ยังไม่ได้หรอก ยังสุกงอมไม่พอ”
นพเก้าเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบราวกับทุกสิ่งทุกอย่างล้วนตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา ชายหนุ่มจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและมัดกล้ามหน้าท้องเรียงตัวสวยงามของบุรุษผู้ฝึกยุทธ์
นอกจากเรือนกายที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลังแล้วบนผิวเนื้อยังมีร่องรอยแผลเป็จางๆ จากของมีคม ซึ่งเป็ผลพวงมาจากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงในตระกูลร่องรอยเ่าั้ยิ่งขับเน้นภาพลักษณ์ของเขาให้ดูดิบเถื่อนและอันตรายมากยิ่งขึ้น
เมื่อได้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของเขาเต็มสองตาก้อนเนื้อในอกของวารินทร์ก็เต้นระรัว ไม่รู้ว่าั้แ่เมื่อไหร่กันที่ชายหนุ่มท่าทางสำอางที่เธอคอยดูแลจัดการตารางงานให้จะซ่อนเรือนร่างกำยำเยี่ยงชายชาตรีไว้มิดชิดขนาดนี้
สะโพกและร่องหลืบของเธอตอดรัดสั่นระริกสองขาที่หนีบรัดเอวเขาไว้เผลอขยับเสียดสีกับท่อนลำแข็งขึงที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงของเขาอย่างลืมตัว
เมื่อม่านหมอกแห่งตัณหาเริ่มจางลงชั่วขณะั์ตาสองคู่สบประสานกัน หัวใจของเธอพลันเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงโดยไร้สาเหตุ
หมับ!
โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัวชายหนุ่มก็เป็ฝ่ายรุกคืบ มือซ้ายที่ว่องไวราวกับกรงเล็บพยัคฆ์เชยคางมนของเธอขึ้น ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาประทับริมฝีปากจุมพิตเธออย่างดูดดื่ม
อื๊อ~
เมื่อริมฝีปากแนบสนิท ปลายลิ้นร้อนก็เริ่มรุกล้ำแทรกซึมเข้าไปสำรวจความหอมหวานภายในโพรงปากของเธออย่างจาบจ้วง
วารินทร์รู้สึกสมองขาวโพลนดวงตาเหม่อลอยมองเพดาน เธอปล่อยให้ชายหนุ่มเป็ผู้นำทาง ปล่อยใจให้จมดิ่งไปกับรสจูบอันหอมหวานและกลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลไปทั่วลำคอ
“อา~...”
ริมฝีปากผละออกจากกันอย่างเชื่องช้าชายหนุ่มถอนจูบ ปล่อยให้สายใยสีใสเชื่อมต่อระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่ เขาทอดสายตามองใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขสมของหญิงสาวอย่างหลงใหล
นพเก้าจัดการปลดเปลื้องกางเกงของตนออกในขณะที่สายตายังคงจับจ้องประสานกับดวงตาคู่สวยของเธอ เพื่อดึงดูดความสนใจ
เอ๊ะ!
วารินทร์รู้สึกได้ถึงไอร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านอยู่บริเวณท้องน้อยดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อหลุบมองต่ำลงไป
ใหญ่...ใหญ่มาก!
ชั่วขณะนั้น เธอไม่อาจประเมินขนาดความใหญ่โตของมันเทียบกับมาตรฐานทั่วไปได้เลยทั้งความอวบหนาที่แทบจะเทียบเท่าท่อนแขนของทารก และความยาวที่เกือบจะเท่าไม้บรรทัด
ท่อนลำนั้นแข็งขึงดุจศิลาเส้นเืปูดโปนตระหง่านราวกับัผงาดตระเตรียมพ่นไฟ ส่วนปลายยอดปริ่มไปด้วยหยาดน้ำใสที่หยดแหมะลงบนหน้าท้องแบนราบของเธอ
“ไม่ต้องกลัวฉันจะค่อยเป็ค่อยไป”
นพเก้าโน้มตัวลงกระซิบแ่เบาที่ข้างใบหูที่แดงระเรื่อของเธอพลางฝ่ามือลูบไล้เรือนผมสีดำขลับเพื่อปลอบประโลมให้เธอคลายความกังวล
“แต่ว่า...”
วารินทร์ยังคงหวาดหวั่น ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความกลัวหากสิ่งแปลกปลอมขนาดมหึมานั้นแทรกซึมเข้ามา ร่างกายของเธอคงแหลกสลายไม่มีชิ้นดีเป็แน่
ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอปฏิเสธเขาประกบริมฝีปากปิดกั้นคำทักท้วง พร้อมกับมือขวาที่เลื่อนต่ำลงไปรุกล้ำดินแดนสงวนของเธอ
“อื้ม...อื๊อ...”
เสียงครางหวานหูเล็ดลอดออกมาหญิงสาวััได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่สอดแทรกเข้ามาภายใน นิ้วแกร่งของชายหนุ่มค่อยๆ ขยับเข้าออกในช่องทางคับแคบอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปอีก สร้างความเสียวซ่านจนเธอแทบจะขาดใจ
“ฉันจะเริ่มช้าๆนะ”
นพเก้าผละออก เขายืดตัวขึ้นพร้อมกับใช้สองมือกดหน้าขาเรียวสวยของวารินทร์ให้แยกกว้างแนบชิดไปกับโต๊ะทอดสายตามอง 'ัผงาด' ของตนที่ผงาดง้ำเตรียมพร้อมรบ
ภาพหญิงสาวผู้งดงามดั่งนางเซียนที่กำลังจะถูกย่ำยีด้วยตัณหาราคะช่างเป็ภาพที่ทั้งวิจิตรบรรจงและแปดเปื้อนในคราเดียวกัน
นพเก้าขยับบั้นเอวถอยร่นไปด้านหลังง้างตัวเตรียมพร้อมประดุจเกาทัณฑ์ที่น้าวสายจนตึงเปรี๊ยะ หมายจะทะลวงผ่านประตู์รวดเดียวให้ราบคาบ
“พอได้แล้ว!เอามันออกไปซะ!”
ชายวัยกลางคนที่ทนดูภาพบาดตาบาดใจมาเนิ่นนานหมดความอดทนสายตาของเขาแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยความเคียดแค้นคลั่งไคล้ราวกับสัตว์ร้าย ทว่าร่างกายที่ถูกสกัดจุดกลับอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อน ทำได้เพียงสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับเด็กน้อยที่ถูกแย่งของเล่น
นพเก้าหาได้ใส่ใจเสียงนกเสียงกาเขาจับส่วนปลายของัั์จดจ่อเข้าที่ปากทางเข้าที่ปิดสนิท ขยับถูไถเคล้าคลึงกับหยาดน้ำหวานที่เอ่อล้นชโลมเลียเพื่อเบิกทางอย่างใจเย็น
และแล้ว—
สวบ!! ฉึก!!
ราวกับมีเสียงฉีกขาดของผืนผ้าัั์ทะลวงฝ่าด่านปราการอันบริสุทธิ์เข้าไปจนสุดโคนในคราวเดียว โดยปราศจากการเล้าโลมหรือคำเตือนใดๆ!
“อ๊าาาาา!!”
หญิงสาวหวีดร้องลั่นศีรษะแหงนหงายไปด้านหลังดวงตาเบิกโพลง หยาดน้ำตาแห่งความเ็ปทะลักทลายราวกับเขื่อนแตก ความรู้สึกปวดร้าวแล่นพล่านประหนึ่งถูกคมมีดกรีดแทงทะลุร่าง
“ก... แกมันโเี้เกินมนุษย์มนาไปแล้ว!”
ชายวัยกลางคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริดนี่หรือคือการกระทำของมนุษย์!
ฉึบ! ฉึบ!
ปลายนิ้วของชายหนุ่มจิ้มสกัดจุดลงบนตำแหน่งต่างๆบริเวณท้องน้อยของวารินทร์อย่างรวดเร็ว
เพียงชั่วอึดใจ ช่องทางที่บีบรัดแน่นก็เริ่มคลายตัวหญิงสาวรู้สึกถึงความชาหนึบที่เข้ามาแทนที่ความเ็ปปางตาย ทว่าสิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่คือกระแสไฟฟ้าแห่งความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วทุกอณูขุมขน
“อู้วว!อึก! อ๊าาา!”
ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ถาโถมเข้ามาแทนที่ความเ็ปทำให้ประสาทััของเธอเตลิดเปิดเปิง เธอรับรู้ได้ถึงกระแสไฟที่วิ่งพล่านไปรวมกันที่ยอดอกและจุดกระสันกลางกายจนใบหน้าเหยเกบิดเบี้ยวไปตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยาน
ชี่! ชี่~
หยาดน้ำใสพุ่งกระฉูดออกมาราวกับน้ำพุหญิงสาวอ้าปากค้างครางเสียงหลง สองมือยกขึ้นปิดบังใบหน้าที่ส่ายสะบัดไปมา ทว่าไม่อาจซ่อนเร้นสีหน้าที่ถูกไฟราคะแผดเผาเอาไว้ได้
ไม่เพียงเท่านั้น ในขณะที่หยาดน้ำหวานกำลังจะเหือดแห้งชายหนุ่มก็จัดการถอนรั้งแก่นกายออกจนเกือบสุด
ตับ!!
และกระแทกสวนกลับเข้าไปอย่างรุนแรงทันที!
ตับ! ตับ!ตับ!
นพเก้าถาโถมสะโพกเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งประหนึ่งสัตว์ร้ายที่หิวโหยไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้หยุดพักหายใจเลยแม้แต่วินาทีเดียว
“อ๊า...ช้าๆ... อ๊างง! ...”
วารินทร์ที่ยังไม่ทันได้ฟื้นตัวจากความเสียวซ่านระลอกแรกถูกกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วงจนรู้สึกราวกับมดลูกกำลังสั่นคลอน
“ตับ!...อึก... ยอดเยี่ยม... ตับ! ตับ!... ตอดรัดดีเหลือเกิน...”
ชายหนุ่มครางต่ำในลำคอ สายตาจับจ้องไปยังสองเต้าอวบที่สั่นกระเพื่อมตามแรงกระแทก
สองมือเอื้อมไปกอบกุมและฟ้อนเฟ้นอย่างเมามันบีบเค้นจนเนื้อนุ่มปลิ้นล้นง่ามนิ้ว ก่อนจะโน้มตัวลงไปตวัดปลายลิ้นเลียไล้สลับกับดูดดึงยอดถันสีหวานอย่างตะกละตะกลามทว่าจังหวะการเคลื่อนไหวของ่ล่างกลับไม่สะดุดลงเลยแม้แต่น้อย สะโพกสอบยังคงทำหน้าที่อัดกระแทกัั์เข้าออกอย่างดุดันและต่อเนื่อง
“พัง...พังพินาศหมดแล้ว!”
ชายวัยกลางคนได้แต่รำพึงรำพันด้วยความสิ้นหวังเมื่อทอดสายตามองภาพตรงหน้าช่องทาง์ที่ถูกปีศาจร้ายกระหน่ำย่ำยีอย่างทารุณเยี่ยงนี้ คงไม่อาจมีชายใดมารับ่ต่อใช้งานได้อีกตราบนานเท่านาน
“หุบปากซะ!”
นพเก้าสบถด้วยความรำคาญ เหตุใดไอ้แก่นี่ถึงชอบขัดจังหวะเวลาเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่เรื่อยว่างจัดนักหรือไง ทำไมไม่เอามือไปสาว 'เห็ดเข็มทอง'ของตัวเองดูหนังสดซะล่ะ! เขาตวัดมือซ้าย ปลดปล่อยพลังปราณสายหนึ่งพุ่งตรงเข้ากระแทกจุดชีพจรที่ท้ายทอยของชายวัยกลางคนอย่างแม่นยำ
“อื้อ!อื้อ!”
ชายวัยกลางคนเบิกตากว้าง ใบหน้าชาวาบไร้ความรู้สึกไม่สามารถขยับเขยื้อนกรามหรือแม้แต่จะเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้อีก เขากลายสภาพเป็ไอ้ใบ้โดยสมบูรณ์ทำได้เพียงเบิกตาโพลงทนดูหญิงสาวถูกกระทำชำเราย่ำยีอยู่ตรงหน้า โดยไร้หนทางช่วยเหลือ
“อึก...ตับ!... เขื่อนกั้นน้ำกำลังจะพังแล้ว... รับ... ไว้... ให้ดี... ตับ! ตับ!”
ชายหนุ่มรู้สึกถึงมวลน้ำมหาศาลที่กำลังเอ่อล้นรอการปะทุอยู่ที่ปลายกระบอกปืนความปรารถนาที่จะฉีดพ่นหยาดน้ำเชื้อเข้าไปเติมเต็มทุกซอกทุกมุมในกายเธอพุ่งทะยานถึงขีดสุด
“ม... ไม่ได้นะคะ...ห้ามแตกในเด็ดขาด”
วารินทร์ััได้ถึงแก่นกายที่ขยายพองและกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงอยู่ภายในเธอจึงรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเอ่ยห้าม พร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน
“อ้อนวอนฉันสิ...ฮา... แฮก... แล้ว... ฉัน... จะ... เก็บไว้... พิจารณา”
ยิ่งกระแทกลึก ยิ่งบีบรัดแน่นยิ่งถอนรั้ง ยิ่งตอดรัด ชายหนุ่มรู้สึกใกล้จะสูญเสียการควบคุม เขาจึงแกล้งหยอกเย้าข่มขู่เธอ
“อ๊า...แฮก... ได้โปรด...”
วารินทร์สะอื้นไห้ น้ำเสียงสั่นเครือปะปนไปกับเสียงครางกระเส่า
“อึก...อ๊า... แบบนั้นไม่ได้... ต้องเรียกฉันว่านายท่าน”
นพเก้าเร่งเร้าบีบคั้น เขาใกล้จะถึงขีดจำกัดเต็มทนแล้ว
วารินทร์ปิดปากเงียบ สองมือยกขึ้นปิดบังใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความอับอาย
ยิ่งไปกว่านั้น หากเธอยอมเอื้อนเอ่ยคำนั้นออกไปเธอตระหนักดีว่าตนเองจะต้องตกเป็ของเล่นระบายความใคร่ของชายหนุ่มผู้นี้ไปตลอดกาล ต้องคอยบำเรอสวาทเขาทุกเมื่อที่เขา้าเธอจะกลายเป็เพียงทาสสวาทที่ไร้ซึ่งศักดิ์ศรี
“ถ้าอย่างนั้น...ก็รับน้ำเชื้อของฉันไปซะ! อ๊า! ไม่ไหวแล้ว!”
นพเก้าคำรามลั่น แหงนหน้ามองเพดานสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสุขสมที่กำลังจะปะทุ
“ไม่...ยอมแล้ว... นาย— อ๊า... นายท่านขา~”
สิ้นคำยอมจำนน ร่างของวารินทร์ก็อ่อนระทวยใบหน้าเหยเกไปด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาคู่สวยล่องลอยคล้ายมีประกายรูปหัวใจซ่อนอยู่ภายในใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุขอันล้นปรี่ หยาดน้ำตารินไหลอาบสองแก้ม เธอเองก็ใกล้จะบรรลุถึงจุดสุดยอดอีกคราจึงไม่อาจควบคุมร่างกายและจิตใจได้อีกต่อไป ปล่อยตัวปล่อยใจให้ถูกกลืนกินโดยห้วงตัณหาทอดทิ้งศักดิ์ศรีหยดสุดท้ายไปจนสิ้น
“หึ...มันต้องแบบนี้สิ ทาสรักของฉัน”
นพเก้ากระตุกยิ้มหยอกเย้าเขาตั้งใจไว้ั้แ่แรกแล้วว่า ต่อให้เธอไม่ยอมปริปากพูด เขาก็จะชักนำออกมาปลดปล่อยข้างนอกอยู่ดี
ทว่า...
หืม?!
ในจังหวะที่นพเก้าเตรียมจะถอนแก่นกายออกจู่ๆ ก็เกิดแรงดึงดูดมหาศาลประหนึ่งเคล็ดวิชามหาเวทย์ดูดดาวแผ่ซ่านออกมาจากร่อง์ดูดรั้งแก่นกายของเขาไว้แ่าจนไม่อาจขยับเขยื้อนถอนรั้งออกมาได้!
“นี่มันอะไรกันเนี่ย!ไม่ไหวแล้ว! อูวว—”
ในเสี้ยววินาทีแห่งความงุนงงนพเก้าไม่อาจทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ทัน ทำได้เพียงปล่อยปละละเลยให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปตามธรรมชาติ
“ไม่! เอามันออกไป!อูวว— ร้อน!”
วารินทร์ก้มมองท้องน้อยของตนที่เริ่มนูนป่องขึ้นเธอััได้ถึงกระแสน้ำกามอุ่นร้อนที่พุ่งทะลักเข้าสู่มดลูกอย่างบ้าคลั่ง มันฉีดพ่นเข้ามาไม่ขาดสายจนล้นทะลักทว่าด้วยปริมาณที่มากเกินพอดีประกอบกับช่องทางที่ตอดรัดแ่า น้ำเชื้อเ่าั้จึงเอ่อล้นเติมเต็มจนท้องน้อยของเธอปูดนูนขึ้นมาอย่างผิดธรรมชาติ
“อ๊าา...เสร็จแล้ว... เสร็จแล้ววว...”
หญิงสาวที่ถูกเติมเต็มจนล้นปรี่ไม่อาจควบคุมหยาดน้ำหวานที่เอ่อทะลักออกมาจากรอยแยก มันไหลย้อยชโลมอาบทาบทับไปทั่วเรือนกายของชายหนุ่มและเปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ
ชั่วขณะนั้น ชายหนุ่มรู้สึกราวกับพลังชีวิตและหยาดน้ำเชื้อทุกหยาดหยดที่สะสมไว้ในถุงเก็บน้ำถูกสูบดึงออกไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
“อึก...แย่แล้ว... ต้องรีบ... เอาออกเดี๋ยวนี้”
เมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมานพเก้ารวบรวมพละกำลังที่เหลืออยู่น้อยนิด กระชากท่อนเอ็นที่ยังคงขยายใหญ่และเหยียดยาวออกมาอย่างแรง
ปุ๊!!
เสียงเนื้อหลุดพ้นจากกันดังก้องกังวานไปทั่วทั้งห้อง
ชายหนุ่มเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเขาแหงนหน้าขึ้นหอบหายใจรวยริน สีหน้าซีดเผือดไร้เรี่ยวแรง เขารู้สึกเหมือนถูกสูบพลังปราณไปจนเหือดแห้งหากชักช้ากว่านี้อีกเพียงเสี้ยววินาที เขาอาจจะถึงขั้นสิ้นชีพจร
เขาทอดสายตามองร่อง์ของหญิงสาวที่บัดนี้มีคราบน้ำกามสีขาวขุ่นไหลย้อยหยดติ๋งๆ ลงมาจากขอบโต๊ะสู่พื้นเบื้องล่าง เจิ่งนองราวกับสายน้ำสายเล็กๆ
อึก!
นพเก้าลอบกลืนน้ำลายฝืดคอพลางครุ่นคิดในใจ ตามปกติแล้ว ต่อให้เขาจะปลดปล่อยภายในกายสตรี แต่ทุกครั้งที่ถอนแก่นกายออกหยาดน้ำเชื้อของเขาจะต้องไหลทะลักออกมาราดรดอาบไล้ไปทั่วเนิน์และหน้าท้องของพวกนาง
ทว่าครั้งนี้กลับผิดแผกออกไปหยาดน้ำเชื้อของเขาถูกดูดกลืนหายเข้าไปจนหมดสิ้น ซ้ำยังสูบเรี่ยวแรงของเขาไปจนแทบไม่อาจหยัดกายลุกขึ้นยืนได้
“เป็โยนีที่อันตรายยิ่งนัก”
นพเก้าไม่เคยพานพบร่อง์ที่พิสดารและร้ายกาจถึงเพียงนี้มาก่อนประสบการณ์ครั้งนี้คงถูกสลักลึกฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของเขาไปตราบชั่วชีวิต
หืม?
ฉับพลันนั้น นพเก้าก็ััได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในร่างกายเขาพยายามฝืนหยัดกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก
เขาััได้อย่างชัดเจนว่าพลังบำเพ็ญเพียรที่หยุดชะงักและเสื่อมถอยมาเนิ่นนาน บัดนี้กำลังค่อยๆ โคจรหมุนเวียนขึ้นมาอีกครั้ง...ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน!
6K
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![ภควานบันดาลรัก [ มี E-Book จัดโปร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1672664915_88999289.webp)
