มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันต่อมา

พื้นที่โล่งด้านหลังที่พักยังคงเงียบสงบเหมือนเดิม

นัทยืนอยู่กลางลาน มือทั้งสองข้างกำด้ามขวานอยู่แน่น

ตรงข้ามกับเขาคือมาร์โก

“เอาล่ะ”

มาร์โกพูด

“ลองอีกครั้ง”

นัทพยักหน้า

เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ

จากนั้นจึงเริ่มรวบรวมปราณภายในร่างกาย

ปราณค่อย ๆ เคลื่อนผ่านเส้นทางภายในร่างกาย

จากแกนกลาง...

เข้าสู่แขน...

และไหลไปยังฝ่ามือ

นัทพยายามส่งมันเข้าสู่ด้ามขวาน

วูบ!

ด้ามขวานสั่นขึ้นทันที

นัทขมวดคิ้ว

เขาพยายามควบคุมพลังให้มากขึ้น

แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา

พรึ่บ!

ปราณที่สะสมอยู่บริเวณมือกระจายออก

นัทรีบคลายมือ

“อีกแล้ว”

มาร์โกมองเขา

“นายกำลังบังคับมัน”

“ฉันก็พยายามควบคุมอยู่”

“นั่นแหละปัญหา”

นัทมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

มาร์โกเดินเข้ามาใกล้ แล้วหยิบด้ามขวานขึ้นมา

“ปราณไม่ใช่สิ่งที่นายต้องผลักเข้าไปในอาวุธ”

“แล้วต้องทำยังไง?”

“ปล่อยให้มันไหล”

“ฉันกำลังปล่อยอยู่”

มาร์โกมองหน้าเขา

“ไม่ นายกำลังคิดว่าจะปล่อยยังไงอยู่”

“...”

นัทเงียบ

มาร์โกหัวเราะเบา ๆ

“นายคิดมากเกินไป”

เขาส่งด้ามขวานกลับคืนให้

“ลองอีกครั้ง แต่คราวนี้อย่ารีบส่งมันออกไป”

นัทรับด้ามมา

“แล้ว?”

“รู้สึกว่าปราณอยู่ตรงไหน ก็รู้สึกไป”

“ไม่ต้องทำอะไร?”

“ไม่ต้องรีบทำอะไร”

นัทถอนหายใจ

“ยากกว่าเดิมอีก”

“ก็ใช่”

เขาหลับตาลงอีกครั้ง

คราวนี้นัทไม่ได้พยายามผลักปราณ

เขาเพียงรวบรวมมัน

ปล่อยให้พลังเคลื่อนไปตามร่างกาย

ช้า ๆ

สม่ำเสมอ

จากนั้นจึงปล่อยให้มันไหลเข้าสู่แขน

ผ่านฝ่ามือ

เข้าสู่ด้ามขวาน

ไม่มีแรงระเบิด

ไม่มีเสียงดัง

แต่ครั้งนี้...

ด้ามขวานกลับนิ่งสนิท

นัทลืมตาขึ้น

“...”

เขามองมือของตัวเอง

ความรู้สึกบางอย่างกำลังไหลผ่านด้าม

เบาบางมาก

แต่ชัดเจน

“ฉันรู้สึกได้”

มาร์โกพยักหน้า

“ดี”

นัทลองเพิ่มปราณขึ้นเล็กน้อย

ด้ามขวานสั่นขึ้นทันที

“หยุด”

มาร์โกพูด

นัทหยุดทันที

“เห็นไหม?”

“มากเกินไป?”

“ใช่”

มาร์โกยิ้ม

“อย่างน้อยคราวนี้นายเริ่มรู้แล้วว่าขีดของตัวเองอยู่ตรงไหน”

นัทมองด้ามขวาน

ก่อนจะยิ้มออกมา

“งั้นก็ต้องฝึกอีก”

“แน่นอน”

หลังจากฝึกอยู่พักใหญ่

ทั้งสองกลับเข้าไปในห้อง

กระดาษแผ่นเดิมยังคงวางอยู่บนโต๊ะ

แต่แบบร่างที่เคยมีทั้งขวาน ทวน และง้าวนั้นถูกเปลี่ยนไปแล้ว

นัทหยิบดินสอขึ้นมา

ลากเส้นทับแบบเดิม

จากนั้นลบส่วนที่ไม่ต้องการออก

เหลือเพียงภาพเดียว

ง้าว

ด้ามยาว

ส่วนหัวอยู่ด้านบน

และตรงสองข้างของหัว...

คือใบขวานขนาดใหญ่สองฝั่ง

มาร์โกมองภาพ

“นายตัดทวนออกแล้ว?”

“อืม”

“ทำไม?”

นัทวางดินสอลง

“เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ”

เขาชี้ไปที่ภาพ

“ฉันต้องการง้าว”

นิ้วเลื่อนไปยังขวานด้านหนึ่ง

“แต่ฉันต้องการแรงฟันของขวาน”

จากนั้นแตะอีกด้าน

“ทั้งสองฝั่ง”

มาร์โกมองแบบร่างอีกครั้ง

“ขวานสองฝั่ง?”

“ใช่”

“มันจะหนักมาก”

“รู้”

“แล้วจะควบคุมยังไง?”

“ยังไม่รู้”

มาร์โกหัวเราะ

“อย่างน้อยนายก็ซื่อสัตย์ดี”

นัทไม่สนใจ

เขาเริ่มวาดรายละเอียดเพิ่ม

บริเวณหัวอาวุธ

จุดยึด

ส่วนล็อก

และด้ามยาวที่เชื่อมทุกอย่างเข้าด้วยกัน

“แต่ฉันไม่อยากให้หัวมันติดถาวร”

มาร์โกหยุดมอง

“หมายความว่า?”

“ถ้าขวานด้านหนึ่งเสีย...”

นัทแตะใบขวานด้านซ้าย

“ฉันถอดมันออก”

จากนั้นแตะอีกด้าน

“เปลี่ยนอันใหม่”

มาร์โกเริ่มเข้าใจ

“แล้วถ้าต้องซ่อม?”

“ถอดออก”

“ถ้าต้องขน?”

“ถอดออก”

“ถ้าต้องเปลี่ยนรูปแบบ?”

นัทเงียบไปครู่หนึ่ง

“ก็เปลี่ยนเฉพาะส่วนที่จำเป็น”

มาร์โกมองภาพ

“งั้นนายกำลังทำให้ง้าวกลายเป็นอาวุธที่ถอดประกอบได้”

“ใช่”

นัทวงกลมบริเวณจุดต่อ

“แต่ต้องถอดได้เร็ว”

“เร็วแค่ไหน?”

“เร็วพอที่จะทำได้โดยไม่เสียเวลาในสนามรบ”

มาร์โกขมวดคิ้ว

“นั่นยาก”

“รู้”

“เพราะถ้ามันถอดง่ายเกินไป...”

“มันก็หลุดตอนฟัน”

“ใช่”

นัทพยักหน้า

นี่คือปัญหาที่เขาเริ่มมองเห็นชัดขึ้นเรื่อย ๆ

ถ้าจุดล็อกแน่นเกินไป...

เขาจะถอดไม่ได้

ถ้าหลวมเกินไป...

หัวขวานอาจหลุดระหว่างการต่อสู้

และถ้าจุดต่อรับปราณได้ไม่ดี...

พลังของเขาก็อาจสูญเปล่า

นัทมองแบบร่างนิ่ง ๆ

“งั้นปัญหาไม่ใช่แค่สร้างหัวขวาน”

มาร์โกพยักหน้า

“ใช่”

“เราต้องสร้างระบบล็อกด้วย”

“ถูกต้อง”

นัทหยิบดินสอขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้เขาไม่ได้วาดใบขวาน

แต่เริ่มวาดเฉพาะบริเวณจุดต่อ

เวลาผ่านไปอีกพักหนึ่ง

โต๊ะเต็มไปด้วยกระดาษ

แบบร่างถูกวาดแล้วลบ

ลบแล้ววาดใหม่

บางแบบมีชิ้นส่วนมากเกินไป

บางแบบดูแข็งแรงแต่ถอดไม่ได้

บางแบบถอดง่ายแต่ดูเหมือนจะหลุดทันทีที่โดนแรงกระแทก

นัทเอนหลังพิงเก้าอี้

“ปวดหัว”

มาร์โกมองกองกระดาษ

“เพิ่งเริ่มเอง”

“ฉันรู้”

นัทถอนหายใจ

ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา

ในภาพนั้นเป็นหัวง้าวที่มีขวานสองฝั่ง

ตรงกลางมีส่วนล็อก

เรียบง่ายกว่าภาพก่อน ๆ

“อันนี้”

มาร์โกมอง

“ดูง่ายเกินไป”

“นั่นแหละที่ฉันต้องการ”

“ทำไม?”

“ถ้ามีชิ้นส่วนเยอะเกินไป เวลาพังจะซ่อมยาก”

มาร์โกเงียบไป

นัทพูดต่อ

“ฉันไม่ต้องการอาวุธที่ซับซ้อนที่สุด”

เขามองภาพตรงหน้า

“ฉันต้องการอาวุธที่ใช้ได้จริง”

คำพูดนั้นทำให้มาร์โกยิ้ม

“งั้นก็เริ่มจากแบบนี้”

ช่วงสาย

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

ติ๊ง!

ทั้งสองหันไปมอง

หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นตรงหน้า

ข้อมูลการติดต่อในกลุ่มมีการเคลื่อนไหว

มีสมาชิกจากโลก 1 ปรากฏตัวในระบบมากขึ้น

บางคนกำลังพูดคุยกัน

บางคนกำลังถามข้อมูลเกี่ยวกับพื้นที่

บางคนกำลังพูดถึงเส้นทางที่พวกเขาใช้เดินทาง

นัทอ่านอยู่เงียบ ๆ

เขาไม่ได้ตกใจกับการที่เห็นชื่อเหล่านั้น

เพราะเรื่องของคนจากโลก 1 เริ่มปรากฏให้เห็นมากขึ้นเรื่อย ๆ

มาร์โกมองหน้าต่างระบบ

“ช่วงนี้คนจากโลก 1 เดินทางมาถึงโลก 2 มากขึ้นนะ”

“อืม”

“นายไม่สนใจเหรอ?”

นัทมองแบบร่างบนโต๊ะ

“สน”

“แล้ว?”

“แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เรื่องที่เราต้องจัดการ”

มาร์โกหัวเราะ

“นายเลือกเรื่องที่สนใจได้ดีจริง ๆ”

นัทปิดระบบ

“เรายังมีง้าวที่ต้องสร้าง”

นัทกลับมามองแบบร่างอีกครั้ง

เขาหยิบรายการวัตถุดิบที่จำเป็นขึ้นมา

วัสดุสำหรับหัวขวาน

วัสดุสำหรับแกนกลาง

และวัสดุสำหรับระบบล็อก

บางอย่างสามารถหาได้ในเมือง

แต่บางอย่าง...

ต้องออกไปหาเอง

นัทเลื่อนข้อมูลลงไปเรื่อย ๆ

จนพบสถานที่หนึ่ง

พื้นที่ด้านนอกเมือง

มีแหล่งทรัพยากรที่ตรงกับสิ่งที่เขาต้องการ

นัทชี้ไปที่ข้อมูล

“นี่”

มาร์โกเดินเข้ามาดู

“อยู่นอกเมือง”

“ใช่”

“มีมอนสเตอร์ด้วย”

“รู้”

“แล้วนายยังจะไป?”

นัทเงยหน้าขึ้น

“ก็ต้องไป”

มาร์โกถอนหายใจ

“ฉันถามไปงั้นแหละ”

นัทเก็บแบบร่าง

“เราต้องหาวัสดุ”

“เพื่อสร้างง้าว?”

“ใช่”

“แล้วถ้าหาไม่ได้?”

นัทลุกขึ้น

“ก็หาใหม่”

มาร์โกยิ้ม

“สมกับเป็นนาย”

ไม่นานนัก

ทั้งสองเริ่มเตรียมตัว

ดาบสั้น

มีดสั้น

ปืนต้นแบบกระบอกที่สอง

อุปกรณ์จำเป็นสำหรับการเดินทาง

และสุดท้าย...

ด้ามขวานเดิม

นัทหยิบมันขึ้นมา

มาร์โกมอง

“ยังเอาไปอีก?”

“แน่นอน”

“มันยังไม่มีหัว”

“รู้”

“แล้วจะเอาไปทำอะไร?”

นัทสะพายมันไว้ด้านหลัง

“เตือนตัวเอง”

มาร์โกเลิกคิ้ว

“เรื่องอะไร?”

นัทมองไปยังแบบร่างบนโต๊ะเป็นครั้งสุดท้าย

“ว่าฉันยังสร้างมันไม่เสร็จ”

ประตูเมืองอยู่เบื้องหน้า

ผู้คนยังคงเดินเข้าออกตามปกติ

นักล่าหลายคนกำลังเตรียมตัวสำหรับภารกิจ

เสียงพูดคุยและเสียงรถลากดังปะปนกันไป

นัทกับมาร์โกเดินผ่านประตูเมือง

ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้ออกมาเพราะกำลังหนีอะไร

ไม่ได้ออกมาเพราะถูกบังคับ

แต่กำลังออกไปเพราะมีบางอย่างที่ต้องหา

บางอย่างที่จะเปลี่ยนแบบร่างบนกระดาษ...

ให้กลายเป็นอาวุธจริง

นัทมองเส้นทางที่ทอดยาวออกไป

มือหนึ่งแตะด้ามขวานที่สะพายอยู่ด้านหลัง

“ไปกันเถอะ”

มาร์โกเดินตามมา

“หวังว่าคราวนี้จะไม่เจออะไรยุ่งยากนะ”

นัทหันไปมอง

“พูดแบบนี้ทีไร...”

มาร์โกหยุด

“อะไร?”

นัทหัวเราะ

“มักมีเรื่องทุกที”

ทั้งสองเดินต่อไป

ด้านหลังคือเมืองที่พวกเขาเริ่มคุ้นเคย

ด้านหน้าคือพื้นที่ที่ยังไม่รู้จัก

และบนหลังของนัท...

มีเพียงด้ามขวานเก่าหนึ่งด้าม

กับแบบร่างของง้าวที่ยังสร้างไม่เสร็จ

แต่สำหรับนัทแล้ว...

มันเพียงพอที่จะเป็นจุดเริ่มต้น