"..." เดนี่รู้สึกตะลึงกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่เธอได้ยินจากชิน ถึงแม้มันจะเป็เสียงที่แ่เบา ทว่าทุกคำพูดของเขานั้นกับสั่นะเืจิตใจเธออยากมาก
'ผู้ชายคนนึงที่ยอมทุกเททุกอย่างได้ขนาดนี้ ' เดนี่พึมพำอยู่ในใจและรู้สึกอิจฉาผู้หญิงคนนั้น เมื่อมองไปยังชินที่นั้งนิ่งอยู่ตรงหน้า เธอยิ่งรู้สึกสงสารจับหัวใจ เขาที่ต้องมาเจอกับเหตุการแบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลย
" พี่ต้องมาถูกลุมทำร้าย เพียงเพราะพี่รู้ความจริงทุกอย่าง กับคนที่ไม่มีความสำนึกพวกนั้น" เดนี่เอื้อมมือข้างซ้ายไปัักับมือของชินอย่างนุ่มนวล เพียงเพราะ้าปลอมโยนเขาหรืออะไรกันแน่ ซึ่งเธอก็ยังไม่เข้าใจในตัวเอง ทว่าเธอก็ไม่คิดที่จะดึงมือกลับแต่อย่างใด
"เดนี่... พรุ้งนี้ฉันจะกลับตาก รบกวนเธอฝากบอกผู้จัดการให้ที ว่าฉันไม่ได้กลับไปทำงานที่นั้นอีกแล้ว"
" เอ๊ะ!" เดนี่ใเล็กน้อยถึงแม้เธอจะคิดไว้แล้วว่าจะเป็แบบนี้ แต่เธอก็ยังรู้สึกเสียใจอยู่ดี
" อื้อ..." เธอก้มหน้าลงขณะที่ครางตอบเบาๆ จู่ๆเธอก็รู้สึกเหงาขึ้นมาในหัวใจอย่างกระทันหัน เธอ้าที่จะพูดบางอย่าง แต่ก็ไม่สามารถเอ๋ยออกมาเป็คำพูดได้
ชินบอกให้เดนี่กลับบ้านไปพักผ่อนเพราะตอนนี้มันดึกมากแล้ว เขา้าที่จะพักผ่อนแล้วในคืนนี้ เดนี่เข้าใจดีและเธอไม่ได้พยายามโต้แย้งกับเขาเหมือนเช่นเคย ครั้งนี้เธอดูว่านอนสอนง่ายเป็อย่างมาก แต่ก่อนที่เธอจะออกจากห้อง เธอก็ไม่ลืมที่จะพูดบางอย่างออกมาอีกครั้ง
" พี่ชิน พี่ต้องโทรมาหาฉันด้วยนะถ้าหากพี่เหงา เอาไว้ถ้าฉันไปเที่ยวแถวนั้นฉันจะแวะไปเยี่ยมพี่นะคะ... ราตรีสวัสดิ์นะ พี่ชิน" ถึงแม้น้ำเสียงของเธอจะดู เหมือนสาวน้อยสดใสร่าเริงตามปกติ แต่ดวงตาไม่เคยโกหก ชินสามารถเห็นความเหงาในสายตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน
ชินยิ้มจางๆและพยักหน้าตอบ หลังจากเดนี่จากไปแล้ว ชินได้จัดกระเป๋า เขาเก็บเอกสารและสิ่งจำเป็ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้สำหรับวันพรุ้งนี้ หลังจากนั้นจึงเข้าห้องน้ำเพื่อไปอาบน้ำและมานอนลงบนเตียงเพื่อพักผ่อน
ห้องนี้เป็ห้องของเขาและมันเป็ชื่อของเขาที่เป็คนเช่า ซึ้งปกติแล้วเขาจะอยู่กับแฟนเก่าของเขาสองคน หลังจากเกิดเื่ในวันนี้ ใหม่ซึ่งเคยเป็แฟนของเขา ประกาศลั่นไว้แล้วว่าเธอจะไม่กลับมา แต่จะมาเก็บของออกไปในวันพรุ้งนี้่บ่าย แน่นอนเขาไม่อยากจะอยู่จนถึงตอนนั้น
เขาอยากจะลืม อยากจะปล่อยทิ้งเื่ราวทุกอย่างและจากไป ชินเป็ทุกข์ในใจมาเป็เวลานานแล้วเกี่ยวกับนิสัยที่เปลี่ยนไปอย่างมากของเธอ และในวันนี้เมื่อเื่ทุกอย่างกระจ่างชัด ชินกับรู้สึกเหมือนได้ยกูเาออกจากอก รู้สึกโล่งใจ แทนที่จะเสียใจเขากลับมีความสงบในจิตใจอย่างแปลกประหลาด ภาระที่เขาแบกมานานได้ถูกปล่อยวางลงแล้ว
" อย่างน้อย คืนนี้ก็จะได้พักแบบสงบจริงๆสักที"
เช้าวันต่อชินออกจากที่พัก เขาตรงไปยังสถานีขนส่ง ชินเริ่มสึกถึงอาการปวดเมื่อยตาม่แขนและขาที่มีาแ ตอนนี้เขารู้เลยว่าเขาติดเชื่อไวรัสแล้ว แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้มาก
ชินหยิบมือถือออกมา เขาพยายามที่จะใช้มันเพื่อติดต่อแม่ของเขา ทว่าน่าแปลกใจที่มือถือมันไม่สามารถใช้งานได้ั้แ่เมื่อคืนแล้ว " บ้าเอ้ย มันไม่เคยเป็หนักขนาดนี้มาก่อนเลยนี่หว่า แล้วถ้าเป็ตู้สาธารณะล่ะ"
ชินเดินตรงไปยังตู้สาธารณะในสถานีเพื่อใช้งาน แต่กลับพบว่ามีผู้คนมากมายอัดแน่นกันอยู่ตรงตู้โทรศัพท์ ชินรู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมาทันทีเขาพยายามจะผ่าฝูงชนเขาไป แต่กลับได้ยินเสียงของผู้หญิงและผู้ชายกำลังยืนเถียงกันอยู่ท่ามกลางฝูงชน
" นี่... ขอก่อนไม่ได้หรือไง รถฉันจะออกอยู่แล้วนะแค่แปปเดียวเอง โถ่เอ้ย"
" เห้ย ก็บอกไม่ได้ไงเล่า ฉันก็รีบเหมือนกับแกนั้นแหละ"
"เฮ้ ไม่ต้องเถียงกันหรอกน่า ตู้บ้านี้มันใช้งานไม่ได้"
"เหี้** อะไรวะเนี้ย มันไม่เคยดับนานขนาดนี้เลยไม่ใช้เหรอไง"
ผู้คนโวกเวกโวยวายกับสถานการณ์เฮงซวยเหล่านี้ หลายคนเริ่มที่จะยอมแพ้กับความพยายามและเดินออกมา แต่บางคนก็ยังไม่ยอมแพ้และวิ่งเข้าไปในตู้โทรศัพท์ พวกเขาดันทุรังอย่างมากเพื่อที่จะใช้งานมันให้ได้ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้
ชินเดินถอยหลังออกมาแล้วหลังจากที่ผู้คนมากมายที่เคยอัดแน่นกันอยู่เริ่มกระจายออกไป คนส่วนใหญ่ที่นี่ดูท่าทางอิดโรย พวกเขาดูเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ขอบตาดำลึกเ่าั้มันดูน่ากลัวมากเวลาจ้องเข้าไปในดวงตาตรงๆ
ชินรู้สึกหดหู่ใจเมื่อคิดว่าตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ในอีกไม่นาน เขากัดฟันแน่นและรู้สึกรับไม่ได้หากว่าสักวันหนึ่งเขาจะต้องกลายเป็คนที่ไร้ประสิทธิภาพ ทว่าตอนนี้ก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจออกมาเท่านั้น
ไม่นานนักก็ถึงเวลาเที่ยวรถของชินมาถึง สถานที่ที่เขาตรงไปนั้นคือ เขาใหญ่จังหวัดโคราช ชิน้าไปเที่ยวที่นั้นสักครั้งก่อนที่จะกลับบ้าน เพราะเขาอาจจะไม่มีโอกาศนี้อีกแล้วหากอาการอ่อนแรงเริ่มรุนแรงมากขึ้น
รถทัวร์เริ่มขับออกจากจังหวัดกรุงเทพมุ้งหน้าสู่ถนนมิตรภาพด้วยความเร็วคงที่ ชินมองดูท้องฟ้าด้านนอกผ่านกระจกรถบัสมาตลอดทางอยู่หลายชั่วโมง เขามีความคิดต่างๆอยู่ในใจมากมาย
"แปลก ปกติท้องฟ้าจะมีสีเทาจางๆตลอดทั้งวันไม่ใช้เหรอ? ทำไมวันนี้ถึงมีสีแดงส้มๆ หรือว่าฝุ่นมันอาจจะเริ่มจางลงแล้วก็ได้ "
ชินพยายามคิดในแง่ดีว่าสิ่งที่เห็นอาจเป็แสงอาทิตย์ที่เริ่มส่องผ่านเข้ามาเพราะฝุ่นได้จางลงแล้ว แต่ลางสังหรณ์ของเขามันกลับเตือนว่ามีบางสิ่งที่กำลังจะเกินขึ้น และมันตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขาคิดโดยสิ้นเชิง เขาเริ่มรู้สึกใจไม่ดี ใจเขามันรู้สึกหวิวๆ
ขณะนี้รถทัวร์ได้ขับมาจวนใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางแล้ว ชินมองไปรอบๆภายในรถบัสบรรยากาศเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง คนมากกว่า70%ในนี้เป็โรคอ่อนแรงรวมทั้งเขาด้วย นี้ยิ่งทำให้ความรู้สึกของเขามันรุนแรงมากขึ้น
เมื่อรถบัสขึ้นเขามาได้สักพักนึง ชินก็ไม่สามารถทนหัวใจที่เต้นแรงของเขาได้อีกต่อไปมันผลักดันให้เขาต้องลุกขึ้น " ขอโทษนะครับ ผม้าลงตรงนี้"
" ห๊ะ! แต่นี่มันไม่มีป้ายให้จอดนะ มันกลางเขานะน้อง" พนักงานขับรถบัสไม่ได้หันมามองแต่ยังคงถามด้วยความแปลกใจ
ชินไม่สามารถทนความกะวนกะวายในจิตใจได้อีกต่อไปเขาจึงะเิเสียงขึ้นมาทันที " จอด รถ ให้ ผม ด้วย" เขาแน่นย้ำที่ละคำด้วยเสียงที่ดังลั่น จนสุดท้ายพนักงานขับรถก็เปิดประตูให้ชินด้วยความลำคาญ
"ลงไป!" พนักงานขับรถส่งเสียงไล่มาตามหลังด้วยความโมโห ทว่าในขณะที่ชินกำลังก้าวลงจากรถนั้นเอง
ความรู้สึกที่เหมือนกับคนกำลังตกลงมาจากที่สูง ความหนาวเย็นวาบผ่านเท้าพุ่งขึ้นสู่สมอง ขนทั้งร่างลุกชี้ชัน ทัศนียภาพเปลี่ยนเป็สีแดง บรรยากาศรอบด้านนิ่งสงัดเหมือนถูกแช่แข็ง พร้อมกับเสียงที่ไม่สามารถบอกบรรยายออกมาเป็คำพูดได้ มันดังก้องขึ้นทั่วทั้งท้องฟ้า นี่ไม่ใช้ภาษาที่มีใครเคยได้ยินมาก่อน แต่ทุกคนกลับสามารถเข้าใจได้ในทันที
สังหารพระเ้า!
....
*ขอบคุณทุกคนที่ติดตามผลงานนะครับ
317
