บทที่ 17 กินแตงโม
“อยู่ในป่าไม่ดีกว่าหรือไง ทำไมต้องตามมาถึงที่นี่ด้วย”
เสินจืออินพึมพำเบา ๆ พร้อมใช้นิ้วป้อม ๆ จิ้มไปที่เสี่ยวหลี แต่เ้างูกลับไม่ขยับเขยื้อน
เหตุผลที่เธอรับต้ามีเข้ามา ก็เพราะมันไม่มีความสามารถในการเอาตัวรอดในป่าเลย
ที่สำคัญคือมันยังกินจุ ท่านผู้เฒ่าเลี้ยงไม่ไหวแน่ ๆ
ส่วนเสี่ยวหลีนั้นแตกต่าง มันเป็จ่าฝูงในป่า!
เป็จ่าฝูงดี ๆ ไม่ชอบ ดันอยากมาอยู่กับเธอ กลายเป็กำไลข้อมือสวย ๆ
วันนี้ทั้งวัน เสิ่นจืออินพาต้ามีวิ่งเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ของตระกูลเสิ่น
ถึงแม้ต้ามีจะล่าสัตว์ไม่ได้ แถมยังอ้วนจนไม่เห็นแม้แต่เค้าโครงเสือ แต่แรงของมันก็เยอะมาก แบกเสิ่นจืออินวิ่งไปทั่วโดยไม่มีปัญหา
“ขยับหน่อย ขยับหน่อย เพิ่งวิ่งไปแค่ครึ่งรอบเอง จะพักแล้วเหรอ?”
เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่อยู่บนหลังเสืออ้วนดึงหูมันพลางะโให้กำลังใจ
เสือตัวนี้ี้เีจริง ๆ
มันนอนแผ่แบนราบกับพื้นแล้วกลอกตาทำเป็ตาย ทำเอาเสิ่นจืออินโกรธจนแทบจะกัดเสือเสียให้รู้แล้วรู้รอด
ตอนเด็ก ๆ ก็เป็แบบนี้ เวลาฝึกทักษะการเอาตัวรอดในป่าทีไรก็ชอบแกล้งตาย พอถึงเวลาอาหารเช้ากลับวิ่งเร็วกว่าใครเพื่อน
พ่อบ้านกับบอดี้การ์ดมองดูอยู่ห่าง ๆ เป็นานสองนาน
“นี่มันเสือจริง ๆ เหรอเนี่ย หรือเป็แมวสีส้มกลายพันธุ์?”
แขนขาสี่ข้างที่ดูหนานั้นวิ่งทีเหมือนจะหนักอึ้ง พุงกับไขมันก็สั่นไปมา
ที่สำคัญคือดูขี้ขลาด แล้วยังออดอ้อนแกล้งตายเพราะี้เีอีก
ดูเหมือนจะเป็เสือแต่ก็เหมือนจะไม่ใช่ทั้งหมด
ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่จำเป็ต้องระวังตัวมากเกินไปแล้ว
เสิ่นจืออินทำแก้มป่อง เตะก้นเสือเบา ๆ
“แกล้งตายเข้าสิ คืนนี้ไม่มีอะไรให้กินแล้ว”
พอได้ยินแบบนั้น เสือโคร่งตัวโตก็ทนไม่ได้ ต้องลุกขึ้นมาคลอเคลียเสิ่นจืออินอย่างเอาใจ
‘ไขมันของฉันที่มากมายขนาดนี้ ล้วนเป็สิ่งที่เธอป้อนให้ฉันกินทีละคำ ทีละคำ ห้ามผอมลงเด็ดขาด!’
เสี่ยวหลีที่อยู่บนข้อมือเสิ่นจืออินมองเสือด้วยสายตาเหยียดหยัน
หลายวันต่อมา นอกจากปรุงยาแล้ว เสิ่นจืออินก็จัดการชีวิตประจำวันของเ้าเสือ เพื่อให้พ่อบ้านกับคนอื่น ๆ สบายใจ เสิ่นจืออินจึงติดตั้งรั้วรอบบริเวณสวนหลังบ้าน
่นี้มีเื่ใหญ่โตในแวดวงไฮโซ เกี่ยวข้องกับเสิ่นจืออินด้วย
กู้ไฮว๋จากตระกูลกู้ทะเลาะกับแม่และน้องชายอย่างรุนแรง
เขาก็เป็คนโหดเหมือนกัน ไม่ได้ปกปิดเื่ที่แม่นอกใจไปมีสัมพันธ์กับพี่ชายของพ่อ แม้กระทั่งเื่ที่น้องชายเป็ลูกชู้ก็ถูกเปิดเผยออกมา
เขาเตรียมตัวมาอย่างดี ไปตรวจดีเอ็นเอเรียบร้อยแล้ว ถึงได้ไปหาเื่พวกนั้น
แบบนี้เขาถึงได้ตัดขาดกับคนพวกนั้นอย่างสิ้นเชิง
เสิ่นจืออินได้ยินเื่ฉาวโฉ่นี้จากปากของนกที่บินมาที่บ้านตระกูลเสิ่น
ดูเหมือนพวกมันจะรู้ใจเธอดี เหล่านกน้อยจึงตั้งใจบินไปที่บ้านตระกูลกู้เพื่อสืบเื่มาเล่าให้เธอฟังโดยเฉพาะ
เธอนั่งอยู่ข้าง ๆ ต้ามี ฟังเื่ซุบซิบจากนกน้อย พลางดื่มนมจากขวดอย่างเอร็ดอร่อย
“ลุงของกู้ไฮว๋กับภรรยาทะเลาะกันบ้านแทบแตก เชื่อไหมล่ะ... เสียดายจังที่ฉันไม่ได้ไปดูด้วยตาตัวเอง”
“จริงเหรอ? แล้ววันนี้ภรรยาของเขาจะไปหาเื่แม่ของกู้ไฮว๋อีกรึเปล่านะ?”
เธออยากไปดูเหตุการณ์สด ๆ ด้วยตาตัวเองเหลือเกิน!
ดวงตาของเสิ่นจืออินเป็ประกาย เธอเรียกนกน้อยให้บินลงมาหา แล้วโปรยข้าวสาริญญาที่เปล่งประกายระยิบระยับให้พวกมันกินเป็รางวัล
ข้าวสาริญญาพวกนี้ เธอปลูกมันขึ้นมาด้วยพลังิญญาของเธอเอง ตอนนี้เหลือไม่มากแล้ว
ระหว่างที่มองดูนกน้อยแย่งข้าวสาริญญากินกันอย่างเอร็ดอร่อย เสิ่นจืออินกำลังครุ่นคิดหาข้ออ้างที่จะไปบ้านตระกูลกู้อย่างเปิดเผย พอดีกับที่ฉินเจินมาหาเธอ
เขามาหาเสิ่นจืออินเพราะเื่ผีเด็ก จนถึงตอนนี้ยังไม่มีความคืบหน้าใด ๆ เลย
เมื่อวิธีการทางวิทยาศาสตร์ใช้ไม่ได้ผล เขาจึงคิดจะลองวิธีที่ไม่ค่อยจะวิทยาศาสตร์ดูบ้าง
เมื่อเสิ่นจืออินเห็นเขา ดวงตาของเธอก็เป็ประกายในทันที
รวมถึงเ้าเสืออ้วนข้าง ๆ เธอด้วย
“โอ้โห”
ฉินเจินก้าวถอยหลังไปเงียบ ๆ มองเสือที่อยู่ด้านหลังรั้วอย่างพิจารณา
เสือตัวนี้ดูอุดมสมบูรณ์ไปหน่อยนะ
“นี่...เสือจริง ๆ เหรอ?”
อาการคันไม้คันมือเริ่มกำเริบ เขาอยากจะสอนบทเรียนให้เด็กน้อยตระกูลเสิ่นสักหน่อย
“เธอรู้ไหม เลี้ยงเสือมันผิดกฎหมายนะ”
เสิ่นจืออินฮึดฮัดสองที “แน่นอนสิ ฉันเรียนมาแล้วนะ!”
เธอยืดอกอย่างภาคภูมิใจ
“ฉันมีใบรับรองการฝึกเลี้ยงต้ามีด้วย ให้ดู”
เธอพกติดตัวไว้ตลอด เตรียมพร้อมที่จะนำออกมา ดูสิ เธอช่างมีวิสัยทัศน์จริง ๆ
ฉินเจินรับมาดู โอ้โห มันคือของจริงนี่นา
“ฉันมีเื่อยากจะขอร้องเธอหน่อย”
เื่ของเสือผ่านไปแล้ว ฉินเจินมองเสิ่นจืออินอย่างจริงใจ
“ต่อไปนี้ นมของเธอ ฉันจะเป็คนจ่ายให้ แล้วก็จะให้ค่าตอบแทนด้วย”
ไม่ต้องทำงานฟรี ๆ เื่แบบนี้ดีมาก
“แล้วนมของต้ามีล่ะ จะจ่ายด้วยได้ไหม?”
ฉินเจิน “...”
นี่เธอจะซื้อหนึ่งแถมหนึ่งอีกเหรอ?
“ได้!”
เสิ่นจืออินยิ้มแก้มปริ เธอนี่ฉลาดจริง ๆ
“ฉินเจิน ก่อนช่วยคุณ แวะไปบ้านตระกูลกู้ก่อนได้ไหม?”
“หืม?”
เสิ่นจืออินยกขวดนมในมือขึ้น เสียงหวานน่าเอ็นดูเอ่ยด้วยความตื่นเต้น
“วันนี้ป้าสะใภ้ของกู้ไฮว๋จะไปทะเลาะกับแม่เขา ฉันอยากไปดู!”
“เธอรู้ได้ยังไง?” ฉินเจินถาม
เื่นี้แม้แต่เขายังไม่รู้เลย
พ่อบ้านที่อยู่ข้าง ๆ ก็แอบหูผึ่ง เื่ของตระกูลกู้ เขาพอรู้มาบ้าง ตอนนี้เื่ราวใหญ่โตน่าดู
เสิ่นจืออินชี้ไปที่นกนานาชนิดบนพื้นดิน
“พวกมันเล่าให้ฉันฟังว่า เมื่อวันก่อนคุณลุงของกู้ไฮว๋โดนภรรยาตัวเองตบ หน้าเป็รอยเล็บข่วนไปหมด”
ฉินเจินพึมพำ “มิน่าล่ะ ถึงได้เป็เื่ใหญ่โตขนาดนี้ แต่ยังไม่เห็นกู้โย่วโผล่หน้ามาเลย คงโดนข่วนจนหน้าเละไปแล้วมั้ง”
พ่อบ้าน “???”
นี่คุณชายฉินไม่คิดจะสงสัยอะไรบ้างเลยเหรอ?
ฉินเจินไม่เพียงไม่สงสัย เขายังพาเสิ่นจืออินไปดูเหตุการณ์ด้วยตัวเองอีกด้วย
ส่วนเื่ผีเด็ก ไม่ต้องรีบร้อนอะไรขนาดนั้น เขาต้องไปติดต่อกับทางสำนักลาดตระเวนก่อน เผื่อว่าจะได้พาเด็ก ๆ เข้าไปด้วยได้
“บอกตามตรงนะ ผมก็อยากไปดูเหมือนกัน” พ่อบ้านพูด
ต้ามีก็อยากไป แต่ด้วยสถานะเสืออ้วนพุงพลุ้ยของมัน ทำให้มันไม่สามารถวิ่งพล่านไปทั่วได้
แต่เสิ่นจืออินสัญญาว่าจะอัดวิดีโอมาให้มันดู
ต้ามีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ฉินเจินประหลาดใจ “มันฟังรู้เื่ด้วยเหรอ?”
เสิ่นจืออินตอบกลับ “อืม ต้ามีฉลาดจะตาย”
ตอนที่ทั้งสองคนมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลเสิ่น เสิ่นมู่เหยี่ยก็กลับมาพอดี
เมื่อทั้งสองฝ่ายพบกัน ต่างก็เบิกตากว้างจ้องหน้ากัน
“พวกเธอไปไหนกันมา?”
เสิ่นมู่เหยี่ยทำหน้าบึ้ง เขาคิดว่าวันนี้เลิกเรียน เสิ่นจืออินจะมารับเขาเหมือนครั้งที่แล้ว เลยไม่ได้ไปเล่นบาสเกตบอลกับเพื่อน ๆ แถมยังรีบมาถึงหน้าโรงเรียนตั้งนาน แต่คนที่เขารอกลับไม่มา!
ตลอดทางที่กลับบ้านเสิ่นมู่เหยี่ยอารมณ์ไม่ดีเลย
เสิ่นจืออินกะพริบตาปริบ ๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กไปจับนิ้วเขา
“หลานชาย ไปกินแตงโมกันเถอะ!”
พูดจบเธอก็ลากเขาขึ้นรถของฉินเจิน
ระหว่างอยู่บนรถ เสิ่นจืออินก็เล่าเื่ราวของตระกูลกู้ที่ตัวเองรู้มาทั้งหมดให้เขาฟังอย่างออกรสออกชาติ เื่บางเื่แม้แต่ฉินเจินเองก็ยังไม่รู้มาก่อน
อย่างเช่นเื่ที่กู้โย่วไม่เพียงแต่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนกับน้องสะใภ้ของตัวเอง แต่นอกบ้านยังมีภรรยาน้อยอีกหลายคน แถมยังมีลูกนอกสมรสอีกสองคน โดยที่ทั้งภรรยาของเขาและแม่ของกู้ไฮว๋ต่างก็ไม่รู้เื่นี้เลยสักนิด
หรือเื่ที่กู้ิถูกลูกชายภรรยาหลวงของกู้โย่วจ้างคนมารุมทำร้ายจนหัวปูดบวมเหมือนหัวหมู แถมมือยังเกือบหัก
ส่วนกู้โย่วเองก็ไม่น้อยหน้า ถูกภรรยาตัวเองข่วนหน้าจนเป็แผลเหวอะหวะ เสี่ยงต่อการเสียโฉม แถมเ้าโลกยังเกือบโดนเหยียบจนแหลกอีกด้วย
เสิ่นมู่เหยี่ย “…”
ใน่เวลาที่เขาอยู่ที่โรงเรียน เกิดเื่อะไรขึ้นมากมายที่เขาไม่รู้บ้างนะ
แล้วทำไมเธอถึงรู้เื่พวกนี้ได้ละเอียดขนาดนี้กันล่ะ