ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        การช่วยเหลือคนไข้ของต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็นไปอย่างราบรื่นทำเอาชาวบ้านที่ยืนดูอยู่แต่ละคนถึงกับอ้าปากค้าง พากันตกตะลึง

        พวกเขาเคยได้ยินมานานแล้วว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวมีความรู้ทางการแพทย์ติดตัวเมื่อพอได้เห็นกับตา ก็พากันตะลึง จนพูดแทบไม่ออก!

        ระหว่างนั้นฉินไห่เยว่ก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยความเอาใจใส่เด็กน้อยคอยซับเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมบนหน้าผากของต่งเสี่ยวเสี่ยว

        "แม่คะ พักก่อนนะคะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มอย่างอ่อนโยน"ขอบใจนะลูก"

        จากนั้นเธอก็หันไปมองเหอเถาฮวาที่ร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ

        "ป้าเหอ ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วค่ะถ้ามาช้ากว่านี้ ลูกชายป้าอาจจะไม่ได้เสียแค่ขา แต่อาจจะไม่รอดเลยก็ได้!"

        ถ้าปล่อยให้พิษแล่นเข้าสู่หัวใจ ปอด ม้ามตับ ไต ต่อให้เทวดามาโปรดเอาไว้ก็อาจช่วยชีวิตไว้ไม่ได้

        พอได้ยินต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดแบบนั้นเหอเถาฮวาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธอสูดน้ำมูกอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำ

        "พิษงูมันร้ายจริงๆก่อนหน้านี้คนในหมู่บ้านที่โดนงูกัดก็ตายไปหลายคนฉันไม่อยากให้ลูกชายของฉันต้องมาตายแบบนี้ เลยลองเสี่ยงดูเผื่อว่าเธอจะมีวิธีช่วยชีวิตเขาได้!"

        เธอตัวสั่นเทิ้มก่อนจะดึงถุงออกมาจากผ้าคาดเอว และค่อยๆ แกะออกทีละชั้น หยิบเงินทั้งหมดออกมาและยัดใส่มือต่งเสี่ยวเสี่ยว

        "นี่เป็นค่ารักษาพยาบาลของลูกชายฉันเสี่ยวเสี่ยว ถ้าไม่ได้เธอลูกชายฉันคงไม่รอดแน่ๆ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวก้มลงมองเงินในมือที่วางนับดูดีๆแล้ว มีอยู่ยี่สิบกว่าหยวน เหมือนจะเป็นเงินทั้งหมดของเหอเถาฮวา

        เธอหยิบเงินออกมาแค่สองหยวนแล้วคืนเงินที่เหลือให้

        "เราเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันฉันคิดแค่ค่าสมุนไพรก็พอค่ะ"

        เหอเถาฮวาขยับปากเบาๆ เธอไม่รู้จะพูดอะไรดีมองต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยความซาบซึ้งใจ

        ใครบอกว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวใจแข็งหรือเป็นคนขี้เหนียวกันนะ?

        ต่อไปถ้าใครกล้าว่าร้ายต่งเสี่ยวเสี่ยวแม้แต่คำเดียวเหอเถาฮวาคนนี้จะเอาชีวิตเข้าแลกเอง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่รู้เลยสักนิดว่าการกระทำของเธอในครั้งนี้ได้ซื้อใจเหอเถาฮวาไปแล้ว

        "ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วใครที่ไม่เกี่ยวข้องก็แยกย้ายกันไปเถอะ อากาศมันร้อน อยู่รวมกันเป็นกลุ่มอย่างนี้ฉันหายใจแทบไม่ออกแล้ว!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวโบกมือไล่ชาวบ้านให้แยกย้ายกันไป

        จากนั้นเธอก็เอามีดสั้นไปล้างทำความสะอาดแล้วคืนให้ฉินซู่

        "เมื่อกี้มันคับขันจริงๆฉันไม่มีทางเลือกอื่น เลยต้องขอยืมมีดนายไปใช้"

        ฉินซู่พกมีดสั้นติดตัวอยู่เสมอคงเป็นเพราะมีดเล่มนี้มีความสำคัญต่อเขา ดังนั้นตอนที่คืนมีดให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงพยายามจะอธิบาย

        ฉินซู่ส่ายหน้า"ไม่เป็นไร ชีวิตคนสำคัญกว่า มีดสั้นเล่มเดียวมันจะสำคัญอะไร"

        เขาพูดพลางก็มองต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยแววตาเป็นประกาย

        เขารู้ว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวมีความสามารถมากแต่ไม่คิดว่าความสามารถของเธอจะเยอะขนาดนี้

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา"น่าเสียดายที่หมู่บ้านเราไม่มีช่างตีเหล็กไม่อย่างนั้นฉันอยากจะขอให้เขาตีมีดเล็กๆ ให้สักเล่ม!"

        คล้ายกับมีดผ่าตัด แต่ใช้งานได้สะดวกกว่า

        ฉินซู่กะพริบตา"ฉันพอตีเหล็กเป็นบ้างนิดหน่อย ฉันทำให้เธอได้นะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวดีใจเป็นมากเธอมองฉินซู่ด้วยแววตาเป็นประกาย

        "นายไม่ได้หลอกฉันนะ?"

        "อืม"

        ฉินซู่ตอบรับเบาๆ

        "เมื่อก่อนตอนอยู่ในกองทัพฉันเคยเรียนรู้มาบ้างนิดหน่อย เธอเอาแบบให้ฉันดู ไม่เกินสองวัน ฉันก็น่าจะทำเสร็จ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวดีใจจนเนื้อเต้นเธอรีบรับดินสอจากมือฉินไห่เยว่ แล้วร่างแบบของมีดเล็กลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่ว

        "นายลองดูสิว่ามีดแบบนี้จะทำออกมาได้ไหม!"

        มีดขนาดเล็กบนกระดาษนั้นประณีตและมีขนาดเล็กการตีขึ้นรูปอาจจะยากสักหน่อย แต่สำหรับฉินซู่แล้วไม่ใช่เรื่องยากอะไร

        "ได้ ฉันจะทำให้เสร็จภายในสองวันนะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวดีใจจนโผเข้ากอดคอฉินซู่เธออดไม่ได้ที่จะจุ๊บลงบนแก้มของเขา

        "ที่รัก นายเก่งที่สุดเลย!"

        จูบนี้ทำเอาผู้ใหญ่ทั้งสองคนถึงกับตัวแข็งทื่อ

        ฉินไห่เยว่ดูเรื่องวุ่นๆตรงหน้าอย่างสนุกสนาน พร้อมกับตบมือน้อยๆ อย่างชอบใจ

        "พ่อกับแม่จุ๊บกัน!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวหันไปมองฉินซู่ด้วยท่าทีทั้งเขินทั้งอับอายก่อนจะวิ่งหนีเข้าห้องไป

        ฉินซู่ลูบแก้มที่ยังคงมีความอุ่นหลงเหลืออยู่มุมปากก็ยกขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้ม

        ไม่นานเรื่องของต่งเสี่ยวเสี่ยวก็แพร่ไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

        ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าหมู่บ้าน พวกป้าๆนั่งแทะเมล็ดแตงโมกันพลางพูดคุยอย่างออกรสออกชาติ

        "ชิ! หมอเทวดาอะไรกันก็แค่มีฝีมือนิดหน่อยเท่านั้นล่ะ! ฉันว่านะที่ต้าจ้วงรอดมาได้ก็เพราะมันไม่ได้โดนพิษหนักหรอกต่งเสี่ยวเสี่ยวช่วยคนไว้ได้ก็เพราะโชคช่วยแท้ ๆ ยังจะกล้าพูดว่าเป็นหวาถัวกลับชาติมาเกิด [1]  อีก เหลวไหลทั้งเพ!"

        "ใช่ๆ พอได้หน้าหน่อยก็ทำเป็นใหญ่ต่งเสี่ยวเสี่ยวนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นั่น จะทำอะไรได้!"

        ……

        จังหวะนั้นเองต่งเสี่ยวเสี่ยวที่เพิ่งซักผ้าเช็ดหน้าของฉินไห่เย่ว่กับของตัวเองเสร็จก็เดินผ่านมาได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของเหล่าป้าๆ พอดี เธอหันขวับกลับไปมองพวกป้าๆด้วยสายตาเย็นชา

        พอเห็นสายตาของต่งเสี่ยวเสี่ยวคนที่เมื่อกี้ยังพูดจาโอ้อวดอยู่ก็หุบปากลงทันที ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง!

        จนต่งเสี่ยวเสี่ยวเดินจากไป พวกป้าๆถึงได้เริ่มพูดคุยกันอีกครั้ง 

        ตามที่ฉินซู่บอก แค่สองวันเขาก็ตีมีดขนาดเล็กออกมาได้สำเร็จแถมยังประณีตและเล็กกว่าในแบบที่เธอร่างไว้ซะอีก!

        พอเห็นแบบนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ชอบใจมากจนแทบจะไม่วางมันลงเลย

        "ที่รัก ฝีมือนายดีขนาดนี้ทำไมไม่ไปเป็นช่างตีเหล็กล่ะ น่าเสียดายจริงๆ"

         ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกเสียดายขึ้นมาถ้ารู้แบบนี้แต่แรกเธอก็จะให้ฉินซู่ทำเข็มเงินให้นานแล้วจะได้ไม่ต้องทำเรื่องอ้อมโลกให้ยุ่งยากแบบนี้

        พอได้ยินคำชมของภรรยาฉินซู่ก็รู้สึกว่าความเหนื่อยตลอดสองวันที่ผ่านมานั้นคุ้มค่าแล้ว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกอดมีดขนาดเล็กด้วยความดีใจก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง ฉินซู่มองตามหลังของภรรยาเขาก็รู้สึกเศร้าใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

        ทำไมคราวนี้ไม่มีจุ๊บแก้มแล้วล่ะ!

        ฉินไห่เย่ว่เหมือนจะรับรู้ถึงความผิดปกติของพ่อเธอกินขนมถั่วเขียวไปด้วยพลางพูดด้วยเสียงเล็กๆ

        "พ่อไม่สบายใจเหรอคะ? ทำอะไรดีๆ ให้แม่แล้ว แต่แม่ไม่ให้จุ๊บ?"

        พอถูกลูกสาวจับไต๋ได้ ฉินซู่หน้าแดงก่ำเขารีบหยิกแก้มเล็กๆ ของฉินไห่เยว่อย่างจนใจ

        "เจ้าเด็กคนนี้ดูออกด้วยเหรอว่าพ่อสบายใจหรือเปล่า?"

        ฉินไห่เยว่พยักหน้า

        "ตอนที่แม่ชมหนูแม่ก็จะหยิกแก้มหนูหรือไม่ก็จุ๊บหนู หนูมีความสุขมากเลยค่ะ!ส่วนพี่ชายก็จะมองอยู่ข้างๆ"

        ฉินไห่หยางที่ยืนอยู่เฉยๆ ก็โดนลูกหลงไปด้วยใบหน้าของเขาแดงก่ำ

        "อย่าพูดจาเหลวไหลนะ!"

        ฉินไห่เยว่กะพริบตาด้วยท่าทางใสซื่อ

        "หนูไม่ได้พูดจาเหลวไหลนะพี่ชายเป็นแบบนั้นจริงๆ นี่พอหลังจากนั้นพี่ชายก็ยังบ่นกับหนูว่าแม่ไม่ชมพี่ด้วยนะคะ"

        ฉินไห่หยางโมโหจนแทบระเบิด

        ส่วนต่งเสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ในห้องนั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิดเธอมัวแต่ทำความสะอาดมีดเล่มเล็กอย่างละเอียดแล้วเก็บไว้กับชุดเข็มเงินอย่างเรียบร้อย

        เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะขอให้ฉินซู่ตีเข็มเงินที่ละเอียดกว่านี้ให้อีกชุดแต่มันก็ต้องใช้สายตาและความตั้งใจเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า

        ตอนที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวเดินออกมาจากห้องลูกทั้งสามกำลังวิ่งไล่จับกันอยู่ในลานบ้าน ส่วนฉินซู่นั่งอยู่ในลานบ้านเหมือนเขากำลังสานอะไรบางอย่าง พอเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เห็นว่าเขากำลังสานสัตว์ตัวเล็กๆจากหญ้า ซึ่งทำออกมาได้สมจริงมาก

        "ไม่นึกเลยว่านายจะสานของพวกนี้เป็นด้วย!"

        เชิงอรรถ

        [1] หวาถัวแพทย์ยอดฝีมือในยุคสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ต่อมาในปัจจุบันจึงใช้คำว่าหวาถัวกลับชาติมาเกิด นำมาเปรียบเทียบผู้ที่มีทักษะการทางแพทย์ที่ยอดเยี่ยม