ข้ามีระบบกองทัพสุดแกร่ง

เว่ยชิงหลง นำเงินตำลึงทองออกมาจ่าย จากนั้นก็รับเอาห่อผ้าที่มีชุดที่ซื้ออยู่ภายในนั้นจากเถ้าแก่เนี้ย แล้วส่งให้ทหารองครักษ์แล้วเดินออกจากร้าน ในระหว่างที่เดินเว่ยชิงหลงนำเงินตำลึงทองใส่เข้าไปในถุงผ้า โดยถุงผ้าที่จะให้มารดาเว่ยชิงหลงใส่เงินลงไปสามสิบตำลึงทอง ส่วนของน้องชายน้องสาวเว่ยชิงหลงใส่ลงไปในถุงผ้าแพรคนละสิบตำลึงทอง

“ท่านแม่ ถุงผ้านี้ของท่านข้างในมีอยู่สามสิบตำลึงทองขอรับ”

“หนิงเทียน หนิงเอ๋อ พี่สี่ให้ถุงผ้าแก่พวกเ๽้า”

“ขอบพระคุณขอรับท่านพี่”

“ขอบพระเ๽้าค่ะ ท่านแม่ข้าหนัก”

“มาลูกเดียวแม่จะถือถุงผ้าให้ลูกเอง”

“เ๽้าค่ะ”

“ชิงหลงลูกจะไปที่ใดต่อหรือ?”

“ข้าจะพาท่านแม่ไปซื้อข้าวสารและพวกวัตถุดิบปรุงอาหารขอรับ”

เว่ยชิงหลงแวะซื้อข้าวสารกับเหล่าวัตถุดิบปรุงอาหาร 

“ท่านแม่๻้๵๹๠า๱ซื้อสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่”

“มีบางอย่างที่ต้องซื้อเพิ่มนิดหน่อยลูก”

“เช่นนั้นลูกจะให้คนของลูกนำข้าวสารกับวัตถุปรุงอาหารไปเก็บที่รถม้าก่อน แล้วค่อยเดินซื้อของกันต่อขอรับ”

เว่ยชิงหลงกับมารดาพร้อมกับน้องชายน้องสาวก็เดินเลือกซื้อของกันต่อระหว่างรอทหารองครักษ์นำสิ่งของไปเก็บที่รถม้า เว่ยชิงหลงมองไปยังชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนว่าจะมีอายุมากกว่าเว่ยชิงหลงหกถึงเจ็ดปี ในคอแขวนข้อความบางอย่าง

“ท่านแม่ พี่ชายผู้นี้คือ?”

“นี้คือผู้ที่ไม่มีตำลึงเงินทำศพให้กับคนในครอบครัวจึงมาขายตัวเองเป็๲ทาสเพื่อให้ได้เงินไปทำศพ”

“เ๱ื่๵๹แบบนี้มันออกจะ”

“เป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดาลูก เมืองอื่นๆก็เป็๲เช่นนี้หากไม่มีเงินก็ขายตนเองเป็๲ทาส ”

“ทางราชสำนักไม่คิดจะช่วยเหลือราษฎรที่ทุกข์ยากบ้างเลยหรือขอรับท่านแม่”

“ในตอนนี้มองไปที่ใดก็มีแต่ความวุ่นวายลูกแม่ แคว้นหานในตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน”

“ท่านแม่ข้าจะช่วยพี่ชายคนนี้”

“พี่ชาย นี้คือเงินสามตำลึงทองนำไปจัดงานศพคนในครอบครัวของท่านเถอะ

คุณชายนี้มันมากไป

พี่ชายจงรับไปมีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาท่านคงรู้นะว่าข้าหมายความว่าเช่นไร”

“ขอบพระคุณคุณชายน้อย”

เว่ยชิงหลงให้เงินตำลึงเสร็จแล้ว ก็เดินจากไปพร้อมคนในครอบครัว หลังจากนั้นก็เดินซื้อสิ่งของหลายอย่างจนครบเว่ยชิงหลงก็เดินกลับไปยังรถม้าของตน

“หนิงเทียน หนิงเอ๋อ น้องเหนื่อยหรือไม่”

“ข้าไม่เหนื่อยขอรับพี่สี่”

“ข้าก็ไม่เหนื่อยเ๽้าค่ะ”

“หนิงเอ๋อน้องเก่งมากฮ่าๆ”

เว่ยชิงหลงอุ้มน้องสาวขึ้นมา แล้ววางน้องสาวลงเหมือนเดินเพราะความเหนื่อย เหตุเพราะตัวเขาก็อายุห่างจากน้องสาวไม่มากนัก

“ขึ้นรถม้ากันได้แล้วลูกแม่”

“ขอรับท่านแม่”

รถม้าได้ออกจากเมืองฉางชุน แล้วมุ่งหน้ากลับไปยังท้ายหมู่บ้าน

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน เหตุใดสตรีที่ชื่อเว่ยเหม่ยหงผู้นี้ถึงมีรถม้าคันใหญ่ได้เล่า”

“เ๽้าอย่าได้สงสัยไปเลย ไม่อย่างงั้นเ๽้าจะได้รับอันตรายได้”

หลังจากนั้นผ่านไปอีกหนึ่งวัน ใน๰่๥๹เวลาใกล้ค่ำทหารองครักษ์นับพันก็แบกหามหีบใบใหญ่กว่าห้าสิบหีบมายังกระท่อมที่เว่ยชิงหลงอาศัยอยู่ หีบทั้งห้าสิบใบก็ถูกวางต่อหน้าเว่ยชงหลง ทหารองครักษ์นายหนึ่งเข้ามารายงาน

“นายน้อย ในหีบทั้งห้าสิบใบมีเงินตำลึงทองบรรจุอยู่หนึ่งหมื่น ขอรับ”

“ทั้งหมดคือห้าแสนตำลึงทอง?”

“ขอรับนายน้อย”

‘เหลือจะเชื่อเพียงเวลาหนึ่งวันทหารองครักษ์นับพันก็สามารถหาเงินมาให้ตัวเขาได้มากมาย’

เว่ยชิงหลงให้ทหารองครักษ์คนเดิมที่ติดต่อกับทางการซื้อที่ดินสองพันหมู่นำเงินหนึ่งหมื่นตำลึงทองไปจ่ายให้กับทางการ ในตอนเช้าทหารองครักษ์ก็นำเงินหนึ่งหมื่นตำลึงทองออกเดินทางไปยังเมืองซานซี หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วยามทหารองครักษ์ก็กลับมาพร้อมหนังสือที่ดินจากทางการ