ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
“อะไรก็ได้ค่ะ ต้องกินได้หมดแหละ” หญิงสาวบอกขณะหิ้วเครื่องดูดฝุ่นขึ้นไปข้างบน
“งั้นแม่เลือกให้เลยนะ”
“ค่า” ต้องรักะโรับแล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอนของคนเป็แม่ก่อนเป็ห้องแรก เพื่อที่ท่านอาจจะอยากขึ้นมาเก็บของก่อนจะได้ไม่ต้องรอนาน
แม้บ้านจะไม่ได้สกปรกอะไรมากมายแต่ต้องรักก็ใช้เวลาในการทำความสะอาดหลายชั่วโมงเลยทีเดียวกว่าจะเสร็จ จากนั้นก็หอบเอาขยะออกมาทิ้งที่ถังหน้าบ้าน และระหว่างที่จะเดินกลับเข้าไปในบ้านนั้นเอง หางตาก็เหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งยืนอุ้มตุ๊กตาจ้องมาที่เธอตาไม่กะพริบ
ต้องรักหันไปเอียงหน้ามองแล้วเปิดยิ้ม เดินไปจนชิดรั้ว ทำให้เด็กน้อยที่อยู่อีกฟากเดินถอยหลังอัตโนมัติ แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวอะไร “สวัสดีจ้ะ”
“สะ...สวัสดีค่ะ” เด็กน้อยทักกลับด้วยท่าทีหวาดระแวงเล็กน้อย
“หนูอยู่บ้านนี้เหรอจ๊ะ” ต้องรักมองหน้าเด็กแล้วชะเง้อเข้าไปในบ้าน และคาดเดาเล่น ๆ ในใจว่าเด็กคนนี้เป็ใคร
เป็คนที่แค่มาหาหรือว่า...เป็ลูกสาวของเผด็จ
“ค่ะ คะ...คุณน้าเป็คนใช่ไหมคะ”
ได้ยินคำถามต้องรักที่กำลังคาดเดาเกี่ยวกับตัวเด็กถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา “ใช่จ้ะ ทำไมถามแบบนั้นล่ะจ๊ะ”
“ก็บ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่นี่คะ” เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่อย่างอื่น เด็กน้อยก็เหมือนจะมีความกล้าที่จะคุยมากขึ้น
“หลังจากวันนี้น้าจะย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะจ๊ะ” ต้องรักเปิดยิ้มกว้างอย่างเป็มิตรให้กับเด็กน้อย
“จริงเหรอคะ ดีใจจังบ้านหลังนี้จะได้ดูไม่น่ากลัวแล้ว” เด็กน้อยเบิกตากว้าง ะโพร้อมกับเปิดยิ้มอย่างดีใจ
“แล้วนี่หนูอยู่บ้านหลังนี้กับใครเหรอจ๊ะ” ต้องรักถามพลางมองเข้าไปในบ้านที่เธอเคยเข้าไปเล่นนับครั้งไม่ถ้วน
“กับคุณพ่อและคุณย่าค่ะ”
“พ่อหนู...” ต้องรักกำลังจะถามต่อ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงที่แสนจะคุ้นเคย แม้ก่อนจะย้ายไปจากที่นี่จะไม่ค่อยได้คุยกันแล้วแต่เธอก็ยังจำมันได้ดีดังแทรกขึ้น
“น้องพรีม...อยู่ไหนลูก เข้าบ้านได้แล้ว” เผด็จยิ้มก่อนจะเดินมาหาลูกสาวที่ยืนอยู่
“คุณพ่อคะบ้านข้าง ๆ จะมีคนมาอยู่แล้วหนูจะได้ไม่กลัวผีอีกแล้ว” เด็กน้อยบอกคนเป็พ่ออย่างตื่นเต้นดีใจ
“พูดอะไรน่ะ...” เผด็จพูดกับลูกสาวเสียงกลั้วหัวเราะ อย่างเห็นเป็เื่ปกติ เพราะเด็กน้อยชอบมองไปที่บ้านข้าง ๆ ตอนกลางคืนมันมืดแล้วบอกว่ากลัว ทว่าหางตาเขากลับเห็นใครสักคนยืนอยู่ และทันทีที่หันไปมอง เขาก็ต้องอึ้ง “ต้อง...” ชายหนุ่มครางชื่อของอีกฝ่ายออกมาราวกับไม่อยากจะเชื่อ
“สวัสดีค่ะ” ต้องรักยกมือไหว้ชายหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มสดใสเหมือนอย่างเช่นในอดีต
“เรามาั้แ่เมื่อไหร่” ชายหนุ่มถามหลังจาก ดึงสติกลับมาได้ก็ปรับสีหน้าให้เป็ปกติ
“เมื่อสาย ๆ นี้เองค่ะ เดี๋ยวยังไงต้องขอไปทำความสะอาดบ้านต่อนะคะ ไปนะจ๊ะ เอาไว้คุยกันใหม่นะ” ตอนท้ายหญิงสาวหันมาคุยกับเด็กน้อยที่ยืนมองเธอตาแป๋ว
“ค่ะ” เด็กน้อยรับคำด้วยรอยยิ้มสดใส ดีใจราวกับได้เพื่อนใหม่
“ไปนะคะ” ต้องรักยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะเดินผละจากสองพ่อลูกเข้าบ้านไปด้วยความรู้สึกที่น่าหงุดหงิด “บ้าที่สุด”
“เป็อะไรหน้าตาซีเรียสเชียว” นางรดานันท์ที่เพิ่งจะกลับมาจากเดินสำรวจสวนหลังบ้านเสร็จก็เลยมานั่งดื่มน้ำผลไม้เย็น ๆ ถามลูกสาวที่เดินบ่นพึมพำพลางทำหน้าบึ้งตึงเข้ามาในบ้าน
“ต้องเจอพี่เผด็จค่ะ” ต้องรักบอกพลางทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา
“แล้ว...” นางรดานันท์ถามพลางวางแก้วน้ำแล้วเปิดหนังสืออ่าน ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร และด้วยท่าทีอย่างนี้ของคนเป็แม่นี่เอง ทำให้ต้องรักอดที่จะบ่นลอย ๆ ไม่ได้ “ต้องตัดสินใจผิดหรือเปล่าคะที่กลับมาที่นี่”
“ไม่หรอก อาจจะเป็เื่ดีกว่าที่คิดก็ได้นะ” นางรดานันท์พูดแทรกขึ้น ต้องรักถึงกับหันไปยิ้มแห้ง ๆ ให้กับท่านแล้วโอดครวญ “แต่หนูต้องมาเห็นผู้ชายที่รักอยู่กับลูกกับเมียอย่างนั้นเหรอคะ”
“ก็อย่าไปมองสิ”
“พูดง่ายไปแล้วนะคะ” ต้องรักบ่นก่อนจะยกน้ำผลไม้ในแก้วขึ้นดื่ม แล้วถอนหายใจ “เฮ้อ...คิดว่าลืมได้แล้วแท้ ๆ” ตลอดหลายปีที่ผ่านมาคิดเอาเองตลอดว่าถ้ามีโอกาสได้มาเผชิญหน้ากับเผด็จอีกครั้ง เธอจะไม่เป็ไรแน่นอน คงแข็งแกร่งได้อย่างหินผา แต่นี่ไม่ทันไร แค่เจอหน้าใจก็เต้นรัวแล้ว ดีนะที่ตอนนี้โตเป็ผู้ใหญ่เลยเก็บอาการได้เก่งไม่แสดงออกไปทางสีหน้าและแววตาหมดเหมือนตอนวัยรุ่น
“รักแรกมันลืมไม่ได้ง่าย ๆ หรอกนะ”
“นั่นสินะคะ แต่ลืมไม่ได้ก็ต้องทำใจล่ะนะ สู้ ๆ ตัวเรา” ต้องรักปลุกใจตัวเอง
“สู้ ๆ จ๊ะ” พูดจบก็ส่งยิ้มหวานให้คนเป็ลูกสาว นั่นทำเอาต้องรักถึงกับมองค้อน “เหมือนแม่มีความสุขที่หนูเป็แบบนี้นะคะ”
“ใส่ร้ายคนแก่ ไปเก็บของดีกว่า”
ต้องรักมองตามหลังคนเป็แม่ไปแล้วได้แต่ส่ายหน้า งานนี้ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอกนอกจากตัวเอง ท่องไว้เอาไว้เขามีเ้าของแล้ว...เขามีเ้าของแล้ว
และอีกวิธีคือรีบหาแฟนซะ ยัยต้องรัก!
1K
