บทที่ 16 การแลกเปลี่ยน
เมื่อลู่เซี่ยมาถึง ก็พบว่าหัวหน้าหวังได้ให้คนมารออยู่ก่อนแล้ว
หลังจากพบกัน ก็พาลู่เซี่ยไปจัดการเื่เอกสารทันที
เนื่องจากมีหัวหน้าหวังอยู่ด้วย การส่งมอบงานจึงเสร็จสิ้นภายในเวลาอันรวดเร็ว และเนื่องจากลู่เซี่ยยังไม่ได้เข้าทำงานอย่างเป็ทางการ จึงลดขั้นตอนไปได้มาก ทำให้การส่งมอบงานเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว
ส่วนชื่อของลู่เซี่ยที่ได้รับการตอบรับเข้าทำงาน ก็ถูกเปลี่ยนเป็ ‘หวังเสี่ยวอวี้’ หลานสาวของหัวหน้าหวัง
หลังจากเสร็จสิ้นแล้ว หัวหน้าหวังก็มอบเงินและคูปอให้ลู่เซี่ย เธอเปิดดูก็พบว่าจำนวนเงินถูกต้องและมีคูปองอีกไม่น้อย ในที่สุดก็พยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วก็ออกจากโรงงานผลิตหลอดไฟไป
เื่ที่ตระกูลลู่อาจจะมาก่อกวนนั้น ลู่เซี่ยไม่ได้พูดอะไรกับเขามากนัก และคาดว่าเขาคงเข้าใจ ในเมื่อเขากล้าซื้อ ก็น่าจะแก้ปัญหาได้
ดังนั้นจึงไม่ต้องเป็ห่วงเขา
หลังจากออกมาแล้ว ลู่เซี่ยก็เอาเงินไปเก็บไว้ในช่องว่างมิติ เธอตื่นเต้นมาก ไม่คิดว่าจะจัดการเื่งานได้ง่ายขนาดนี้ และตอนนี้เธอก็มีเงินอยู่ในมือของเธอแล้ว!
หลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ลู่เซี่ยก็มุ่งหน้าไปยังตลาดมืด
เมื่อมาถึงแล้ว ลู่เซี่ยยังไม่ได้ไปตลาดมืด แต่เดินเล่นรอบ ๆ บริเวณนั้นสองรอบ ก่อนจะเจอตรอกที่ซ่อนอยู่ข้าง ๆ น่าจะเป็บ้านร้าง เพราะดูเหมือนจะไม่มีคนอยู่มานาน แม้แต่รั้วและตัวบ้านก็พังไปครึ่งหนึ่งแล้ว
แต่ลู่เซี่ยกลับคิดว่าที่นี่เหมาะสม สงบ คนน้อย และบริเวณโดยรอบก็เหมาะแก่การซ่อนตัว
แต่ตอนนี้เป็กลางวัน ซึ่งไม่ค่อยสะดวกสักเท่าไหร่ แต่หากเป็ตอนกลางคืน เธอก็ไม่ค่อยสะดวกที่จะออกจากบ้านมา
ช่างเถอะ ถึงอย่างไรก็ต้องเป็กลางวันนี่แหละ เพียงแค่ต้องระวังเพิ่มอีกหน่อยก็พอ
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ลู่เซี่ยจึงนำเสบียงจากช่องว่างมิติอกมาวางไว้ในบ้านร้างหลังนั้น โดยเลือกวางไว้หลังกำแพงที่ยังดีอยู่ ซึ่งไม่สามารถมองเห็นได้จากด้านนอก
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลู่เซี่ยก็รีบมุ่งหน้าไปยังตลาดมืด คราวนี้เห็นชายคนนั้นมองมาแต่ไกล เมื่อเห็นว่าลู่เซี่ยยังคงแต่งตัวแบบเดิม ก็จำได้ทันทีและรีบวิ่งเข้ามาหา
“น้องสาวคนสวย ในที่สุดเธอก็มาสักที ฉันรอเธอมาสักพักแล้ว”
ลู่เซี่ยได้ยินก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “มีอะไรรึเปล่า? หัวหน้าของคุณตัดสินใจแล้วเหรอ?”
ชายคนนั้นตอบกลับอย่างไม่อ้อมค้อม “แน่นอน เมื่อวานนี้หัวหน้าของเราได้ให้คนเอาข้าวของเธอไปลองชิมดูแล้ว เป็ข้าวชั้นดีจริง ๆ และตกลงรับซื้อในราคาที่เธอเสนอด้วย มีเท่าไหร่ก็รับหมด”
ลู่เซี่ยได้ยินก็ยิ้ม “ได้ ฉันมีข้าวสารและแป้งสาลีอย่างละหนึ่งพันห้าร้อยจิน ข้าวโพดหนึ่งพันจิน หากคุณตกลง เราก็ทำการค้ากันได้เลย ฉันให้คนขนมาแล้ว กำลังรออยู่ตรงนั้น”
“อะไรนะ! ขนมาแล้วเหรอ? อยู่ที่ไหน? ฉันจะไปหาหัวหน้าเดี๋ยวนี้เลย!”
ลู่เซี่ยบอกสถานที่ จากนั้นเขาก็บอกกับเธอว่าจะรีบตามไปทันที ก่อนจะวิ่งไปหาหัวหน้า
ลู่เซี่ยเห็นดังนั้นก็เดินกลับไปทางเดิม
เมื่อกลับมาถึงลานบ้าน ก็พบว่าใน่เวลาสั้น ๆ เสบียงก็ยังคงถูกวางไว้ที่เดิม ลู่เซี่ยจึงรู้สึกวางใจขึ้นมา
เมื่อเห็นว่าบริเวณรอบ ๆ ลานบ้านมีก้อนหินจากกำแพงที่พังลงมา ลู่เซี่ยจึงนำไปเก็บไว้ในช่องว่างมิติจำนวนหนึ่ง เผื่อไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน
ผ่านไปไม่นาน ก็มีกลุ่มคนเดินเข้ามา นำโดยชายวัยสามสิบต้น ๆ ดูสุขุมเหมือนอาจารย์มหาวิทยาลัย แต่เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นแสดงความเคารพต่อเขา เธอก็รู้ได้ทันทีว่าน่าจะเป็หัวหน้าของพวกเขา
เมื่อหัวหน้ามาถึงและเห็นว่าในลานบ้านมีข้าวสารกองอยู่กว่าสามสิบกว่ากระสอบ ก็ยิ้มอย่างพอใจ จากนั้นจึงทักทายลู่เซี่ย
“เธอคือน้องสาวคนสวยสินะ เ้าเด็กเฝิงจื่อนั่นบอกฉันแล้ว เอาล่ะ ฉันจะไม่เสียเวลาแล้ว เพราะตอนกลางวันแบบนี้ฉันไม่ค่อยสะดวกสักเท่าไหร่ พวกเรารีบจัดการให้เรียบร้อยดีกว่า เริ่มจากตรวจสอบสินค้าก่อนดีไหม? “
คำพูดนั้นตรงใจลู่เซี่ย เธอรู้ดีว่าการทำอะไรแบบนี้ในเวลากลางวันนับเป็เื่ที่เสี่ยง แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก ในเมื่อไม่มีใครยอมให้เธอออกมาตอนกลางคืน การจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยและรีบออกไปโดยเร็วจึงเป็ทางเลือกเดียว แม้จะไม่อาจปิดบังทุกอย่างได้ แต่เธอก็ได้แต่ภาวนาว่าจะไม่มีใครในตระกูลลู่มาพบเห็นเข้า
ดังนั้น ลู่เซี่ยจึงตอบตกลงทันที “ได้ ตกลงตามที่พี่ชายบอกได้เลย พอดีฉันก็รีบ เพราะพวกที่มาส่งของกำลังรอรับเงินอยู่ และพวกเขาต้องรีบไปส่งที่อื่นต่อ หากช้ากว่านี้เกรงว่าจะต้องรอจนถึงตกลางคืนแน่ ๆ ”
หลังจากได้ยินคำพูดของลู่เซี่ย หัวหน้าก็จ้องมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาได้ ก่อนจะหันไปบอกลูกน้องที่อยู่ด้านหัลง “ลงมือได้”
1K
