อสูรล้างสวรรค์

         ในค่ายทหารทางตอนเหนือของจักรวรรดิ มีคนผู้หนึ่งรายงานด้วยความเคารพ "องค์รัชทายาท คุณชายเย่ได้มาถึงเมืองหลวงของจักรวรรดิแล้ว และกำลังพักผ่อนอยู่ที่โรงเตี๊ยมในเมืองหลวง 

           โอ้? คุณชายเย่มาถึงเมืองหลวงแล้วเหรอ? เยี่ยมมาก!” เป่ยหยางซ่ง ถามด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความยินดีในทันที และพูดว่า "ส่งคนไปรับคุณชายเย่พรุ่งนี้! อย่าละเลย!"

   ขอรับ!" ชายคนนั้นกล่าวด้วยความเคารพ

        เดี๋ยวก่อน ส่งคนไปที่วังทันทีเพื่อไปนำวัสดุการปรับแต่งอาวุธ! ” เป่ยหยางซ่ง ออกคำสั่งโดยไม่มีการปกปิดรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

               เป่ยหยางซ่ง เดินออกไปและสั่งให้กองทัพอัคคีเหล็กทั้งหมดรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

                 กองทัพอัคคีเหล็กมีจำนวนทหาร หนึ่งพันสองร้อยคน และพวกเขาเป็นทหารที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิ พวกเขามีทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

                ความแข็งแกร่ง ความเร็ว ปฏิกิริยาการรับรู้นั้นสูงกว่าทหารธรรมดาหลายเท่า พวกเขาเป็นดั่งหอกอันแหลมคมของจักรวรรดิ!

                เพื่อที่จะปรับปรุงประสิทธิภาพการต่อสู้ของพวกเจ้า ข้าองค์รัชทายาทได้เชิญผู้ที่สามารถทำให้พวกเจ้าแข็งแกร่งขึ้นเป็นการส่วนตัวได้โดยเร็ว นี่เป็นโอกาสที่จะเสริมสร้างความแข็งแกร่งของจักรวรรดิของเรา ชายผู้ฝึกฝนพวกเจ้าจะมาที่ค่ายของเราในวันพรุ่งนี้ เขาจะปรับแต่งอาวุธ์และฝึกฝนพวกเจ้าเป็นเวลาหนึ่งเดือน เป่ยหยางซ่งพูดอย่างเคร่งขรึม 

        เมื่อได้ยินสิ่งที่เปยหยางซ่งพูด เหล่าทหารก็งงงวย

ผู้ฝึกฝนพวกเราเหรอ?”

               องค์รัชทายาทได้เชิญมาเป็นการส่วนตัวเหรอ? เป็นไปได้ไหมที่พลังยุทธ์ของคนผู้นั้นน่ากลัวกว่าองค์รัชทายาท?”

                   ทหารทุกคนพูดคุยกันมากมาย และในขณะที่สงสัย พวกเขาก็อยากรู้เกี่ยวกับชายคนนั้นมากเช่นกัน

              ข้าองค์รัชทายาทผู้นี้พยายามอย่างดีที่สุดแล้ว แต่ระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือน เขาจะฝึกฝนพวกเจ้าได้มากน้อยเพียงใดนั้นขึ้นอยู่กับตัวพวกเจ้าด้วย เป่ยหยางซ่งกล่าวอย่างเคร่งขรึม 

-

            วันรุ่งขึ้น โจวเย่ตื่นแต่เช้า แสงแดดอันอบอุ่นส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

โจวเย่ยืดตัวและพึมพำ ถึงเวลาแล้ว”

            หลังจากล้างหน้าและกินอะไรบางอย่าง โจวเย่ก็ออกจากโรงเตี๋ยมไป

             โจวเย่วางแผนที่จะหาตรอกเล็กๆ และบินตรงไปยังค่ายทหาร

            แต่ทันทีที่เดินออกจากโรงเตี๊ยมเขาพบว่ามีคนต่อสู้อยู่ไม่ไกลจากถนน และยังมีคนถูกลุมทุบตีและผู้ถูกตีก็ไม่กล้าสู้กลับ

           ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยเหลือ เพราะคนหลายสิบคนนั่นสวมเครื่องแบบของจักรวรรดิ เห็นได้ชัดว่าเป็นทหารของจักรวรรดิ

            ตีเขาให้ตาย!” ชายคนหนึ่งตะโกนอย่างเย็นชาจากด้านข้าง เมื่อเห็นชุดที่เขาสวมอยู่ก็เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นนายน้อยของตระกูลหนึ่งในเมืองหลวงแห่งนี้

              ทหารของจักรวรรดิต้องทำอะไร? ปกป้องประชาชนไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้มันกำลังกดขี่ประชาชน

               โจวเย่ทนไม่ไหว จึงก้าวไปข้างหน้าทันทีและตะโกนอย่างเย็นชา หยุด!"

ทหารหลายสิบนายหยุดมือทันที 

              นายน้อยคนนั้นมองไปทางโจวเย่ และตะโกนอย่างหยิ่งผยอง เจ้าตัวเหม็น เจ้ามีสิทธ์อะไรมาสั่งพวกข้า เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร เชื่อหรือไม่ ข้าจะจัดการกับเจ้า!

           โจวเย่เพิกเฉยต่อการดำรงอยู่ของนายน้อยคนนั้น และจ้องมองไปที่ทหารหลายสิบคนอย่างเย็นชาและพูดว่า จักรวรรดิปลูกฝังพวกเจ้า เพื่อให้พวกเจ้าสามารถปกป้องผู้คนได้ แต่พวกเจ้ากลับมากดขี่ผู้คน กลั่นแกล้งผู้คน มันเป็นเรื่องที่น่าอับอายสำหรับจักรวรรดิ พวกเจ้าไม่สมควรที่จะได้เป็น ทหารของจักรวรรดิ !”

           เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเย่ ใบหน้าของทหารหลายสิบคนก็กลายเป็นน่าเกลียดทันที

            เจ้าตัวเหม็น ! เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะหักขาของเจ้า?” นายน้อยผู้นั้น ชี้ไปที่โจวเย่ด้วยความโกรธและพุ่งโจมตีออกไปทางโจวเย่ เพราะคำพูดก่อนหน้านี้ของโจวเย่ทำให้เขาโกรธมาก

           โจวเย่ไม่ได้พูดอะไร เขารีบเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของชายผู้นั้น จากนั้นบิดมือของชายผู้นั้นอย่างแรง และเหวียงลงไปที่พื้นโดยตรง

 ปัง!"

          หลังจากนายน้อยผู้นั้นล้มลง โจวเย่ก็เตะออกไปด้วยเสียงดังปัง เขาเตะนายน้อยผู้หยิ่งผยองออกไป

              พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่ ฆ่ามันให้ข้า ! นายน้อยผู้นั้นตะโกนใส่ทหารด้วยความโกรธ

               ต่อหน้าผู้คนมากมาย ถูกเด็กอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดดูถูกและทุบตี เขาจะมีหน้าอยู่ในเมืองหลวงของจักรวรรดิในอนาคตได้อย่างไร

            ทหารมากกว่าหนึ่งโหลรีบรุดเข้าไป และนายน้อยที่ถูกทุบตีก่อนหน้านี้ก็ใช้โอกาสนี้คลานหนีออกมาในเวลาเดียวกัน  

              โจวเย่ส่ายหัว เขาไม่จำเป็นต้องใช้พลังชีวิต ในการจัดการกับทหารเหล่านี้ และเขาสามารถจัดการกับคนพวกนี้ให้ล้มลงกับพื้นได้โดยตรงด้วยหมัดของเขา

             ในชั่วพริบตา ทหารหลายสิบนายถูกโจวเย่ทุบตีลงกับพื้น พวกเขากลิ้งตัวและนอนกรีดร้องบนพื้นทีละคน

              ผู้เห็นเหตุการณ์หลายคน แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นภาพนี้ แต่พวกเขาก็รู้สึกเสียใจกับโจวเย่อย่างลับๆ

              เด็กคนนี้กล้าหาญมาก เขากล้าต่อสู้กับทหารของจักรวรรดิ แม้แต่ลูกชายของรองเสนาบดีกรมโยธา เขาก็ยังกล้าต่อสู้ เขาไม่เสียดายชีวิตจริงๆ”

คนหนุ่มสาวหุนหันพลันแล่นเกินไป”

หลายคนส่ายหัว

                นายน้อยคนที่ถูกโจวเย่ทุบตีคือจงติงเทียน เป็นลูกชายของจงซิวหมิง ข้าราชการระดับที่สาม จงติงเทียนเป็นคนอันธพาลที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง โดยอาศัยตำแหน่งที่สูงส่งของบิดากดขี่ประชาชน

               น้องชาย รีบไป ไม่งั้นจะสายเกินไป” ชายผู้ใจดีคนหนึ่งตะโกนด้วยเสียงต่ำ และมีคนที่จิตใจดีบางคนก็ชักชวนด้วย

           อยากไปเหรอ ฝันไปเถอะ!” จงติงเทียนยืนขึ้น จ้องมองอย่างอาฆาตไปที่โจว พลังจิตสังหารถูกปลดปล่อยออกมา และพลังของอาณาจักรคุรุยุทธ์ระดับสองก็ระเบิดออกมา

           จงติงเทียนพุ่งเข้าไปอย่างกะทันหันราวกับเสือ และชกหมัดใส่โจวเย่ เมื่อดูจากสิ่งนี้ ดูเหมือนจงติงเทียนวางแผนที่จะฆ่าโจวเย่ด้วยหมัด

ปัง!"

                  ใบหน้าของโจวเย่สงบและไม่เคลื่อนไหว เมื่อหมัดของจงติงเทียนเข้ามาใกล้ โจวเย่ก็ชกหมัดออกไปเพื่อปะทะกับหมัดของจงติงเทียน ด้วยเสียงปัง พลังอันทรงพลังของโจวเย่ก็ได้กระแทก จงติงเทียนออกไปโดยตรง

ความแตกต่างด้านความแข็งแกร่งไม่ได้เล็กน้อย

               เจ้าตัวเหม็นคนนี้แข็งแกร่งมาก!” หัวใจของ จงติงเทียน ตกตะลึง และความเจ็บปวดรวดร้าวก็ออกมาจากแขนของเขา และกระดูกของเขาก็เกือบจะหัก

               โจวเย่มีความเมตตา ไม่เช่นนั้นแขนของจงติงเทียนจะต้องถูกทำลาย

ดวงตาที่ดุร้ายจ้องมองไปที่โจวเย่  

               ขณะที่จงติงเทียน จะพูดก็มีเสียงตะโกนดังมาไม่ไกลจากถนน รองแม่ทัพหนานเป่ยกำลังมา!"

ท่านแม่ทัพหนานเป่ย?” ทุกคนหันไปมองที่ต้นเสียง