กระบี่ฟ้าสังหาร

สองหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปในตำหนักผุพัง พลันหยุดนิ่ง เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกจากด้านหลัง

" ผู้อาวุโสเหลา " ชิงหยางเอ่ยออกมาพลางชักเท้ากลับ แลผินกายมองยังชายชราที่ทะยานร่างเข้ามา

" ผู้อาวุโสเหลามีสิ่งใดรึ " ชิงหยางเอ่ยถาม เขาเองแปลกใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อเห็นชายชราเหลามิใช่ว่าชายชราเหลาไปพูดคุยกับเจ้าสำนักดอกรึ นี่คือสิ่งที่เด็กหนุ่มครุ่นคิด

" ในตำหนักยังมีพลังหยินหลงเหลืออยู่มากนัก หากเจ้าทั้งสองเข้าไปข้าเกรงว่าเจ้าทั้งสองจะหนาวตายเสียก่อน " ชายชราเหลาเอ่ย

" อืม " ชิงหยางพยักหน้า เขาพอรู้เรื่องพลังหยินอยู่บ้าง เป็นพลังที่แตกต่างจากพลังหยางสุดขั้ว หนึ่งร้อนหนึ่งเย็นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง 

แต่หากสามารถรวมทั้งสองพลังไว้ด้วยกันได้ ก็จะกลายเป็นหยินหยางควบรวมสมดุล

" ถอยออกมา ข้าจะสลายพลังหยิน แลเจ้าทั้งสองค่อยเข้าไป " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" อืม " ชิงหยางเดินออกจากตำหนักผุพัง สองตามองจ้องยังชายชราเหลา

ชายชราเหลาระเบิดพลังปราณ " ครืนนน " อุณหภูมิรายรอบพลันพุ่งทะยานขึ้น 

" อือ " ชิงหยางถืงกับสั่นเทิ้มทั่วร่าง ใบหน้าซีดเซียวในทันใด เมื่อความร้อนแผดเผาโลมเลียทั่วร่าง

ปราณพลังในร่างเดือดพล่าน เลือดลมในร่างติดขัด หายใจฝืดเคือง ราวกับว่าจะถูกแผดเผาตกตายลงที่นี่

" นี่รึ พลังของผู้สัมผัสฟ้าดิน " ชิงหยางพึมพำ สองตาจ้องมองยังแผ่นหลังของชายชราเหลา

ชายชราเหลางวาดฝ่ามือส่งเข้าไปภายในตำหนัก " ครืนนน " คลื่นความร้อนพุ่งทะยานเข้าไปอย่างเร็วรี่

" ครึก ครัก " พลันปรากฎเสียงประหลาดดังขึ้นจากข้างในตำหนัก 

ราวหนึ่งเค่อ เสียงประหลาดนั้นพลันจางหาย พร้อมกับความร้อนรายรอบ

" เรียบร้อยแล้ว " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา 

" ขอบพระคุณผู้อาวุโส " สองหนุ่มเอ่ยออกมา 

" สหายไปกัน " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา พลางก้าวเท้าเดินเข้าไปในตำหนัก 

เหงื่อร้อนไหลออกจนทั่วร่าง ราวกับว่าเพิ่งขึ้นจากสระน้ำก็มิปาน ทั้งสองหนุ่มเผชิญกับความร้อนเหนือหยั่ง 

ร่างของเด็กหนุ่มคล้ายกับดูดซับความร้อนเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง อุณหภูมิภายในร่างยิ่งเพิ่มพูนสูงลิ่ว

" นี่มันอะไรกัน " ชิงหยางพึมพำ

" สหายเจ้าเป็นเช่นใด " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มมีท่าทางแปลกไปทั้งใบหน้ายังซีดเซียวเหงื่อผุดออกทั่วร่าง

" เหมือนกับว่า ร่างกายของข้าดูดกลืนความร้อนเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง เวลานี้อวัยวะของข้าคล้ายจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันแล้ว " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" นี่มันน่าแปลกนัก " ชายชราเหลาพึมพำ พลางก้าวเท้าเดินเข้าหาเด็กหนุ่ม 

ชายชราเหลายกแขนของเด็กหนุ่มขึ้น พลางใช้สองนิ้วแตะลงยังเส้นชีพจรของเด็กหนุ่ม

" อืม " ชายชราเหลาพยักหน้าอย่างช้าๆ 

" ผู้อาวุโส สหายข้าเป็นเช่นใดขอรับ " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา

" มิต้องกังวล สหายของเจ้ากำลังกลั่นหลอมพลังความร้อนนี้ " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

ชิงหยางมองยังชายชราเหลาอย่างโง่งม " มันเป็นเช่นใด " เด็กหนุ่มเอ่ยถาม

" ข้าว่าร่างกายของเจ้าน่าจะมีสิ่งที่มิเหมือนผู้อื่น จึงสามารถดูดซับพลังความร้อนมาฝึกฝนได้ " ชายชราเหลาเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่ปกติ

" เจ้ามันสัตว์ประหลาด " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา 

ชิงหยางมิได้พูดสิ่งใดเพียงพยักหน้า แลเปิดใช้งานเคล็ดวิชาชิงสวรรค์ 

เพียงมินานสีหน้าของเด็กหนุ่มพลันดีขึ้น อุณหถูมิทั่วร่างลดต่ำลงจนเป็นปกติ 

" ในที่สุดเจ้าก็สามารถจัดการกับความร้อนในร่างได้ บอกข้าทีเวลานี้เจ้าเป็นเช่นใด " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

ชิงหยางยกสองหมัดขึ้นแลกำแน่น " กร้อบ " เสียงกระดูกดังลั่น 

" ข้ารู้สึกว่าข้ามีพลังกายเพิ่มขึ้น แต่พลังปราณมิเพิ่ม " ชิงหยางเอ่ย

" เจ้าลองใช้สี่กระบวนท่าเพียงพริบตาอีกที " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" เอ๋ " ชิงหยางกับไอ้อ้วนถึงกับแปลกใจ มองยังชายชราเหลา 

" ผู้อาวุโสท่านรู้ได้เช่นใด " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา เขาเองก็เพิ่งเคยพบเห็นชิงหยางใช้ออกเป็นครั้งแรกแลเขามั่นใจว่ามิมีผู้ในรัศมีสิบลี้ 

" ข้าเห็น " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา พลางทำหน้ามิรู้มิชี้ 

" อืม " ชิงหยางพยักหน้า พลางเรียกกระบี่ไม้ออกมา เด็กหนุ่มหมุนควงกระบี่ไม้เล่น

" แทงตรง ฟันเฉียง ฟันตรง ตัดขวาง " สี่กระบวนท่าถูกใช้ออกอย่างรวดเร็ว 

" เร็วมาก เร็วกว่าเมื่อครู่อีก " ชายชราเหลาเอ่ยออกมาอย่างตกใจ 

ร่างกายขอเด็กหนุ่มนี่ เป็นร่างกายเช่นใดถึงกับสามารถกลั่นหลอมความร้อนมาฝึกฝนเพิ่มได้ 

ชายชราเกิดมาถึงเวลานี้อายุก็หลายร้อยปี แต่กลับเพิ่งเคยเจอเหตุกการณ์เช่นนี้เป็นคราแรก 

" ข้าจะบอกให้ เรื่องนี้พวกเจ้าทั้งสองต้องปิดเป็นความลับ " ชายชราเหลาเอ่ยเสียงเครียด

" หากมีผู้ใดล่วงรู้ถึงความพิเศษของร่างกายเจ้า มิแคล้วว่าเจ้าอาจถูกจับไปทดลอง " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" อืม " ชิงหยางพยักหน้า เขาเคยได้ยินเหล่ายอดยุทธพูดคุยกันถึงเรื่องเหล่านี้อยู่บ้าง 

" ผู้อาวุโส ภาคีที่นำคนไปทดลองนั่น อยู่ที่ใดรึ " ชิงหยางเอ่ยถาม

" เจ้ารู้ได้เช่นใด " ชายชราเหลาเอ่ยถาม ทั้งสีหน้ายังขึงขัง

" ข้าชอบไปฟังเหล่ายอดยุทธพูดคุยกัน แลเหล่ายอดยุทธนั้นพูดคุยเรื่องเกี่ยวกับภาคี " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ข้ามิรู้ว่าอยู่ที่ใด แต่ภาคีนี้อันตรายยิ่งนัก มันชอบออกค้นหายอดยุทธที่มีความแปลกประหลาด แลนำตัวไปทดลองอะไรสักอย่าง " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" เช่นเจ้าในเวลานี้ เพียงเรื่องร่างกายของเจ้าสามารถดูดซับความร้อนใช้ในการฝึกฝนได้ ถือว่าเจ้าก็อยู่ในความแปลกประหลาดเช่นกัน " ชายชราเหลาเอ่ยเสียงเครียด 

" เช่นนั้นแล้ว เรื่องนี้ให้รู้เพียงเราสามคน " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" ขอรับ " ซื่อเสียนจื่อพยักหน้า พลางยกฝ่ามือขึ้น 

" ข้าซื่อเสียนจื่อ ขอสาบานต่อสวรรค์ ข้าจะปกปิดเรื่องของสหายชิงหยางเป็นความลับสุดยอด หากแม้นข้าเผยแพร่ออกไป ขอให้สวรรค์ลงทัณฑ์ข้าให้ตายตกในทันใด " ซื่อเสียนจื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจออกมาด้วยการสาบานต่อสวรรค์ 

" ดี " ชายชราเหลาพยักหน้า 

" ชิงหยาง เรื่องสี่กระบวนท่าเพียงพริบตาของเจ้านั้นปกปิดไว้ก่อน เพราะมันเป็นแต้มต่อของเจ้าในการประลองระดับห้าสำนัก " ชายชราเหลาเอ่ย

" ได้ " ชิงหยางพยักหน้า 

" ไปกันสหาย " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมาพลางเดินไปยังกระถางธูปสำฤทธิ์ที่วางอยู่กลางตำหนัก 

ชิงหยางมองจ้องยังกระถางธูปสัมฤทธิ์ใบใหญ่ เขาพบว่ามันมีสามขา สองหู ตั้งอยู่เช่นนั้นมาเนิ่นนาน

" มีมีร่องรอยการขยับของกระถางธูป " ชิงหยางพึมพำ

สองตาของเด็กหนุ่มกวาดมองทั่วผิวของกระถางธูป พลันหัวคิ้วพุ่งเข้าชนกัน

" มันมีลวดลายอะไร " ชิงหยางพึมพำ 

ชายชราเองเมื่อได้ยินก็เพ็งมองยังผิวของกระถาฝธูป เขาก็ได้แต่แปลกใจ เพราะตนเองมิเห็นสิ่งใด 

" ไอ้หนู เจ้ามองเห็นสิ่งใด " ชายชราเหลาเอ่ยถาม

" มันมีลวดลายลางเลือน ข้ามองมิชัด " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" สหาย อย่าเพิ่งสนใจเรื่องกระถางธูปข้าจะลงมือแล้ว หากเส้นปราณกระบี่โผล่ออกมาเจ้าเร่งสยบมันไว้ " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยเสียงเครียด

" ได้ " ชิงหยางพยักหนา พลางเรียกกระบี่ฟ้าสังหารออกมา 

" เริ่ม " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา พลางชักกระบี่ของตนออก 

ไอ้อ้วนระเบิดพลังฟาดกระบี่ออกไปยังกระถางธูปสุดแรง " เคร้ง " เสียงกระบี่กระทบกระถางธูปดั่งลั่น

" ฟิ้ว " เส้นปราณกระบี่วาววับพุ่งทะยานออกจากกระถางธูปอย่างรวดเร็ว 

ชิงหยางชี้กระบี่เสวียนเทียนไปเบื้องหน้า พลางระเบิดพลัง

" วู๊มมม " มวลอากาศพลันเบี้ยวบิดอัดแน่น 

คล้ายกับกรงขังฟ้าดิน เมื่อมวลอากาศอัดแน่นบีบรัดเส้นปราณกระบี่วาววับ 

" เรียบร้อย " ซื่อเสียนจื่อร้องออกมา พลางทะยานร่างเข้าหา

ไอ้อ้วนนำน้ำเต้าสีเขียวออกมา แลเปิดจุกปิดฝาออก " พล็อก " เสียงจุกถูกดึงออก

" วูบบบ " เส้นปราณกระบี่ดีดดิ้นทุรนทุรายอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะถูกดูดลงไปในน้ำเต้าสีเขียว

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ซื่อเสียนจื่อระเบิดเสียงหัวเราออกมาอย่างบ้าคลั่ง จนไขมันกระเพื่อมทั่วร่าง

มันเร่งปิดจุกน้ำเต้าสีเขียวแลส่งไปในแหวมมิติ พลางฉีกยิ้มหน้าบาน

" สหายขอบใจเจ้ามาก ภาระกิจของข้าลุล่วงเสียทีได้เวลากลับบ้านแล้ว " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา

" วิ้ง " พลันปรากฎหมอกขาวทั่วร่างของซื่อเสียนจื่อ เมื่อหมอกสลาย

ซื่อเสียนจื่อไอ้หมูอ้วนพลันกลายเป็นชายหนุ่มรูปงามสูงโปร่ง 

" เอ่อ " ชิงหยางกับชายชราเหลาถึงกับอ้าปากค้าง มองจ้องยังชายหนุ่มตามิกระพริบ

" น้องชิง นี่คือร่างที่แท้จริงของข้า " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา

" ได้เวลาต้องลาจากแล้ว " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา

" มิต้องกังวลเรื่องความลับของเจ้า ข้าจะเก็บความลับไว้ให้เป็นความลับ " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา

" ผู้อาวุโสต้องขออภัย ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ข้าแฝงตัวอยู่ในสำนักเพื่อสืบหาเส้นปราณกระบี่ แลวันนี้ข้าได้มาแล้ว " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา

" ต้องไปแล้ว " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา

" ช้าก่อน ที่เจ้าให้ข้ามาที่นี่เพื่อสิ่งใด " ชิงหยางเอ่ยถาม

" ข้าสัมผัสได้ว่าเจ้ามีพลังสูงส่งยิ่ง เหตุใดเจ้ามิมาเองใยใช้ข้า " ชิงหยางเอ่ยถามอย่างขุ่นเคือง

" น้องชิง ใจเย็น หากข้าสามารถทะลวงขึ้นมาได้ ข้าก็คงมิต้องใช้เจ้าดอก " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา 

" เจ้ามันมีพรสวรรค์เรื่องกระบี่ทั้งยังเข้าใจวิถีแห่งกระบี่ เจ้าจึงสามารถผ่านการทดสอบแลขึ้นมาถึงยอดเขาได้ " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา

" หากมีวาสนา เราคงได้พบกันน้องชาย " ซื่อเสียนจื่อเอ่ยออกมา แลทะยานร่างจากไป

" ฮื่อห์ " ชิงหยางถอนหายใจออกมาอย่างแรง