ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     เหล่าลูกลิงตัวน้อยๆ ก็ยังพากันห้อยโหนเถาวัลย์ไปๆมาๆกันอย่างสนุกสนาน ไม่ได้สนใจอะไรอย่างอื่นกันเลยคนคอยดูบางทีก็เริ่มที่จะเวียนหัวเวียนศีรษะกันบ้างแล้ว จึงต้องผันสายตาหนีกันไปบ้างคอยจ้องมองตลอดเวลาไม่ได้จริงๆ เพราะตามันลายไปหมดแล้ว

      “ข้ารู้สึกตาลายๆอย่างไรก็ไม่รู้สิ”ท่านพ่อ

      “ข้าก็เช่นกัน เริ่มวิงเวียนหัวแล้วด้วยนะ”ท่านลุงอี้

      “พวกเด็กๆ พากันซนปั่นป่วนพวกเราได้มากจริงๆนะข้านี่ยอมรับจริงๆ”ท่านลุงฉือ

     “ทำอย่างไรได้เล่า หรือว่าเจ้ากล้าขัดพวกเด็กๆกันล่ะ??”ท่านพ่อ

     “ไม่…!!”ท่านลุงทั้งสอง

     “เฮ้อ…….”ท่านพ่อ ท่านลุงทั้งสอง ได้แต่พากันทอดถอนหายใจกันออกมายาวๆอีกครั้งไม่รู้ว่ารอบที่เท่าไหร่ของแต่ละวัน แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ เพราะเด็กๆพาเรื่องพากันปั่นป่วนได้ทั้งวันจริงๆ!!

     แต่พวกเด็กๆกลับไม่มีอาการแต่อย่างใดมีแต่เสียงหัวเราะ พูดคุยกรี๊ดกร๊าดกันไปมาตลอดเวลา ที่กำลังเล่นโหนเถาวัลย์ข้ามต้นไม้กันไปมาอย่างสนุกสนานไม่ได้สนใจสิ่งใดแล้ว

     พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย ก็คอยแอบมองอยู่ไม่ไกลมากนัก จะเผยตัวตนออกมาก็เกรงกลัวว่าจะต้องได้โห่ฮี้ว…แบบนั้น!!

     “โฮ่….โฮฮฮฮฮฮโฮโฮ…..”

     “อ๊ะ…เหลนๆดื่มน้ำผึ้งผสมน้ำมะนาวจะได้ชุ่มคอนะ และจะได้มีแรงร้องกันต่อ”เหนี่ยวเหนี่ยว 

     “ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”พวกเหลนสาวน้อย

     เมื่อเปลี่ยนมาเกาะกิ่งไม้อีกต้นได้คงที่แล้วก็ส่งต่อน้ำดื่มให้พวกเหลนๆทันที         

     “...........!!!”พวกเหลนชาย ต่างก็อยากให้เสียงพวกเขาแหบแห้งกันในตอนนี้เลยจะได้เลิกร้องตะโกน โฮ..โฮฮฮฮฮ ออกมาพอหยุดร้องน้องสาวกับท่านย่าเล็กก็ทักให้ร้องใหม่!!!

     “ข้าอยากให้เสียงของข้าหายไปตอนนี้เลย!!”เหลนชายสามจีจี

     “ข้าก็ด้วย..”เหล่าบรรดาเหลนชายคนอื่นๆ

     “ช่างเป็นฝันร้ายที่ยังอยู่ในช่วงตื่นจริงๆนะขอรับ”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “ใช่ๆ”เหล่าบรรดาเหลนชาย ที่ต่างก็สนุกสนานดีอยู่หรอกที่ได้ห้อยโหนเกลียวเถาวัลย์เหวี่ยงไปมา แต่ก็ไม่สนุกตรงที่ต้องร้องไปด้วยนี่แหละ!!! แต่จะหลีกเลี่ยงได้ไหมเล่า??แน่นอนว่าย่อมไม่ได้!!

     “อ้า….ชื่นใจจังเลย”เหลนสาวรองมี่เฟิง

     “ดื่มกันเยอะเลยนะ พวกเรายังมีเวลาเล่นอีกสักพักใหญ่เลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เหลนชายพวกเจ้าจะเอาน้ำมะนาวผสมน้ำผึ้งดื่มอีกไหม เดี๋ยส่งเสียงร้องไล่ไม่ทันน้องสาวพวกเจ้านะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “...............!!”พวกเหลนชาย

     “พอแล้วขอรับ..!!”เหลนชาย ต่างรีบตอบกันอย่างพร้อมเพรียงกันทันทีทันใด

     “อ้อ…ได้ๆ แต่อยากได้เพิ่มก็บอกมีอีกเยอะแยะเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

    “ขอบคุณขอรับ ท่านย่าเล็ก!!”พวกเหลนชาย

    “เอาล่ะดื่มกันเสร็จแล้ว คอปลอดโปร่ง ไปส่งเสียงกันต่อเลยพวกเรา โฮ…โฮ…..โฮฮฮฮฮฮฮ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “โฮ่…ฮี้ว….โฮฮฮฮฮฮฮฮ..”เหลนสาว

     “..............!!!”เหลนชาย 

     พอได้จิบน้ำมะนาวผสมน้ำผึ้งแก้กระหายกันแล้ว ทีนี้ก็มีแรงส่งเสียงใสๆแหลมๆตะโกนร้องโฮ่กันทั่วป่ากันอีกครั้งแล้ว แน่นอนว่าน้ำผึ้งที่ผสมลงไปย่อมได้ผลดีเยี่ยมเพราะเป็นน้ำผึ้งของผึ้งอสูรไข่มุกนั่นเอง

     “อะแฮ่ม…อะแฮ่ม…”พวกเหลนชาย แกล้งทำเป็นอึกอักเพื่อลองเสียงแล้วพากันส่งเสียงเบาๆ อย่างอายๆออกมา พร้อมน้องสาว และท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของพวกเขา

     “เดี๋ยวถ้าไปถึงหมู่บ้านพวกเราหาเถาวัลย์ไปเกาะเกี่ยวต้นไม้บริเวณหลังบ้านกันดีกว่านะจะได้เล่นแบบนี้กันอีกดีไหมเหลนๆ??”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ดีเจ้าค่ะ”เหลนสาวตอบอย่างเสียงสดใสดังก้องกังวาล

     “อ้าว…เหลนชายพวกเจ้าไม่ชอบเล่นโหนเถาวัลย์หรอกหรืออย่างไรกัน??”เหนี่ยวเหนี่ยว

    “ดีขอรับ..!!”พวกเหลนชายตอบว่าดีด้วย แต่ในใจมีคำพูดต่อท้ายเหมือนกันทุกๆคนว่า “ถ้าให้ดีที่สุดไม่ขอส่งเสียงโห่ร้องตะโกนได้ไหม”!!!

     “อือ….ในเมื่อทุกๆคนชื่นชอบกลับไปถึงหมู่บ้านพวกเราจะหาที่เหมาะทำกันนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

    “ขอรับ” “เจ้าค่ะ”พวกเหลนๆ

    “รอบนี้ข้าขอเปลี่ยนแบบม้วนตัวสวยๆกลางอากาศเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่กำลังเหวี่ยงตัวโหนออกจากเถาวัลย์ที่นางกำลังจับอยู่นี่เพื่อเปลี่ยนไปอีกอันหนึ่งของอีกฟากต้นไม้

    “ฟี้ว……”

    “ฟั่บ……ฟั่บ…..กึก…..”

    “แปะ….แปะ….”

    “สวยงามมากๆเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนๆสาว พากันมองดูปรบมือ และพากันทำบ้าง

    “ตาข้าบ้างล่ะเจ้าค่ะ ขอหมุนสวยๆบ้าง”เหลนสาวคนโตยายา

    “ข้าก็จะหมุนแบบท่านย่าเล็กด้วย”เหลนสาวสี่ทู่จึ

    “ข้าก็ด้วย..”เหลนๆ

     ทีนี้ก็ต่างพากันออกแบบท่าเปลี่ยนตอนจับเถาวัลย์สนุกสนานกันยกใหญ่เลย ว่าท่าแบบไหนจะดูดีมีเอกลัษณ์มากที่สุด

     “สนุกจังเลย ไม่ได้สนุกแบบนี้นานมว๊ากกกกก….”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ใช่เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนๆสาว

     พวกเหลนชายได้แต่นิ่งคิดนานมากของท่านย่าเล็กนี่มันนานสักเท่าไหร่กันนะ??? เพราะวันนี้ก็เห็นท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของพวกเราสนุกสุดเหวี่ยงแบบนี้มาหลายรอบแล้วไม่ใช่นานมากๆอย่างที่ท่านย่าเล็กกล่าวเอาไว้เลย

     “ท่านย่าเล็ก คงจะลืมไปหรือเปล่าว่าท่านย่าเล็กสนุกเกือบทุกรอบไปทุกครั้งที่หาเรื่องเล่นสนุกๆได้น่ะไม่ได้นานมากกกกกอย่างที่ท่านพูดเลยนะ”เหลนชายรองจูจู

     “ก็นานมากๆของท่านย่าเล็กของพวกเราแค่เกิน สิบลมหายใจก็นานแล้ว!!ขอรับ”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “จริงสินะ”เหลนชายใหญ่หยางหยาง

     “ข้าล่ะไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวสักเท่าไหร่เลยมันยากมากๆที่จะตีความหมายออกมาได้ทั้งหมด”เหลนชายรองจูจู

     “จริง..”เหลนชาย

     “เฮ้อ…….”เหล่าบรรดาเหลนชาย ก็ให้พากันงุนงงกับคำพูดที่มีความหมายไม่เหมือนกับที่พวกเขาคิดกันเลยสักครั้งเดียว ไม่เหมือนพวกบรรดาน้องสาวของพวกเขารู้ใจท่านย่าเล็กกันจริงๆ นบางครั้งแทบไม่ต้องพูดพวกน้องสาวก็รู้ว่าท่านย่าเล็กต้องการอะไรบ้าง ช่างแตกต่างจากพวกเขาจริงๆง

     “ฟั่บ….ฟั่บ…..”เสียงโยนอะไรบางอย่างข้ามไปข้ามมาอย่างต่อเนื่อง

     “.............!!”พวกผู้ใหญ่ ที่คอยมองดูพวกเด็กๆอยู่

     “ข้ารับได้แล้วเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “ใครที่ยังไม่ได้บอกข้านะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ข้าเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวใหญ่ยายา

     “ฟั่บ…..”

     ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวกำลังส่งพวกขนมผลไม้ โยนไปโยนมาให้พวกเหลนๆได้กินกันระหว่างมืออีกข้างที่ยังว่างๆอยู่ ตอนนี้พวกนางโหนแบบมือข้างเดียวได้สบายๆเลย มือที่ว่างจะปล่อยไว้ทำไมกันล่ะ ก็ต้องถือของกินสิจะได้ไม่เสียเปล่า!!อย่างไรล่ะ

     “ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็เหมือน เหมือนมากจริงๆ”ท่านพ่อ

     “ลูกลิง..”ท่านพ่อ ท่านลุงทั้งสองเอ่ยออกมาอีกครั้งหนึ่งเมื่อเห็นเด็กๆทำอยู่ในตอนนี้

     “ลูกลิงจริงๆ รับแม่นมาก”ท่านพ่อ

     “ใช่ๆ”พวกท่านลุง พี่ชาย หลานชาย ที่มองดูแม้กระทั่งจะกินกันก็ยังไม่หยุดอยู่เฉยเหมือนลูกลิงทะโมนเข้าไปทุกทีแล้ว!!

     เวลาสนุกสนานมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วสำหรับพวกเด็กๆ แต่คงจะไม่ใช่สำหรับท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย ที่คอยดูแลลูกลิงทะโมนกลุ่มนี้มานานมากแล้ว

     “ดูทางนั้นสิ เหมือนว่าบรรดาฮูหยินและพวกผู้หญิงน่าจะทำอาหารมื้อเย็นกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ”ท่านพ่อ

     “ข้าก็ว่าน่าจะใช่นะ”ท่านลุงอี้

     “งั้นก็ไปตามพวกเด็กๆได้แล้วล่ะ ถ้าขืนปล่อยนานกว่านี้พวกเรานี่แหละจะซวยเอาได้นะ”ท่านลุงฉือ

     “ตกลง”พวกผู้ชาย

     เมื่อแน่ชัดแล้วว่าทางด้านพวกผู้หญิงน่าจะจัดแจงตระเตรียมอาหารมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เป็นหน้าที่อันหนักใจของพวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย ที่จะต้องตามลูกลิงทะโมนที่กำลังห้อยโหนเถาวัลย์ข้ามไป ข้ามมากันอยู่เลยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยกันจริงๆ 

    “เหนี่ยวเหนี่ยว ลูกรักเลิกเล่นได้แล้ว”ท่านพ่อ

     “เด็กๆ เลิกเล่นกันได้แล้วนะ”ท่านลุง ต่างก็ตะโกนช่วยเรียก

     ส่วนท่านพ่อของพวกเด็กๆ ก็กระจายไปตามพวกเด็กๆที่อยู่กระจัดกระจายกันไปด้วย 

     “โฮ….โฮฮฮฮฮฮ….โฮฮฮฮฮ…”เสียงพวกเด็กๆก็ยังคงจะโกนร้องกันอย่างสนุกสนาน

     “ทำอย่างไรเรียกนานแล้วนะพวกเด็กๆดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงเรียกของพวกเราเลย”ท่านพ่อ เริ่มจะกังวลแล้วในเวลาตอนนี้

    “ก็นั่นน่ะสิ ก็เล่นตะโกนโห่ร้องเสียงแปลงประหลาดนั่นอยู่ตลอดเวลา เลยกลบเสียงเรียกของพวกเรากันหมดก็เป็นไปได้นะ”ท่านลุงฉือ

     “ถ้างั้นก็ตะโกนให้เสียงดังกว่านี้ เอ้าพวกเราลองอีก”ท่านลุงอี้

     “ขอรับ…”พี่ชาย หลานชาย ของเหนี่ยวเหนี่ยว

     แต่ก็ไม่มีผลอันใดเลยยังคงจะเหมือนเดิมพวกเด็กๆไม่ได้สนใจ หรือใส่ใจเสียงเรียกของเหล่าบรรดาพวกท่านพ่อ ท่านปู่ ท่านปู่ทวดของพวกเขาแม้แต่น้อยนิด ยังพากันสนุกสนานห้อยโหนเถาวัลย์กันต่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยจนกระทั่ง..!!

    “หวัง….เหนียว…..เหนี่ยว……”ท่านแม่

    “วืบ…..” 

    “ตุ้บ……ตุ้บ….ตุ้บ……”

    “.............!!”เหนี่ยวเหนี่ยว 

    “โอ๊ย…..ก้นน้อยๆของข้ากระแทกพื้นแล้วไอ้หยา….”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “...................!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พวกพี่ชาย พวกหลานชาย

     “ตึก…ตัก….”เสียงฝีเท้าของพวกเด็กๆที่พากันลุกขึ้นจากพื้นวิ่งไปหาพวกท่านแม่ของพวกเขา

     “............!!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พวกพี่ชาย พวกหลานชาย

     “ท่านแม่เจ้าคะ ท่านแม่เจ้าคะ เหนี่ยวเหนี่ยวมาแล้วเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ร่วงหล่นจากเถาวัลย์เพราะได้ยินเสียงประกาศิตจากคนผู้เดียวที่นางกลัวที่สุดเลย ก็เลยเผลอปล่อยมือและร่วงนั่นเอง

     “โอ้….มากันแล้วเหรอจ้ะ”ท่านแม่ 

     “ใช่เจ้าค่ะ ดูสิพวกเหลนๆก็มากันครบหมดแล้วเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “............!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พวกพี่ชาย พวกหลานชาย

     “ข้าได้ยินเสียงท่านแม่เรียกก็รีบมาเลยนะเจ้าคะ ข้าไม่ดื้อเลยเชื่อฟังท่านมว๊ากกกกกกกก….มากเจ้าค่ะท่านแม่”เหนี่ยวเหนี่ยว เกาะขาท่านแม่เงยหน้าขึ้นเพื่อส่งสายตาออดอ้อนอย่างแรง

    “จ้ะๆ เชื่อฟังจริงๆเลยพวกเจ้าแต่ละคนน่ะนะ”ท่านแม่ 

    “ฮิ…ฮิ…”พวกเด็กๆ พากันหัวเราะอย่างเขินอายเพราะรู้ดีว่าท่านแม่ของเหนี่ยวเหนี่ยวพูดออกมาแบบนี้นั้นหมายถึงอะไรกัน 

    “ท่านแม่ อาหารมื้อเย็นเสร็จแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ไม่รอช้าถามตรงประเด็นที่สุดเพราะในเวลานี้แล้วคงจะไม่มีอย่างอื่นแล้วล่ะนอกจากอาหารได้ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วนั่นเอง

     “ใช่แล้วจ้ะ เหนี่ยวเหนี่ยวพาเหลนๆไปหาที่นั่งให้เรียบร้อยนะพวกเราจะทานอาหารเย็นกัน”ท่านแม่

     “เย้…เย้…เย้…”พวกเด็กๆ พากันกระโดดโลเต้น และวิ่งไปที่โต๊ะอาหารที่จัดเอาไว้อย่างเรียบร้อยแล้วนั่นเอง

     “พวกเจ้าเลือกที่นั่งกันได้เลยนะเร็วเข้า จะได้กินข้าเย็นกันเร็วๆ ข้าหิวมากแล้วด้วย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาว

     “ขอรับ ท่านย่าเล็ก”เหลนชาย

     เมื่อจัดระเบียบที่นั่งกันเรียบร้อยแล้วและรวดเร็วอีกด้วย ทางด้านพวกท่านแม่ของเด็กๆก็จัดการตักข้าวใส่ถ้วยให้พวกเด็กๆกันทันทีเลย เพราะรู้เลยว่าพวกเด็กๆคงจะหิวข้าวมากแล้วเล่นพากันดื้อกันซนเสียขนาดนี้คงจะหมดแรงกันแล้วนั่นแหละ

     “กินได้เลยนะเด็กๆ”ท่านแม่

     “กินแล้วนะเจ้าคะ/ขอรับ ขอให้กินอาหารให้อร่อยๆ”พวกเด็กๆ 

     “หง่ำ…หง่ำ….”

     เสียงพูดคุยย่อมหายไปในตอนแรกๆของการเริ่มกินอาหารเหมือนดั่งปรกติ และเริ่มจะเงยหน้ามองกันบ้างเพื่อคุยกันไปด้วยแต่ก็คุยเกี่ยวกับอาหารอย่างเดียว และบอกกล่าวให้ช่วยหยิบอาหารให้เท่านั้นเอง ไม่ได้มีเรื่องอื่นเลยนอกจากเรื่องกินเท่านั้นที่จะเป็นหัวข้อประเด็นหลักบนโต๊ะอาหารของพวกเด็กๆ

     “ดูสิ พวกเด็กๆทำพวกเราเกือบจะโดนบ่นกันอีกแล้วไหมล่ะ ทั้งข้า ทั้งพวกเจ้า ทั้งพ่อของพวกเขาเรียกกันตั้งนานไม่มีผู้ใดตอบรับทั้งสิ้น แต่พอได้ยินเสียงเรียกของท่านแม่ของนางเท่านั้นแหละ เรียกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น”ท่านพ่อ

     “เฮ้อ…นี่สินะความแตกต่างระหว่างพวกเรากับพวกฮูหยินน่ะ”ท่านลุงอี้ ยังต้องยอมรับโดยปริยาย

     “นั่นน่ะสิ เรื่องแบบนี้คงต้องยกให้พวกนางจริงๆนั่นแหละนะ”ท่านลุงฉือ

     “เวลาได้รับหน้าที่ดูแลพวกเด็กๆทีไร มันงานหนักหนาสาหัสมากจริงๆ”ท่านพ่อ

     “ใช่ๆ !!”ท่านลุงทั้งสอง ทั้งพูดและพยักหน้าอยู่หลายต่อหลายรอบว่ามันใช่!!

     “แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้สักที”ท่านพ่อ

     “เฮ้อ……..”ท่านพ่อ ท่านลุงทั้งสองก็พากันทอดถอนหายใจยาวๆอีกแล้ว กว่าจะหมดวันๆหนึ่งเล่นเอาพวกท่านอ่อนเพลียไปทั้งกายและใจจริงๆ ยิ่งดูแลพวกเด็กๆนี่เหนื่อยยิ่งกว่าออกไปทำไร่ ทำนาทำสวนเหมือนเมื่อก่อนเสียอีก

************

     เหนี่ยวเหนี่ยว กับพวกเด็กๆได้เวลากินอาหารมื้อเย็นที่แสนอร่อยกัอีกมื้อหนึ่งแล้ว หลังจากพากันเหน็ดเหนื่อยโหนตัวเหวี่ยงไปมาเป็นทาร์ซาน้อยหลงยุคกัน

    แต่ว่ากลุ่มคนที่ดูจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ามากที่สุดคงจะเป็นท่านพ่อ ท่านลุง พวกพี่ชาย พวกหลานชายเสียมากกว่า!!