ติ๊ง! ‘ขณะนี้เฟสเกิดซอมบี้รอบที่ 3 สิ้นสุดลง เข้าสู่เฟสของผู้เล่นรอบที่ 4 กรุณาดำเนินเกมต่อ’
‘เนื่องจากแคสซี่มีแต้มค่าประสบการณ์ถึงระดับสีเหลือง(Level 2) สามารถปลดล็อกสกิลพื้นฐานขั้นแรกได้สำเร็จ’
สิ้นเสียงประกาศระบบเสียงสาดะุก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทุกทิศทางถึงแม้ผู้เล่นทุกคนจะสามารถเปิดแผนที่เพื่อดูพิกัดของเพื่อนร่วมทีมได้ทั้งหมด แต่ณ วินาทีวิกฤตเช่นนี้ ไม่มีใครมีแก่ใจมาสนใจใครอีกแล้วทุกคนต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากนรกตรงหน้าให้ได้ก่อน
ติ๊ง! ‘เม็กได้รับค่าประสบการณ์จากการสังหารซอมบี้1 แต้ม’
‘มอลลี่ได้รับค่าประสบการณ์จากการสังหารซอมบี้ 2 แต้ม’
‘แคสซี่ได้รับค่าประสบการณ์จากการสังหารซอมบี้ 4 แต้ม’
‘คอนเซบเชี่ยนได้รับค่าประสบการณ์จากการสังหารซอมบี้ 3 แต้ม’
‘เนื่องจากคอนเซบเชี่ยนมีแต้มค่าประสบการณ์ถึงระดับสีเหลือง (Level2) สามารถปลดล็อกสกิลพื้นฐานขั้นแรกได้สำเร็จ(แต้มแอคชั่นในรอบนี้ใช้ไปแล้ว 3 หน่วยได้รับสิทธิ์แอคชั่นฟรีเพิ่มอีก 1 หน่วย)’
หน้าต่างแจ้งเตือนระบบเด้งรัวขึ้นมาไม่หยุดหย่อนผู้เล่นคนอื่น ๆ กำลังปักหลักสู้ตายอย่างไม่ยอมถอยทุกคนหยิบจับอาวุธปืนคู่กายมาสับไกสังหารซอมบี้อย่างชำนาญผิดกับผมที่ติดอยู่อีกตึกหนึ่ง...สมองมืดแปดด้านและไม่รู้เลยว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี
“นี่... ถัดไปอีกสองห้องมีคลังอาวุธซ่อนอยู่นายลองเดินไปเก็บดูไหม”
จู่ ๆ ชาวเมืองที่ผมเพิ่งช่วยชีวิตก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาไม่คิดเลยว่าเขาจะมีปฏิสัมพันธ์ได้ นึกว่าเป็แค่ AI ตัวประกอบที่เป็ภาระในภารกิจเสียอีกแถมสายตาของเขายังพิเศษขนาดมองทะลุกำแพงตึกร้างนี้ไปได้ไกลโขประโยชน์เหนือความคาดหมายของเขาช่วยจุดประกายความหวังในการรอดชีวิตให้ผมขึ้นมาทันที
ผมตัดสินใจจ่ายแต้มแอคชั่นที่มีทั้งหมดขยับร่างทำตามที่เขาบอกผมก้าวผ่านห้องหับที่ว่างเปล่าลึกเข้าไปจนกระทั่งเจอลังไม้สี่เหลี่ยมที่มีสัญลักษณ์กากบาทสีแดงพ่นอยู่หัวใจเต้นรัวด้วยความหวังว่าจะได้เจออาวุธหนัก ๆ แรง ๆ สักชิ้น
ติ๊ง! ‘คาร์ลได้รับค่าประสบการณ์จากการกู้คลังอาวุธพิเศษ5 แต้ม พร้อมได้รับอาวุธพิเศษ’
‘เนื่องจากคาร์ลมีแต้มค่าประสบการณ์ถึงระดับสีเหลือง (Level2) สามารถปลดล็อกสกิลพื้นฐานขั้นแรกได้สำเร็จ(แต้มแอคชั่นในรอบนี้ใช้ไปแล้ว 3 หน่วยได้รับสิทธิ์แอคชั่นฟรีเพิ่มอีก 1 หน่วย)’
เสียง์จากระบบดังขึ้นพร้อมไอเทมชิ้นใหม่ที่ปรากฏในคลังอาวุธที่ผมได้รับมาคือ ‘ความพิโรธของแมนิตู’ มันเป็อาวุธสำหรับการต่อสู้ระยะประชิดซึ่งเข้าทางสายอาชีพของผมพอดิบพอดีถึงแม้จะไม่ได้ปืนเท่ ๆ เหมือนคนอื่น แต่การมีอาวุธพิเศษที่ไม่ใช่กระทะก้นครัวโง่ๆ ก็ช่วยเพิ่มแต้มต่อให้ผมพอจะฟัดเหวี่ยงกับพวกซากศพเดินได้ขึ้นมาบ้าง
“นายพอจะรู้เื่ภารกิจที่สองไหม ว่าเราต้องทำยังไงบ้าง”ผมหันไปถามชาวเมืองที่ติดสอยห้อยตามมาเป็เงาตามตัว
“ภารกิจย้ายจุดเกิดซอมบี้ให้ไปรวมกันเราต้องใช้ะเิไดนาไมต์ปาเข้าไปยังจุดสปอว์นของแต่ละพื้นที่แรงะเิจะทำลายกลไกและบีบให้จุดเกิดเ่าั้ย้ายไปรวมกันที่จุดเกิดเริ่มต้น”
“แปลว่าการจะได้ะเิมาต้องใช้วิธีค้นหาของภายในตึกอย่างเดียวใช่ไหม”
“ถูกต้อง”
ผมหยุดคิดพิจารณาสักแปบตัดสินใจใช้ค่าแต้มสุดท้ายไปกับการค้นหาของในห้องยังไงมันก็ต้องมีะเิสักที่นี่แหละ ตอนนี้ผมทำแอคชั่นครบหมดแล้วต่อไปก็เป็เฟสของซอมบี้สินะ
ผมหยุดคิดพิจารณาอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจใช้แต้มแอคชั่นสุดท้ายของรอบไปกับการค้นหาของภายในห้อง ยังไงซะมันก็ต้องมีะเิซ่อนอยู่สักที่ในตึกนี้แหละ!ตอนนี้ผมทำแอคชั่นครบหมดทุกแต้มแล้ว... ต่อไปก็เป็เฟสของพวกซอมบี้สินะ
ติ๊ง! ‘ซอมบี้นักวิ่ง (Runner) โจมตี! เนื่องจากมีผู้เล่นอยู่ร่วมกันในพื้นที่หลายคนระบบจะทำการเฉลี่ยพลังความเสียหายเพื่อลดค่าพลังชีวิต’
ไม่นะ...! ตอนนี้เทอร์เนอร์ เม็ก แคสซี่รวมถึงชาวเมืองตรงถนนต่างเหลือพลังชีวิตแค่คนละ 1 หน่วยเท่ากันหมดแล้วถ้าพวกเขาไม่สามารถกวาดล้างพวกซอมบี้นักวิ่งในรอบนี้ให้สิ้นซากพวกเราทุกคนได้จบเห่กันหมดแน่!
ปิ๊บ! ‘[แจ้งเตือนภัยพิบัติ] บอสซอมบี้ (Abomination)ได้สปอว์นตัวขึ้นอาวุธที่สามารถใช้สังหารอสุรกายตนนี้ได้มีเพียงอาวุธระดับ 3 หรือะเิไดนาไมต์เท่านั้นหากผู้เล่นพบเห็นหรืออยู่ใกล้ กรุณาผละหนีให้เร็วที่สุด!’
เอาแล้วไง... ความวัวยังไม่ทันหาย ความตายก็เข้ามาแทรก!วินาทีนั้นสติของผมหลุดกระเจิงกระจัดกระจายความสิ้นหวังอันดำมืดเริ่มกัดกินลึกเข้ามาในจิตใจจนไม่เหลือชิ้นดี จู่ ๆ น้ำตาอุ่นๆ ก็ไหลอาบสองแก้มโดยไม่รู้ตัว ทำไมผมต้องมาติดอยู่ในเกมบ้า ๆ นี้ด้วยวะ? อยากจะยอมแพ้แล้วตาย ๆไปซะตรงนี้เลยด้วยซ้ำ! แต่เพราะกฎของเกมยังไม่เข้าสู่เทิร์นการเล่นของผมร่างกายจึงแข็งทื่อราวกับถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นล่ามไว้ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ตามใจสั่ง
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนแผดคำรามระงมขึ้นอีกครั้งเป็สัญญาณเตือนว่าระบบได้สลับเข้าสู่เทิร์นของผู้เล่นให้กลับมาต่อสู้กับไอ้พวกอสุรกายน่ารังเกียจภาพเพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆที่กำลังสู้ยิบตาแบบไม่ยอมถอยช่วยดึงสติของผมให้กลับคืนมา...ผมไม่ควรทำให้กลุ่มต้องมาพ่ายแพ้และเผชิญความตายเพียงเพราะความคิดขี้ขลาดโง่ ๆแบบนั้น! พอตั้งสติได้ เปลวไฟแห่งการดิ้นรนในใจก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อเทิร์นขยับมาถึง ผมรีบใช้แต้มแอคชั่นค้นหาอาวุธในห้องทันทีตอนนี้ฝูงซอมบี้เข้าโอบล้อมพื้นที่กลางถนนไว้เกือบหมดแล้วขืนทะเล่อทะล่าเข้าไปลุยเดี่ยวมีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ ครุ่นคิดอยู่แปบหนึ่งผมตัดสินใจใช้แต้มแอคชั่นทั้งหมดที่เหลือวิ่งตรงไปยังพื้นที่ใกล้ทางออกอย่างน้อยก็เพื่อล่อให้พวกซอมบี้นักวิ่งหันเหความสนใจมาที่ผมแทนเป็การกระจายฝูงซอมบี้เพื่อลดความกดดันให้ทีม
ติ๊ง! ‘ซอมบี้ทั่วไป (Walker) โจมตี! เนื่องจากมีผู้เล่นและชาวเมืองอยู่ร่วมกันในพื้นที่ระบบจะทำการเฉลี่ยพลังความเสียหาย’
‘เนื่องจากแคสซี่มีแต้มค่าประสบการณ์ทะลุเข้าสู่ระดับสีส้ม (Level3) ผู้เล่นได้รับสิทธิ์เลือกสกิลพิเศษ 1 ใน 2สกิล’
‘แคสซี่เลือกสกิลเคลื่อนที่ฟรี 1 หน่วย(แต้มแอคชั่นในรอบนี้เหลือ 3 หน่วย + สกิลเคลื่อนที่ฟรี 1หน่วย)’
ฉิบหายแล้ว!ทำไมยัยนั่นต้องรีบเร่งอัพระดับเลเวลให้สูงลิ่วขนาดนั้นด้วยวะ!? ทำแบบนี้จำนวนซอมบี้เกิดใหม่ในรอบหน้าก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นเป็เท่าตัวน่ะสิ!
ผ่านไปไม่นาน แสงสว่างวาบก็ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้า...ถึงเวลาที่ผมต้องออกโรงบู๊แล้ว!
ผมจ้องมองซอมบี้นักวิ่ง 4 ตัวที่ดิ่งตรงเข้ามาพลางกดคำสั่งต่อสู้บนหน้าต่างระบบกึ่งโปร่งแสง
‘โปรดเลือกอาวุธที่้าใช้งาน’ ผมใช้นิ้วแตะเลือกอาวุธพิเศษชิ้นใหม่ทันที
‘ท่านเลือกใช้งานอาวุธพิเศษ: ความพิโรธของแมนิตู(ประเภทอาวุธประชิด / ความเสียหายพื้นฐานระดับ 1) เงื่อนไขการใช้งาน:ผู้เล่นต้องทอยลูกเต๋า 3 ลูกโดยต้องมีผลลัพธ์ลูกใดลูกหนึ่งได้แต้ม 3 ขึ้นไปจึงจะถือว่าโจมตีสำเร็จ’
จู่ ๆ ลูกเต๋าไม้เรืองแสงสามลูกก็ปรากฏขึ้นในอุ้งมือลำพังแค่ต้องสู้กับซอมบี้ก็เครียดจะตายอยู่แล้วนี่ยังต้องมาเสี่ยงดวงฝากชีวิตไว้กับแต้มเต๋าอีกเนี่ยนะ? ผมทำหน้าปลงตกที่ผ่านมาผู้เล่นคนอื่น ๆ าเ็ปางตายกันหมดคงเป็เพราะดวงกุดทอยแต้มไม่ผ่านสินะเกมนรกนี่มันกะจะเล่นตลกกับทุกอย่างในชีวิตเลยหรือไง! เอาวะ...มาดูกันว่าดวงของผมในโลกใบนี้มันจะหมู่หรือจ่า!
ผมเขย่าลูกเต๋าในมือจนเกิดเสียงกริ๊ก ๆก่อนจะโยนพวกมันลงพื้นสุดแรง ลูกเต๋าไม้กลิ้งหลุน ๆ ก่อนจะหยุดลงที่หน้า 4, 2 และ 1 ...มีเพียงลูกเดียวเท่านั้นที่ผ่านเกณฑ์เกณฑ์ขั้นต่ำ
ติ๊ง! ‘เนื่องจากสกิลติดตัวของท่านคือเพิ่มความเสียหายเมื่อโจมตีระยะประชิด (+1 Melee Damage) ส่งผลให้อาวุธสร้างความเสียหายระดับ2 ซอมบี้นักวิ่งจึงถูกสังหารทันที 2 ตัว!’
หน้าต่างแจ้งเตือนที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ผมตระหนักได้ว่าสกิลติดตัวสาย Brawler ของผมคือของจริงเมื่อสู้ระยะประชิด!พลังโจมตีที่รุนแรงสามารถกวาดล้างศพเดินได้ให้หายไปทีละคู่กำลังใจของผมดีดกลับคืนมาเป็เท่าตัว ตอนนี้ตรงหน้าเหลือรันเนอร์อีกแค่ 2 ตัวเท่านั้น ยังไงก็ต้องทอยให้ตายในดาบเดียวเพื่อเซฟแต้มแอคชั่นลูกเต๋าเรืองแสงสามลูกปรากฏขึ้นในมืออีกครั้ง และผมก็ไม่ทำให้ตัวเองผิดหวัง!
ติ๊ง! ‘คาร์ลได้รับค่าประสบการณ์จากการสังหารซอมบี้4 แต้ม’
ผมเหลือแต้มแอคชั่นอีกเพียง 2 แต้มทว่าสถานการณ์รอบตัวกลับยังไม่สู้ดีนัก เพราะตอนนี้มีพวกซอมบี้ั์ (Brute)ที่ต้องใช้อาวุธความเสียหายระดับ 2 ในการสังหารยืนโอบล้อมพื้นที่เอาไว้แน่น ขืนบุกเข้าไปตรง ๆ อาวุธดาเมจ 1 ทั่วไปคงเจาะผิวพวกมันไม่เข้าแน่ ผมเหลียวมองไปรอบ ๆจนเห็นทางเข้าตึกด้านซ้าย ซึ่งเป็จุดที่เม็กและคอนเซบเชี่ยนกบดานอยู่แต่ทว่าด้านในห้องนั้นกลับมีซอมบี้ั์หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวยืนคุมเชิงอยู่ถึง 3ตัว!
ถ้าผมเลือกประกาศจบเทิร์นตรงนี้ก็เท่ากับเสียแต้มแอคชั่นไปเปล่า ๆ 2 แต้มแต่สกิลบวกความเสียหายประชิดของผมมันช่วยทลายขีดจำกัดอาวุธได้ หากผมทอยเต๋าสำเร็จก็มีลุ้นที่จะกำจัดซอมบี้ั์ในห้องนั้นทิ้งเพื่อเคลียร์ทางได้สักหนึ่งถึงสองตัวยิ่งไปกว่านั้น พวกเราต้องรีบทำภารกิจที่สอง (ค้นหาะเิ) ให้สำเร็จการบุกเข้าไปค้นของในห้องจึงเป็ตัวเลือกที่เลี่ยงไม่ได้
ผมกัดฟันตัดสินใจจ่ายแต้มแอคชั่นเพื่อสาวเท้าเดินก้าวเข้าไปในอาคารฝั่งซ้ายเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้ั์จากนั้นจึงสะบัดข้อมือทอยเต๋าเสี่ยงดวงสังหารพวกมันทันที!
ติ๊ง! ‘คาร์ลได้รับค่าประสบการณ์จากการสังหารซอมบี้1 แต้ม’
เป็ไปตามคาด!สกิลของผมคือทีเด็ดที่ทำให้กลุ่มเริ่มกลับมาได้เปรียบถึงแม้ตอนนี้แต้มแอคชั่นของผมจะหมดเกลี้ยงและยังมีซอมบี้ั์เหลือรอดจ้องจะตะครุบอยู่อีก 2 ตัว แต่อย่างน้อย...การแชร์ความเสียหายร่วมกับชาวเมืองที่ติดสอยห้อยตามมาก็นับเป็การเสียสละที่พอจะยอมรับได้ในชั่วโมงนี้!
96K
![#ยัยตัวร้ายสุดที่รัก Hate to Love You [enemy to lover] มี E-book!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738859758_69899499.webp)