ข้าคือสุดยอดของจักรวาล

บทที่ 50 

เริ่มการขุดเหมือนเพื่อมวลมนุษย์?!

"แกมาจากดาวเคราะห์ดวงไหนกันนะ ทำไมข้าถึงไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตแบบนี้มาก่อน"

วาดิลมองไปที่หลี่หมิงและพูดกับทหารที่อยู่ด้านข้าง

ทหารมองไปที่หลี่หมิงและพูดว่า "เราพบเขาที่เขต       เวอร์ม่า... "

วาดิลมองไปที่หลี่หมิงด้วยสายตาที่จับจ้องเขา เขาผงกศีรษะเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ไปหาเขตที่ 3 กันเถอะ ... "

"รับทราบ."

ทหารหันไปมองกรงทั้งหมดในถ้ำ จากนั้นเขาก็เหยียดมือออกด้วยนิ้วเพียงสี่นิ้วและตบเบา ๆ สองครั้ง ทันใดนั้นคลื่นก็สว่างวาบเช่นเดียวกับระลอกคลื่นในน้ำที่สงบ ในตอนนี้หลี่หมิงพบว่าห้องขังนั้นไม่ว่างเปล่า

เมื่อระลอกคลื่นกระทบกับห้องขัง แถบโลหะแต่ละเส้นที่ปิดบังอิสรภาพก็ค่อย ๆ ยกขึ้นทีละแถบตามข้อมูลที่ฝ่ามือของทหารกดไว้ แผงควบคุมนั้นเป็นพื้นที่วงกลมทึบเหมือนกับหน้าจอสัมผัสที่ลอยออกมาราวกับโฮโลแกรม

อย่างไรก็ตามในขณะที่อีกฝ่ายกดอะไรบางอย่าง ทหารคนนั้นก็ยังคงท่องตัวเลขสองสามชุดนั้นก็คือ เลข 17, 44, 50

"รหัสผ่าน?" หลี่หมิงพูดกับตัวเอง

ในขณะเดียวกันแท่งโลหะเหล่านั้นในถ้ำก็ถูกดึงกลับไปที่เสาจนหมดเหมือนกับทุกกรงแล้ว

"ออกมาให้หมด!"

เสียงร้องอย่างเคร่งขรึมของทหารยามดังขึ้น.

ภาษาที่ใช้นั้นเป็นภาษาสากลระหว่างดวงดาว            อารยธรรมระดับสูงใด ๆ ก็จะคุ้นเคยกับภาษานี้โดยหลี่หมิงได้ข้อมูลนี้มาจากความทรงจำของแฮริส เมื่อได้ยินเสียงตะโกน       เอเลี่ยนหน้าวัวผู้ที่ถูกคุมขังก็เริ่มลุกขึ้นยืนและเดินออกไปจากห้องขัง หลี่หมิงเองก็ไม่มีข้อยกเว้น แม้ว่าทหารจะเป็นสิ่งมีชีวิตจากดาวแม่เดียวกัน แต่สำหรับเหล่านักโทษมันต่างกัน พวกเขาต่างก็มีรูปร่างที่สารพัดและเป็นเอกลักษณ์ต่างกัน

พวกเขาต่างก็ไม่ใช่สัตว์บนโลก แม้ว่าพวกมันจะมีรูปร่างหน้าตาแปลกประหลาด แต่ก็ล้วนเป็นอารยธรรมขั้นสูงจากดาวเคราะห์ต่าง ๆ เช่นเดียวกับหลี่หมิงจากโลกเพราะมนุษย์ พวกเขาต่างก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ก้าวหน้าไปแล้วเช่นกัน

“เข้าแถวสองแถว! เร็ว!”

ทหารตะโกนใส่ฝูงชนที่ออกมา พวกเขาต่างก็เริ่มยืนในตำแหน่งต่าง ๆ อย่างเป็นระเบียบเท่าที่จะเป็นไปได้ บางคนดูเหมือนจะมีทักษะสูง แต่บางคนก็ค่อนข้างไม่คุ้นเคยกับภาวะของดาวนัก เช่นเดียวกับการปฏิรูปโดยใช้แรงงานในเรือนจำที่รวมคนจากทั่วทุกประเทศเข้าด้วยกัน บางคนก็ไม่ได้เข้ามาในที่แห่งนี้เป็นครั้งแรก แต่บางคนก็เป็นประสบการณ์ที่สร้างแรงกดดันอย่างมากกับพวกเขา

แม้ว่าหลี่หมิงจะไม่เข้าใจกฎของที่นี่ แต่เขาก็รู้วิธีที่จะยืนเข้าแถวอยู่แล้ว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลี่หมิงเป็นคนที่ค่อนข้างจะตัวสูงเมื่อวัดกับเผ่าพันธุ์ทั้งหลายในที่แห่งนี้ ตอนนี้เขายืนอยู่ในตำแหน่งท้าย ๆ ของแถวอย่างเงียบ ๆ

รวม ๆ แล้วมีสิ่งมีชีวิตจากดวงดาวต่าง ๆ กว่า สี่สิบ หรือ ห้าสิบชีวิต ต่อแถวสองแถวยาวออกไป เมื่อทหารยามพูดจบแล้วหันไปสบตากับผู้นำวาดิลที่อยู่ไม่ไกลนัก วาดิลโบกแขนไม่พูดอะไรมาก

ทหารดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายแล้วจึงตะโกนว่า: "ทางนี้! ตามข้ามา!"

สิ้นคำสั่งเหล่ามนุษย์ต่างดาวด้านหน้าก็เริ่มเดินตามทหารยามหน้าวัวไป หลี่หมิงยืนอยู่ที่ตำแหน่งท้าย ๆ และมองไปรอบ ๆ มีเพียงเสาเปล่า ๆ ที่เหลืออยู่ในถ้ำตอนนี้ ไม่มีสิ่งใดอื่น

ตามทางขึ้นเขามีหน้าผาขนาบทั้งสองด้าน เหล่านักโทษกำลังเดินไปตามขอบหน้าผาไป เมื่อมองจากระยะไกลและยอดเขาหลี่หมิงก็สามารถเห็นภูมิประเทศของที่นี่ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

พื้นที่ทั้งหมดเป็นเหมือนหลุมกลม ๆ ขนาดใหญ่ซึ่งมีความยาวและกว้างเกือบ 100 กิโลเมตร หน้าผาอยู่สุดขอบหลุม ใจกลางหลุมเต็มไปด้วยอาคารสีดำต่าง ๆ พื้นที่อาคารแบ่งออกเป็นสองส่วน อาคารด้านซ้ายมีลักษณะแปลกมากราวกับตะเกียบตั้งตรงกับพื้น บางอาคารก็กองรวมกันและมีหลายสิบหลัง ทางด้านขวาคือพื้นที่อาคารทรงกลมเหมือนกับลูกบอลครึ่งลูกบนพื้น กว่า 5 อาคารเหมือนโดมอะไรสักอย่างที่มีขนาดใหญ่มาก

ท้องฟ้าด้านบนเป็นสีเทาราวกับว่าจะมีพายุตลอดเวลา

หลี่หมิงเดินตามท้ายทีมไปรอบ ๆ หลังจากเดินไปตามหน้าผาไปไม่กี่กิโลเมตรความเร็วของพวกเขาก็ช้าลงอย่างกะทันหัน ด้วยความสูงของเขาหลี่หมิงสามารถมองเห็นสถานการณ์ในระยะไกลได้อย่างรวดเร็ว

มีรูสองรูด้านหน้า เอเลี่ยนทั้งสองกลุ่มนี้กำลังเข้ามาในหลุมนั้นตามลำดับ ก่อนที่จะเข้าไปในหลุมพวกเขาก็เอาอะไรบางอย่างจากกองอุปกรณ์ใกล้ทางเข้านั้นไปด้วย

ในขณะที่เขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ หลี่หมิงก็พบว่ามีอักขระอยู่ที่ด้านบนของทางเข้านั่นคือหมายเลข 3 ซึ่งอาจเป็นถ้ำเหมืองลำดับที่ 3 จากปากคำของวาดิล ถ้ำทั้งสองแห่งมีความกว้างห้าเมตรและสูงสองเมตร นอกจากนี้โครงโลหะสีดำได้รับการแก้ไขที่ขอบของรูซึ่งทำให้พื้นผิวด้านนอกของรูทั้งหมดเป็นกลไกซึ่งไม่เหมือนกับถ้ำ

ก่อนเข้าไปในถ้ำเหล่านักโทษแต่ละคนจะรับวัตถุโลหะสีเงินยาวหนึ่งเมตรมา นั้นน่าจะเป็นอุปกรณ์ซึ่งใช้ในการขุด หลี่หมิงรู้สึกโกรธเล็กน้อยเมื่อเห็นฉากนี้

“บ้าเอ้ย！ นี่ฉันเดินทางออกมาจากโลกเพื่อมาเป็นแรงงานหรอเนี่ย... "

มันไม่มีประโยชน์ที่จะถอนหายใจ อย่างไรก็ตามหลี่หมิงไม่ได้ตั้งใจจะมาลงเอยแบบนี้หลังจากออกจากโลกด้วยวิธีแบบนั้น ยิ่งไปกว่านั้นคนงานเหมืองเหล่านี้ล้วนเป็นผู้กระทำความผิด ถ้าเขามาอยู่รวมในนี้ด้วยย่อมไม่ดีต่อเขาในระยะยาวแน่ เขาต้องหาวิธีเอาตัวรอดให้ได้อย่างเร็วที่สุด

ตอนนี้หลี่หมิงได้มาถึงปากทางเข้าเหมืองแล้ว ตามตารางการปฏิบัติงานของคนเหมือนที่อยู่ตรงหน้า หลี่หมิงก็รับเอาอุปกรณ์มาจากนั้นเข้าไปในเหมือง

ผนังทั้งสี่ด้านในถ้ำเหมืองแตกต่างจากที่หลี่หมิงจินตนาการไว้ สินแร่ทั้งหมดนี้เป็นโลหะสีดำ เขาจึงสามารถมองเห็นทุกสิ่งได้อย่างชัดเจนโดยไม่ต้องใช้แสง หลังจากเข้าสู่ทางเข้าเหมืองแล้วมันไม่ใช่ทางเดินลง แต่เป็นทางขนานเหมือนทางเดิน

หลังจากลึกกว่าสิบเมตรเขาก็มาถึงพื้นที่วงกลมที่มีความยาวและความกว้างมากกว่าสิบเมตร ในเวลานี้มีช่องทางเข้ามากกว่าหนึ่งโหลและมีอักขระตัวเลขอยู่ซึ่งหมายเลข 19 อยู่ด้านหน้าของเขา

มนุษย์ต่างดาวเหล่านี้ยังถูกสุ่มเลือกให้เข้ามาในทางเขาเล็ก ๆ ต่างกัน หลี่หมิงถูกให้เลือกหนึ่งในนั้นโดยการสุ่มและเข้าไปในเหมืองหมายเลข 28 เมื่อเข้าไปแล้วจะมีรูกลม ๆ ที่มีแสงสีน้ำเงินอยู่บนพื้นผิวซึ่งแปลกมาก

หลังจากลังเลไม่กี่วินาทีหลี่หมิงก็เข้ามาในม่านแสง หลังจากผ่านม่านแสงเขาก็มาถึงอีกถ้ำหนึ่งที่มีรูกลม ๆ สีฟ้าอยู่ข้างหลังเขา

"พอร์ทัล?" หลี่หมิงพูดกับตัวเอง แต่เขาให้ความสนใจกับสิ่งที่เขากำลังจะเจอมากกว่า เขามองไปรอบ ๆ และพบว่ามีมนุษย์ต่างดาวไม่กี่คนที่ขุดหลุมอยู่ข้างหน้าด้วยอุปกรณ์ในมือของพวกเขา-

มีปุ่มสัมผัสสองปุ่มบนอุปกรณ์สีเงิน เมื่อกดลงไปแล้วส่วนบนของอุปกรณ์จะมีสีเงินจะเสียรูปทรงไปและกลายเป็นแขนกล ในขณะเดียวกันมันก็จะขุดหินในผนังอุโมงค์โดยอัตโนมัติ ปลายอีกด้านของอุปกรณ์สีเงินเป็นกระเป๋าโลหะ เมื่อพบแร่นักโทษจะต้องกดปุ่มอีกปุ่มด้วยเพื่อรวบรวมแร่

ในทางกลับกันไม่จำเป็นต้องใช้การบังคับด้วยมือเพียงแค่ปล่อยให้มันรวบรวมแร่ด้วยตัวของมันเองได้

หลี่หมิงพยายามทุบผนังถ้ำ เขาเห็นว่าแขนกลหมุนอย่างรวดเร็วบนพื้นผิวของผนังและมีหินแตกจำนวนมากตกลงมา ในไม่ช้าก้อนหินขนาดเท่าไข่แดงก็กลิ้งตกลงมา หลี่หมิงประหลาดใจและหยิบมันขึ้นมาด้วยมือซ้ายอย่างเร่งรีบ

หลี่หมิงรู้สึกตื่นเต้นอย่างมากที่หินสีแดงมีพลังงานมากมายอยู่ในนั้น อย่างไรก็ตามเมื่อสายตาของเขามองไปรอบ ๆ สีหน้าตื่นเต้นของเขาก็หดหู่ทันที หลังจากเห็นว่ามนุษย์ต่างดาวคนอื่น ๆ ก็เก็บแร่พวกนี้ใส่ที่รวบรวมไปอย่างเงียบ ๆ ลงในถุงโลหะสีเงินซึ่งไม่ต้องพูดถึงความตื่นเต้นที่ไม่มีให้เห็นเลยบนใบหน้าของพวกเขา

"เอาเหอะตอนนี้ก็ยังไม่ได้แย่ใช่ไหมล่ะ?"

หลี่หมิงถือหินสีแดงไว้ในมือและสัมผัสได้ถึงพลังอันทรงพลังภายใน แต่เมื่อเขาขุดไปมาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งหงุดหงิดมากยิ่งขึ้นเท่านั้น!

เข้าต้องรีบหาแผนการหลบหนีและเริ่มหาทางออกให้เร็วที่สุด

ในเวลาเดียวกันร่างของวาดิลก็ปรากฏขึ้นในบริเวณอาคารทรงครึ่งกลมห่างออกไป มีอาคารเพียงห้าหลังในบริเวณอาคารทรงกลมและอาคารทั้งห้านี้ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเช่นกัน อาคารขนาดใหญ่สี่หลังตั้งอยู่ในสี่ทิศตะวันออกเฉียงใต้และตะวันตกเฉียงเหนือและอาคารที่เล็กที่สุดอยู่ตรงกลาง

ร่างของวาดิลเดินไปที่ตึกเล็กตรงใจกลางของแนวขุดเหมือง

แม้ว่าจะเป็นอาคารที่เล็กที่สุดในห้าหลัง แต่ก็มีความกว้างมากกว่า 50 เมตรและสูงมากกว่า 10 เมตร ในเวลาเดียวกันมันยังมีประตูอีกสี่บาน แต่ละประตูมีทหารสี่เฝ้าอยู่และวาดิลเหล่านี้ไม่ใช่อารยธรรมเดียวกันและรูปลักษณ์ของพวกเขาก็แตกต่างกันมากเช่นกัน

เมื่อเทียบกับเผ่าพันธุ์ของพวกเขาแล้วทหารในอาคารทรงกลมนั้นมีความใกล้ชิดกับมนุษย์มากกว่าและมีลักษณะค่อนข้างคล้ายกัน ศีรษะล้านมีขนาดเท่าลูกฟุตบอลและมีรูปร่างเป็นวงรี คอยาวประมาณฟุตและสั้น พลังของพวกเขาเกือบจะเหมือนกับทหารลำดับที่สี่ภายใต้การนำของวาดิลในแนวขุดเหมือง

แต่ฝ่ามือและฝ่าเท้าของแขนทั้งสองข้างมีห้านิ้วและแต่ละคนยังถือวัตถุสีน้ำตาลยาวหนึ่งฟุตซึ่งเป็นเหมือนอาวุธของพวกเขา วัตถุสีน้ำตาลชนิดนี้มีลักษณะหยาบและดูเหมือนไม้ธรรมดา 

วาดิลเดินไปที่ประตูบานหนึ่งอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า     "วิลล่าอยู่ที่ไหน"