โรงแรมหรูระดับ6 ดาว ใจกลางเมือง
ทันทีที่ขบวนรถกันะุเลื่อนตัวเข้าจอดหน้าล็อบบี้สุดหรูบรรยากาศภายในรถที่อึดอัดอยู่แล้วก็พลันเดือดพล่านขึ้นมาอเล็กซ์ตวัดสายตาคมกริบสีน้ำเขียวทะเลลึกมองเมญ่าด้วยความเย้ยหยันขั้นสุด
“มึงจะใเื่อะไรก่อนดีล่ะ หึๆ... ตามกูมา!”เขาแค่นหัวเราะในลำคอทิ้งท้ายก่อนจะก้าวลงจากรถโดยไม่รอ
เมญ่าััได้ถึงรังสีความโกรธเกรี้ยวที่แผ่ออกมาั้แ่อยู่บนรถเธอไม่เข้าใจเลยว่าเขาไปกินรังแตนมาจากไหนแต่ก็ต้องรีบเปิดประตูกึ่งวิ่งกึ่งเดินอย่างทุลักทุเล ตามขายาวๆ นั้นไปให้ทัน
ผลัก!!!!
“โอ๊ย...” เมญ่าหน้าหงายทันทีเมื่อจู่ๆคนข้างหน้าหยุดเดินกะทันหันจนเธอปะทะเข้ากับแผ่นหลังกว้างอย่างจังโชคดีที่มือหนาของอเล็กซ์ตวัดกลับมาคว้าต้นแขนเธอไว้ได้ทันก่อนจะล้มก้นจ้ำเบ้า หญิงสาวััได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่ตึงกระชับภายใต้สูทเนื้อดีกลิ่นน้ำหอมราคาแพงเจือกลิ่นบุหรี่จางๆยิ่งส่งเสริมให้บรรยากาศรอบตัวเขาน่าขนลุกและกดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก
อเล็กซ์สบถเบาๆเขาเกือบลืมไปว่าตอนนี้เขาไม่ได้มาตัวคนเดียวและตามธรรมเนียมของโรงแรมในเครือซานเดียร์ เมื่อเ้าของมาเยือนผู้จัดการมักจะเตรียมความสำราญไว้ต้อนรับเขาปรายตามองกลุ่มผู้หญิงสวยสะพรั่งที่ยืนเรียงแถวรออยู่ไกลๆก่อนจะตวัดสายตาเหี้ยมเกรียมไปทางบาร์โชว์
บาร์โชว์รู้หน้าที่ทันทีเขารีบพุ่งตัวไปหาผู้จัดการสั่งการเสียงเฉียบขาดให้ไล่ผู้หญิงเ่าั้ออกไปให้หมดและประกาศห้ามใครหน้าไหนเข้ามาวุ่นวายกับเ้านายในโซนนี้เด็ดขาด!
เมญ่ายืนงงกับบรรยากาศแปลกๆที่เกิดขึ้น เธอได้ยินเสียงอเล็กซ์ขบกรามแน่นจนเป็สันนูน
อเล็กซ์ไม่ได้กลัวว่าเมญ่าจะเข้าใจผิดเื่ผู้หญิงพวกนั้นแต่เขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้ใครเห็นใบหน้าภรรยาตีทะเบียนของเขาตอนนี้เมญ่าจะตกเป็เป้าโจมตีจากศัตรูและสื่อทันทีซึ่งนั่นคือสิ่งที่เขาจะไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้น
หมับ!
“ว้ายยย!” เมญ่าอุทานลั่นเมื่อจู่ๆอเล็กซ์ก็รวบตัวเธอตวัดร่างของเธอขึ้นพาดบ่าแกร่งทันทีราวกับเธอเป็กระสอบป่านเขาออกเดินด้วยฝีเท้าที่รวดเร็วและมั่นคงมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ส่วนตัวต่อให้ใครแอบมองอยู่ไกลๆ ก็ไม่มีทางรู้ว่าผู้หญิงที่ถูกแบกอยู่นี้คือใคร
เมญ่ารู้สึกเหมือนไส้จะทะลักเมื่อหน้าท้องปะทะกับบ่าแข็งๆของเขาเข้าอย่างจังแรงเหวี่ยงจากการเดินที่รวดเร็วทำให้เธอกลัวจนต้องสงบปากสงบคำไม่กล้าโวยวายแต่ในหัวกลับคิดเตลิดไปไกล ‘เชี่ยแล้ว!ฉันจะโดนแอบถ่ายรูปไหมเนี่ย? มาโรงแรมกับเพลย์บอยระดับโลกอย่างอเล็กซ์ ซานเดียร์ ในวันที่คนทั้งประเทศกำลังตามล่าหาตัวเมียเขาอยู่!’
เธอพยายามเหลือบตามองรอบข้างเพื่อหาเลนส์กล้องแต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงความว่างเปล่า...โรงแรมที่เคยพลุกพล่านกลับเงียบเชียบจนน่าใจหายแม้แต่เงาคนสะท้อนบนพื้นหินอ่อนที่ขัดจนเงาวับก็ยังไม่มีมีเพียงเงาระยิบระยับของแชนเดอเลียร์ั์ที่สะท้อนวูบวาบอยู่บนพื้นเท่านั้น
‘แล้วแบกฉันมาทำไมวะไอ้แก่นี่! เดินเองก็ได้ไหม!’ เมญ่าก่นด่าในใจขณะที่ประตูลิฟต์ส่วนตัวปิดลงพร้อมกับรังสีความคุกคามที่อัดแน่นอยู่ในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้
ชั้นที่ 39 ห้องสวีทสุดหรูที่พักส่วนตัว
ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องสวีทอเล็กซ์ก็วางเมญ่าลงพื้นอย่างไม่เบามือนัก “อยากทำอะไรก็ทำ ฉันจะไปเตรียมตัวประชุมแต่อย่าส่งเสียงดัง” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเ็าก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่จัดเตรียมอุปกรณ์ไว้อย่างครบครันราวกับที่นี่คือออฟฟิศส่วนตัวของเขามานานปี
เมญ่ายืนงงงวยมองตามแผ่นหลังกว้างของอเล็กซ์ไปพลางกะพริบตาปริบๆ มือน้อยๆลูบหน้าท้องที่ยังรู้สึกจุกไม่หายจากการกระแทกกับบ่าแกร่ง ‘เป็บ้าอะไรของเขาแบกมาอย่างกับกระสอบข้าวเปลือกแล้วก็มาไล่ให้ไปทำอะไรก็ได้’
ก๊อก...ก๊อก...
เสียงเคาะประตูขัดจังหวะความคิดเมญ่าถลาไปเปิดประตูด้วยความเคยชิน “บะ...บาร์โชว์”เธอรีบเอียงตัวหลบเมื่อเห็นบาร์โชว์เดินหน้านิ่งถืออุปกรณ์สื่อสารเข้ามาแต่สายตาซนๆ ของเธอกลับสังเกตเห็นว่าบาร์โชว์เดินกะเผลกเอียงนิดๆเหมือนได้รับาเ็มาสดๆ ร้อนๆ
‘คนพวกนี้เป็บ้าอะไรกันหมด แล้วไอ้หน้าหุ่นยนต์นี่ไปเจ็บตอนไหนเมื่อกี้ยังยืนคุมเชิงดีๆ อยู่เลย’ เมญ่ามองผู้ชายเคร่งเครียดสองคนในห้องด้วยความงุ่นงงพ่วงความระแวง
“บาร์โชว์ จัดการลบรูปให้หมด อย่าให้เล็ดลอดไปได้แม้แต่ใบเดียว”อเล็กซ์สั่งการเสียงเข้มโดยไม่เงยหน้าจากจอ
‘รูป? รูปอะไร?’ เมญ่ายิ่งงงหนักกว่าเดิมเธอตัดสินใจเดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาวริมกระจกบานกว้างที่มองเห็นวิวเมืองจากชั้น 39ได้สุดลูกหูลูกตา
ในเมื่ออเล็กซ์บอกว่าอยากทำอะไรก็ทำเมญ่าจึงควักอวัยวะชิ้นที่สามสิบสาม หรือสมาร์ทโฟนคู่ใจออกมาจากหน้าอกเสื้อเพราะเธอไม่มีกระเป๋าและไม่มีที่เก็บจึงต้องยัดไว้ในนั้นโดยไม่รู้เลยว่าจังหวะนั้นอเล็กซ์แอบชำเลืองมองการกระทำของเธออยู่พอดี
เธอกดเปิดโซเชียลตามสัญชาตญาณแต่แล้ว... “เชี่ย!!! อะไรเนี่ย!”
เมญ่าอุทานลั่นจนต้องรีบยกมือปิดปากตัวเองแน่นหันขวับไปมองอเล็กซ์ด้วยความกลัวว่าจะโดนดุที่ส่งเสียงดังแต่โชคดีที่เขาดูเหมือนจะจดจ่อกับงานจนไม่ได้ว่าอะไรเมญ่าถือสมาร์ทโฟนด้วยมือที่สั่นเทา จ้องมองรูปในฟีดด้วยความอยากจะร้องไห้
‘แม่ง... ยืนอยู่คนละฝั่งถนน มันยังอุตส่าห์ซูมกล้องเข้ามาถ่ายอีกเนอะ!’ ในรูปคือภาพแผ่นหลังของอเล็กซ์ที่กำลังแบกผู้หญิงผมสีน้ำตาลอ่อนคนหนึ่งวิ่งเข้าโรงแรมแม้จะเห็นไม่ชัดแต่ถ้าเป็ยัยจุ่มเพื่อนสนิทของเธอละก็ ต้องดูออกแน่ว่าเป็เธอ!
เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมอเล็กซ์ถึงสั่งลบรูปด่วนขนาดนั้น‘สามีฉันนี่มันยิ่งกว่าดาราฮอลลีวูดอีกเหรอทำไมคนต้องตามถ่ายขนาดนี้’ พอนึกถึงรถกันะุและขบวนคุ้มกันเธอก็ยิ่งสงสัยว่าตัวเองกำลังใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งมีชีวิตชนิดใดกันแน่
เมญ่าพยายามขยายรูปดูว่าหน้าเธอติดเข้าไปชัดไหมแต่จู่ๆ... พรึ่บ! หน้าจอก็ขาวโพลนแล้วรีเฟรชตัวเอง รูปนั้นหายไปในพริบตา!
“ผีหลอก...” เมญ่าแทบกรีดร้องเธอพยายามไถฟีดหาอีกรอบแต่ทุกโพสต์ที่มีรูปนั้นกลับโดนลบเกลี้ยงราวกับไม่เคยเกิดขึ้น และที่น่าเจ็บใจคือกลับมีข่าวใหม่เด้งขึ้นมาแทน เป็รูปอเล็กซ์คอยควงผู้หญิงคนอื่นที่มีสีผมคล้ายๆเธอในอดีตมาปั่นกระแสแทน
‘เหอะ! กับผู้หญิงคนอื่นปล่อยข่าวซะใหญ่โตทีกับภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายละรีบลบ!’
เมญ่าไม่รู้เลยว่าทุกสิ่งที่หายไปและข่าวปลอมที่แทรกขึ้นมานั้น เป็ฝีมือการ ทำความสะอาดของบาร์โชว์ที่กำลังรัวนิ้วจัดการโลกโซเชียลอย่างบ้าคลั่งเพื่อปกปิดตัวตนของมาดามซานเดียร์ไม่ให้ใครตามรอยได้
หลายชั่วโมงผ่านไป...
เมญ่านั่งจ้องหน้าของอเล็กซ์พลางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ‘ไอ้แก่กามกามนี่! เมื่อกี้ยังทำท่าโกรธจะเป็จะตายตอนนี้จะปรายตามองฉันสักนิดก็ไม่มี ฉันหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้วนะ!’ ั้แ่เช้าที่วุ่นวายจนถึงตอนนี้สิ่งเดียวที่ตกถึงท้องเธอมีเพียงน้ำแร่ขวดหรูที่ตั้งอยู่ข้างโซฟาซึ่งเธอจำต้องดื่มมันเพื่อดับทั้งความกระหายและประทังความหิวที่เริ่มประท้วงทว่าในจังหวะที่เธอกำลังก่นด่าเขาในใจพระเ้าก็ดูเหมือนจะดลใจให้เขาหันมาสบตาเธอพอดี
อเล็กซ์หันกลับมามองด้วยสายตาราบเรียบก่อนจะยกนิ้วชี้กับนิ้วกลางขึ้นแล้ว กระดิกเรียก ให้เธอเดินเข้าไปหา
‘นี่เขาเรียกหมาหรือเรียกคนกันแน่!’ เมญ่าทึ่งในการกระทำที่แสนจะดูถูกนั้นแต่สุดท้ายร่างกายน้อยๆ ก็ต้องจำนนต่ออำนาจ เธอค่อยๆลุกจากโซฟาเดินไปหาเขาที่โต๊ะทำงานด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ
ทันทีที่เธอเดินไปถึงอเล็กซ์รีบกดปิดกล้องวิดีโอที่กำลังประชุมทางไกลอย่างรวดเร็ว ทว่าเขากลับตั้งใจเปิดไมค์ทิ้งไว้ให้ปลายสายที่กำลังประชุมอยู่ได้ยินเสียงบางอย่าง!
หมับ!
อเล็กซ์กระชากเอวบางของเมญ่าจนเธอถลาลงไปนั่งบนตักแกร่งของเขาอย่างแรงก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ชวนให้ขนลุกซู่
“หิวแล้ว...?” สิ้นคำพูดที่ดูเหมือนจะหมายถึงอาหารแต่อาการของเขากลับไม่ใช่อเล็กซ์ฝังคมเขี้ยวลงบนลำคอขาวระหงของเธออีกครั้งอย่างรุนแรงจนเมญ่าสะดุ้งสุดตัว
“อ๊ะส์...!”เมญ่าอุทานออกมาด้วยความเ็ปที่แล่นพล่านไปทั่วโสตประสาท มือเล็กๆเผลอจิกเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเขาเพื่อระบายความเจ็บและความขยะแข่ยง
“ฮื้ม... จะร้องทำไม” อเล็กซ์กระซิบตอบที่ติ่งหูก่อนจะขบเม้มซ้ำลงบนรอยเดิมและเลื่อนลงมาสร้างรอยใหม่ให้มากขึ้นบนผิวเนียนละเอียดเขาทำราวกับกำลังตีตราจองสินค้าชิ้นนี้ซ้ำๆต่อหน้าเสียงการประชุมที่ยังดังเล็ดลอดมาจากลำโพง
เมญ่าทำได้เพียงเม้มปากแน่นจนห้อเืพยายามเก็บกักน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาเพราะความรู้สึกรังเกียจที่ท่วมท้นในอกเธอเกลียดที่ตัวเองต้องมาเป็เครื่องบำเรอความใคร่ท่ามกลางเกมธุรกิจอันโหดร้ายและเกลียดที่ต้องยอมให้เขารังแกเพียงเพื่อรักษาบ้านและครอบครัวเอาไว้
“หึ!!” อเล็กซ์เค้นเสียงในลำคออย่างนึกสนุกั์ตาคมกริบไม่ได้ฉายแววความหิวกระหายทางกามารมณ์เลยสักนิดแต่มันกลับเต็มไปด้วยความถือดีและจงใจข่มขวัญมือหนาจาบจ้วงล้วงเข้าไปที่เนินอกของเมญ่าอย่างรวดเร็ว
เมญ่าร่างแข็งทื่อลมหายใจสะดุดกึก ร้องไม่ออกเหมือนร่างกายกลายเป็ก้อนหินไปเสียดื้อๆ ‘ไอ้คนบ้า! จะลวนลามกันก็ช่วยปิดไมค์ประชุมก่อนได้ไหม!’ เมญ่ากรีดร้องในใจด้วยความอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
“ใหญ่แบบนี้นี่เอง ถึงซ่อนสมาร์ทโฟนไว้ได้...” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางดึงมือกลับพร้อมทิ้งท้ายคำพูดที่ทำเอาเมญ่าหน้าร้อนผ่าว “เต็มมือดีนะ” ก่อนที่เขาจะละความสนใจจากเธอไปกดปุ่มเรียกบาร์โชว์และรัวภาษาประหลาดที่เมญ่าฟังไม่รู้เื่ใส่ไมค์ประชุมเพื่อโต้ตอบกับปลายสายอย่างลื่นไหล
เมญ่าได้แต่นั่งช็อก...นี่เขาเห็นั้แ่วินาทีที่เธอแอบควักสมาร์ทโฟนออกมาเล่นแล้วงั้นเหรอ? แทนที่จะถามกันดีๆทำไมต้องใช้วิธีดิบเถื่อนลวนลามเธอต่อหน้าคนที่อยู่ในสายนับสิบแบบนี้!
ก๊อก...ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้นราวกับระฆังช่วยชีวิตเมญ่าหันขวับไปมองด้วยแววตาเป็ประกายประหนึ่งเสียง์ที่ส่งมาช่วยเธอจากเงื้อมมือปีศาจ
แต่อเล็กซ์ยังไม่ยอมปล่อยเหยื่อไปง่ายๆเขาหันกลับมาหาเมญ่าอีกครั้ง ขบเม้มลงบนลำคอขาวที่เริ่มช้ำจนขึ้นรอยจ้ำไปทั่ว
“ไปหาอะไรทานกับบาร์โชว์...” เขาคำรามสั่งเสียงพร่าก่อนจะใช้มือบีบกรามเธอแน่น บังคับให้เชิดหน้าขึ้นรับจูบที่แสนป่าเถื่อนอเล็กซ์บดขยี้ริมฝีปากบางอย่างแรงจนเมญ่าเจ็บแปลบเขาขบเม้มให้เธอเปิดปากออกก่อนจะสอดแทรกลิ้นหนาเข้าไปรุกรานอย่างจาบจ้วงกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ติดมามันขมปร่าและหนักหน่วงจนเมญ่าแทบสำลัก เธอหลับตาปี๋สองมือกำชายเสื้อเขาแน่นจนยับยู่ยี่
เมื่อเขาพอใจจนแทบจะสูบิญญาเธอไปหมดอเล็กซ์ก็ผละออกมาอย่างกะทันหันและผลักเธอเบาๆ ให้พ้นจากตักแกร่งเป็สัญญาณว่าเขาอนุญาตให้เธอออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว
ห้องอาหารโรงแรมหรูระดับ 6 ดาว
เมญ่าเดินตามหลังบาร์โชว์มาด้วยสติที่หลุดลอยไปไกลแสนไกลในหัวมันวนเวียนอยู่กับภาพััจาบจ้วงที่เนินอกและความอัปยศบนตักของอเล็กซ์ไม่เลิกราจนกระทั่ง...
“มาดาม!! จะสั่งอะไรครับ!”เสียงเข้มของบาร์โชว์ดังขึ้นดึงสติเธออย่างแรงจนตัวโยน
“เอ่อ... ห๊ะ... วะ-ว่าไงนะ!” เมญ่าสะดุ้งสุดตัวพลางลูบอกปลอบขวัญตัวเอง“ตะ-ะโทำไมล่ะ!”
“ผมถามว่ามาดามจะทานอะไรดีครับ”บาร์โชว์ทวนคำถามเดิมด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนหุ่นยนต์ที่เพิ่งโดนรีเซ็ตระบบ
“เอาเมนูมาหน่อยสิ” เมญ่าเอ่ยอย่างมีความสุขขึ้นมาทันทีความหิวโหยในวัยบ่ายสามโมงทำให้เธอลืมเลือนรอยช้ำบนคอและริมฝีปากที่บวมเจ่อไปชั่วขณะ
บาร์โชว์ยื่นเมนูเล่มหรูให้พลางเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์“มาดามควรจะทานของเบาๆ นะครับ อย่าลืมว่าหกโมงเย็นถึงหนึ่งทุ่มมาดามมีนัดทานมื้อเย็นกับเ้านายอีกรอบ”
เมญ่าชะงักสายตาที่จ้องมองเมนูสเต็กและพาสต้าจานั์สลดลงทันที เธอเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ ‘โธ่เอ๊ย! กะจะจัดเต็มให้หายอยาก แล้วค่อยรวบยอดไปกินมื้อดึกทีเดียวแท้ๆ’ เธอเงยหน้ามองหวังจะขอต่อรองกับไอ้หน้าหุ่นยนต์นี่สักนิดแต่พอเห็นสายตาว่างเปล่าของบาร์โชว์ เมญ่าก็ถอนหายใจยาวยอมเลือกสั่งเพียงซุปและสลัดเบาๆ มาประทังหิวตามคำสั่ง
ทว่าระหว่างที่นั่งรออาหารเมญ่าก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ...
บรรยากาศรอบตัวมันเงียบกริบจนน่าขนลุกเธอชะเง้อมองไปรอบๆ โซนที่เธอนั่งอยู่กลับไร้ผู้คนโดยสิ้นเชิงแม้แต่โต๊ะที่ห่างออกไปสอง่โต๊ะก็ไม่มีแขกแม้แต่คนเดียวทั้งที่เป็โรงแรมระดับหกดาวใจกลางเมืองแท้ๆ!
‘นี่มันเื่บ้าอะไรกันอีกเนี่ย! ทำไมมันร้างเหมือนป่าช้าแบบนี้’ เมญ่าทำหน้าเหวอมองไปทางไหนก็เจอแต่ความว่างเปล่าและความหรูหราที่ดูเย็นเฉียบมีเพียงพนักงานที่ยืนห่างออกไปลิบๆและบาร์โชว์ที่ยืนเฝ้าเธอประหนึ่งเป็ผู้ต้องหาคดีอุกฉกรรจ์
ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ...หรือว่าอเล็กซ์จะสั่งกั้นห้องอาหารเพียงเพื่อให้เธอมานั่งกินสลัดจานเดียว? หรือเป็เพราะรูปที่หลุดไปเมื่อกี้ทำให้เขาต้องกักบริเวณเธอไว้ในพื้นที่ที่เขาควบคุมได้ 100% กันแน่?
เมื่อเมนูแกงจืดร้อนๆมาเสิร์ฟถึงโต๊ะ เมญ่าที่หิวโซก็เตรียมจะตักใส่ปากเพื่อดับความหิวแต่แล้วก็มีเหตุการณ์วุ่นวายเกิดขึ้นที่หน้าประตูทางเข้าห้องอาหารจนเธอต้องวางช้อนลงด้วยความสงสัย ทว่าบาร์โชว์กลับขยับตัวมายืนบังเธอไว้มิดชิดเพื่อไม่ให้ใครเห็นใบหน้าของเธอได้
เมญ่าจึงจำต้องทิ้งความสงสัยนั้นไว้แล้วหันมาสนใจอาหารตรงหน้าแทนแต่หูก็ยังคอยแอบฟังว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น...และแล้วเธอก็เกือบจะสำลักน้ำแกงออกมา เมื่อรับรู้จากบทสนทนาของคนพวกนั้นว่า เธอคือต้นเหตุ!สรุปคือเมญ่าคนนี้มาแย่งโต๊ะที่คนอื่นจองไว้แถมยังมีการสั่งยกเลิกการจองโต๊ะอีกหลายโต๊ะจนเกิดปัญหาไปหมด เธอจึงมองไปรอบๆอีกครั้งที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ความรู้สึกเกรงใจและอึดอัดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก ‘ถ้ารู้ว่าการออกมาทานอาหารแค่มื้อเดียวมันจะเป็ปัญหาขนาดนี้เธอยอมอดอยู่ในห้องขังชั้นสามสิบเก้าก็ได้!’
ด้วยความลนลานเมญ่าพยายามตักแกงร้อนๆ เข้าปากจนลวกแผลที่ริมฝีปากเข้าอย่างจัง
“อ๊ะส์...” เธอยกมือแตะปากที่บวมเจ่อจากการที่อเล็กซ์ขบกัดไว้เมื่อครู่ทันทีที่เธอส่งเสียงออกมา ผู้คนรอบข้างที่ตอนแรกพยายามรักษามารยาทไม่มองต่างก็หันมาสนใจเธอเป็ตาเดียว เมญ่าตัวแข็งทื่อรู้สึกถึงทุกสายตาที่ทิ่มแทงมาจนต้องทำตัวให้ลีบเล็กที่สุด บาร์โชว์พยายามยืนบังเธอไว้แต่มันก็ปิดไม่มิดจนเขาต้องส่งสัญญาณเรียกพรรคพวกมาเพิ่ม
เมื่อเห็นท่าไม่ดีและความหิวก็อันตรธานหายไปเมญ่านึกด่าตัวเองในใจว่าทำไมไม่สั่งขึ้นไปกินบนห้องเธอจึงลุกขึ้นทั้งที่ทานไปได้เพียงคำเดียว แล้วหันไปหาบาร์โชว์ “กะ-กลับกันเถอะ อะ-เอาไปทานบนห้องแทน”
บาร์โชว์มองดูในถ้วยที่ยังเต็มเหมือนเดิมแล้วตอบนิ่งๆ“มาดาม ทานบนห้องไม่ได้ เ้านายทำงานอยู่”
“งะ-งั้นก็ไม่กินแล้ว!”เมญ่าเริ่มได้ยินคนกระซิบกระซาบเื่สีผมของเธอและการป้องกันที่ดูประหลาด ด้วยความหวาดกลัวเมญ่าจึงยื่นมือไปจะจับแขนบาร์โชว์เพื่อลากเขาออกไปจากที่นี่
แต่บาร์โชว์กลับรีบถอยหลังหนีอย่างรวดเร็ว“มาดาม! กรุณาอย่าจับตัวผม”
เมญ่ามือค้างกลางอากาศเพิ่งนึกถึงคำขู่ของอเล็กซ์เมื่อวานได้ว่าห้ามใครแตะต้องตัวเธอเธอจึงแกล้งยกมือขึ้นมาเกาคอแก้เขิน แต่พอปลายนิ้วััผิว...เธอก็สะดุ้งกับความเจ็บ ‘เชี่ย!!นี่มันรอยเขี้ยวไอ้แก่กามกามนี่นา!’
“กลับ!!!” เมญ่าก้าวเดินออกไปโดยไม่สนใจสายตาใครและไม่สนบาร์โชว์อีกต่อไปเธอรีบเดินไปที่ลิฟต์อย่างรวดเร็วเพื่อหนีจากสถานการณ์นี้
“มาดาม!! ใช้ลิฟต์ทางนี้ ตัวอื่นไปไม่ถึงชั้นของเ้านาย!”บาร์โชว์ะโเรียกเธอไว้
เมญ่าต้องหยุดชะงักและหันกลับมามองด้วยความสงสัย‘แค่ชั้นที่พักต้องแยกลิฟต์ด้วยเหรอ?’ ก่อนจะรีบเดินกลับเข้าไปในลิฟต์ตัวที่บาร์โชว์บอกอย่างรวดเร็วเพื่อพาตัวเองกลับไปยังชั้นที่ 39 ทันที
207
