สองภพ

        ไป๋หลงหลานกำลังกระวนกระวาย เขาเรียกทหารมาสั่งให้ออกตามหาร่องรอยลู่เจ๋อกับพระสนมตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เพราะเมื่อวานหลังจากเข้าวังเพื่อรับการไต่สวนโทษแล้ว เขาแวะไปปรึกษาหารือกับมู่หย่งอี้และท่านแม่ทัพในคุกหลวงอยู่เป็นนาน กว่าที่เขาจะกลับมาถึงจวน พระจันทร์ก็อยู่กลางฟ้าแล้ว หากจ้าวรั่วซีและลู่เจ๋อก็ยังไม่กลับมาที่จวน เขารออยู่จนเช้า หากก็ยังไม่เห็นร่องรอยของทั้งสองคน

        ในช่วงสายๆ เว่ยซิงหยวนและสวี่มู่เฉิน นำกำลังทหารจากวังหลวงมาที่จวนเพื่อ ‘จับกุม’ ไป๋หลงหลาน

        “ท่านเว่ย ท่านสวี่ เมื่อวานในท้องพระโรง พวกท่านก็ได้ยินราชโองการฮ่องเต้ที่ทรงประทานเวลาให้ข้าสิบวันในการยืนยันความบริสุทธิ์ ตามที่ข้าปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาของพวกท่าน นี่เพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งคืน เหตุใดจึงกล้านำทหารบุกมาถึงจวนข้า พวกท่านยังเห็นข้าเป็นโอรสฮ่องเต้อยู่หรือไม่ ถึงกล้าดูหมิ่นเชื้อพระวงศ์ และยังบังอาจขัดราชโองการของเสด็จพ่อเช่นนี้” ไป๋หลงหลานเอ่ยเสียงเข้ม ทั้งที่ในใจเขาเต็มไปด้วยความวิตก เพราะเริ่มมองเห็นเหตุการณ์ร้ายๆ ที่อาจเกิดขึ้นกับทั้งจ้าวรั่วซีและลูเจ๋อแล้ว

        หากเว่ยซิงหยวนนอกจากจะไม่เกรงกลัวเขาแล้ว ยังหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่แสดงความ ‘เป็นต่อ’ ครั้งนี้ชัยชนะมารออยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว ไป๋หลงหลานไม่มีทางรอดไปได้

        “ฝ่าบาท บัดนี้หลักฐานมัดตัวท่านแน่นหนากว่าเมื่อวาน นอกจากข้อหาเป็นกบฏแล้ว ยังมีข้อหาพยายามทำลายหลักฐาน แล้วก็ฆ่าคนตายอีกด้วย คนใกล้ตัวท่านนี่ ท่านก็ไม่คิดจะละเว้นเลยหรือ เพียงแค่นี้พวก ‘เกล้ากระหม่อม’ ก็มีหลักฐานเพียงพอที่ต้องรีบดำเนินการจับกุม ก่อนที่ท่านจะให้ทหารก่อกบฏ” ประโยคสุดท้ายเน้นย้ำคำ ‘เกล้ากระหม่อม’ ที่เป็นการล้อเลียน มากกว่าความเคารพหรือมารยาท

        “ทำลายหลักฐาน? ฆ่าคนตาย? คืออะไร เกี่ยวอะไรกันกับข้าด้วย” ไป๋หลงหลานยังสามารถควบคุมสีหน้าให้เป็น ‘ปรกติ’ ได้ ทั้งๆ ที่หัวใจเขาแทบจะออกมาเต้นอยู่นอกอก

        “สิ่งที่ฝ่าบาทคิดจะทำ มันไม่สำเร็จหรอกพะย่ะค่ะ เมื่อวาน ข้าได้จับกุมท่านองครักษ์ลู่เจ๋อกับหญิงสาวผู้หนึ่ง ดูแล้ว...น่าจะเป็นคนที่เขาร่ำลือกันว่าเป็นพระสนมคนโปรดคนเดียวของฝ่าบาท พวกเขาถูกจับไปไว้ในคุกหลวงแล้วในข้อหาพยายามขโมยหลักฐาน แล้วมู่หย่งอี้...” 

        “มู่หย่งอี้? ทำไม ท่านมู่เป็นอะไร” ชายหนุ่มถามด้วยความร้อนใจ ลางสังหรณ์ไม่ดี ซีซี เรื่องที่เจ้าฝันต้องเป็นจริงทุกเรื่องเลยหรืออย่างไร?

        “องค์ชายไม่จำเป็นต้องแสร้งทำตกพระทัยก็ได้ ในเมื่อท่านสามารถสังหารเพื่อนของท่านได้ เพื่อเส้นทางสู่บัลลังก์ของท่าน ที่หลายคนก็ยังไม่เข้าใจว่าท่านทำทำไม” แล้วชายชราเว่ยก็หัวเราะเยาะใส่หน้าเขา เสมือนผู้ที่กำชัยชนะในมือ 

“ข้าไม่ได้ทำในสิ่งที่ท่านกล่าวมา ท่านเว่ย ท่านเป็นถึงอัครมหาเสนาบดี จะกล่าวโทษใคร โดยเฉพาะเชื้อพระวงศ์เช่นข้า ท่านควรมีหลักฐานที่เหมาะสมก่อน การกล่าวอ้างลอยๆ เช่นนี้ เห็นทีจะไม่เหมาะสม”

“หลักฐานหรือ งั้นเชิญเสด็จองค์ชายรองไปทอดพระเนตรด้วยตนเอง ว่ามู่หย่งอี้ในที่สุดแล้ว เมื่อถูกสหายหักหลัง เขาจึงเขียนชื่อฆาตกรที่ทำร้ายเขาเอาไว้เพื่อให้เขาได้รับความเป็นธรรม”

“หลักฐานพร้อมเพรียง หากองค์ชายต้องการพิสูจน์สิ่งใด ก็ให้อุทธรณ์ต่อฮ่องเต้ในภายหลังเถิด วันนี้ขอเชิญเสด็จไปกับพวกเราก่อน ขอองค์ชายได้โปรดอย่าทำให้ข้าน้อยต้องลำบากใจเลย” เป็นสวี่มู่เฉินที่รีบตัดบท ซึ่งโดยตำแหน่งของเขาแม้ใหญ่โต แต่ก็ยังไม่กล้าปากดีต่อหน้าเชื้อพระวงศ์ได้เท่าชายชราที่อยู่มานานและมั่นใจในชัยชนะในกำมือ

“ได้ ข้าจะไปกับพวกท่าน แต่ข้าต้องการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ก่อน เรื่องนี้มีเงื่อนงำ ข้าต้องการราชโองการจากฮ่องเต้”

        “เรื่องเข้าเฝ้า องค์ชายคงต้องอุทธรณ์เอาเอง ว่าจะทรงมีพระราชานุญาตหรือไม่ แต่หากฝ่าบาทไม่เสด็จไปกับหม่อมฉันในวันนี้ คาดว่าแม้โอกาสอุทธรณ์ก็คงจะไม่มีนะพระเจ้าค่ะ” เว่ยซิงหยวนยังคงถือไพ่เหนือกว่า

        ไป๋หลงหลานจำต้องให้เว่ยซิงหยวนควบคุมตัวกลับไปที่วังหลวง หากเขาไม่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้เลย พวกมันจับเขาไปขังไว้ในคุกทันที

        “เห็นแก่ความรักของหนุ่มสาว ข้าจะให้ท่านได้อยู่ใกล้กับพระสนมโฉมงามผู้นั้นก็แล้วกัน เผื่อจะทำให้เวลาที่เหลือขององค์ชาย...ไม่เลวร้ายจนเกินไปนัก” เว่ยซิงหยวนเอ่ยคำเหยียดหยามพระเกียรติอย่างที่สุด แต่ชายหนุ่มยังทำอะไรไม่ได้ จึงต้องกัดฟัน ใช้ความสงบสยบเอาไว้ก่อน

        ไป๋หลงหลานจึงถูกนำมาขังรวมในห้องเดียวกันกับจ้าวรั่วซี ส่วนลู่เจ๋อถูกขังในห้องข้างๆ กัน

“ฝ่าบาท หม่อมฉันขอประทานอภัยเพะคะที่ทำงานไม่สำเร็จ” หญิงสาวก้มคำนับพร้อมเอ่ยกับเขาเบาๆ พอให้ได้ยินกันสองคน

“ทำไมพวกมันจึงกล้านำฝ่าบาทมาขังในคุกนี่ หรือพวกมันประกาศโทษกบฏใช้หลักฐานปลอมๆ นั่น” ลู่เจ๋อพูดด้วยเสียงที่โกรธเกรี้ยว เขาถูกขังแยกจากจ้าวรั่วซี แต่ก็อยู่ในห้องข้างๆ กัน

ไป๋หลงหลานพาหญิงสาวไปนั่งลงที่พื้น ใกล้กับลูกกรงห้องขังที่คั่นระหว่างพวกเขากับลู่เจ๋อ เพื่อให้สนทนากันได้

“ซีซี เจ้าไม่ต้องขอโทษ เจ้าทำเพื่อข้า ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องมาติดร่างแห ลำบากลำบนไปด้วย” เขาลูบหัวเธอเบาๆ เพื่อปลอบใจ

“ส่วนเจ้า บาดเจ็บหรือนั่น” ชายหนุ่มหันไปพูดกับลู่เจ๋อ เมื่อเห็นที่แขนของเขามีเศษผ้าที่น่าจะมาจากชุดของจ้าวรั่วซี พันแผลที่มีเลือดซึมอยู่ สองสามแผล หญิงสาวน่าจะเป็นคนพยายามทำแผลให้เท่าที่จะทำได้

“เป็นแค่แผลเล็กน้อย พระสนมทรงช่วยพันผ้าห้ามเลือดให้แล้วพะย่ะค่ะ”

“แล้วพวกเจ้าถูกจับได้อย่างไร คนของเราช่วยไม่ได้เลยหรือ” ชายหนุ่มถามถึงพ่อบ้านใหญ่ ที่เป็นสายของเขาที่ฝังตัวในจวนนั้นมานานมากแล้ว 

“จริงๆ ได้สัญญาณจากเขาให้เรารีบหนีแล้วพะย่ะค่ะ แล้วเราก็หนีออกมาได้เกือบค่อนทางแล้วด้วย หากไม่รู้ว่าเราพลาดตรงไหน พวกมันไหวตัว แล้วตามเรามาทัน มันมากันหลายคน กระหม่อมไม่สามารถรับมือได้ เลยทำให้ฝ่าบาทกับพระสนมต้องเดือดร้อน กระหม่อม...” เขากัดฟันพูดด้วยความเจ็บใจ

“ลู่เจ๋อ แค่เจ้าปกป้องพระสนมให้ปลอดภัยมาได้ขนาดนี้ ข้าก็ขอบใจเจ้ามากแล้ว อย่าโทษตัวเองเด็ดขาด” เขาเอื้อมมือไปบีบไหล่องครักษ์คนสนิท เมื่อลู่เจ๋อเงยหน้ามาจึงเห็นสายตาที่มองมาไม่ใช่สายตาของ ‘นาย’ หากเป็นสายตาของ ‘เพื่อน’ ที่ขอบคุณที่เขาพยายามปกป้องผู้หญิงคนที่...ด้วยความเป็นเพื่อนต้องรู้ว่า...บัดนี้เป็น ‘หัวใจ’ ของเขาไปแล้ว ลู่เจ๋อเพียงพยักหน้ารับความรู้สึกนั้นด้วยความเต็มตื้น องค์ชายเห็นเขาเป็นเพื่อนเสมอ 

“ซีซี แล้วเจ้าค้นพบ ‘สิ่งนั้น’ หรือไม่”

------------------------------------------

เฮ้อ...สงสารองค์ชายของเรา โดนรุมยับเลย...ส่งใจช่วยองค์ชายกับพระสนมจ้าวด้วยนะคะ...เจอกันวันจันทร์น้า 

Happy Valentine's Day ค่า ขอความรักจงบรรเจิดในใจผู้อ่านทุกคนนะคะ ~ เลิฟๆ