หลิงซีฮันนำขบวนมารับตัวเจ้าสาวตามประเพณีด้วยรถหรูเกือบยี่สิบคัน สินสอดและของหมั้นถูกจัดไว้บนรถบรรทุกที่ขับตามหลังมาอีกสิบคัน ขบวนรับเจ้าสาวถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เพื่อประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเจ้าบ่าวรักเจ้าสาวมากเพียงใด การกระทำของหลิงซีฮันทำให้พ่อตากับแม่ยายพอใจเป็นอย่างมาก
ขบวนรับเจ้าสาวได้ถ่ายทอดสดผ่านช่องทางโซเซียลตั้งแต่ที่เจ้าบ่าวเดินทางออกจากบ้านสวนตระกูลหลิง ไปจนถึงเจ้าบ่าวได้รับตัวเจ้าสาวและกลับมาถึงบ้านตระกูลหลิงอีกครั้ง เพียงแต่ยังไม่ทันที่ผู้รับชมการถ่ายทอดสดจะได้ดูพิธียกน้ำชาและเห็นใบหน้าที่งดงามของเจ้าสาว กลับมีข่าวด่วนเข้ามาแทรกว่านายแบบชื่อดังระดับโลกอย่างมิสเตอร์โรแบร์โตประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ การชนทำให้รถของนายแบบหนุ่มเกิดระเบิด ส่งผลให้นายแบบหนุ่มเสียชีวิตคาที่
ข่าวนี้สร้างความตกใจให้กับผู้คนไปทั่วโลก เพราะมิสเตอร์โรแบร์โตเป็นนายแบบที่ถูกจัดว่าหน้าตาดีที่สุดในหมู่นายแบบด้วยกัน และค่าตัวของเขาก็แพงแสนแพง และที่สำคัญเขายังเป็นหนุ่มโสดที่สาวๆ ทั่วโลกต่างก็คลั่งไคล้
“นายจัดการได้ดีมาก” โรเบิร์ตเปิดโทรศัพท์มือถืออ่านข่าวออนไลน์เกี่ยวกับตัวเองอย่างพอใจ “ดูสาวๆ พวกนี้สิ ร้องไห้เหมือนกับว่าฉันตายไปแล้วจริงๆ”
“ผมจะส่งคุณไปที่ท่าเรือก่อนนะครับ” หานซ่งเฉวียนบอก
“ทำไมนายไม่ไปพร้อมฉันเลยล่ะ”
“ผมต้องไปรับคนรักของผมก่อนครับ”
“ถ้างั้นก็ไม่ต้องหรอก ฉันส่งคนของฉันไปพาตัวเธอมาแล้ว”
“คุณส่งคนของคุณไปแล้ว? แต่คุณไม่รู้ไม่ใช่เหรอครับว่าคนรักของผมเป็นใคร”
“ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ไม่ใช่ว่านายเคยติดตั้ง GPS ให้ติดตามใครคนหนึ่งอยู่เหรอ” โรเบิร์ตยิ้ม “GPS อันนั้นผลิตจากฝ่ายไอทีของเราเอง เพราะฉะนั้นอุปกรณ์ทุกชิ้น ฉันสามารถเปิดการติดตามได้โดยไม่ต้องขออนุญาตจากใครก่อน”
“คุณตรวจสอบผมมาตลอดเลยเหรอครับ” หานซ่งเฉวียนขมวดคิ้ว แม้เขาจะรู้ว่าเจ้านายเป็นคนขี้ระแวง แต่การที่เจ้านายแอบเปิด GPS เพื่อดูว่าเขากำลังติดตามใครอยู่ สร้างความไม่พอใจให้เขามากจริงๆ “ผมรู้ว่าคุณยังไม่เชื่อใจผม แต่การที่คุณทำแบบนี้ มันทำให้ผมไม่พอใจจริงๆ ครับ ถ้าอย่างนั้นคุณให้ผมดูแลงานอยู่ที่นี่ต่อเถอะครับ ผมคงไม่ตามคุณไปยุโรปแล้ว”
“นายโกรธฉันเหรอ?” โรเบิร์ตยังคงยิ้มไม่เปลี่ยน “โกรธไปก็เท่านั้น ในเมื่อนายเลือกที่จะมาติดตามฉัน ก็เท่ากับว่านายหันหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว ถ้านายไม่สนใจชีวิตของคนในครอบครัวนายแล้ว นายก็ลองก้าวออกไปจากห้องนี้ดูสิ”
“คุณจับตัวคุณพ่อคุณแม่ของผมไว้เหรอ” หานซ่งเฉวียนไม่พอใจมากขึ้น เขาเลือกที่จะพาหลิงผูเถาติดตามเจ้านายไปอยู่ที่ยุโรป และเขาก็บอกเจ้านายแล้วว่าเขาจะตัดขาดจากครอบครัว เพื่อแลกกับที่เจ้านายจะไม่ไปยุ่งกับครอบครัวของเขาอีก แต่ทำไมตอนนี้เจ้านายถึงจับตัวคุณพ่อคุณแม่เขามาล่ะ
“ไม่ใช่แค่คุณพ่อคุณแม่ ยังมีน้องสาวเสียสติของนายด้วย”
“ทำไมคุณถึงทำเหมือนผมเป็นคนทรยศ”
“ฉันแค่สงสัยว่าทำไมตำรวจสากลอยู่ดีๆ ก็แกะรอยฉันได้ พอมานึกดูให้ดี มันก็เริ่มตั้งแต่ที่ฉันรู้จักกับนายตอนที่นายยังเรียนอยู่ที่อเมริกา” โรเบิร์ตหุบยิ้ม “ฉันสงสัยว่านายเป็นสายของตำรวจ”
“ผมเนี่ยนะเป็นสายของตำรวจ ถ้าผมเป็นสายจริง ผมจะทำงานผิดกฎหมายให้คุณทำไม”
“ฉันก็ต้องระวังไว้ก่อนสิ เอาเถอะ ขอแค่นายกับฉันเข้าเขตน่านน้ำสากลได้ ฉันจะสั่งให้คนปล่อยครอบครัวของนายไป”
แม้จะไม่พอใจแต่หานซ่งเฉวียนก็ทำได้เพียงเก็บอารมณ์เอาไว้ ตอนนี้อำนาจบารมีของเขาเทียบอีกฝ่ายไม่ได้เลย รอก่อนเถอะ เขาจะค่อยๆ ยึดองค์กรและกิจการทั้งหมด เชื่อว่าอีกไม่กี่ปีมิสเตอร์โรเบิร์ตคนนี้จะต้องมาคุกเข่าต่อหน้าเขาอย่างแน่นอน “ผมหวังว่าคุณจะรักษาสัญญาและปล่อยครอบครัวของผมไป นับจากวันนี้ ผมจะตั้งใจทำงานให้คุณอย่างเต็มที่ครับ”
“ขอแค่นายไม่ทรยศฉัน ฉันก็จะปล่อยครอบครัวของนายไป และต่อไป...ฉันจะนับว่านายเป็นน้องชายของฉัน”
ณ บ้านตระกูลหลิง
พิธีไว้ฟ้าดินของคู่บ่าวสาว ไปจนถึงพิธียกน้ำชาเพื่อคารวะญาติผู้ใหญ่ก็เสร็จสิ้น ในที่สุดหลิงซีฮันกับโจวต้าเหนิงก็ถูกส่งตัวเข้าห้องหอ หลิงซีฮันจูบเจ้าสาวของตนเองแล้วกอดเธอไว้
“ตอนนี้ฉันต้องออกไปทำภารกิจ เธออย่าเพิ่งออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมานะ”
“พี่บอกความจริงฉันมาว่าจริงๆ แล้วพี่ทำงานเป็นสายลับใช่ไหมคะ” โจวต้าเหนิงถามสามี
“ทำไมเธอคิดว่าฉันเป็นสายลับล่ะ” หลิงซีฮันอมยิ้ม
“ตอนพวกเราเที่ยวอยู่ที่ฝรั่งเศส ฉันแอบเห็นข้อความในโทรศัพท์ของพี่ มันเหมือนกับรหัสลับอะไรบางอย่าง ไม่ใช่แค่ฉันเท่านั้นที่เห็น แต่เถาเถาก็เห็นข้อความแบบเดียวกันที่มือถือของเย่จื่อหาน ถ้าพวกพี่ไม่ใช่สายลับแล้วจะเป็นอะไรได้อีก”
“ภรรยาของใครช่างสังเกตจริงๆ” หลิงซีฮันบีบจมูกภรรยา “เธอไม่เห็นข้อความที่สาวๆ ส่งมาหาฉันใช่ไหม”
“ถ้าฉันเห็น พี่คิดว่างานแต่งของเรายังจะจัดได้อีกเหรอคะ”
“เอาล่ะๆ เรื่องสายลับอะไรนั่นฉันไม่รู้เรื่องหรอก เธอรู้เอาไว้ก็พอว่างานของฉันเป็นงานที่ต้องเสี่ยงอันตราย แต่งานนี้จะเป็นงานสุดท้ายแล้ว หลังจากนั้นฉันก็จะกลับมาเป็นนักธุรกิจธรรมดาๆ คนหนึ่ง” หลิงซีฮันยิ้มกรุ้มกริ่ม “แล้วก็จะเป็นสามีและเป็นพ่อของเจ้าตัวเล็กอีกหลายๆ คน”
โจวต้าเหนิงถอนหายใจ ความจริงเธอก็ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะตอบคำถามอยู่แล้ว เธอเชื่อว่าข้อความนั้นเป็นรหัสลับจริงๆ แต่ในเมื่อสามีไม่ยอมบอก และเขาบอกว่างานนี้จะเป็นงานสุดท้าย เธอก็จะไม่คาดคั้นเอาคำตอบอีก
“พี่สัญญากับฉันว่าพี่ต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะคะ” โจวต้าเหนิงกอดสามีไว้ น้อยครั้งนักที่จะเห็นเธอทำท่าทางอ่อนแออย่างนี้ “ฉันชอบที่ได้อยู่กับพี่ และฉันก็อยากมีลูกกับพี่มากๆ พี่อย่าให้ฉันเป็นหม้ายตั้งแต่เพิ่งแต่งงานวันแรกนะคะ”
หลิงซีฮันหัวเราะ “ตกลง ฉันจะกลับมาอย่างปลอดภัย แล้วเธอต้องรักษาสัญญาที่จะมีลูกให้ฉันหลายๆ คนด้วยนะ”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น หลิงซีฮันขมวดคิ้ว ยุคนี้ยังมีคนมาป่วนห้องหอของคู่บ่าวสาวอีกเหรอ แต่เขาก็เดินไปเปิดประตู
“พี่ใหญ่ซีฮัน ผมตามหาพี่ใหญ่ของผมกับพี่สะใภ้ไม่เจอเลยครับ” เย่จื่อเยี่ยนทำท่าจะร้องไห้
หลิงซีฮันอุ้มเด็กชายขึ้นมา “นายอย่าร้องไห้สิ วันนี้เป็นงานแต่งของฉันกับพี่เหนิงเหนิง ถ้านายร้องไห้ เราสองคนจะไม่มีความสุข”
“ผมขอโทษครับ แต่ผมตามหาพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ไม่เจอจริงๆ ผมต้องการพบพวกเขาด่วนเลยครับ”
“นายอยากพบพวกเขาทำไม แล้วนายเดินมาที่ห้องนอนของฉันถูกได้ยังไง”
“ผมเดินตามใครคนหนึ่งขึ้นมา แล้วผมก็เห็นคนคนนั้นอุ้มพี่ลี่ลี่ออกไป พี่ลี่ลี่ต้องถูกคนไม่ดีจับตัวไปแน่ๆ ผมจะให้พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ไปช่วยพี่ลี่ลี่ครับ”
“หวงเหมยลี่ถูกจับตัวไป? นายไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม”
“ผมไม่ได้ตาฝาดนะครับ ถึงแม้พี่สะใภ้กับพี่ลี่ลี่จะแต่งตัวเหมือนกัน แต่เชือกผูกเอวของพวกเธอเป็นคนละสีกัน”
“ฉันจะพานายไปส่งคุณป้าเย่ก่อน แต่นายต้องสัญญากับฉันนะว่านายจะไม่บอกใครเรื่องที่พี่ลี่ลี่ถูกจับตัวไป”
“ทำไมผมถึงบอกใครไม่ได้ล่ะครับ” เย่จื่อเยี่ยนถามอย่างสงสัย “ผมบอกตำรวจได้หรือเปล่า”
“ไม่ได้ เพราะถ้านายบอกให้คนอื่นรู้ บางทีคนร้ายที่แอบดูอยู่อาจจะรู้ตัว พอคนร้ายรู้ตัว พี่ลี่ลี่ก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายไง” หลิงซีฮันยกนิ้วขึ้นมาเกี่ยวก้อยกับเด็กชาย “ฉันสัญญาว่าฉันจะพาพี่ลี่ลี่ของนายกลับมาอย่างปลอดภัย ตกลงไหม”
“พี่ใหญ่ทำไมให้ผมรอนานจัง หรือว่าตัดใจปล่อยให้พี่สะใภ้นอนในห้องหอคนเดียวไม่ได้” เย่จื่อหานพูดล้อ
“นายอย่ามาทำเป็นล้อเลียนฉัน ก่อนหน้านี้จื่อเยี่ยนไปหาฉันที่ห้อง เขาบอกว่าเขาเห็นคนลักพาตัวหวงเหมยลี่ไป นายคิดว่าเป็นฝีมือของใคร”
“ตั้งแต่ลี่ลี่กลับมาจากต่างประเทศ เธอก็ไม่ได้ติดต่อกับใครเลยนะครับ” เย่จื่อหานตอบ
“ฟังจากที่จื่อเยี่ยนเล่ามา ฉันคิดว่าคนร้ายคงจับผิดตัว” หลิงซีฮันเริ่มวิเคราะห์ “วันนี้เถาเถากับลี่ลี่แต่งตัวเหมือนกัน เป็นไปได้ไหมว่าคนร้ายเข้าใจผิดก็เลยจับตัวลี่ลี่ไปแทน”
“มันจะเกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ของโรเบิร์ตไหมครับ”
“ก็อาจเป็นไปได้” หลิงซีฮันขมวดคิ้ว “แต่ลี่ลี่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโรเบิร์ต หรือว่า...”
“หรือว่าจะเกี่ยวกับหานซ่งเฉวียน?” เย่จื่อหานพูดสวน
“ฉันก็คิดว่าเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับหานซ่งเฉวียน ตอนนี้นายสั่งให้คนคุ้มกันเถาเถาเพิ่มขึ้นแล้วใช่ไหม”
“มีบอดี้การ์ดสิบคนครับ และผมกำชับเธอไว้แล้วว่าคืนนี้ไม่ให้เธอออกไปไหน”
“ถ้างั้นก็ดี เรารีบไปทำภารกิจสุดท้ายให้เสร็จกันเถอะ บางทีเราอาจจะช่วยลี่ลี่ได้ทัน”
“มาโน่นแล้วไง ของขวัญที่ฉันจะมอบให้นาย” โรเบิร์ตยิ้มเมื่อเห็นลูกน้องที่เขาส่งไปเดินอุ้มหญิงสาวเข้ามา
หานซ่งเฉวียนรู้สึกไม่พอใจที่เห็นหลิงผูเถาถูกผู้ชายคนอื่นอุ้ม เขารีบเดินเข้าไปรับเธอ แต่เป็นเพราะหญิงสาวถูกปิดหน้าเอาไว้ เขาจึงไม่รู้ว่าหญิงสาวที่อุ้มอยู่ไม่ใช่คนที่เขากำลังคิดถึง
“ในเมื่อนายได้เจอเธอแล้ว ทีนี้ก็รีบออกเรือกันเถอะ อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย” โรเบิร์ตออกคำสั่ง “นายพาผู้หญิงคนนี้เข้าไปในห้องพักของนายก่อน แล้วเดี๋ยวนายตามไปพบฉันที่ห้องทำงานด้วย”
“ได้ครับ” หานซ่งเฉวียนอุ้มหญิงสาวเดินกลับห้องพัก
“เถาเถา ฉันรู้ว่าวิธีนี้มันไม่ถูกต้องนัก แต่ขอให้เธอเชื่อฉันเถอะว่าฉันรักเธอจริงๆ” หานซ่งเฉวียนใช้มือลูบแก้มหญิงสาว แม้จะมีผ้าขวางไว้ แต่เขาก็ยังลูบแก้มนั้นอย่างเบามือ
หญิงสาวตัวสั่น หานซ่งเฉวียนคิดว่าหญิงสาวคงตื่นเต้น แต่เขายังไม่เปิดผ้าคลุมหน้าของเธอออก เพราะตอนนี้สภาพของเขามันดูไม่ได้เอาเสียเลย เอาไว้ให้เขาไปพบหัวหน้า จากนั้นเขาจะกลับมาโกนหนวด แต่งผม และแต่งตัวให้เรียบร้อย เขาต้องดูดีเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ
“เธอนอนรอฉันที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวฉันกลับมา” หานซ่งเฉวียนก้มลงหอมแก้มหญิงสาวผ่านผ้ากั้น “คืนนี้เธอจะเป็นของฉัน ไม่สิ...คืนนี้เราจะเป็นของกันและกัน รอฉันนะ...เถาเถาที่รัก”
หานซ่งเฉวียนเดินออกจากห้องไปทั้งที่ใจยังไม่อยาก แต่เจ้านายกำลังรอเขาอยู่ เขาขัดคำสั่งเจ้านายไม่ได้
เมื่อได้ยินเสียงปิดประตู หญิงสาวยังนอนนิ่งไม่ขยับ รอจนแน่ใจว่าหานซ่งเฉวียนเดินออกไปไกลแล้ว เธอจึงลุกขึ้นนั่งแล้วเปิดผ้าคลุมหน้าออก หวงเหมยลี่ร้องไห้ทั้งที่เธอก็รู้ว่าหานซ่งเฉวียนไม่เคยรักเธอ หัวใจของเขามีแค่พี่สาว แต่การที่ได้เห็นเขาแสดงออกและคำพูดที่มีแต่ความรักที่เขามอบให้พี่สาว มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บเจียนตาย
หวงเหมยลี่ร้องไห้ไปนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงปืนยิงปะทะกันอยู่ข้างนอก เธอรีบถอดกระโปรงสีขาวออก เหลือเพียงกางเกงขายาวที่เธอสวมไว้ด้านใน วันนี้พี่จื่อหานกับพี่เถาเถากำชับเธอไว้ว่าให้เธอแต่งตัวให้พร้อม หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นในงานแต่ง เธอจะได้หลบหนีได้ทัน เธอจึงสวมกางเกงรัดรูปขายาวไว้ด้านในกระโปรงตามคำแนะนำ
หวงเหมยลี่เดินไปที่ประตู เสียงปืนด้านนอกดังไกลออกไป เธอจึงเปิดประตูออกช้าๆ ก่อนที่เธอจะออกจากห้องแล้วเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าทางเดินนั้นจะไปที่ไหน แต่แล้วเธอก็เห็นผู้ชายสองคนยืนหันหลังให้กัน พวกเขาช่วยกันยิงสกัดและตอบโต้ไปที่เรืออีกลำหนึ่ง
หานซ่งเฉวียนรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังมองเขาอยู่ เขาจึงหันหลังกลับ “ลี่ลี่! เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
231K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
