หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 106: ปักหลักพิทักษ์รากทองคำ, เผชิญหน้าอริในเงาผลึก

กลิ่นอายอันไม่เป็นมิตรและคุ้นเคยของกลุ่มคนลึกลับที่เจี้ยนหลิน (剑林) สัมผัสได้จากภายนอกโพรงถ้ำซึ่งเขาใช้หล่อเลี้ยง "เมล็ดสีทอง" นั้น ทำให้หัวใจของเขาพลันบีบรัด! "ขาวน้อย" (小白) ที่กำลังช่วยเสริมพลังให้เมล็ดพันธุ์อยู่ ก็พลันหยุดชะงัก แสงสีขาวนวลรอบตัวมันหรี่ลงเล็กน้อย มันหันขวับไปยังทิศทางของทางเข้าอุโมงค์ ส่งเสียงขู่ "ซี่ๆๆ!" แผ่วเบาแต่แฝงความดุดัน

เจี้ยนหลินรีบถอนพลังธาตุพฤกษา (草木之力) ที่ใช้หล่อเลี้ยงเมล็ดสีทองกลับคืนสู่ร่างอย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นยืน สองเท้าหยั่งลึกลงบนพื้นศิลา แววตาที่เคยสงบนิ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตัวและความวิตกกังวลที่พยายามจะเก็บงำไว้

‘พวกมันตามมาถึงที่นี่จนได้!’ เสียงในใจของเขาดังขึ้น ‘การสั่นพ้องของพลังงานเมื่อครู่คงจะปลดปล่อยกลิ่นอายบางอย่างออกไปสินะ... บัดซบเอ๊ย!’

สถานการณ์บีบคั้นให้เขาต้องตัดสินใจ การหลบหนีในตอนนี้ เท่ากับต้องทิ้ง "ต้นไม้ผลึกศิลา" อันล้ำค่า, "เมล็ดสีทอง" ที่เพิ่งจะเริ่มหยั่งราก, และ "ขาวน้อย" ที่ดูจะผูกพันกับสถานที่แห่งนี้เป็นพิเศษ นั่นเป็นสิ่งที่เขามิอาจยอมรับได้

‘ข้าหนีไปคนเดียวอาจจะรอด... แต่แล้วอย่างไรเล่า? สถานที่แห่งนี้... ความหวังนี้... ข้าจะทิ้งมันไปได้อย่างไร?’

เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังใกล้เข้ามาทุกขณะ ไม่นานนัก เงาร่างตะคุ่มๆ ของคนกลุ่มนั้นก็ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าห้องโถงใต้ดิน พวกมันมีประมาณห้าคนตามที่เขาสัมผัสได้ ผู้นำที่ก้าวออกมาก่อนใครเพื่อนคือ "ชายในอาภรณ์สีดำ" ผู้นั้น ผู้ที่เจี้ยนหลินเคยล่อหลอกให้เข้าไปเผชิญหน้ากับราชินีตะขาบผลึก! สภาพของมันในยามนี้ดูอิดโรยและบอบช้ำอย่างเห็นได้ชัด อาภรณ์สีดำของมันขาดวิ่นหลายแห่ง มีคราบโลหิตแห้งกรังติดอยู่ ลมหายใจดูติดขัด และกลิ่นอายพลังปราณธาตุไฟจากขั้นสร้างรากฐานนั้น แม้จะอ่อนแอและไม่มั่นคงอย่างยิ่งยวด แต่รัศมีกดดันของผู้ฝึกตนระดับสูงก็ยังคงแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน

ถัดจากมันคือ "สตรีปริศนา" ในอาภรณ์สีเขียวอ่อนที่ขาดวิ่นไม่แพ้กัน ใบหน้าของนางซีดเซียว แต่แววตาที่จับจ้องมายังเจี้ยนหลินนั้นยังคงเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและความปรารถนาที่จะทวงคืน "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" กลิ่นอายพลังธาตุพฤกษาจางๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างนางนั้นดูลึกลับและแตกต่างจากที่เจี้ยนหลินคุ้นเคย

ส่วนอีกสามคนที่เหลือ เจี้ยนหลินจดจำพวกมันได้ทันที พวกมันคือกลุ่มคนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบงันเมื่อครั้งที่เขาและสตรีปริศนาผู้นี้ล่าถอยไปยังหลังม่านน้ำตกเมื่อไม่นานมานี้! แม้ในครั้งนั้นพวกมันจะไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามเขาโดยตรง และดูเหมือนจะติดตามสตรีผู้นี้มา แต่การปรากฏตัวพร้อมกับชายในอาภรณ์สีดำและสตรีปริศนาในยามนี้ ย่อมยืนยันว่าพวกมันคือพวกเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย สภาพของพวกมันในยามนี้ก็ดูสะบักสะบอมไม่ต่างจากหัวหน้าทั้งสอง พลังปราณธาตุต่างๆ ของพวกมันซึ่งน่าจะอยู่ในระดับหลอมรวมลมปราณขั้นปลาย ดูจะร่อยหรอและไม่สมบูรณ์ ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่หนักหน่วงและยาวนานมาเช่นกัน

"ในที่สุด...ก็หาตัวเจ้าจนเจอ, ไอ้เด็กเหลือขอ!" ชายในอาภรณ์สีดำคำรามเสียงแหบพร่า พยายามจะเค้นพลังข่มขู่ แต่ก็มิอาจปิดบังความอ่อนล้าในน้ำเสียงได้ "ดูเหมือนว่าเจ้าจะหนีมาซ่อนตัวอยู่ในที่ที่ไม่เลวเลยทีเดียวนะ แต่โชคของเจ้า...มันจบลงแล้ว!"

เจี้ยนหลินยืนนิ่ง สองมือก่อรูป "กระบี่ไม้" ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่ไหลเวียนในเส้นชีพจรที่กว้างใหญ่ของตน แม้จะอยู่ในระดับหลอมรวมลมปราณขั้นเจ็ด แต่ปริมาณพลังที่เขาสามารถกักเก็บและเรียกใช้ได้นั้น เหนือกว่าผู้ฝึกตนในระดับเดียวกันอยู่หลายส่วน มันทำให้เขามีความมั่นใจขึ้นบ้างเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แม้จะบาดเจ็บแต่ก็ยังคงมีจำนวนมากกว่าและมีระดับสูงกว่า

"พวกท่านตามหาข้า...หรือตามหาสิ่งนี้กันแน่?" เจี้ยนหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมกับเหลือบมองไปยัง "ถุงผ้าปักลายบุปผา" ที่เหน็บอยู่ที่เอวของตน ซึ่งภายในมีเมล็ดพันธุ์รากวิญญาณสีดำบรรจุอยู่

"หุบปาก!" สตรีปริศนาตวาดลั่น นางก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย "ส่ง 'เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ' คืนมาให้พวกข้าเสียโดยดี! แล้วพวกข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้า!"

เจี้ยนหลินสัมผัสได้ว่าพลังโดยรวมของกลุ่มคนเหล่านี้อ่อนแอลงกว่าครั้งก่อนที่เขาเผชิญหน้ากับพวกมันในโพรงหยกพรางเมฆอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็มิได้ประมาท แรงกดดันจากชายในอาภรณ์สีดำนั้นยังคงหนักหน่วง แม้จะแฝงความไม่มั่นคงอยู่ก็ตาม

‘พวกมันบาดเจ็บ...แต่ก็ยังเป็นระดับสร้างรากฐาน ส่วนอีกสี่คนก็ยังเป็นระดับหลอมรวมลมปราณขั้นปลาย แม้จะร่อแร่ แต่ถ้าสู้พร้อมกัน ข้าคงรับมือไม่ไหวแน่...ต้องหาทางแยกพวกมัน!’ เสียงในใจของเขาวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว

"เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณรึ?" เจี้ยนหลินกล่าว น้ำเสียงยังคงความสงบ "ข้าไม่รู้หรอกนะว่ามันคืออะไร แต่สิ่งที่อยู่ในถุงผ้านี้...ดูเหมือนจะ "ผูกพัน" กับข้าเป็นพิเศษ พวกท่านคงจะมิว่ากระไร หากข้าจะขอ "รักษา" มันไว้กับตัวสักระยะหนึ่ง?"

"บังอาจ!" ชายในอาภรณ์สีดำคำรามลั่น ความอดทนของมันสิ้นสุดลงแล้ว ความแค้นจากการถูกเจี้ยนหลินล่อลวงไปเผชิญหน้ากับราชินีตะขาบผลึกจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด และความอัปยศจากการถูกเด็กหนุ่มระดับต่ำกว่าท้าทายซึ่งหน้า ผสมปนเปกับความจำเป็นเร่งด่วนที่จะต้องชิง "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" กลับคืนไปให้ "นายท่าน" ผลักดันให้มันต้องฝืนร่างกายที่บอบช้ำเข้าต่อสู้! "ในเมื่อเจ้าไม่ยอมส่งมาโดยดี...ก็อย่าหาว่าพวกข้าใจร้ายก็แล้วกัน! สังหารมัน! แล้วชิงถุงผ้านั่นกลับมา!"

สิ้นเสียงสั่ง พรรคพวกอีกสามคนที่เหลือ แม้จะดูอิดโรย แต่ก็ยังคงกัดฟันทะยานเข้าใส่เจี้ยนหลินทันที! พวกมันรู้ดีว่าหากทำงานนี้ไม่สำเร็จ "นายท่าน" ของพวกมันย่อมมิปล่อยพวกมันไว้แน่!

คนหนึ่งใช้ดาบยาว อีกคนใช้กระบี่คู่ และคนสุดท้ายใช้แส้โลหะ ทั้งสามประสานการโจมตีจากสามทิศทาง ปิดล้อมเส้นทางหลบหนีของเจี้ยนหลิน

เจี้ยนหลินมิได้ถอยหนี! เขารู้ดีว่าหลังของเขาคือต้นไม้ผลึกศิลาและเมล็ดสีทองที่เพิ่งจะหยั่งราก! เขาจะต้อง "ปักหลักสู้" ณ ที่แห่งนี้!

"ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" ถูกใช้ออกมาอย่างฉับพลัน! ร่างของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและพลิ้วไหวราวกับใบหลิวลู่ลม หลบหลีกดาบยาวที่ฟาดฟันเข้ามาได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกันนั้น "กระบี่ไม้" สองเล่มในมือก็ตวัดออกไปเป็นเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" ที่ "หนักแน่น" และ "ต่อเนื่อง" ยิ่งกว่าเดิม ปลายกระบี่ไม้เล่มหนึ่งปะทะเข้ากับกระบี่คู่ของศัตรูอีกคนอย่างจัง!

"เคร้ง! เคร้ง!"

เสียงโลหะกระทบไม้ดังขึ้นสองครา ศัตรูผู้ใช้กระบี่คู่ถึงกับผงะถอยไปครึ่งก้าว แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ! ‘พลังของมัน...เหตุใดจึงหนักหน่วงถึงเพียงนี้! นี่มันใช่ระดับหลอมรวมลมปราณขั้นเจ็ดแน่รึ!’

ในขณะเดียวกัน ปลายกระบี่ไม้เล่มที่สองในมือซ้ายของเจี้ยนหลินก็เปลี่ยนทิศทางอย่างฉับพลัน แทงสวนกลับไปยังผู้ใช้แส้โลหะที่กำลังจะตวัดแส้เข้าใส่จากอีกด้าน! กระบวนท่าเรียบง่ายแต่ "เฉียบคม" และ "แม่นยำ" ดุจรากไม้ที่ชอนไชหาจุดอ่อน!

"ฉึก!"

ปลายกระบี่ไม้แทงเข้าที่ข้อมือของผู้ใช้แส้ ทำให้มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและปล่อยแส้โลหะหลุดจากมือ!

การต่อสู้ปะทุขึ้นอย่างดุเดือดในทันที! เจี้ยนหลินปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มี มิมีการยั้งมือ! "กระบี่ไม้" สองเล่มในมือร่ายรำดุจมังกรคู่ เพลงกระบี่ "เมฆาไหล" ผสานเข้ากับ "วิถีพฤกษา" ที่เขาเข้าใจอย่างลึกซึ้ง บางครั้งปลายกระบี่ก็ "อ่อนโยน" ดุจเถาวัลย์ "เบี่ยงเบน" หรือ "พันธนาการ" การโจมตีของศัตรู บางคราวก็ "แข็งกร้าว" และ "เฉียบคม" ดุจหนามไม้ "แทง" หรือ "กรีด" เข้าใส่จุดอ่อนของพวกมันอย่างแม่นยำ!

พลังธาตุพฤกษาถูกโคจรจนถึงขีดสุด "ริ้วกระบี่สีเขียวอ่อน" จางๆ เริ่มปรากฏขึ้นที่ปลายกระบี่ไม้ทั้งสองเล่ม ส่องประกายคมกล้า ผสานเข้ากับ "เจตจำนงกระบี่" ที่ "เด็ดเดี่ยว" และ "ไม่ยอมแพ้"! เขามิได้ต่อสู้เพียงเพื่อเอาชีวิตรอด แต่เพื่อ "พิทักษ์" สถานที่แห่งนี้ และ "ความหวัง" เล็กๆ ที่กำลังจะก่อเกิด!

"ขาวน้อย" ที่อยู่บนไหล่ของเขา บัดนี้มันมิได้เพียงแค่ส่งไออุ่นมาช่วยเหลือ แต่มันกลับส่งเสียง "คิกๆ!" แหลมเล็กออกมาเป็นระยะ พร้อมกับใช้หัวเล็กๆ "ดุน" ไปที่ต้นคอหรือแขนของเจี้ยนหลินเบาๆ ใน "เสี้ยววินาที" ที่คับขัน ราวกับจะ "ชี้นำ" หรือ "เตือน" ให้เขารับรู้ถึงการโจมตีที่กำลังจะมาจากจุดอับสายตา! การประสานงานระหว่างเจี้ยนหลินและ "ขาวน้อย" นั้น "แนบเนียน" และ "รู้ใจ" กันอย่างน่าอัศจรรย์!

ศัตรูทั้งสามคน แม้จะมีจำนวนมากกว่า แต่ด้วยสภาพที่อ่อนแอจากการต่อสู้ก่อนหน้า และการโจมตีที่ "พลิกแพลง" และ "คาดเดาได้ยาก" ของเจี้ยนหลิน ทำให้พวกมันเริ่มจะ "เสียกระบวนท่า" และ "ตกเป็นฝ่ายตั้งรับ" มากขึ้นเรื่อยๆ! ผู้ใช้ดาบยาวถูกเพลงกระบี่ของเจี้ยนหลินต้อนจนต้องถอยร่นไม่เป็นกระบวน ผู้ใช้กระบี่คู่ถูกกระแทกจนกระบี่หลุดมือไปข้างหนึ่ง และผู้ใช้แส้ก็กำลังกุมข้อมือที่บาดเจ็บของตนเอง!

สตรีปริศนาในอาภรณ์สีเขียวเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี นางกัดริมฝีปากซีดขาวของตนเองจนห้อเลือด ดวงตาจับจ้องไปยังเจี้ยนหลินด้วยความกรุ่นโกรธ

"เจ้าเด็กนี่...มันมีดีอะไรกันแน่!" นางตวาดพร้อมกับสะบัดมืออีกครั้ง คราวนี้ "เถาวัลย์สีเขียวคล้ำ" จำนวนมากยิ่งกว่าเดิมพุ่งออกมาจากแขนเสื้อของนาง ปลายเถาวัลย์เหล่านั้นมี "หนามแหลมสีดำ" ที่ดูมีพิษร้ายแรง พวกมันเลื้อยพันกันเป็นร่างแหขนาดใหญ่ หมายจะรวบรัดจับกุมเจี้ยนหลินในคราวเดียว!

เจี้ยนหลินสัมผัสได้ถึงพลังธาตุพฤกษาที่แปลกประหลาดจากเถาวัลย์เหล่านั้น มันแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายที่ "เย็นชา" และ "กัดกร่อน" ซึ่งแตกต่างจากพลังพฤกษาที่เน้นชีวิตชีวาของเขาโดยสิ้นเชิง

‘พลังพฤกษาสายมารหรือไรกัน?’ ความคิดนั้นแวบผ่านเข้ามาในหัว

เขามิอาจปล่อยให้ตนเองถูกจับกุมได้! เจี้ยนหลินใช้ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" อีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้เพียงแค่หลบหลีก แต่กลับพุ่งทะยานเข้าหา "รากไม้โบราณ" ขนาดใหญ่เส้นหนึ่งที่ชอนไชอยู่ตามผนังถ้ำ! เขาใช้มือซ้ายแตะไปที่รากไม้โบราณนั้น พลังธาตุพฤกษาจากเส้นชีพจรที่กว้างใหญ่ของเขาถูกถ่ายทอดเข้าไปในรากไม้นั้นอย่างรวดเร็ว!

รากไม้โบราณที่เคยสงบนิ่งพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! มันตอบสนองต่อการเรียกหาของเจี้ยนหลิน!

"ครืนนน!"

รากไม้โบราณหลายเส้นขนาดมหึมาพุ่งทะยานออกมาจากผนังถ้ำและพื้นศิลาอย่างฉับพลัน! พวกมันมิได้มีหนามแหลมคม แต่กลับเต็มไปด้วยพลังชีวิตอันแข็งแกร่งและยิ่งใหญ่! รากไม้เหล่านี้พุ่งเข้าปะทะกับร่างแหเถาวัลย์สีเขียวคล้ำของสตรีปริศนา!

เกิดเสียงดัง "โครมคราม!" เถาวัลย์สีเขียวคล้ำถูกรากไม้โบราณที่ใหญ่กว่าและแข็งแรงกว่าฟาดฟันจนขาดสะบั้นและสลายไปในอากาศ! พลังธาตุพฤกษาที่แตกต่างกันปะทะกันอย่างรุนแรง!

สตรีปริศนาถึงกับไอเป็นโลหิตออกมาคำหนึ่ง นางคาดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะสามารถควบคุมรากไม้โบราณในสถานที่แห่งนี้ได้ถึงเพียงนี้!

ชายในอาภรณ์สีดำผู้เป็นหัวหน้าเห็นพรรคพวกของตนเองถูกจัดการไปทีละคนด้วยสีหน้าที่ดำคล้ำยิ่งกว่าเดิม ความอดทนของมันขาดสะบั้น! ร่างกายที่บอบช้ำและความโกรธแค้นที่สุมอยู่ในอกผลักดันให้มันตัดสินใจใช้ไพ่ตาย!

"ในเมื่อพวกเจ้าไร้ประโยชน์เช่นนี้...ก็จงตายไปพร้อมกับมันซะ!" มันคำรามลั่นอย่างบ้าคลั่ง!

มันมิได้พุ่งเข้าโจมตีเจี้ยนหลินโดยตรง แต่กลับยกกระบี่เล่มหนาหนักในมือขึ้นสูงอีกครั้ง พลังปราณธาตุไฟที่เหลืออยู่ทั้งหมดถูกระดมเข้าไปในตัวกระบี่อย่างบ้าคลั่ง! ปลายกระบี่เริ่มเปล่งแสงสีแดงเข้มจนน่ากลัว!

"อัคคีผลาญวิญญาณ!"

มันตวาดชื่อกระบวนท่าออกมา พร้อมกับฟาดกระบี่ลงไปยัง "พื้นศิลา" บริเวณใจกลางห้องโถง!

มิใช่การโจมตีที่มุ่งเป้าไปที่เจี้ยนหลิน แต่เป็นการโจมตีที่ต้องการจะ "ทำลาย" รากฐานของสถานที่แห่งนี้! คลื่นพลังงานสีแดงเข้มที่อัดแน่นไปด้วยเจตจำนงแห่งการทำลายล้างพุ่งตรงไปยังพื้นศิลาเบื้องล่าง!

เจี้ยนหลินเบิกตากว้าง! ‘มัน...มันต้องการจะทำลายต้นไม้ผลึกศิลา!’

(จบตอนที่ 106)