ปลดล็อคระบบอัพพลังไร้ขอบเขต

บทที่ 56 พี่น้อง

        ผู้นำของตระกูลผาง ผางจง บุตรชายคนโตของหัวหน้าตระกูลผาง คำรามด้วยเสียงอันดัง "น้องสาม น้องรองสิ้นชีพแล้ว เจ้ายังไม่ยอมปล่อยวางความบาดหมางกับเขาอีกหรือ? หรือเจ้าต้องการให้พวกข้าโดดเดี่ยวเจ้าจริง ๆ หรือ"

        ไม่คาดคิดว่าท่านพี่สามจะยิ้มเย็นชาตอบโต้ "โดดเดี่ยว? พวกท่านเคยยอมรับข้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

        ใบหน้าของผางจงชะงักไปในทันที

        น้องสามยังคงยั่วยุต่อ "ตั้งแต่ข้าฝึกฝนวิชานั้นที่ไม่ควรปรากฏ ไม่เพียงแต่พวกพี่น้องที่ว่านี้ แม้แต่ท่านพ่อท่านแม่ก็ยังหลีกเลี่ยงข้าราวกับหนีโรคระบาด ห้าปี ตั้งห้าปีแล้ว ไม่มีใครในตระกูลคุยกับข้าอย่างจริงใจเลยสักคน ส่วนท่านพี่รองผู้นี้ ก็มักจะใช้ข้าเป็นกระสอบทุบตีอยู่เสมอไม่ว่าจะมีเรื่องหรือไม่ก็ตาม แม้กระทั่งเกือบทำให้ข้าพิการหลายครั้ง ตอนนี้เขาตายแล้ว ท่านว่าข้าควรหัวเราะหรือไม่?"

        ผางจงไม่มีคำพูดใด ๆ

        ในที่สุดน้องสามก็โบกมือ กล่าวว่า "เอาเถอะ ตอนนี้ถึงแม้พวกท่านจะอยากให้ข้าอยู่ ข้าก็ไม่อยากอยู่ในกลุ่มคนที่ไม่จริงใจเช่นนี้ เพราะข้าไม่อยากตายอย่างไร้ความหมาย ลาก่อน!"

        "ผางปู้!"

        ผางจงจ้องมองท่านพี่สามผางปู้ ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

        ตามคำกล่าวที่ว่า เช่นพ่อเช่นลูก ผางจงผู้ถูกปลูกฝังด้วยแผนการและความทะเยอทะยานมาตั้งแต่เด็ก เป็นผู้สืบทอดรุ่นต่อไปของตระกูลผางที่โดดเด่นเสมอมา แต่การตายของผางชิงและการหันหลังจากไปของผางปู้ ล้วนเป็นการท้าทายอำนาจของเขาอย่างรุนแรง เขาไม่ยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด แม้ว่าผางปู้จะเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดก็ตาม

        เล่ยถิงไม่รู้ว่าการกระทำของเขากลับเป็นการเปิดฉากให้ตระกูลผางแตกแยก ยังคงระมัดระวังแอบย่องไปยังบึงร้อยพิษ

        ระหว่างทาง ทิวทัศน์เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

        สวรรค์นอกโลกเดิม เพียงแค่เดินทางไปอีกไม่กี่สิบลี้ ก็กลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า สีเขียวน้อยลงเรื่อย ๆ ความงามไม่เกี่ยวข้องกับที่นี่อีกต่อไป แม้กระทั่งกลิ่นเน่าเหม็นจาง ๆ ยังลอยมากับสายลมพัดผ่าน

        ในตำนาน สามสิบลี้ฟ้า สามสิบลี้ดิน ในที่สุดเล่ยถิงก็ได้พบเห็นแล้ว

        "นี่มัน..."

        เล่ยถิงหยุดฝีเท้าลงทันใด ถูกดึงดูดด้วยเถาวัลย์สีดำกลุ่มใหญ่ตรงหน้า

        ผกากรอง ผกากรองเป็นกลุ่มก้อน!

        "ข่าวลือเป็นความจริง!"

        เล่ยถิงมองบึงน้ำเน่าเหม็นตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า "ผกากรองได้ดูดซับกลิ่นเน่าเปื่อยจากบึงน้ำเน่าเพื่อเติบโตจริง ๆ และบึงร้อยพิษนี้ชัดเจนว่าเป็นยอดฝีมือในบรรดาพวกมันทั้งหมด ไม่เช่นนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีผกากรองมากมายขนาดนี้"

        หลังจากนั้น เล่ยถิงสังเกตอย่างละเอียด แล้วยิ้มกว้างในทันที กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่เพียงแต่ผกากรอง ยังมีพืชล้ำค่าอื่น ๆ ที่ชอบอาศัยอยู่ในบึงน้ำเน่าอีกด้วย!"

        แม้ว่าวัตถุดิบวิเศษอื่น ๆ จะไม่ค่อยมีค่ามากนัก เทียบชั้นแล้วไม่อาจเอ่ยอ้างกับผกากรองได้เลย แต่หากนำไปขายในโลกมนุษย์ การแลกเปลี่ยนเป็นยาบำรุงพลังวิเศษสองสามเม็ดไม่ใช่ปัญหาแน่นอน

        อย่างไรก็ตาม เมื่อเล่ยถิงกำลังจะรีบวิ่งไปเก็บเกี่ยว เขาก็หยุดฝีเท้าลงทันใด ใบหน้าของเขาดำคล้ำลงในทันที เดินกลับไปตามเส้นทางเดิมอย่างว่าง่าย สุดท้ายก็หายไปในพงหญ้าและพุ่มไม้

        ชั่วขณะต่อมา ร่างสองร่างก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

        "น่าโมโห!"

        ชายชุดดำคนหนึ่งมองไปทางที่เล่ยถิงหายไป ด่าทออย่างดุเดือด "ไม่คิดเลยว่าเจ้านี่จะระแวดระวังถึงเพียงนี้ ถึงกับมองเห็นกับดักของพวกข้า"

        หญิงชุดดำที่เหลือพูดอย่างไม่พอใจว่า "คนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย ท่านพี่ ชัดเจนว่าใจเต้นตึกตัก แต่กลับยังสามารถถอยกลับอย่างกล้าหาญในวินาทีสุดท้าย ผงกลบกลิ่นของพวกข้าถือว่าสูญเปล่า"

        "ผงกลบกลิ่น!"

        เล่ยถิงซึ่งซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้รู้สึกตึงเครียด

        ท่านใช้ผงกลบกลิ่นโจมตีผู้อื่นได้ ผู้อื่นก็ย่อมใช้ผงกลบกลิ่นโจมตีท่านได้เช่นกัน ต้องยอมรับว่าพี่น้องชุดดำคู่นี้ช่างเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก เล่ยถิงเคยผสมผงกลบกลิ่นเข้ากับกลิ่นเลือดและกลิ่นไหม้ ส่วนพวกเขากลับผสมมันเข้ากับกลิ่นเน่าเหม็นของบึงร้อยพิษ

        เมื่อครู่นี้ หากเขามิได้รู้สึกว่าพลังรอบกายผิดปกติ เงียบสงบจนน่าอึดอัด มิเช่นนั้นเขาคงตกหลุมพรางของพี่น้องในชุดดำคู่นี้ไปแล้ว

        "ช่างเถิด"

        พี่ชายมองซ้ายขวา ถอนหายใจกล่าวว่า "ช่างเถิด พวกเราเก็บเกี่ยวเสร็จแล้วก็ไปกันเถอะ ไอพิษในบึงร้อยพิษนี้แปลกประหลาด ทำให้พลังของข้าไม่ราบรื่นขึ้นเรื่อย ๆ"

        น้องสาวจึงตอบว่า "ที่แท้ก็ไม่ใช่ความรู้สึกผิดปกติของข้าคนเดียว ท่านพี่ก็เป็นด้วยสินะ ดูเหมือนคำพูดของเหล่าอาจารย์จะถูกต้อง ถึงแม้พวกเราจะมีประสบการณ์ของบรรพบุรุษ เตรียมเครื่องป้องกันมาครบถ้วน แม้กระทั่งลูกปัดดูดพิษของอาจารย์ก็นำมาด้วย แต่วรยุทธ์ของพวกเรายังต่ำเกินไป ไม่อาจอยู่ที่นี่ได้นานนัก"

        พี่ชายพยักหน้ากล่าว "เถาวัลย์ดำมากมายเพียงนี้ก็เพียงพอให้พวกเรากลับไปอย่างเต็มอิ่มแล้ว ให้ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาเซียนและโอสถพันลมปราณให้พวกเราเถอะ"

        ฉึก!

        ร่างของพี่ชายสั่นเทิ้มทันใด จากนั้นก็ก้มหน้าลงช้า ๆ มองคมกระบี่เปื้อนเลือดที่แทงทะลุร่างกาย

        ในมุมนี้ ใครเล่าจะโจมตีสำเร็จได้นอกจากน้องสาวที่รักของเขา

        พี่ชายถามอย่างน่าสังเวช "ทำไม?"

        ฉึก!

        น้องสาวชักกระบี่ออก เร่งความเร็วในการเสียเลือดของชายชุดดำ เห็นพี่ชายคุกเข่าลงกับพื้นจนแทบเสียความสามารถในการเคลื่อนไหว นางจึงตอบอย่างวางใจ "ง่ายนัก อาจารย์มีโอสถพันลมปราณเพียงหนึ่งเม็ด และเจ้าก็เป็นศิษย์ที่อาจารย์โปรดปรานที่สุด ยังเป็นผู้สืบทอดลำดับแรกของสำนักอีกด้วย ตำแหน่ง พรสวรรค์ อาวุโส และภูมิหลังของข้า ล้วนสู้เจ้าไม่ได้ โอสถพันลมปราณจะมาถึงข้าได้อย่างไร?"

        พี่ชายเจ็บปวดกล่าวว่า "ก็แค่โอสถพันลมปราณเท่านั้น ด้วยกำลังของพวกเรา..."

        "อย่าหลอกข้าเลย พี่ชาย"

        น้องสาวกล่าวอย่างน่าสังเวช "พี่ชาย มันต่างกันแล้ว ตระกูลผางปิดล้อมเมืองหลิงกวนหนักขึ้นเรื่อย ๆ สภาพแวดล้อมของสำนักยิ่งย่ำแย่ลง แม้กระทั่งศักดิ์ศรีขั้นพื้นฐานที่สุดก็ยากจะรักษาไว้ ตอนนี้สำนักไม่ต้องพูดถึงการหาโอสถพันลมปราณมาเลย แม้แต่โอสถร้อยลมปราณก็แทบไม่มีความสามารถจะแลกมาได้"

        พี่ชายคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว "ไม่นะ นี่เป็นไปไม่ได้!"

น้องสาวร่วมสำนักหัวเราะเยาะว่า "พี่ชาย เจ้าอย่าลืมสิว่าน้องสาวทำหน้าที่อะไรในสำนัก"

        สีหน้าของพี่ชายแข็งค้างในทันที เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าน้องสาวสุดที่รักของเขาแม้จะไม่ได้รับความสำคัญจากอาจารย์ แต่ความสามารถของนางนั้นโดดเด่นมาก รับผิดชอบงานใหญ่น้อยของสำนัก ถือเป็นเจ้าสำนักไปครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว เงินทองทุกตำลึงต้องผ่านมือนาง นางจึงรู้เรื่องราวของสำนักเป็นอย่างดี

        น้องสาวเห็นสีหน้าของพี่ชายแล้วพูดอย่างภูมิใจว่า "ข้าจะบอกเจ้าก็ได้ อาจารย์แม้กระทั่งจะทิ้งทรัพย์สินทั้งหมดในเมืองหลิงกวนเพื่อไปตั้งรกรากที่บ้านเกิดของท่าน ส่วนข้าต้องการอนาคตที่ดีกว่าและวิเศษกว่าเมืองหลวง โอ้ไม่สิ เจ็ดสำนักใหญ่แห่งเมืองเย่อโจวต่างหากที่ลิ่นเอี๋ยนหยานอย่างข้าควรไป"

        "ข้าไม่คิดอย่างนั้นหรอก"

        ร่างของใครบางคนลอยมาบนพื้นที่ลุ่มที่สัตว์ร้ายกินกันได้

        นี่คือบุตรชายผู้มั่งคั่งที่หน้าตาหล่อเหลา

        ผู้มั่งคั่งไม่ใช่ตระกูลใหญ่อะไรทั้งนั้น เพราะการแต่งกายของบุรุษผู้นี้หรูหราสุดขีด ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าเขามีเงิน บุตรชายตระกูลใหญ่ที่แท้จริงจะไม่ทำตัวโดดเด่นขนาดนี้แน่ ต้องยอมรับว่าท่าทางของหมอนี่ค่อนข้างหยาบคาย เหมือนเศรษฐีใหม่ยิ่งกว่าเศรษฐีใหม่เสียอีก กระนั้นกลับมีวิชาตัวเบาเยี่ยมยอดไม่แพ้ก้าวมังกรพเนจรของเล่ยถิง ภาพลักษณ์ช่างขัดแย้งกันนัก

        "ที่แท้ก็กระบี่คู่จากเมืองโหยวซาน!"

        หลังจากดวงตาของบุตรชายเศรษฐีส่องประกายลึกลับไปครู่หนึ่ง เขากลับสามารถแยกแยะตัวตนของพี่น้องร่วมสำนักที่กำลังฆ่ากันเองได้จากระยะไกลหลายร้อยเมตรในพื้นที่ลุ่มที่เต็มไปด้วยไอพิษ สายตาเช่นนี้เกินกว่าที่เล่ยถิงจะจินตนาการได้ อย่างน้อยเล่ยถิงก็ไม่คิดว่ามู่หรงปิง เล่ยกวง ผู้อาวุโสกุ้ยและคนอื่น ๆ จะมีสายตาเช่นนี้

        ไม่คาดคิดว่าน้องสาวจะมีวิจารณญาณเหนือกว่าบุรุษธรรมดา เมื่อนางเห็นวิชาตัวเบาของผู้มาใหม่ ก็ไม่พูดอะไร คว้าถุงผ้าเล็กติดตัวและอาวุธของพี่ชายขึ้นมา แล้ววิ่งหนีไปในทิศทางตรงกันข้ามในชั่วพริบตาถัดมา

        โชคร้ายที่ทิศทางที่น้องสาวหนีไปพอดีเป็นทางเดียวกับเล่ยถิง