Age of war

วันที่ 81 ของเกมส์แห่งสงคราม

ข่าวความพ่ายแพ้ในศึกภาคตะวันออกของทวีปได้แผ่ขยายออกไปทั่วเมืองหลวงของมนุษย์

ทุกคนที่ทราบข่าวร้ายนี้ ไม่มีผู้ใดที่สามารถสร้างรอยยิ้มบนใบหน้าได้

และข่าวร้ายทั้งหมดนี้ก็ได้ถูกโยนให้เป็นความผิดขอบชายเพียงผู้เดียว

นั่นคือชายอัจฉริยะของเผ่ามนุษย์ที่ชื่อว่า [ยะมะโตะ]

วันที่ 82 ของเกมส์แห่งสงคราม

***โอตาคุวิจัย [ยะมะโตะ]

“ทำไมผมต้องมายืนที่นี่ด้วยฟะ เสียเวลาวิจัยโดยใช่เหตุชัด ๆ ”

เนื่องจากผลลัพธ์ของสงครามที่ไม่น่าพอใจเมื่อวันที่ 80 ที่ผ่านมา จึงทำให้ทางศูนย์บัญชาการเรียกตัวผมมาเข้าประชุมในวันนี้

ไม่สิ ต้องบอกว่าเรียกมาเพื่อด่ามากกว่า

ผมเปิดกล้องวิดีโอที่ซ่อนเอาไว้ตรงชุดวิจัยสีขาวเพื่ออัดเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

ถ้าหากมีอะไรไม่ชอบมาพากล ผมจะได้มีหลักฐานเอาไว้ประจานพวกแม่งทีหลังได้ยังไงละ

เหล่าผู้บัญชาการระดับสูง ผู้นำเผ่ามนุษย์ทั้งเก้าประเทศ และผู้นำเผ่ามนุษย์สูงสุด [กัง] กับเลขาหน้าจิ้งจอก [ตั๋ง] บุคคลระดับสูงเหล่านี้กำลังถูกนำมารวมตัวอยู่ภายในห้องประชุมที่โอ่โถงและหรูหรา

พวกเขานั่งเรียงรายล้อมเป็นวงกลม หากใครที่ติดภารกิจอยู่แนวหน้าหรือไม่อาจมาได้ ก็จะใช้วิดีโอคอลเชื่อมต่อเข้ามาแทน

และผมกำลังถูกจับให้มายืนอยู่เพียงคนเดียวภายในห้องที่ว่า ณ ใจกลางของที่นั่งซึ่งจัดวางล้อมเป็นครึ่งวงกลมเข้าหาเวที

พวกเขาปฏิบัติกับผมราวกับเป็นผู้ต้องหาคดีร้ายแรงเลยละ

“ทำไมระเบิดต่อต้านภูติถึงใช้ไม่ได้ผลกันละคุณยะมะโตะ”

หนึ่งในนักบินที่เป็นระดับผู้บัญชาการภาคสนามของสงครามที่พ่ายแพ้ได้ลุกขึ้นยืนยิงคำถามมาที่ผม

สายตาของเขาบ่งบอกชัดเจนถึงความเป็นศัตรูและความโกรธที่ไร้เหตุผล

ให้ตายสิ…

“เรื่องนี้ผมไม่รู้ แต่จากการวิเคราะห์จากศพของพวกภูติ ผมมั่นใจว่าอาวุธนี้สามารถใช้เพื่อทำลายระบบอวัยวะที่ทำให้ใช้เวทมนต์ของพวกภูติได้แน่นอนครับ”

“แต่มันใช้ไม่ได้ผล สรุปคือเอาอาวุธที่ไม่สมบูรณ์มาให้พวกเราใช้งานสินะ? ”

“...”

“เพราะว่าให้ออกรบทั้งที่อาวุธไม่สมบูรณ์แบบ พวกเราจึงแพ้ คิดบ้างมั้ยว่าพวกเราต้องสูญเสียทรัพยากรณ์ไปตั้งเท่าไหรกับการทำสงครามครั้งนี้? ”

ตรรกะเชี่ยอะไรฟะ?

อาวุธทุกชิ้นที่พัฒนาขึ้นมานั้นไม่มีข้อผิดพลาด จะผิดพลาดก็อยู่ที่กลยุทธ์ของพวกเอ็งนั่นละ

อะไรคือการที่ใช้กลยุทธ์สั่งโจมตีต่อหน้าต่อตาทั้งที่มีระบบล่องหนจากการตรวจจับของเรด้า?

อะไรคือการที่ใช้แผนโดรนบุกเข้าไปปะทะตรง ๆ จากขอบเขตชายแดน ทั้งที่สามารถบินอ้อมทวีปบุกเข้าไปจากทางด้านหลังได้?

อย่ามาอ้างว่าไม่มีแผนที่สำรวจทางภาคตะวันออก เพราะหน่วยของนาโตได้ทำการสำรวจและส่งแผนที่พร้อมตำแหน่งฐานทัพของศัตรูมาให้แล้วมิใช่หรือ?

แล้วจะมาโทษว่าทั้งหมดที่แพ้เป็นเพราะว่าระเบิดต่อต้านภูติของผมไม่สามารถใช้การได้?

งั้นถ้าหากสมมติว่าระเบิดนิวเคลียร์เจาะบาเรียที่คลุมเมืองของพวกภูติไม่เข้า ก็จะไปโทษว่าเป็นความผิดของไอสไตน์ใช่ปะ?

ผมเริ่มทำหูทวนลมต่อคำวิจารณ์และคำต่อว่าของพวกนายทหารกับผู้บังคับบัญชาที่ยืนรุมด่าผม ณ ตอนนี้

มีเพียงสองคนที่ไม่เปิดปากวิจารณ์ต่อว่าอะไรคือทอมจากกองทัพนาโตกับผู้นำสูงสุดกัง

“หนวกหูชะมัด...ฮ้าว~”

ในตอนสถานการณ์เริ่มวุ่นวาย ผู้นำกังก็กรีดเสียงดังกลบทุกคนจนมิด

ใบหน้าที่ดูน่าเกรงขามของเขาทำให้ทุกคนแทบจะกลืนน้ำลายลงไป

ว่าแต่เมื่อกี้ท่านฮาวใช่มั้ย? … ไม่สิ ระดับคนอย่างเขาคงไม่มานั่งหลับกลางห้องประชุมหรอก

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปทางผู้นำกัง

เขาดวงตาเบิกโพล่งอย่างน่ากลัว ก่อนที่จะเริ่มพูดด้วยภาษาอังกฤษที่ผิดเพี้ยนออกมา

“เออ... แผนการ… อืม... ฝากจัดการต่อทีเลขาตั๋ง”

“ได้ค่ะ”

เลขาหน้าจิ้งจอกของกังลุกขึ้นยืนพร้อมกับเริ่มพูดด้วยภาษาอังกฤษแทนผู้นำกังที่พูดไม่ค่อยคล่อง

“ท่านผู้นำกังตั้งใจจะบอกว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของยะมะโตะ มันเป็นความผิดของพวกเราที่ไม่วางกลยุทธ์ให้ดีต่างหาก”

“ฮะ ฮะ ฮะ เยี่ยมไปเลย! ”

ผมถึงกับอดไม่ได้ที่จะตบมือให้กับเขา

ส่วนตัวแล้วผมไม่ค่อยชอบคนจีนหรอก แต่กับผู้นำกังนี่เป็นกรณีพิเศษ เพราะว่าเขาเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์จริง ๆ

“อย่างแรก กลยุทธ์ที่พวกเราใช้ครั้งล่าสุดเรียกได้ว่าช่างสิ้นคิดนัก บุกเข้าไปตรงหน้าแบบนั้น จะถูกตอกหน้ากลับมาก็ไม่แปลก ทำไมถึงไม่รีบถอนตัวตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าระเบิดภูติใช้การไม่ได้ละคะ? ทำไมถึงไม่รีบเปลี่ยนกลยุทธ์อย่างเช่นการลอบทิ้งระเบิดเหมือนที่ทำกับเผ่ายักษ์ละคะ? ”

“ก็ยะมะโตะบอกว่าอาวุธ--”

“ท่านจะบอกว่าเพราะมีอาวุธที่เหนือกว่าเลยวิ่งเข้าปะทะตรง ๆ ได้? แล้วมีอะไรรับประกันละคะว่าอาวุธฝ่ายเราเหนือกว่าเวทมนต์ของพวกภูติ? มีอะไรรับประกันว่าพวกภูติไม่ได้มีแผนการรับมือหากสูญเสียพลังเวทไป? พวกเรานะดูถูกศัตรูมากไปแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าพวกท่านอยากจะซ้ำรอยฮิตเลอร์เช่นนั้นหรือคะ? เปิดศึกไปทั่ว ไม่รับฟังความเห็นจากคนอื่น แล้วพ่ายแพ้ในท้ายที่สุดแบบนั้นหรือคะ? ”

ในช่วงเวลานั้นทุกคนในที่ประชุมต่างนิ่งเงียบไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป

ท่านผู้นำกังจ้องมองไปที่เลขาตั๋งด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด ก่อนจะพยักหน้าที่ตีความได้ว่า “ใช่แล้วละ ถูกต้องตามที่ข้าต้องการเลย” ให้เห็น

“วันนี้ที่พวกเราเชิญคุณยะมะโตะมาก็เพื่อแจ้งผลการรบที่เป็นข้อมูลอันล้ำค่าให้กับเขา เพื่อนำไปพัฒนาอาวุธรับมือ ไม่ใช่เรียกมาเพื่อตำหนินะคะ”

อ่าว… ไอเราก็นึกว่าเรียกมาด่าเสียอีก

“ท่านยะมะโตะค่ะ นี่คือสาเหตุที่เรียกท่านมาวันนี้ค่ะ รบกวนชมภาพบันทึกการรบของเมื่อวันก่อนทีค่ะ”

ผมเงยหน้าไปมองทางโปรเจคเตอร์ที่กำลังฉายขึ้นผนัง

มันคือภาพการต่อสู้ของโดรนกับสิ่งที่เรียกว่าโกเลม และภาพที่พวกภูติควบคุมได้ทั้งไฟและอากาศในการใช้โจมตีพวกเรา

และภาพบันทึกสุดท้ายคือการต่อสู้ระหว่างหน่วยของทอมจำนวนหนึ่งพันคนกับภูติที่น่ากลัวเพียงคนเดียว

“คิดว่ายังไงบ้างคะ? ”

“อืม…ขอดูภาพตอนที่ระเบิดต่อต้านภูติทำงานทีครับ”

ภาพวินาทีที่ระเบิดภูติทำงานได้ปรากฏขึ้นมา

ถึงจะมองไม่เห็นชัดเจน แต่ผมเห็นว่าช่วงวินาทีที่ระเบิดนี้ ผิวของบาเรียมีอาการสั่นไหวแปลก ๆ

บางทีบาเรียพวกนั้นคงจะทำการปกป้องระเบิดต่อต้านภูติเอาไว้หรือเปล่า?

ในหัวของผมเริ่มคิดออกแบบอาวุธใหม่ขึ้นมา

“อืม… รบกวนขอดูภาพการต่อสู้ของคุณทอมหน่อยครับ”

ภาพการต่อสู้อันดุเดือดของคุณทอมกับภูติสุดแกร่งได้ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

ทุกครั้งที่ภูติผมสีเขียวจะโจมตี หนังสือในมือก็จะเริ่มเรืองแสงขึ้นมาพร้อมกับปีก

จะบอกว่าหนังสือคืออาวุธของเธอ? แต่ภูติตนอื่นเห็นถือแต่ลูกแก้วคริสตัลนี่น่า?

อาวุธ… หรือว่าของพวกนั้นจะเป็นตัวกระตุ้นการทำงานของอวัยวะปีกที่ใช้เวทมนต์ของพวกภูติ?

เดียวสิ งั้นถ้าหากว่าสร้างสิ่งของที่ทำงานคล้ายกับอวัยวะปีกของพวกภูติกับเครื่องกระตุ้น พวกเราก็จะใช้เวทมนต์เหมือนกับพวกมันได้หรือเปล่า?

แต่ว่าขาดตัวอย่างที่ยังมีชีวิตนี่สิ การศึกษาจากศพที่มีสภาพไม่สมบูรณ์มันก็ทำได้แค่ระดับหนึ่งเท่านั้นด้วย

“แต่ถ้าหากเอาศพมาดัดแปลง… ทำได้แน่! ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ อาวุธชิ้นต่อไปจะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังแน่นอนครับ! ”

ว่าแล้วผมก็กระโจนออกจากหอประชุมไปในทันที

“เดี่ยวก่อน--”

“ผมขอตัวก่อนครับ! ”

ผมพูดทิ้งท้ายไปเช่นนั้น แล้ววิ่งไปที่จอดรถ ก่อนจะเปิดระบบขับขี่อัตโนมัติ

รถเต่าสีเหลืองสุดคลาสสิคส่งเสียงดังกระหึ่ม พร้อมกับวิ่งทะยานตรงออกไปด้วยความเร็วร้อยห้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ออกไปตามถนนที่ล้อมด้วยอาคารคอนกรีตสูงสองข้าง

ผมใช้ช่วงเวลานี้ในการร่างแบบอาวุธชิ้นใหม่ขึ้นมา

รถเต่าสีเหลืองวิ่งตัดออกมาจากเขตชุมชน และเข้าสู่โซนวิจัยที่เต็มไปด้วยพืชต่างโลกปลูกเรียงรายสองข้างทาง

พืชทะเลขนาดใหญ่ที่โตแทงยอดขึ้นท้องฟ้า ต่างลู่ไปตามแรงลมของรถเต่าคันนี้ที่วิ่งผ่าน

อาคารวิจัยสีเทาพร้อมเรือนกระจกทรงโดมได้ปรากฏขึ้น ณ ปลายสุดของถนนเส้นนี้

“จาวิส ช่วยวิเคราะห์ไอเดียนี้ที! ”

[รับทราบนายท่าน]

ที่ห้องแล็ปอันทันสมัยแห่งนี้คือที่ทำงานของผม

เสียงหุ่นยนต์ซึ่งดังมาจากลำโพงได้ขานรับคำสั่ง ก่อนที่จะส่งโดรนมารับพิมพ์เขียวไปจากมือ

[จาวิส] คือระบบสมองกลที่ผมสร้างขึ้นและมอบชื่อตามหนังชื่อดังเรื่องหนึ่งให้กับมัน

จาวิสคือระบบสมองกลเพียงหนึ่งเดียวที่เชื่อมต่อเข้ากับระบบสมองกลของโดรนทุกตัวที่ผมสร้าง

มันสามารถเรียนรู้ได้ ดังนั้นยิ่งพ่ายแพ้ในสงคราม มันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

“นี่คือข้อมูลการรบ เอาไปวิเคราะห์และพัฒนาตัวเองซะ”

[รับทราบครับ]

ผมดึงเมมโมรี่ออกมาจากกล้องที่ซ่อนในปกเสื้อ

เนื่องจากพวกเรายังไม่มีดาวเทียมและระบบเน็ตเวิร์คที่ดีพอ ข้อมูลการรบของโดรนสงครามเมื่อสองวันก่อนจึงส่งมาไม่ถึงระบบหลักของจาวิสที่ตั้งอยู่ในห้องแล็ปแห่งนี้

พวกหุ่นที่ถูกควบคุมด้วยระบบคำนวณขนาดเล็กนั้น จึงไม่อาจแสดงประสิทธิภาพอันยอดเยี่ยมของขาวิสออกมาให้เห็นได้

ความจริงจะเอยปากขอข้อมูลบันทึกจากกองทัพมาก็ได้ แต่ในเมื่อกล้องที่ซ่อนในชุดวิจัยสีขาวเก็บภาพมาได้หมดแล้ว ทำไมจะต้องไปเสียเวลาขออีกละ?

“ฝากเรื่องโมเดลอาวุธและความเป็นไปได้ที ผมจะไปดู [ดาบแห่งพระเจ้า] หน่อย”

[ได้ครับนายท่าน]

ผมเดินออกจากห้องโถงพร้อมกับผิวปากอย่างอารมณ์ดี

ประตูบานโปร่งใสตรงหน้าได้เลื่อนเปิดออกพร้อมกับปรากฏระเบียงทางเดินที่ทอดยาว

ข้างในผนังกระจกทั้งสองฝั่งของเส้นทางเดิน ถูกประดับไปด้วยอาวุธวิจัยที่กำลังอยู่ในช่วงพัฒนา

ชุดเกราะอันทันสมัยที่เลียนแบบจากซุปเปอร์ฮีโร่ชื่อดังอันมีนามว่า [Ironman]

แต่เนื่องจากยังไม่เข้าใจในหลาย ๆ จุด และติดปัญหาเรื่องพลังงานสำหรับใช้ในการบินและต่อสู้ จึงทำให้ต้องพับโครงการนี้ทิ้งไป

ต่อมาคือชุดเกราะนาโนเลียนแบบจากเกมส์ชื่อดัง [Crisis]

ชุดเกราะชั้นยอดที่สามารถหายตัวได้ เร่งพลังกายผู้ใช้งานได้ และยังทนทานระดับที่ปืนใหญ่ยิงไม่เข้า

แต่ทว่าบนชุดเกราะอันยอดเยี่ยมนี้กลับมีรูกว้างราวสามสิบเซนติเมตรปรากฏอยู่

มันคือผลงานที่ล้มเหลวอีกชิ้น…

ผลงานถัดไปเกราะเกล็ดมังกร

เกราะที่ใช้เส้นใยสังเคราะห์พิเศษทอขึ้นมาโดยเลียนแบบลักษณะโครงสร้างการเรียงตัวของเกล็ดมังกร

มันทนทานได้ถึงระดับลูกปืนขนาด 0.5 มีน้ำหนักเบา เหนี่ยว และดูดซับแรงกระแทกได้ดี

แต่ทว่ามันเป็นชุดเกราะที่ห่างไกลจากความเป็นเกราะในฝันที่เลียนแบบมาจากหนังหรือการ์ตูนอยู่มาก ผมจึงพับโครงการนี้ทิ้งไปเช่นกัน

มันคือผลงานที่ล้มเหลว

ต่อมาคือผนังกระจกที่แผ่กว้าง

สิ่งที่อยู่ข้างนอกกระจกนั้นคือ [ดาบแห่งพระเจ้า]

“เสร็จไปแค่ 20% เองหรือ…”

[ดาบแห่งพระเจ้า] คือดาวเทียมสำหรับทำสงครามนั่นเอง

แนวคิดของอาวุธไม่ได้ซับซ้อนอะไรมากไปกว่าส่งมันขึ้นอวกาศ แล้วใช้มันยิงรังสีไมโครเวฟที่รุนแรงลงมาสู่พื้นโลก

แต่เนื่องจากต้องสร้างอย่างพิถีพิถัน และมีชิ้นส่วนในการผลิตเฉพาะซึ่งต้องสั่งทำพิเศษ จึงทำให้การก่อสร้างล่าช้ามาก

“หรือว่าควรยกเลิกโครงการกันดั้มกับเกราะฮีโร่ แล้วมาเน้นที่การสร้าง [ดาบแห่งพระเจ้า] แทนจะดีกว่า? ”

ผมพึมพำกับตัวเอง

ถัดจากฐานยิงจรวดคือโครงสร้างหุ่นยนต์ยักษ์ที่ดูคุ้นตา

ถึงจะใช้แร่ฮีเฟสตุสกับเส้นใยสังเคราะห์จากพืชต่างโลกมาเพื่อแก้ปัญหาน้ำหนักกับความแข็งแรงของหุ่นได้แล้ว แต่ทว่าพลังงานจำนวนมากที่ใช้เพื่อขับเคลื่อนหุ่นก็ยังแก้ไม่ได้อยู่ดี

พืชปิกะปิกะต่างโลกที่สร้างกระแสไฟฟ้านั้น มันก็ยังไม่สามารถตอบโจทย์นี้ได้

แถมยังมีปัญหาเรื่องแรงเหวี่ยงที่ส่งผลต่อนักบินเวลาขับเคลื่อนอีกด้วย

“ยกเลิกโครงการกันดั้มไปเลยดีกว่า”

ว่าแล้วผมก็สั่งการให้จาวิสหยุดงานหุ่นยนต์ก่อสร้างทั้งหมดของกันดั้ม แล้วย้ายกำลังการผลิตไปที่ [ดาบแห่งพระเจ้า] แทน

“อืมชุดฮีโร่…”

ผมพึมพำกับตัวเองในระหว่างที่เดินเข้าไปในห้องอันมืดมิดที่ติดอยู่ด้านข้าง

ห้องทรงกลมสีดำแห่งนี้มีซากศพของทุกเผ่าถูกแขวนเรียงรายเอาไวในตู้แคปซูลทรงกระบอก

เผ่ามนุษย์ เผ่ายักษ์ เผ่าภูติ เผ่ามนุษย์นก และเผ่ามนุษย์มด

ศพเหล่านี้คือตัวอย่างวิจัยที่เก็บกู้มาจากสนามรบที่ผ่านมา

พวกมันถูกผ่าแยกเพื่อศึกษากายวิภาคภายใน ค้นหาจุดอ่อนและเข้าใจถึงธรรมชาติของมัน

ผมเดินไล่เรียงตามตู้แคปซูลของแต่ละเผ่า

รูปร่างแบบเผ่ามนุษย์เพื่อความคุ้นชินในการเคลื่อนไหว

รูปแบบการรับรู้ของเผ่ามนุษย์มดที่น่าอัศจรรย์

โครงสร้างผิวหนังที่เหนียว ยืดหยุด อีกทั้งยังแข็งแกร่งของเผ่ายักษ์

ต่อมประสาทสัมผัสที่หกตามรูปขุมขนของเผ่ามนุษย์นก ที่เป็นที่มาของสัญชาตญาณอันเฉียบคม

และปีกของเผ่าภูติ อวัยวะที่ทำให้สามารถใช้เวทมนต์ได้

ถ้าหาสร้างอวัยวะเทียมโดยเลียนแบบสิ่งเหล่านี้ แล้วนำมารวมเป็นชุดเกราะตัวเดียวได้ละก็…

“ชุดเกราะฮีโร่ก็จะไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป! ”

***ผู้กล้าทมิฬ [สเลบ]

“ท่านผู้กล้าครับ”

“เรียกว่าสเลบก็พอ”

“กำหนดการบุกโจมตีพวกปีศาจน้อยได้ถูกประกาศออกมาแล้วครับท่านผู้กล้า! ”

“...”

เมื่อไหรทุกคนจะเลิกเรียกผมว่าผู้กล้ากันนะ?

ผมคิดเช่นนั้นไปพร้อมกับเปิดช่องรับขยายสัญญาณของชุดเกราะเพื่อรับฟังคำประกาศของท่านราชินีฟรีด้า

“ถึงเหล่าทหารหาญของฉันและสเลบของฉัน”

เสียงของราชินีฟรีด้าได้ดังก้องอยู่ภายในหัวของผม

“กำหนดการลบพวกเผ่าปีศาจน้อยให้หายไปจากแผนที่ได้ถูกกำหนดลงมาแล้ว”

ทุกคนต่างนิ่งเงียบและหยุดทุกกิจกรรมในมือลง

“ราชินีคอมพาเนียนทำสำเร็จ ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า กองทัพปีศาจแสงจะมาร่วมทัพเก้าแสนของพวกเรา พันธมิตรระหว่างสองเผ่าจะนำชัยมาสู่พวกเรา จงเตรียมทัพให้พร้อมและนำชัยชนะมาให้แก่พวกเราซะ! ”

“โอ้ววว! ”

ทุกคนต่างส่งเสียงออกมาอย่างฮึกเฮิม ก่อนที่จะเริ่มลงมือทำงานกันต่อ

แต่ทว่ายังมีข้อความจากท่านราชินีที่ส่งตรงมาถึงเฉพาะผมคนนี้อยู่

“มีอะไรหรือครับท่านราชินี? ”

“ฉันแค่อยากจะบอกว่า…”

“บอกว่า? ”

“... รีบไสหัวไปทำงานได้แล้วสเลบ! ... แล้วอย่าลืมติดต่อความคืบหน้ากลับมาทุกชั่วโมงด้วยละ! ถึงจะรำคาญที่ต้องฟังรายงานจากเจ้าทุกชั่วโมง แต่มันจำเป็น นี่คือคำสั่ง! ”

“ขอให้ลูกน้องเป็นคนรายงานแทน---”

“ต้องเป็นเจ้าเท่านั้นสเลบ! ”

ยังบ้าอำนาจไม่เปลี่ยนเลยวุ้ย

“รับทราบครับ…”

“ดีมาก ฉันจะตั้งตารอยคอยนะ~”

ผมปิดเครื่องขยายสัญญาณที่ติดอยู่ในชุดเกราะลง

“เตรียมพร้อมเรื่องอาวุธและกองทัพอย่างงั้นหรือ”

ผมหันไปมองสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ตรงหน้า

สิ่งนี้อาจจะเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่เผ่าของพวกเราเคยได้สร้างขึ้นมา

ฐานติดล้อตีนตะขาบที่ใช้พลังขับเคลื่อนด้วยหินไฟจำนวนหลายล้านตัน

ผิวโลหะผสมเส้นใยที่หนากว่าสิบเมตร

สิ่งนี้นั้นมีรูปทรงสี่เหลื่อมผืนผ้า มีความยาวถึงสามร้อยเมตร กว้างสี่สิบเมตร และสูงถึงสามสิบเมตร

ถึงจะเคลื่อนไหวได้เชื่องช้า แต่มันก็เต็มไปด้วยพลังอำนาจอันร้ายกาจ

[ผู้ทำลายล้าง-ดีเวสธาดอร์ส (Devastador) ]

ที่ดาดฟ้าของตัวยานมีอาวุธอันร้ายกาจทรงกระบอกยาวยี่สิบเมตรอยู่ด้วยกันเก้ากระบอก

อาวุธเหล่านั้นต้องใช้กระสุนที่มีความยาวถึงสี่เมตรในการยิงออกไป และด้วยการดัดแปลงหัวกระสุนเล็กน้อยจากคำแนะนำของราชินีฟรีด้า จึงทำให้ได้กระสุนระเบิดแรงโน้มถ่วงที่สามารถยิงได้ไกลถึงห้าสิบกิโลเมตรมาใช้งาน

อนึ่ง ระเบิดแรงโน้มถ่วงคือผลลัพธ์จากความผิดพลาดของการลอกแบบเทคโนโลยีจากพวกปีศาจแสงเมื่อนานมาแล้ว หากยังจำกันได้อยู่นะ...

นอกจากอาวุธอันร้ายกาจนี้แล้ว ยังมีอาวุธสังหารระยะไกลอีกนับหลายร้อยชิ้นเรียงรายอยู่เป็นแถวของผิวยาน

อาวุธเหล่านั้นคืออาวุธของเผ่าจอมมารที่พวกเราเอามาดัดแปลงให้เข้ากับเทคโนโลยีของพวกเรา จนกลายเป็นอาวุธโจมตีระยะไกลที่ยิงลำแสงความร้อนสูงกว่าหนึ่งพันองศาได้

อำนาจการยิงสิบกิโลเมตร อัตรายิงลำแสง สามารถคงเส้นพลังงานความร้อนได้สามสิบวินาที ยิงต่อเนื่องได้หนึ่งนัดต่อหนึ่งนาที

และหากมีใครเข้ามาใกล้ อาวุธเหล่านั้นก็จะกลายเป็นคมเขี้ยวสังหารที่พร้อมจะรบระยะประชิดได้ทุกเวลาอีกด้วย

มันคือสัตว์ประหลาดอย่างแท้จริง และยังมีด้วยกันถึงสามลำ

“อีกเจ็ดวันอย่างงั้นหรือ? ”

ผมพึมพำกับตัวเองเช่นนั้น