ถุงมือฟ้าประทาน

“ว่ายังไงนะ!” ชายคนดังกล่าวร้องเสียงทุ้มต่ำออกมา จะอย่างไรเสียเขาก็ได้ชื่อว่าคนรวย แต่ดันมาถูกทำให้อับอายขายหน้า แถมยังเป็นต่อหน้าคนรวยนับหลายสิบชีวิต แล้วหลังจากนี้เขาจะเอาหน้าไว้ที่ไหน

“หรือว่าไม่จริง?” ติ๊นายกยิ้มมุมปาก “หากพูดถึงความร่ำรวย นายมันก็งั้นๆ แต่ยังกล้าสะเออะมาพูดแทรก คิดได้ยังไงอยากจะร่วมโครงการกับคนรวยล้านล้านบาท นี่นายฝันกลางวันอยู่เหรอ”

“ติ๊นา...!” เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สีหน้าบิดเบี้ยวถึงขีดสุด อยากจะสวนเธอไปเหมือนกันแต่พอเห็นนักธุรกิจเหล่านั้นพากันอมยิ้มมุมปาก ราวกับว่ากำลังมองเขาไม่ต่างจากตัวตลก ก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด ใบหน้าร้อนผ่าว แทบอยากจะออกไปจากที่นี่เร็วๆ

“เอาล่ะ ใครจะลงทุนอะไรก็ช่าง ทุกอย่างคือการแข่งขัน ที่สำคัญคือตัวตนของเจ้าของเรือต่างหาก เขาเป็นใครกันแน่ครับ อาจารย์อาคม” นักธุรกิจวัยกลางคนถาม ชื่อว่านายสิน

ทุกคนหันไปมองอาจารย์ที่อยู่ในชุดดำ

อาคมคลี่ยิ้มบาง ตามด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค “ก็เป็นเจ้าของเรือไง ไม่เห็นจะเข้าใจยากตรงไหน”

อาคมจะไม่รู้ได้ยังไงว่าคนเหล่านี้คิดจะให้ทางลัด ทำตัวสนิทชิดเชื้อกับเจมส์ โดยหวังจะได้ทำเลดีๆ ดังนั้นทำไมเขาถึงต้องบอกด้วยเล่า

“อาจารย์ บอกหน่อยไม่ได้เหรอคะ” ปุยฝ้าย ดาราคนสวยที่มีดีกรีเป็นนางร้ายถาม ภายหลังประสบความสำเร็จด้วยธุรกิจด้านสบู่เหลวกลูต้า ตอนนี้จึงกลายเป็นนักธุรกิจ 100 ล้าน แต่ยังไม่เลิกเล่นละคร

“ไม่ได้ เรื่องนี้ต้องรอทางนั้นประกาศออกมาเอง พวกเธอเองก็น่าจะรู้ว่าตัวตนของเขาไม่ใช่ธรรมดา ไม่งั้นจะครอบครองทรัพย์สินมีค่ามากขนาดนั้นได้ยังไง” พูดถึงตรงนี้อาคมทำได้เพียงถอนหายใจทีหนึ่ง

ย้อนกลับไปตอนนั้น เจมส์เป็นแค่นักศึกษา มีธุรกิจทางทะเลแค่ไม่กี่อย่าง แต่ผ่านมาไม่ถึง 2 ปีกลับกลายเป็นคนร่ำรวย ที่เขาต้องเกรงใจ

โชคดีที่อีกฝ่ายยังเหมือนเดิม ไม่งั้นก็คงแย่ เพราะเครื่องรางของขลังบางส่วนเป็นของเจมส์ ซึ่งส่วนมากเป็นของที่สามารถคร่าชีวิตคนได้ ตัวตนของเจมส์ในสายตาอาคมลึกลับยิ่ง ไม่ควรไปวอแวหรือท้าทายมังกรที่กำลังหลับ

ปุยฝ้ายถอนหายใจ เมื่อเป็นอย่างนี้ก็ได้แต่รอวันประกาศจากเรือสำราญ

หลังจากนั้นพวกเขาพูดคุยกับอาคมไม่กี่ประโยค ก่อนจะแยกย้ายกลับบ้าน

ปุยฝ้ายใช้ชีวิตตามปกติ หลังจากกลับมาถึงบ้านตรวจสอบออเดอร์สบู่เหลว ก็อาบน้ำเข้านอนแต่หัววัน พรุ่งนี้เตรียมตัวเข้ากองละครกับนางเอกหน้าใหม่

กองละครเรื่อง'บุพเพมารร้าย'ฟังดูน้ำเน่าไม่น่าเปิดดู แต่เชื่อเถอะว่าละครเรื่องนี้ทุ่มทุนสร้างถึง 15 ล้านบาท โดยได้นางเอกสาวหน้าใหม่เข้ามาแสดงรับบทบาท

ไม่สิ จะว่าไปก็ไม่ใช่หน้าใหม่หรอก ความจริงเธอมีผลงานหลายๆ เรื่อง แต่บทจะเป็นแต่ตัวรอง ช่วงหลังมาเข้าตาผู้จัดจนถูกดันขึ้นมาเป็นนางเอก และนี่ก็คือละครเรื่องแรกในบทนั้นของปิ่น

ปุยฝ้ายเข้าฉาก อยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวที่ทางสไตล์ลิสได้เตรียมไว้

มันเป็นซีนที่เธอเล่นชู้กับตัวเอก และสุดท้ายก็ถูกนางเอกจับได้

เธอปรับอารมณ์ สีหน้า แววตา พอกล้องเริ่มถ่ายทำก็เล่นตามบทที่ถูกเขียน เซ็ตติ้งคือบนเตียง ทำเหมือนกับว่านอนโป๊และมีอะไรกันกับตัวเอก ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เห็นได้ในละคร แต่ในความจริงก็นอนเฉยๆ แล้วใส่เสื้อเกาะอกด้านใน เซฟกันหลุดไว้อย่างดี

พระเอกของเรื่องเป็นดาราเก่า อายุ 45 มีผลงานละครจำนวนมาก โดยส่วนใหญ่เป็นละครแนวชู้สาว ชิงรักหักสวาท เมียน้อยเป็นต้น ซึ่งพระเอกคนนี้มีชื่อว่า ก็อต

กล้องเริ่มถ่าย ปุยฝ้ายแสดงได้เยี่ยมมาก ถ่ายไม่กี่เทคก็ผ่านแล้ว เตรียมเซ็ทถ่ายฉากอื่น ระหว่างนั่งรอเปลี่ยนเสื้อผ้า มองเห็นนางเอกหน้าใหม่เดินเข้ามาหา ท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมเหมือนลูกนกหล่นจากรัง

“พี่ปุยฝ้าย ฉันขอโทษนะคะ คือซีนเมื่อกี้มัน...”

ปุยฝ้ายโบกมือ “ขอทงขอโทษอะไรกัน มันเป็นบท และเธอก็ตบฉันตามบทเท่านั้นเอง อย่าคิดมากสิปิ่น นี่ถ้าหากในอนาคตมีฉากแบบนี้อีก เธอไม่กังวลแย่เหรอ เพราะฉะนั้นบางเรื่องอย่าเก็บมาคิดใส่ใจเลย”

“เข้าใจแล้วค่ะ แต่เห็นสีหน้าพี่ดูไม่ดี ก็เลยคิดว่า...” ปิ่นถามด้วยความเป็นห่วง

“อ๋อ...ก็แค่เรื่องธุรกิจนิดหน่อยน่ะ เร็วๆ นี้กำลังจะมีการแข่งขันบนเรือสำราญ มีนักธุรกิจ 1000 ล้านหลายคนกระโดดเข้าไปเล่นเกมนี้ แต่พี่เป็นแค่นักธุรกิจหน้าใหม่ ไม่แปลกหากจะถูกมองข้าม” พูดไปปุยฝ้ายก็ถอนหายใจไป

“เรือสำราญ...” ปิ่นทวนคำตอบ

“ใช่ เรือมูลค่า 1 ล้านล้านบาท ไม่รู้ว่าหน้าตาเป็นยังไง แต่คงสุดยอดมากแน่ๆ ที่นั่นจะกลายเป็นจุดที่คนร่ำรวยรวมตัวกัน หลากหลายเชื้อชาติ เป็นจุดที่น่าสนใจสุดๆ เลยว่าไหม หากสามารถตั้งร้านขายของที่นั่นได้ ไม่แน่สบู่ของพี่อาจจะโด่งดังไปทั่วโลก ถึงตอนนั้นคงรับเล่นละครปีละ 1 เรื่อง ไม่ก็เล่นขำๆ แก้เบื่อ”

นี่คือสิ่งที่คนรวยมีโอกาสคว้าได้มากกว่าคนทั่วไป โดยเฉพาะพวกที่มีรากฐานแน่นเอี๊ยด สั่งสมมาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ ดังนั้นเมื่อนำมาเทียบกันแล้ว เธอคงเป็นแค่โครงสร้างที่กำลังก่อบล็อกทีละก้อน

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องรีบโทรหาเขาก่อน!”

“ใครเหรอ หรือว่าเป็นนักธุรกิจ...”

ปิ่นที่หยิบโทรศัพท์ออกมาตอบเสียงเบาว่า “แฟนค่ะ เป็นนักธุรกิจแต่ยังเรียนมหาลัยอยู่”

“ว้าว...ลูกหลานคนรวยรุ่นที่สอง” ดวงตาของปุยฝ้ายปรากฏความอิจฉาริษยา ทำไมกันนะคนที่เข้ามาจีบเธอถึงมีอายุ 40 ปีขึ้นไป แต่หากเทียบกับแฟนของนางเอกหน้าใหม่ เขาก็คงจะเป็นหญ้าอ่อนอายุ 20 ต้นๆ

ปิ่นยิ้มตอบ แล้วกดปุ่มโทรออก ไม่นานปลายสายก็กดรับ

“ว่าไงคุณนางเอก ปิดกล้องละครแล้วเหรอ ถึงได้โทรหาผมได้”

“เปล่าหรอกค่ะ ตอนนี้ฉันอยู่ในกองถ่ายอยู่”

“อ้าว...แล้วโทรหาผม จะไม่โดนดุเหรอ”

“ไม่โดนหรอกค่ะ ตอนนี้เป็นช่วงพักเตรียมตัวเข้าฉากใหม่”

“อย่างนี้นี่เอง แล้วโทรหาผมมีอะไรหรือเปล่า หรือว่าอยากกินกุ้งล็อบสเตอร์ หรือว่าไวน์...”

“เปล่าค่ะ พอดีมีข่าววงในจะมาบอกคุณ เห็นว่าคุณทำธุรกิจหลายอย่าง ก็เลยไม่อยากให้คุณพลาดโอกาสดีๆ”

ปุยฝ้ายที่นั่งอยู่บนโต๊ะแต่งหน้าไม่ได้จงใจแอบฟังเลยนะ แต่แค่อีกฝ่ายมาพูดตรงนี้เอง ไม่ได้ยินก็คงแปลก

“โอกาสอะไรเหรอ ไหนลองบอกผมมาหน่อย ถ้าหากมันน่าสนใจผมก็จะลงทุน” เจมส์ถามในขณะที่เครื่องทำน้ำแข็งกำลังยิงอิฐบล็อกน้ำแข็งขนาดใหญ่ออกมาเป็นก้อนๆ

ด้วยคำสั่งที่ถูกป้อนโดยเอส ตอนนี้โครงสร้างภายในเมืองน้ำแข็งเริ่มถูกสร้างขึ้นแล้ว ผ่านไป 1 วัน เริ่มเห็นเค้าโครงพระราชวังน้ำแข็งอันหรูหรา

“โอกาสทำธุรกิจทางทะเลค่ะ ฟังว่าเป็นโครงการขนาดใหญ่ มีการแข่งขันจากนักธุรกิจหลายคน ฟังว่าโครงการนี้ตั้งอยู่บนเรือสำราญมูลค่า 1 ล้านล้านบาท!” พูดถึงตรงนี้ปิ่นถึงกับถอนหายใจทีหนึ่ง เงิน 1 ล้านล้านบาทมากเสียเหลือเกิน ต่อให้เล่นละคร 100 เรื่องจนแก่ ก็ไม่มีสิทธิ์ได้จับเงินก้อนนั้น

เจมส์ที่กำลังดูเครื่องสร้างน้ำแข็งทำงาน พลันทวนคำพูดของเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“ทำไมเหรอคะ หรือว่าคุณรู้เกี่ยวกับโครงการนี้อยู่แล้ว” ถ้าหากเขาตอบว่ารู้ปิ่นก็ไม่แปลกใจ ยังไงเสียเจมส์ก็เป็นนักธุรกิจ

“เอ่อ...จะว่าไงดีล่ะ ผมน่ะรู้ยิ่งกว่ารู้อีก”

“เหรอคะ ดีใจจัง ฉันกลัวว่าคุณจะไม่รู้ก็เลยรีบโทรไปบอก แต่การแข่งขันสูงมากเลยนะคะ ถ้าหากไม่ไหวคุณก็แค่ถอยออกมา”

“ตลกจัง ทำไมผมต้องถอยล่ะ”

“ฉันไม่รู้เกี่ยวกับธุรกิจ แต่พอจะเข้าใจถึงโครงสร้างคร่าวๆ โดยเฉพาะกลุ่มธุรกิจเครือข่ายขนาดใหญ่ พวกเขาไม่มีทางให้คนนอกเข้ามากินปลาตัวโตเด็ดขาด” พูดถึงตรงนี้ปิ่นเหลือบมองปุยฝ้าย นางร้ายคนนี้เปรียบดังปลาตัวเล็กท่ามกลางคลื่นลมฝน หากเจอฝูงฉลามก็คงจบเห่ ไม่มีชีวิตรอดหรือฝ่าคลื่นลมไปวางไข่ตามฤดูกาล

“โอ้...ถ้าหากผมถอย ทุกคนก็คงต้องถอยด้วย” พูดไปเจมส์ก็หัวเราะไป

“ทำไมเหรอคะ ฉันไม่เข้าใจ”

“ก็เพราะผมเป็นเจ้าของเรือลำนั้นที่คุณกำลังพูดถึงไงล่ะ!”

คำตอบของเขาทำให้ปิ่นทำโทรศัพท์หล่นจากมือ บังเอิญมือเลื่อนไปโดนปุ่มเปิดลำโพง ปุยฝ้ายที่นั่งอยู่หน้าเครื่องสำอางจึงได้ยินทุกประโยค

“ปิ่น...ได้ยินผมหรือเปล่า”

ปิ่นกำลังตกอยู่ในภวังค์รีบก้มลงไปเก็บโทรศัพท์ แล้วขอโทษปลายสายเล็กน้อย

“ได้ยินค่ะ เมื่อครู่ตื่นเต้นไปหน่อย เลยทำโทรศัพท์หลุดมือ”

“งั้นเหรอ พักผ่อนบ้างก็ได้นะ งานละครน่ะ ปีนึงเล่นแค่ 2 เรื่องก็พอ”

“ไม่ได้หรอกค่ะ แค่ 2 เรื่องไม่พออยู่หรอก แต่ถ้าหากมีธุรกิจเสริมเป็นของตัวเองก็ว่าไปอย่าง แต่ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะค่ะ ที่คุณพูดก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริงเหรอคะ”

“เรื่องไหนเหรอ หรือว่าเรือ?”

“ใช่ค่ะ คุณเป็นเจ้าของเรือลำนั้น ที่มีมูลค่า 1 ล้านล้านบาท?”

“ใช่ ผมว่าจะประกาศออกไปพอดี คุณรู้ข่าวนี้ได้ยังไง แต่พูดก็พูดเถอะ คุณโทรมาแบบนี้ก็ดีเหมือนกันผมจะได้นัดคุณมาถ่ายเรือ เป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ผมสักหน่อย”

ปิ่นไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี สรุปแฟนหนุ่มคนนี้รวยยิ่งกว่ารวยอีกเหรอ ให้ตายสิ แล้วแบบนี้เธอจะเล่นละครไปทำไม ในเมื่อแฟนรวย