True World โลกแท้จริง

ทันทีที่นทีเอ่ยชื่อของหญิงสาวที่นั่งคร่อมตักเขาอยู่ออกมา รังสีอำมหิตจากลอเรน่าก็ค่อย ๆ จางลงไป แต่ความตื่นตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้านั้นยังไม่ได้จางหายไปเลยสักนิด

" ดะ...ได้ยังไงกัน ? "

นทีเอ่ยถามสิ่งที่ทุกคนบนรถสงสัยมากที่สุดในเวลานี้ มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่หญิงสาวที่เสียสละช่วยเหลือพวกเขาไว้ในบททดสอบนั้นจะมาปรากฏอยู่ตรงหน้า

อาเรียอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยกมือซ้ายของเธอขึ้นมา ทุกสายตาในรถจับจ้องไปยังแหวนที่สวมใส่อยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอในทันที เมื่อนทียกแหวนในมือของเขาขึ้นมาดูนั้นก็พบว่ามันมีหน้าตาที่เหมือนกันอย่างไม่ผิดเพี้ยน

" เพราะสิ่งนี้ไงคะ...แหวนแต่งงานของเรา ฮิฮิ "

" วะ..แหวนแต่งงาน?! " ทุกคนบนรถเอ่ยออกมาอย่างเสียงหลง

" เอ๋?! ฉันนึกว่านายอยู่คนเดียวซะอีก สวัสดีนะคะทุกคน อาเรียเองค่ะ "

ถ้าหากการที่อาเรียมาปรากฏตรงหน้านั้นเปรียบดั่งการทิ้งระเบิด C4 ลงมาแล้วล่ะก็ คำพูดต่อมาของเธอก็เหมือนระเบิดปรมาณูหล่นลงใจกลางรถแอลยูวี ปฏิกิริยาของสาว ๆ แต่ละคนนั้นแตกต่างกันออกไปไป 

" ดะ...เดี๋ยวก่อน เข้าใจผิดแล้ว! "

แต่ปฏิกิริยาที่รุนแรงที่สุดนั้นแน่นอนว่ามาจากสาวผมบลอนด์ที่จู่ ๆ คนรักคนแรกของเธอก็ถูกแย่งชิงไปต่อหน้าต่อตา 

" นที จะเข้าใจผิดได้ยังไงกันคะก็คืนนั้นเรายังทำเรื่องอย่างว่ากันอยู่เลย... " 

อาเรียเอ่ยเสียงออดอ้อนพลางยื่นหน้าไปซบตรงไหล่นทีแล้วทำเป็นร้องกระซิกออกมาเบา ๆ 

" เบ้บ... "

ลอเรน่าเอ่ยเสียงเรียบที่ไม่แสดงถึงอารมณ์ใด ๆ แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้นทีนั้นเสียวสันหลังวาบในทันที

" มะ..มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด.. "

ผ่านไปห้านาทีหลังจากที่อาเรียปรากฏตัวขึ้น สภาพของนทีก่อนและหลังนั้นหากคนที่เคยรู้จักเขามาเห็นในตอนนี้ คงคิดว่าเขาเป็นพวกโฮมเลส เสื้อผ้าที่ขาดวิ่น ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง มีรอยจ้ำแดงตามตัวบ่งบอกถึงการผ่านการทุบตีอย่างหนัก หากสาว ๆ ในปาร์ตี้ไม่เอ่ยเตือนว่านทีนั้นบอบบางมากแค่ไหนในตอนนี้ สภาพของเขาคงเละเทะกว่านี้หลายเท่า

" หมายความว่าในกล่องใบนั้นคือแหวนที่สามารถเทเลพอร์ทไปหาอีกฝั่งได้เองสินะคะ "

ลอเรน่าทวนคำตอบที่อาเรียนั้นอธิบายอีกครั้ง เธอเล่าให้ฟังว่าเธอนั้นได้มอบกล่องใบนี้ให้กับนทีโดยที่ไม่ได้บอกเขาว่าข้างในนั้นคืออะไร เพราะเธออยากจะเซอไพรส์เขานั่นเอง ในกล่องคือแหวนคู่รักระดับ S ที่สามารถทำให้คนที่สวมแหวนคู่อีกวงสามารถเทเลพอร์ทไปหาอีกฝ่ายได้แต่จะโดนเทเลพอร์ทกลับมาหลังจากผ่านไปสิบนาทีแล้ว

" ต้องขอบคุณ คุณอาเรียมากเลยนะคะที่ช่วยชีวิตคนที่ฉันรักไว้ ฉันขอบคุณจริง ๆ ค่ะ "

ลอเรน่าเอ่ยพลางยื่นมือมาจับกับอาเรียอย่างจริงใจ ถึงแม้การมาของเธอจะทำให้ลอเรน่าตกใจไปบ้าง แต่การได้เจอกับอาเรียนั้นถือเป็นดั่งของขวัญอีกชิ้นของเธอเลยทีเดียว

" ไม่ต้องเรียกคุณหรอกค่ะพี่ลอเรน่า เรียกฉันว่าอาเรียได้เลย ยังไงเราก็เป็นครอบครัวกันอยู่แล้วนี่คะ "

อาเรียเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มแต่ก็ทำให้ลอเรน่านั้นคิ้วกระตุกเมื่อคิดถึงเรื่องแหวนคู่ที่คนรักของเธอใส่อยู่คู่กับคนตรงหน้านี้

' ฉันเจอเขาก่อน! ฉันสิต้องแต่งงานกับเขาก่อน! เธอมาได้แค่วันละสิบนาทีเท่านั้นแหละ '

' ฮุ ฮุ แค่สิบนาทีก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้นทีหลงรักฉัน '

แม้บทสนทนาของทั้งคู่จะดูเป็นการพูดคุยธรรมดา แต่คนในรถทั้งหมดสาบานว่าพวกเขาสามารถมองเห็นสายฟ้าสองสายลั่นแปลบ ๆ อยู่ในรถได้

" ทุกคนที่เดอร์ล็อคเป็นอย่างไรบ้างคะ อาเรีย "

พิมชนกเอ่ยถาม เพราะเธอนั้นนึกถึงเหล่าคนที่เธอได้เคยช่วยเหลือไว้ในอดีต

" ทุกคนสบายดีค่ะ แต่ฉันเนี่ยสิต้องหมกอยู่กับงานเอกสารทั้งวัน ชีวิตฉันน่าสงสารใช่มั้ยล่ะคะ "

อาเรียกล่าวจบก็โน้มตัวลงไปซบบนไหล่ของนทีที่หลับตาพริ้มราวกับเขาไม่อยากจะรับรู้กับสถานการณ์อะไรตรงหน้าทั้งนั้น แต่มุมปากของอาเรียก็ต้องยกยิ้มเมื่อเธอสัมผัสได้กับบางอย่างที่กำลังกระแทกกระทั้นบั้นท้ายของเธอ

' ฮึ่ม! ถ้าฉันอยู่ได้นานกว่านี้สักหน่อยนะ '

อาเรียเหลือเวลาเพียงนิดเดียวเท่านั้นแต่เธอก็เลือกที่จะใช้มันให้คุ้มค่าที่สุดก่อนที่เธอจะต้องกลับไปจัดการงานเอกสารอันน่าเบื่อของเมืองเดอร์ล็อค เธอส่ายสะโพกเบา ๆ เพื่อบดขยี้ไปยังเอวของนที

' อย่าตื่นไอลูกชาย นิ่งไว้ พ่อยังไม่อยากตายตอนนี้! '

ที่นทีหลับตาพริ้มเพราะเขาต้องพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่แสดงอาการอะไรออกมาทั้งนั้น แต่เจ้าน้องชายของเขานั้นแน่นอนว่ามันไม่สามารถฟังคำสั่งของเข้าได้เมื่อมีหุ่นเพรียวบางกำลังสะกิดมันอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่ว่าใครหน้าไหนที่มาท้าทายมัน มันก็ต้องโต้ตอบให้สมศักดิ์ศรี

" อ๊า..! "

เสียงครางกระสันเบา ๆ หลุดออกมาจากปากของอาเรียทำให้ทุกคนหันมามองเธอเป็นตาเดียว เมื่อเจ้ามังกรน้อยของนทีนั้นตื่นเต็มที่ และมันก็พุ่งกระแทกเข้าไปตรงร่องรักของเธออย่างหนักหน่วง หากไม่ได้อาภรณ์ของเธอที่บดบังไว้เกรงว่ามันคงกระซวกเข้าไปในทันที ต้องอย่าลืมว่าขนาดของเขาในตอนนี้นั้นหากนทีเทียบจากหนังสือไซส์ที่เคยอ่านมาแล้วมันใหญ่โตถึงสิบนิ้วเลยด้วยซ้ำ

' มันใหญ่มาก! '

มีเพียงอาเรียเท่านั้นที่ร่างกายของเธอแนบชิดอยู่กับมังกรผงาดของนที ทำให้เธอพอจะรับรู้จากสัมผัสที่แนบเนื้อกับเธอ ถ้าไม่ติดว่าเธอจะต้องจากไปภายในไม่กี่นาที ต่อให้มีคนอื่นอยู่รอบตัวเธอก็ไม่สนใจเลยสักนิด เธอจะกระโดดขย่มแท่งเนื้อที่กำลังทำให้เธอนั้นสติกระเจิดกระเจิงในทันที

" เรามาถึงพิกัดที่ตั้งไว้แล้ว "

เสียงกันยาที่เอ่ยขึ้นได้ช่วยชีวิตนทีได้อย่างพอดิบพอดี ไม่อย่างนั้นแล้วชะตาชีวิตของเขาคงต้องดับสูญลงจากเจ้าของสายตาอาฆาตข้าง ๆ เขา

" ฉันเองก็ต้องไปแล้วเหมือนกันค่ะ ไว้เจอกันใหม่นะคะทุกคน "

อาเรียกล่าวลาทุกคนเช่นกัน เมื่อเวลาครบสิบนาทีเธอก็สลายหายกลายเป็นแสงราวกับว่าเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่บนรถคันนี้มาก่อน นทีที่รอจังหวะอยู่ไม่รอช้าเขารีบพุ่งตัวออกจากรถในทันทีที่อาเรียหายไป

" หมอนั่นจะรีบไปไหนกันน่ะ " ไลล่าเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

หากจะมีใครเข้าใจท่าทีของนทีนั้นคงมีเพียงลอเรน่าที่นั่งใกล้เขาและเฮเลนที่มีประสบการณ์เท่านั้น

เมื่อพวกเขาก้าวลงจากรถก็พบกับต้นไม้น้อยใหญ่ที่ปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่ พิกัดที่ลอเรน่าได้บอกไว้นั้นอยู่ในป่ารกทึบนั่นเอง ลอเรน่าเดินสำรวจซ้ายขวาอยู่สักพัก มันเป็นเวลานานแล้วที่เธอไม่ได้กลับมายังที่แห่งนี้ เพราะแม่ของเธอนั้นบอกเอาไว้ว่าให้มาในยามฉุกเฉินเท่านั้น

ลอเรน่าเดินตรงไปยังต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดแล้วก็พบกับสิ่งที่เธอกำลังตามหา ใต้โพรงต้นไม้นั้นมีประตูลับที่ถูกกิ่งก้านไม้และใบไม้ปกคลุมไว้ หากไม่สังเกตดี ๆ ก็จะไม่มีทางหาพบได้เลย เธอปัดเศษพวกนั้นออกแล้วพบกับแป้นใส่รหัสแบบอนาล็อก เธอปลดล็อกมันด้วยรหัสที่แม่ของเธอได้ให้ไว้

ฟู่!

ประตูลับเปิดออกเผยให้เห็นบันไดที่ตรงดิ่งไปยังชั้นใต้ดิน ในความคิดของนทีนั้นเขารู้สึกว่าเขากำลังอยู่ในหนังวันสิ้นโลกและเขากำลังจะเข้าสู่ห้องทดลองลับอย่างไรอย่างนั้น

" ไปกันเถอะค่ะ "

ลอเรน่ากล่าวจบก็รีบจูงมือนทีแล้ววิ่งลงไปข้างล่างทันที คนอื่นนั้นทำเพียงแค่ยักไหล่แล้วก้าวเดินตามลงไป

เมื่อนทีลงมาถึงข้างล่างเขาก็ต้องทึ่งกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า แทนที่มันจะเป็นชั้นใต้ดินที่ดูอึดอัดอย่างที่เขาคิดไว้ แต่ความคิดของเขานั้นผิดมหันต์เป็นอย่างมาก เพราะแค่สภาพห้องนั่งเล่นที่เขายืนอยู่ก็หรูหรากว่าห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์เดอร์ล็อคเสียอีก

แต่ยังไม่ทันที่นทีจะได้ตรวจสอบอะไรเพิ่มเติมเขาก็ถูกมือคู่เดิมฉุดกระชากเข้าไปในห้องห้องหนึ่งในทันที

ปัง!

นทียืนมองลอเรน่าที่เพิ่งปิดประตูห้องแล้วหันมาส่งสายตาเย็นเฉียบให้กับเขา นทีคิดว่าเธอคงยังโกรธกับเรื่องอาเรียเป็นแน่แต่สำหรับนทีนั้นมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดเพียงเท่านั้น นทีกำลังจะเอ่ยปากขอโทษแต่เขาก็ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยเสียงใด ๆ ออกมาได้เมื่อริมฝีปากอ่อนนุ่มจรดจูบเข้ากับริมฝีปากของเขาอย่างหนักหน่วง

ลอเรน่าสอดลิ้นของเธอเข้ามาโดยฉับพลันพลางชอนไชไปกับลิ้นของนที ในขณะเดียวกันเธอก็ดันแผ่นอกของเขาให้เดินก้าวถอยหลังไปทีละนิดแล้วสุดท้ายริมฝีปากของทั้งสองก็แยกออกจากกันเพราะลอเรน่านั้นผลักนทีลงไปนอนกองบนเตียงอย่างรุนแรง

' โอเค..เธอโกรธจริงแฮะ '

นทียังไม่ทันตั้งตัวกับลอเรน่าที่รุนแรงและหนักหน่วงจากปกติที่เธอนั้นเรียบร้อยและอ่อนหวาน เธอกระโดดพุ่งใส่ตัวเขาอย่างแรง ร่างของทั้งสองพัวพันกันอย่างเร่าร้อนในทันที นทีที่อารมณ์ค้างมาก่อนหน้าแล้วก็ปลดปล่อยความต้องการออกมาเช่นกัน มือของเขาลูบไล้เอวบางของเธอแล้วเลื่อนมาเคล้นคลึงอกอันอวบอิ่มอย่างกระหาย

เพี๊ยะ ! 

" อยู่เฉย ๆ "

แต่อารมณ์ของเขาก็ต้องถูกขัดขวางเมื่อมือเรียวยาวของลอเรน่าปัดมือเขาทิ้ง เธอเลือกแล้วว่าในวันนี้ต้องเป็นเธอเท่านั้นที่จะคุมเกมรักของทั้งคู่ ตัวของเธอที่คร่อมนทีไว้ลุกขึ้นนั่งแล้วถอดเสื้อยืดของเธอออกเผยให้เห็นเสื้อชั้นในลายลูกไม้สีดำอันเย้ายวนอย่างไม่ปิดบัง อารมณ์ที่พุ่งพล่านของนทีก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมและที่เลวร้ายไปกว่านั้นเขาไม่สามารถแตะต้องมันได้!

ลอเรน่าโน้มตัวลงมาถกเสื้อของนทีขึ้นทีละน้อย ลิ้นของเธอตวัดเลียมัดกล้ามของเขาอย่างดูดดื่มทำให้นทีนั้นเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอโลมเลียจากซิคแพ็คของเขาไปถึงปลายยอดอกแล้วตวัดเบา ๆ อย่างกลั่นแกล้งเมื่อเธอรู้ว่านทีนั้นแทบจะสกัดกั้นอารมณ์ไม่ไหวแล้ว

" เบ้บ..ขอจับได้ไหม ? "

นทีเอ่ยถามอย่างออดอ้อน สิ่งเย้ายวนที่สุดในชีวิตของเขาอยู่ตรงหน้าแต่เขาไม่สามารถที่แม้แต่จะแตะต้องนั้นเป็นความรู้สึกที่ทุกข์ทรมาณแสนสาหัส

" เบ้บ..คุณมันคนไม่ดี ต้องโดนลงโทษ "

ลอเรน่าเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เธอโน้มตัวมาจรตริมฝีปากกับเขาพร้อมกัดเบา ๆ จนเกิดห้อเลือด แม้นทีจะอยากจะเป็นฝ่ายคร่อมเธอแทนมากแค่ไหนเขาก็ไม่สามรถทำได้เพราะสถานะอันอ่อนแอของเขาตอนนี้ทำให้เขาเป็นเพียงลูกไก่ในกำมือของเธอเท่านั้น

" ถ้าคุณเชื่อฟังล่ะก็..ฉันอาจจะให้รางวัลก็ได้นะ "

เสียงอันเย้ายวนของลอเรน่าปลุกความหวังของนทีขึ้น ตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับเมื่อลอเรน่าค่อย ๆ ปลดชั้นในของเธอออกเผยให้เห็นอกอันใหญ่โตสีขาวนวลและยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อราวกับลูกพีช นทีอดทนรอไม่ไหวแล้วที่จะได้ลิ้มชิมรสมัน

ราวกับอ่านใจนทีออกลอเรน่าขยับตัวไปนั่งบนแผงอกของเขาทำให้ตำแหน่งหน้าอกของเธอนั้นอยู่ต่อหน้านที เธอโน้มตัวลงช้า ๆ ให้อกคู่ใหญ่นั้นค่อย ๆ เลื่อนลงมาใกล้กับใบหน้าของเขา นทีไม่รอช้าเขาตวัดลิ้นเรียวยาวออกมารอรับของขวัญล้ำค่าชิ้นยอดนี้แล้ว

" คุณจะเป็นเด็กดีของฉันหรือเปล่า? "

แต่ของขวัญชิ้นนี้ก็ห่างเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตรแต่มันกลับนิ่งสนิทตรงหน้าเขา แม้แต่เวลาแบบนี้เธอก็ยังจงใจแกล้งเขาอยู่

' คนที่เป็นเด็กไม่ดีน่ะมันเธอต่างหาก! '

นทีไม่สนใจที่จะตอบคำถามนั้นเขาใช้มือโอบหลังของเธอเข้ามาเท่าที่แรงของเขาจะมีส่งให้ก้อนเนื้ออันใหญ่โตทาบลงบนใบหน้าของเขาอย่างเต็มที่ เขาใช้ลิ้นวาดตวัดไปมาอย่างมูมมามราวกับเด็กทารกที่กระหาย

" อ๊า...! เห็นมั้ย คุณมันเด็กไม่ดีจริง ๆ ด้วย อ๊าา...! "

แม้ลอเรน่าจะพูดอย่างนั้นแต่ความเสียวซ่านจากลิ้นของนทีที่ชโลมเลียเต้านมของเธออย่างกระหายทั้งเคล้นคลึงและดูดดื่มอย่างเมามันนั้นทำให้เธอมีอารมณ์เช่นกัน อารมณ์ตัณหาที่กักเก็บไว้ของเธอก็ปลดปล่อยออกมา เธอค่อย ๆ ใช้มือนั้นลูบไล้จากซิคแพ็คของเขาลงไปหาสถานที่ลับที่เป็นที่หลับใหลของมังกรน้อยของนที

' นะ...นี่มัน! '

แต่ลอเรน่าก็ต้องแตกตื่นราวกับกระต่ายตัวน้อยเมื่อเธอพบว่า มังกรน้อยที่เธอเคยลิ้มลองนั้นมันได้เติบใหญ่กลายเป็นมังกรยักษ์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

" คุณจะทำอะไรกับมันก็ได้ แต่ขอผมทานมื้อหลักก่อนนะ "

นทีที่สัมผัสได้ว่าอารมณ์ของลอเรน่านั้นพุ่งพล่านขึ้นเมื่อสัมผัสกับแท่งเนื้ออันใหญ่โตของเขา แต่เขากำลังรับประทานอาหารมื้อหลักอย่างเอร็ดอร่อยและเมามันอยู่ เขายังไม่อยากปล่อยมือจากก้อนเนื้ออันนุ่มนิ่มก้อนนี้ เห็นได้ชัดเลยว่านทีนั้นเป็นพวกชอบหน้าอกอย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าเหมือนลอเรน่านั้นไม่ได้ยินคำพูดของนที มือของเธอเริ่มลูบไล้แท่งเนื้ออย่างเบามือก่อนที่จะกระชับจนแน่น มือข้างซ้ายของเธอนั้นไม่สามารถกำถึงครึ่งของแท่งแท่งนี้ด้วยซ้ำ เธอรูดขึ้นรูดลงอย่างเบามือแล้วมือของเธอก็ต้องสั่นเมื่อเธอพบว่ามันยังขยายใหญ่กว่าเดิมได้อีก!

' ฉันจะกินมัน! '