เทพสงครามสายเลือดมังกร

“หะ...เหตุใดถึงเร็วขนาดนี้!”  เด็กชายที่อยู่รั้งท้ายถึงกับผงะ

เขารีบขยี้ตาและเห็นว่านั่นคือหลงเฉินจริง ๆ ที่เพิ่งพุ่งตัวไปอยู่ด้านหน้าสุดของกลุ่ม

ยอดฝีมือระดับแก่นมนุษย์ขั้นต้นที่ถูกหลงเฉินวิ่งแซงไปมีสีหน้าไม่ต่างจากเด็กชาย  ทั้งพี่หลี พี่หวัง และพี่จาง ต่างก็สังเกตเห็นหลงเฉินเช่นกัน

และเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ พวกเขามีสีหน้าตื่นตกใจอย่างมาก  เมื่ออสูรกร่อนจิตคือลำดับความสำคัญสูงสุด  พวกเขาจึงใช้ความเร็วสุดฝีเท้า  แล้วหลงเฉินจะสามารถตามพวกเขาทันได้อย่างไร?

“น้องชาย เจ้ามาที่นี่เพราะอยากตายนักรึอย่างไร!”

พี่จางที่อยู่ด้านหลังเยาะเย้ยหลงเฉินพลางรีบพุ่งตัวไปข้างหน้า  ด้วยตั้งใจจะขู่ให้หลงเฉินหวาดกลัว  แต่เขากลับไม่คาดคิดว่าหลงเฉินจะยิ้มอย่างชั่วร้ายและพุ่งมาหาเขาเช่นกัน!

ความเร็วเช่นนี้ทำให้สีหน้าของพี่จางเปลี่ยนไปทันที  พลังปราณในร่างของหลงเฉินแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟสีแดงที่ปะทุออกมาทั่วร่าง  พร้อมกับเปลวไฟที่ก่อตัวขึ้นที่หมัดของเขา

ด้วยเคล็ดวิชา [มังกรสวรรค์ย่างก้าว]  หลงเฉินดูราวกับปีศาจที่พุ่งเข้ามาทางด้านข้างของพี่จาง คลื่นพลังที่ปะทุออกมาจากหมัดของเขาทำให้พี่จางรู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก  ทว่าเขาไม่มีเวลาคิดอีกแล้ว จึงได้แต่กัดฟันและใช้ทักษะยุทธ์ที่ทรงพลังโจมตีหลงเฉินกลับไป!

“[คลื่นทะเลพิโรธ]!” 

“[หมัดอสูรสุริยันผลาญฟ้า] ... [เพลิงสวรรค์มอดไหม้]!”

เปรี้ยง!!　

ทั้งสองที่พุ่งตัวเข้าหากันด้วยความเร็วปะทะกันจนเกิดเสียงดังสนั่นและเกิดระเบิดขึ้นกลางอากาศ  ทุกคนที่อยู่ข้างหลังต่างผงะถอยออกไป  พี่จางที่วิ่งนำอยู่ด้านหน้าถูกหลงเฉินโจมตีจนกระเด็นออกไปในหมัดเดียว  เสื้อผ้าของเขาถูกเปลวไฟเผาไหม้  เลือดพุ่งทะลักออกมาจากปาก

“พี่จาง!”

“พี่จาง!”

ทุกคนพยายามอย่างมากเพื่อที่จะตามให้ทัน  สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นน่าตื่นตาตื่นใจอย่างมาก โดยเฉพาะสำหรับเด็กชายที่ขายังคงเคลื่อนไหวโดยไม่รู้ตัวแม้ตนเองจะกำลังสับสนอยู่ก็ตาม

‘เขา... เขาพูดจริงรึที่บอกว่าจะสั่งสอนพี่ทั้งสาม?’　

‘เป็นไปไม่ได้  พวกเขาไม่เคยพ่ายแพ้มาก่อน...’

แม้ว่ามันจะไม่น่าเชื่อเลยก็ตาม  แต่ความจริงก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าพวกเขาแล้ว  เมื่อมองไปที่ร่างสีแดงที่อยู่เบื้องหน้า  เด็กชายก็สูญสิ้นซึ่งความหวังทั้งหมด

พี่จางถูกเล่นงานและไม่มีใครรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือตาย  พวกเขาพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและช่วยพี่จางที่ล้มลง ในระหว่างนั้น เมื่อการโจมตีครั้งแรกของหลงเฉินได้ผล  เขาจึงตัดสินใจที่จะลองอีกครั้งโดยใช้กระบวนท่า [เพลิงสวรรค์มอดไหม้] ของเคล็ดวิชา [หมัดอสูรสุริยันผลาญฟ้า] เช่นเดิม เขาพุ่งไปที่พี่หวังทันที

“พี่หวัง อันตราย!”

เมื่อสิ้นเสียงตะโกน พี่หวังก็ใช้กระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุดจัดการกับหลงเฉิน ราวกับเวลาถูกหมุนให้ย้อนกลับเมื่อร่างอีกร่างหนึ่งกระเด็นลอยไปไกลพร้อมกับกระอักเลือดออกมา  ทุกคนเพ่งมองให้ชัด ๆ ก็พบว่าคนที่อยู่ในสภาพร่อแร่นั้นคือพี่หวังของพวกเขาเอง

“เป็นไปไม่ได้!”

เวลานั้น  พี่หลีที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้าแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง  คนอื่น ๆ ต่างก็มึนงงเมื่อได้เห็นเหตุการณ์เช่นเดียวกันถึงสองครั้ง  พี่หลีซึ่งเป็นผู้นำกลุ่มและยังเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด  ดังนั้น ทุกคนจึงจับจ้องเป็นตาเดียวและฝากความหวังสุดท้ายไว้ที่เขา

พี่หลียังคงมุ่งหน้าไปยังทิศทางของสัตว์อสูรกร่อนจิต  และเมื่อหันกลับมาเขาก็พบกับสภาพน่าสมเพช ของจางและหวัง หลงเฉินในตอนนี้กำลังพุ่งตัวไปทางเขาพร้อมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย  ทำให้หลีรู้สึกเย็นเยียบไปถึงกระดูกสันหลัง

‘บัดซบ นี่มันตัวประหลาดประเภทใดกัน? เหตุใดวันนี้ถึงโชคร้ายนัก ข้าไปทำอะไรให้เขารึ?’

พี่หลีรู้สึกหมดกำลังใจจะต่อสู้  เมื่อเห็นว่าหลงเฉินใกล้เข้ามาเขาก็รีบสาวเท้าระเบิดความเร็วสูงสุดและหนีไปทันที!

เมื่อเห็นว่าพี่หลีที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขาหนีไป  ทุกคนต่างหยุดนิ่งและมองหน้ากันไปมาด้วยแววตาตื่นตระหนก เด็กชายที่อยู่ข้างหลังตาเบิกโพลงจนแทบถลนออกมาเมื่อเห็นพี่หวังและพี่จางที่บาดเจ็บ

‘เขา... เขาเป็นใครกันแน่?’

พี่หลีซึ่งเป็นความหวังสุดท้ายของพวกเขากำลังหนีอย่างเอาเป็นเอาตายพลางตะโกนออกมาขณะวิ่ง

“เจ้าเป็นใครกันแน่? แล้วมาจากสำนักใดกัน? ระหว่างพวกเราไม่มีความบาดหมางต่อกันและเจ้าก็ทำร้ายคนของข้าไปถึงสองคนแล้ว  เจ้ายังไม่พอใจอีกรึ?”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่ว่าพวกเราไม่มีความบาดหมางต่อกัน? เมื่อครู่พวกเจ้ายังต้องการจะขโมยของข้าอยู่หยก ๆ มิใช่รึ?”

“เรื่องมันผ่านไปแล้ว เจ้า... เจ้าอภัยให้ข้าได้หรือไม่? สำนักคมมีดมรกตของพวกเราจะถอนตัวจากการแข่งขันแย่งชิงกระบี่แก้วสิขรก็แล้วกัน  พอใจหรือยังล่ะ?”

ขณะที่พูดอยู่นี้  เขาสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังพิฆาตที่ใกล้เข้ามาทีละน้อย ๆ  พี่หลีตื่นตระหนกจนแทบคลั่ง

“เจ้าจะถอนตัวหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับข้าไม่ทราบ?”

พี่หลีอยู่ห่างจากหลงเฉินไม่ถึงเก้าเชียะ  เมื่อเห็นบั้นท้ายที่อวดดีของพี่หลีวิ่งไปทางนั้นทีทางนี้ที  หลงเฉินจึงเปลี่ยนใจและรีบโฉบผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหายตัวไปในชั่วพริบตา

พี่หลีรู้สึกสับสนอย่างมาก  ในขณะที่เขากำลังสับสนงุนงงอยู่นั้น  หลงเฉินก็หายลับตาไปเสียแล้ว

‘เหตุใดกัน?  เหตุใดเขาถึงไม่ทำร้ายข้าล่ะ?’

สีหน้าของพี่หลีเต็มไปด้วยความสับสน  เมื่อเขาหันกลับมามองภาพเบื้องหน้า เขาก็คิดอะไรไม่ออก ไม่ว่าจะรู้สึกฉงนสนเท่ห์เพียงใด เขาก็ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเหตุใดหลงเฉินถึงยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ เช่นนี้

‘เพราะเขากลัวสำนักคมมีดมรกตงั้นรึ?’

เมื่อคิดได้เช่นนั้น พี่หลีก็ได้คำอธิบายในที่สุดและรีบเดินกลับไปหาเหล่าผู้ติดตามคนอื่น ๆ  อย่างไรก็ตาม  พวกเขากลับมองมาพี่หลีด้วยความตื่นตระหนกตกใจ  ทำให้ตัวเขาเองผงะไปทันที

“เหตุใดพวกเจ้าถึงทำสีหน้าเช่นนั้นล่ะ?”

“พี่...พี่หลี   ท่าน...ท่านไม่ได้สวมเสื้อผ้า...”

พี่หลีก้มลงมอง จากนั้นก็ส่งเสียงร้องดังลั่น เห็นได้ชัดว่าในขณะที่หลงเฉินโฉบผ่านเขาไป  หลงเฉินก็ถอดเสื้อผ้าของเขาออกมาอย่างช่ำชอง…

‘อสูรกร่อนจิตเป็นสัตว์อสูรระดับลึกล้ำขั้นสี่  แม้ว่ามันจะไม่ได้ทักษะการป้องกันที่พิเศษนัก  แต่มันก็มีทักษะที่เรียกว่า [กร่อนจิต] ซึ่งมีผลต่อจิตใจ นับได้ว่าเป็นทักษะที่ไม่ธรรมดาเลยสักนิด’

หลงเฉินนึกย้อนความทรงจำเกี่ยวกับสัตว์อสูรกร่อนจิต

“หลงเฉิน  เจ้าทำเช่นนั้นกับพี่หลี หรือว่าเจ้าจะ...เจ้าจะชอบผู้ชาย...?”

หลิงซีถามเสียงแผ่วเบาออกมาจากกระบี่หลิงซี เวลานี้หลงเฉินมีเหงื่อเย็นเยียบผุดออกมา เขาเม้มปากและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“สาวน้อย เมื่อข้าถอดเสื้อผ้าและผลักเจ้าลงบนเตียง  เจ้าก็จะได้รู้เองนั่นแหละว่าข้าชอบผู้ชายหรือผู้หญิง”

“เจ้า... เจ้าคนผีทะเล!”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะและสบถสาปแช่ง  หลงเฉินสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังของคนมากมายในป่าเบื้องหน้า  บริเวณนี้ช่างแตกต่างจากเนินทรายโดยสิ้นเชิง  พื้นดินที่นี่เป็นสีดำและอุดมสมบูรณ์มากกว่า  ดังนั้นจึงมีต้นไม้สูงเติบโตอยู่ทั่วผืนป่า  มีเนินเขาเล็ก ๆ และก้อนหินตั้งอยู่อยู่ประปราย  ทำให้เกิดเป็นลักษณะภูมิประเทศที่สลับซับซ้อน  หลงเฉินเข้าไปในป่าแห่งนี้พร้อมกับคนอื่น ๆ 

หลงเฉินสามารถซ่อนรอยเท้าของตนเองได้  ดังนั้นจึงไม่มีใครเห็นเขามากนัก  จากนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังลึกลับที่น่าเกรงขามซ่อนตัวลึกเข้าไปในป่า

‘ป่าแห่งนี้ทั้งมืดและเปียกชื้น  สัตว์อสูรกร่อนจิตเป็นสัตว์อสูรธาตุมืด  มันจะต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่ซึ่งตรงกันข้ามกับสิงห์ทองเพลิงอัคคีอย่างสิ้นเชิง’

หลงเฉินรีบมุ่งหน้าไปทางคลื่นพลังนั้นอย่างรวดเร็วจนปรากฏที่โล่งแห่งหนึ่งเบื้องหน้า  หลงเฉินซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้สูงและสังเกตการณ์อยู่ตรงนั้น  เวลานี้มีผู้คนมากมายเข้ามาจากทั่วทุกทิศและล้อมสัตว์อสูรสีดำสนิทตัวหนึ่งเอาไว้

“นั่นคือสัตว์อสูรกร่อนจิตงั้นรึ?”

สัตว์อสูรตัวนี้มีขนาดเล็กกว่าสิงห์ทองเพลิงอัคคีเล็กน้อย  มันมีสี่ขาและตัวเป็นสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้า  ลวดลายแปลกประหลาดสีแดงปรากฏอยู่บนขนของมัน  ทำให้เกิดสัญลักษณ์ที่ดูคล้ายกับอักขระโบราณ  สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือดวงตาสีโลหิตของมันที่ดูราวกับหมอก  หากมองมันใกล้ ๆ จะทำให้คนผู้นั้นโดนสะกดและไม่สามารถหลุดพ้นจากดวงตาคู่นั้นได้

สัตว์อสูรตัวนี้มีลักษณะบางส่วนคล้ายกับหมาป่าหรือหมาที่มีจมูกยาวและกรงเล็บแหลมคมทั้งสี่ หางของมันเป็นเหมือนกับหางม้าที่เต็มไปด้วยหนามแหลมและยกขึ้นสูง ราวกับมีการโจมตีที่ทรงพลังมากซ่อนอยู่

‘อย่างที่คิดจริง ๆ  สัตว์อสูรกร่อนจิตแข็งแกร่งกว่าสิงห์ทองเพลิงอัคคีมากทีเดียว’

ในขณะนั้น  สัตว์อสูรกร่อนจิตที่ถูกคนจำนวนมากล้อมไว้ก็เริ่มเกรี้ยวกราด  อย่างไรก็ตาม  ท่ามกลางคนเหล่านั้นมีเพียงไม่กี่คนที่ทำให้มันรู้สึกหวาดกลัว ซึ่งเป็นสาเหตุว่าเหตุใดมันยังไม่เคลื่อนไหว

สติปัญญาของสัตว์อสูรกร่อนจิตนั้นสูงกว่าสิงห์ทองเพลิงอัคคีมาก  ด้านหลังของมันมียอดฝีมืออยู่จำนวนหนึ่ง  ในเวลานี้ ยอดฝีมือทุกคนจากเจ็ดสำนักมาถึงแล้ว  

สำนักเดียวที่ไม่อยู่ที่นั่นก็คือสำนักคมมีดมรกต  แม้บางคนจะรู้สึกประหลาดใจว่าเหตุใดสำนักคมมีดมรกตยังมาไม่ถึง  แต่ก็ไม่มีใครสนใจจริงจัง  หากไม่นับสำนักคมมีดมรกต  ผู้ที่มีศักยภาพมากพอในการต่อสู้ก็คือผู้ที่อยู่ในระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์เท่านั้น

ในบรรดาคนนับร้อย มีเพียงสิบคนเท่านั้นที่ตรงตามคุณสมบัตินี้  ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ในจุดสุดยอดของระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์เช่นเดียวกับเฟิงอู่เทียนก็มีเพียงฉู่ยวิ๋นเหยาเท่านั้น

แม้คนอื่น ๆ ที่อยู่ระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์จะนับได้ว่าทรงพลังเช่นกัน  แต่หากเทียบกับสองคนนั้นแล้วยังมีช่องว่าระหว่างพวกเขาอยู่มากนัก  ในตอนนี้เฟิงอู่เทียนและฉู่ยวิ๋นเหยายืนขนาบด้านหน้าและด้านหลังของสัตว์อสูรกร่อนจิตเพื่อขวางทางมันเอาไว้

หลงเฉินมองไปยังเฟิงอู่เทียนซึ่งมีจิตวิญญาณแรงกล้าพลางยิ้มอย่างเย้ยหยัน

‘วางท่าเสียให้พอเถอะ  แต่หากข้าลงมือเมื่อใดละก็  พวกเจ้าเจอปัญหาใหญ่แน่’

เขาพบว่าหลิวหลิงก็อยู่ในฝูงชนเช่นกัน  สองสามวันผ่านไปและหลิวหลิงก็ยังดูเหมือนเช่นเดิม  ดวงตางดงามของนางจับจ้องไปที่เฟิงอู่เทียนด้วยความวิตกกังวล

‘อยากรู้นักเชียวว่ารอยมือที่ก้นของนางหายไปหรือยัง?’

หลงเฉินครุ่นคิดอย่างหน้าชื่นตาบาน ก่อนจะหันไปมองฉู่ยวิ๋นเหยา

‘เด็กสาวผู้นี้ยังเยาว์วัยนัก  นางมีความเป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์มากทีเดียว  หากไม่ใช่เพราะหลิงซีจับตาดูข้าอยู่ละก็  ข้าจะสัมผัสนางให้สาแก่ใจเลย!’

ขณะที่เขากำลังเพ้อฝันอยู่นั้น  หลิงซีก็ร้องถาม

“นี่เจ้ากำลังวางแผนชั่วร้ายอะไรอยู่น่ะ?”

หลงเฉินสะดุ้งและถอนหายใจออกมาทันที

“ข้ากำลังคิดว่า... ในเมื่อพวกนางก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เหตุใดหลิงซีของข้าช่างงดงามแต่พวกนางกลับอัปลักษณ์นัก?”

ชั่วขณะนั้นเอง  สัตว์อสูรกร่อนจิตก็ไม่สามารถอดทนอีกต่อไปและตัดสินใจที่จะจู่โจม

*********************