บทที่ 7 ข้าจะไปอยู่กับท่านอา
จวนจวิ้นอ๋อง
ั้แ่ที่ท่านอ๋องพบเจอลู่เพ่ยวันนั้นเขาก็เอาแต่คิดถึงใบหน้าที่หยิ่งพยองของนาง แตกต่างจากตอนที่นางอวบอ้วนยิ่งนักตอนนี้ความเ็ปที่นางฝากไว้ให้เขาในวันนั้นก็ได้หายดีแล้ว ถึงคราวแล้วที่เขาจะไปเยือนและจะไม่ยอมถอนหมั้น
"ผู้ใดอยู่ด้านนอกเข้ามาหาข้าที" เจียวหั่วะโเรียกบ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านนอกเพื่อทำในสิ่งที่เขาครุ่นคิดมาหลายวัน
"ท่านอ๋องมีอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ"
"เ้าไปจัดเตรียมทองคำ หยกและเบี้ยอัฐขึ้นเกี้ยวให้ข้าที ให้มากกว่าที่คุณหนูลู่เพ่ยเอามาคืน ข้าจะเดินทางไปที่เรือนของใต้เท้าลู่ไป๋เหวิน"
"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบไปจัดเตรียมให้ท่านอ๋องโปรดรอสักครู่" พูดจบบ่าวรับใช้เดินออกจากห้องของเจียวหั่วไปทำตามคำสั่ง เจียวหั่วยืนขึ้นกอดอก ยิ้มมุมปากแววตาเ้าเล่ห์
"เ้าหนีข้าไม่พ้นหรอกนะ คิดหรือว่าข้าจะยอมถอดหมั้นง่าย ๆ อำนาจที่อยู่ตรงหน้าไม่ว่าผู้ใดก็คงไม่ปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ " เจียวหั่วหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจพร้อมเดินออกจากห้องของตนเพื่อเดินทางไปที่เรือนตระกูลลู่ทำอย่างใจหวัง
เรือนตระกูลลู่
"ขนมมาแล้วเ้าค่ะคุณหนู" ลี่อินเดินถือถาดที่ใส่ขนมพร้อมน้ำชามาให้แก่เสี่ยวลี่เหมย ตอนนี้นางกำลังนั่งชมเหล่าผีเสื้ออยู่ที่ศาลารับลมด้านหลังเรือนโดยมีไป๋เซ่อใช้พัด พัดให้คลายร้อน
"มาแล้วหรือ ลี่อินเ้าได้ออกไปดูที่หน้าเรือนบ้างหรือไม่บัดนี้เหล่าบุรุษกลับเรือนของตนกันหรือยัง ข้าเองก็อยากออกไปเดินเล่นที่ตลาดบ้าง ให้ข้าอยู่ในเรือนเช่นนี้ข้าเริ่มเบื่อ เฮ้อ!!" เสี่ยวลี่เหมยถอนหายใจเฮือกใหญ่
"เมื่อครู่ได้ยินสาวใช้ในครัวเอ่ยกันยังคงมีบุรุษที่้าพบเจอคุณหนูอยู่หน้าเรือนเต็มไปหมดเลยเ้าค่ะ แต่ก็ดีอีกอย่างนะเ้าคะ ั้แ่ทุกคนต่างรู้ว่าคุณหนูเปลี่ยนไป ไม่ว่าจะเป็ของกินของใช้ของกำนัลมากมายเต็มห้องคุณหนูเลยเ้าค่ะ ข้าเห็นผ้าไหมมากมายที่ถูกส่งมามอบให้คุณหนูมีแต่ผืนสวย ๆ หากนำไปตัดเย็บเป็ชุดคงเหมาะกับคุณหนูน่าดู "ลี่อินยิ้มเล็กยิ้มน้อยดีใจที่ทุกคนต่างเอ็นดูคุณหนูของนาง
"แต่ข้าว่าเป็เช่นนี้ก็ไม่ดีอีกอย่างนะ ดูสิคุณหนูจะไปทางใดก็ไม่ได้ไป หากเป็เช่นนี้ไปเที่ยวหาท่านอาของคุณหนูไม่ดีหรือเ้าคะ ข้าได้ยินมาว่าท่านอาของคุณหนูที่เป็น้องสาวของใต้เท้าลู่ไป๋เหวินได้ไปใช้ชีวิตอยู่ที่หมู่บ้านเล็ก ๆ บนูเาข้าว่าหากคุณหนูไปอยู่ที่นั้นก็คงไม่มีบุรุษมาก่อกวนให้วุ่นวายใจเ้าค่ะ" ไป๋เซ่อครุ่นคิดพร้อมออกความคิดเห็น เมื่อเสี่ยวลี่เหมยได้ยินแววตาเป็ประกายลุกขึ้นจับไป๋เซ่อเขย่าไปมาเพื่อถามที่อยู่ท่านอาของตน
"เรือนขอท่านอาอยู่ที่ใด ข้าอยากไป "
"ข้าน้อยก็ไม่ทราบเช่นกันเ้าค่ะ ได้ยินเพียงใต้เท้้าพูดมาเท่านั้นเ้าค่ะ "
"เช่นนั้นไปหาท่านพ่อกันเถอะ ลี่อินส่วนขนมกับน้ำชานี่เ้ากินไปเถอะ " เสี่ยวลี่เหมยจับมือไป๋เซ่อเดินไปข้างหน้าพร้อมบอกให้ลี่อินกินขนมที่ตนถือมา
"โธ่คุณหนูเ้าคะ เหตุใดต้องไปอยู่ในที่ทุกข์ยากเช่นนั้นด้วยอยู่ที่นี่ก็สุขสบายดีแล้วมิใช่หรือเ้าคะ ข้าได้ยินมาว่าที่นั้นมีเพียงชาวไร่ชาวนาเท่านั้น หากคุณหนูไปอยู่ที่นั้นน่าจะเบื่อมากกว่าอยู่ที่นี่นะเ้าคะ"
"ข้าไม่เบื่อหรอกนะ ข้าจะไปทำการเกษตรและจะร่ำรวยโดยไม่ต้องแต่งงานกับบุรุษผู้ใด เช่นนี้ท่านพ่อต้องเห็นด้วยเป็แน่ "เสี่ยวลี่เหมยยิ้มกว้างเมื่อคิดเื่ที่จะเกิดขึ้นภายหน้า
ด้านใต้เท้าลู่ไป๋เหวินได้ออกมาต้อนรับเหล่าบุรุษที่เข้ามาหาอย่างมากมายในแต่ละวันอย่างเหน็ดเหนื่อย
"วันนี้ข้าเหนื่อยล้าเหลือเกิน นี่เ้าเดินไปดูที่หน้าเรือนทีตอนนี้เหล่าผู้คนเริ่มทยอยกลับหรือยัง "
"ขอรับใต้เท้า "
"ข้าไม่คิดเลยว่าการที่บุตรสาวข้าเปลี่ยนไปและถอนหมั้นกับท่านอ๋องจะทำให้บุรุษทั่วล้าต่างเข้ามาหาเพื่อเอาใจ หากเป็เช่นนี้ข้าอยากให้ลู่เพ่ยเป็เหมือนเมื่อก่อนซ่ะดีกว่า "
"ทำไมกันเ้าคะ ท่านพ่อต้องดีใจสิที่มีบุตรสาวงดงามเช่นนี้ และตอนนี้ร่างกายของข้าก็แข็งแรงมากกว่าแต่ก่อนอีกด้วย " เสี่ยวลี่เหมยเดินเข้ามาได้ยินที่ท่านพ่อกำลังบ่นพึมพำอยู่พอดี
"ข้าดีใจที่มีบุตรสาวงดงามแต่จะให้ข้าคอยต้อนรับผู้คนเช่นนี้ตลอดก็คงไม่ไหว "
"จากนี้ท่านพ่อไม่ต้องต้อนรับผู้ใดแล้วเ้าค่ะ หากผู้ใดมาหาก็ปฎิเสธไปเลยเ้าค่ะ "
"เพราะอะไรทำไมถึงไม่ต้อนรับผู้ใด หรือว่าเ้าเจอผู้ที่เ้าถูกชะตาแล้วอย่างนั้นหรือ"
"มิใช่เ้าค่ะ ลูกจะขอท่านพ่อไปอยู่กับท่านอาที่หมู่บ้านเล็ก ๆ บนเขาเ้าค่ะ " ใต้เท้าได้ยินถึงกับถอดสีหน้า
"ไม่ได้ ไม่ได้อย่างไรข้าก็ไม่ให้เ้าไป "
"ทำไมกันเ้าคะ ท่านพ่อไม่รักข้าหรือเ้าคะ ท่านพ่อก็เห็นว่าข้าอยู่ที่นี่ก็มีบุรุษมากมายคอยรุมล้อมเช่นนี้ข้าจะออกไปที่ใดก็ไม่ได้ ทุกวันนี้ข้าเบื่อซะเหลือเกิน หากท่านพ่อให้ข้าไปอยู่กับท่านอา ข้าจะไม่ขอเบี้ยท่านพ่อใช้เลยเ้าค่ะ อีกเื่ข้ามีเื่สำคัญจะบอกท่านพ่อว่าต่อจากนี้จนชีวิตของข้าจะหมดลมหายใจ ข้าจะไม่ขอแต่งกับผู้ใด จะขอร่ำรวยเลี้ยงดูตนเองท่านพ่อโปรดวางใจและอนุญาตให้ข้าไปเถอะนะเ้าคะ อีกอย่างข้ามิได้ไปผู้เดียวเสียหน่อยยังมีลี่อินไป๋เซ่อที่คอยดูแลอยู่ข้างๆ นะเ้าคะท่านพ่อ" เสี่ยวลี่เหมยเข้าไปกออดออดอ้อนส่งสายตาเว้าวอนจนใต้เท้าลู่ไป๋เหวินใจอ่อน หากนี่เป็ความสุขของบุตรสาวของเขาเขาเองก็จะยอมให้นางได้ลองทำตามที่นาง้า อีกอย่างท่านอาที่นางกล่าวมาก็คือน้องสาวของเขา ที่ไม่ได้ออกเรือนเช่นเดียวกันแต่นางก็สามารถดูแลตนเองจนถงทุกวันนี้ได้
"เ้านี่นะช่างเอาแต่ใจตนเองเสียจริง ก็ได้ข้าจะยอมให้เ้าทำตามใจตนเอง หากว่าเ้าทำไม่ได้อย่างที่เ้าเอ่ยมาเ้าต้องกลับมาแต่งงานเอาเช่นนี้ดีหรือไม่" เสี่ยวลี่เหมยหุบยิ้มปล่อยแขนออกจากท่านพ่อพรางครุ่นคิดก่อนจะยิ้มกว้างพร้อมตอบรับคำพูดของผู้เป็พ่อ
"ก็ได้เ้าค่ะ ข้าจะทำให้ท่านพ่อได้รู้ว่าข้าสามารถดูแลตนเองได้ เช่นนั้นข้าจะไปจัดเตรียมของก่อนนะเ้าคะ ท่านพ่อให้บ่าวเตรียมรถม้าเพื่อไปส่งข้าด้วย" พูดจบเสี่ยวลี่เหมยก็เดินออกจากห้องโถงเพื่อไปเตรียมของออกเดินทาง ลี่อินไป๋เซ่อเองก็เดินตามคุณหนูของนางออกไปพร้อม ๆ กัน ใต้เท้าลู่ไป๋เหวินมองตามหลังของลู่เพ่ยพร้อมส่ายหน้าไปมาพร้อมยิ้มบาง ๆ มุมปาก
"เ้าโตขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันนะ เอาล่ะหากเ้าอยากบินออกจากกรงข้าเองก็จะลองปล่อยเ้าไปดู จะได้รู้ว่าโลกภายนอกไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่เขาเคยพบเจอ" พูดจบใต้เท้าลู่ไป๋เหวินยกจอกน้ำชาจิบอย่างใจเย็น
2K
