อภินิหารศาสตราวุธ

​

ตอนที่ 37 โชคชะตา

"อย่าบอกนะว่า ความสามารถปราณจิตขั้น 4 ของเจ้าก็ไม่ได้มาจากคัมภีร์ ทักษะที่ข้ามอบให้เช่นกัน" หยางเจี่ยน ที่เห็นบุตรสาวถามย้ำ จึงคิดว่าอาจจะเป็นความสามารถอย่างอื่นที่ไม่ได้มีบันทึกไว้ก็ได้

"ใช่แล้ว ของข้าก็ไม่ได้มาจากคัมภีร์ ทักษะของท่านเช่นกัน แม้มันอาจจะคล้ายทักษะบางอย่างก็ได้" หยางเฟิ่ง ตอบออกมา

"นี้พวกเจ้า อย่าบอกนะว่าไปสถานที่แห่งนั้น ที่ข้าห้ามไว้มาแล้วน่ะ" หยางเจี่ยน ที่บอกจะนึกออกว่าบุตรของตน ไปหาทักษะที่ไม่มีบันทึกไว้ในคัมภีร์จากไหนได้

"ข้าขอโทษด้วยท่านพ่อ ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะไปเหยียบย้ำสถานที่นั้นกัน ข้ากับน้องเฟิ่งบังเอิญเจอทางลับที่ถ้ำแห่งปราณ จนเดินเข้าทางลับมาทะลุสถานที่แห่งนั้นได้" หยางหลง กล่าวอย่างรู้สึกผิด

"ช่างเหอะ มันคงเป็นโชคชะตาของพวกเจ้า ที่บังเอิญไปเจอทางลับนั้นเข้า จนเข้าไปที่นั้น แล้วยังกลับออกมาแบบปลอดภัยด้วย" หยางเจี่ยน ที่มองลูกตนเอง กล่าวด้วยความเป็นห่วง

"ท่านพ่อจะบอกว่าสถานที่แห่งนั้น มันอันตรายงั้นรึ" หยางหลง ถามขึ้นมา เมื่อตัวเองเคยไปมาแล้วครั้งนึงโดยไม่ได้ตั้งใจ

"มันก็ไม่เชิงเช่นนั้นหรอก เพียงแต่ว่าหากใครเข้าไปที่นั้น จะได้เจออะไรบางอย่าง จนประสาทหลอนกลายเป็นคนบ้าไปเลยก็ได้ ซึ่งเรื่องนี้ยังไม่มีใครสามารถระบุได้ว่าไปเจออะไรมา แม้จะมีบางคนกลับมาแบบปลอดภัย ก็จะดูเหมือนเป็นเพียงสถานธรรมดาปกติทั่วไปเท่านั้น"

"แต่ก็ยังมีบรรพบุรุษของเรารุ่นก่อนๆบางคน ที่เข้าไปที่นั้นก็ได้รับทักษะหายากบางอย่าง จนสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเอง แล้วสำนักได้ด้วย แต่ทักษะนั้นกลับถูกเก็บเป็นความลับ ไม่เคยถ่ายทอดหรือวิธีการฝึกฝนรายละเอียดเกี่ยวกับทักษะที่ได้มาให้คนอื่นเลย ทั้งนี้บางคนบอกว่าขึ้นอยู่กับโชคชะตาของตัวเองเท่านั้น" หยางเจี่ยน ค่อยเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นของสถานที่แห่งนั้นให้บุตรทั้งสองรับฟัง

หยางหลง ที่ได้ยินเช่นนั้น ก็ถือว่าตนเองคงมีโชคชะตาอะไรบางอย่างเกี่ยวกับสถานที่แห่งนั้นแน่นอน

"เอาละ พูดคุยมามากพอแล้ว ตอนนี้ยาน่าจะซึมซับเข้าสู่ร่างกายเจ้า จนหายดีเรียบร้อยแล้วละ" หยางเจี่ยน ที่มองบุตรตนเอง จึงกล่าวออกมาอย่างพึงพอใจกับเม็ดยาที่มอบให้ไป

"พวกข้าจะไม่ทำให้ท่านพ่อผิดหวัง" หยางหลง กล่าวขึ้นมา

ขณะที่หยางเฟิ่งที่แม้จะได้รับบาดเจ็บมาบ้าง แต่ไม่สาหัสรุนแรงอะไร จนตอนนี้กลับมาหายดีเรียบร้อย หลังจากที่ได้พักฟื้นช่วงที่พี่ชายตนเองลงแข่ง

ตอนนี้เหลือเพียง 8 รอบของการแข่งเท่านั้น ที่สำนักมังกรสุริยันต้องลงแข่ง แล้ว 8 รอบนี้คือการกอบกู้ชื่อเสียงของสำนักให้กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง

...

ณ.ห้องพักอีกแห่งนึง

"หลิวหรง เจ้าเป็นยังไงบ้าง" อาวุโสหลิว ถามกับบุตรชายตนเอง หลังจากที่การแข่งจบลง อาวุโสหลิววิ่งมาดูอาการบุตรชายแล้วพามารักษาตัวที่ห้องพักทันที

"ขอบคุณท่านพ่อที่ช่วยใช้ยารักษาข้า ตอนนี้ข้าเริ่มที่จะฟื้นฟูบาดแผลกลับมาได้บางส่วนแล้ว" หลิวหรง ตอบท่านพ่อตัวเองกลับมา

"ดีแล้ว เจ้ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นในการโจมตีครั้งสุดท้ายของเจ้ากัน มันเล่นงานเจ้าได้ยังไงกัน" อาวุโสหลิว ถามกับบุตรชายตน

"ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันท่านพ่อ ข้าเพียงมั่นใจว่า หลังจากที่ข้าใช้ปราณจิตขั้น 3 คุณสมบัติ เบา กับปราณจิตขั้น 4 ผสานการโจมตี จนสร้างคลื่นพลังปราณจำนวนมาก ซัดใส่หยางหลงเต็มที่ จนหยางหลงโดนคลื่นพลังปราณเต็มๆ แต่เมื่อทันใดนั้น ข้ากลับรู้สึกว่ามีอะไรแทงมาที่ท้องข้าอย่างรุนแรง จนข้าล้มลงไปกับพื้นทันที" หลิวหรง เล่าเหตุการณ์ที่พอจะจำได้ขึ้นมา

"เจ้าจะบอกว่ามันโดนคลื่นพลังปราณเจ้าเล่นงาน ในขณะที่มันยังไม่เข้ามาใกล้เลยเจ้าเลยงั้นรึ" อาวุโสหลิว ถามออกมา

"ใช่แล้วท่านพ่อ ข้ามั่นใจว่ามันยังไม่ทันเข้ามาใกล้ข้าเลยสักนิด แล้วไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวเคลื่อนไหวพุ่งเข้ามาหาด้วยเลย" หลิวหรง จำเรื่องราวได้ชัดเจน

"แต่เจ้ากลับบอกไม่ได้ว่าโดนดาบแทงได้ไงเนี่ยนะ" อาวุโสหลิว ที่ไม่เข้าใจว่าถ้าหยางหลงไม่คิดจะเข้ามาใกล้บุตรชายตน แล้วจะทำร้ายบุตรชายตนจากระยะไกลด้วยดาบได้ไงกัน