[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม

บทที่ 49 เลือดออกเยอะมาก (รีไรต์)

        “พ่อ ทำไมพ่อถึงลาออกจากกองทัพล่ะ?”

        โกวเซิงช่างพูดจาไม่เลือกที่เลือกเวลาเอาเสียเลย

        เพียงแค่ประโยคเดียว ก็ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนรู้สึกอึดอัด

        ลู่ชิงเหยี่ยเหลือบมองไปทางเมิ่งว่านถัง เมิ่งว่านถังถือชามข้าวแล้วมองกลับไป ทั้งสองคนสบตากัน ใครหน้าบางกว่าก็จะรู้สึกอึดอัดกว่า

        เมิ่งว่านถังขมวดคิ้วจ้องเขา “มองฉันทำไม? ไม่กินข้าวแล้วหรือไง?”

        “พ่อครับ พ่อยังไม่ได้...” โกวเซิงอยากรู้อยากเห็น จึงถามต่ออย่างไม่ลดละ

        เมิ่งว่านถังจ้องลูกชายด้วยสายตาดุดัน “แม้แต่ตอนกินข้าวก็ยังปิดปากลูกไม่ได้เลยนะ”

        โกวเซิงรีบก้มหน้ากินข้าวทันที

        บ้านอื่นจน ๆ ผัดกับข้าวในหม้อไม่มีน้ำมันเลยสักหยด

        ครอบครัวของพวกเขาก็ไม่ได้ร่ำรวย

        แต่เมิ่งว่านถังกลับใช้เงินอย่างใจกว้าง

        เมื่อเธอมีเงิน เธอซื้อข้าวสารและแป้ง ซื้อน้ำมันและเนื้อ หลังจากซื้อของเหล่านี้แล้ว เงินที่เหลือเธอก็เอาไปซื้อสมุนไพร สมุนไพรที่เธอซื้อก็ไม่ได้แพงอะไร

        เงินกว่าร้อยหยวนใช้จนหมดเกลี้ยง

        ถ้าตอนแยกบ้านเธอไม่ได้เงินมาสามร้อยหยวน ตอนนี้กระเป๋าของเธอคงจะว่างเปล่ายิ่งกว่าขอทานเสียอีก

        อย่างไรเสียเงินก็เป็นแค่ของนอกกาย หมดแล้วก็หาใหม่ได้

        แต่ถ้าร่างกายทรุดโทรม ต่อให้กินอาหารดี ๆ และมีประโยชน์มากแค่ไหน ภายหลังก็ไม่อาจชดเชยได้

        โกวต้านและโกวเซิงเมื่อเทียบกับเด็กวัยเดียวกัน ก็ดูเหมือนเด็กที่อายุน้อยกว่าหนึ่งขวบ ยืนเทียบกันแล้วเตี้ยกว่าครึ่งศีรษะ ผอมจนเหมือนหนังหุ้มกระดูก

        ถ้าตอนนี้ไม่บำรุงร่างกายดี ๆ คงไม่สูงขึ้นกว่านี้แล้ว

        เมิ่งว่านถังกินเสร็จแล้ว จึงป้อนข้าวให้เสี่ยวพ่างต่อ

        เสี่ยวพ่างกินข้าวช้ามาก เคี้ยวอย่างเชื่องช้า เมื่อมองดูแล้วย่อมทำให้คนอื่นรู้สึกร้อนใจ

        กว่าเสี่ยวพ่างจะกินข้าวเสร็จ อีกสามคนนั้นก็ยังคงกินอยู่

        เด็ก ๆ หิวง่าย ที่บ้านก็ไม่มีอะไรให้กิน เมิ่งว่านถังคิดว่าจะทำขนมอะไรให้เด็ก ๆ กิน แต่ตอนนี้ข้าวของขาดแคลน อยากได้อะไรก็ไม่มี

        ช่างเถอะ ปลูกพืชผักเองดีกว่า

        ท้องฟ้ามืดครึ้ม

        ดูท่าจะฝนตก เธอจึงไม่ไปทำงาน เก็บข้าวฟ่างอะไรพวกนี้มาปลูกก่อน คนในยุคนี้ปลูกพืช ไม่ค่อยมีปุ๋ย จะได้ผลผลิตมากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับฟ้าดินว่าจะให้กินหรือไม่

        ก่อนหน้านี้ตอนที่เมิ่งว่านถังไปรักษาชาวบ้าน เธอเคยเห็นชาวบ้านแช่เมล็ดพันธุ์ คัดเมล็ดพันธุ์ของชาวบ้าน

        พาซื้อเมล็ดพันธุ์มา ก็นำไปตากแดด

        น่าเสียดายที่ฟ้าฝนกลับไม่เป็นใจ นอกจากฝนตกแล้วยังเกิดน้ำท่วมใหญ่

        เมื่อคืนเธอตั้งใจใช้น้ำเกลือที่ทำจากเกลือเม็ดใหญ่ที่ซื้อมา คัดเมล็ดพันธุ์ บ่ายนี้พอดีเลย เธอจะได้ปลูกพืชให้เต็มพื้นที่สองหมู่

        เมิ่งว่านถังเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าเก่าตัวหนึ่ง สวมรองเท้าผ้าใบขาด ๆ ถือเมล็ดพันธุ์ไปปลูกที่ด้านหลัง

        โกวต้านกับโกวเซิงกินเสร็จแล้ว เก็บโต๊ะเรียบร้อยก็มาช่วยด้วย

        ส่วนเสี่ยวพ่างนั่งอยู่ที่หัวคันนา มือถือลูกแอปริคอตสองสามลูกแล้วแทะกิน

        “แม่ หลังบ้านเรามันปลูกมันเทศไม่ใช่เหรอ?”

        โกวเซิงยังจำรสชาติหวาน ๆ ของมันเทศได้ เมื่อตอนเด็ก ๆ เวลาที่หิว เขากับพี่ชายก็ชอบเอามันเทศไปฝังในเตา ผ่านไปสักพักก็กินได้แล้ว

        เมิ่งว่านถังไม่รู้ว่ามันเทศมีความหมายกับโกวเซิงมากแค่ไหน

        “ตอนนี้ปลูกมันเทศไม่ทันแล้ว ได้แต่ปลูกข้าวฟ่างเท่านั้น พอถึงฤดูเก็บเกี่ยว แม่จะทำของอร่อย ๆ ให้พวกลูกกิน”

        เมิ่งว่านถังทำงานได้ค่อนข้างเร็ว

        นี่ต้องขอบคุณลู่ชิงเหยี่ยด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะลู่ชิงเหยี่ยเอารถแทรกเตอร์มาไถดิน เธอก็คงปลูกข้าวฟ่างไม่ได้เร็วขนาดนี้

        พอทำงานเสร็จ เมิ่งว่านถังก็ปวดเมื่อยไปทั้งตัว

        เธอนอนคว่ำหน้าลงบนเตียงโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ แล้วเรียกโกวเซิงมา “ลู่ซุ่ยเหอมานวดหลังให้แม่หน่อย”

        “แม่ ให้พ่อมานวดให้เถอะ ผมจะออกไปเล่นแล้ว”

        พูดจบโกวเซิงก็ลากพี่ชายและน้องชายวิ่งออกไป

        “เจ้าเด็กคนนี้...”

        เมิ่งว่านถังหมดคำจะพูด

        เธอพลิกตัวอย่างยากลำบาก หมุนตัวอยู่กับที่หนึ่งรอบ เอาหัวหนุนขอบเตียง ค่อย ๆ เลื่อนตัวขึ้นไป วางคอไว้ตรงขอบเตียง แล้วยกแขนขึ้น

        “อืม~”

        ยืดเส้นยืดสายแบบนี้แล้วสบายตัวดีจริง ๆ

        เมิ่งว่านถังหันหน้าไป พบว่าใบหน้าของลู่ชิงเหยี่ยแดงก่ำ จึงถามอย่างสงสัย “คุณเป็นอะไร? เป็นไข้อีกแล้วเหรอ?”

        เธอกำลังจะลุกขึ้นมาดู ลู่ชิงเหยี่ยก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ไม่ได้เป็นไข้”

        “แล้วทำไมคุณถึงหน้าแดงขนาดนั้น?” เมิ่งว่านถังถามด้วยสีหน้าสงสัย

        ลู่ชิงเหยี่ยอธิบาย “ร้อน”

        “ฉันจะไปหาพัดมาให้คุณเอง คุณก็ค่อย ๆ พัดนะ” เมิ่งว่านถังพูดพลางจะลุกขึ้นนั่ง

        “ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็เย็นแล้ว” ลู่ชิงเหยี่ยหลับตาลง ไม่มองเมิ่งว่านถัง

        ท่าทางสง่างามและเย็นชาของเขาดูราวกับพระสงฆ์ผู้บรรลุธรรม ไม่ว่าปีศาจเจ้าเสน่ห์ที่น่าหลงใหลตรงหน้าจะยั่วเย้าเพียงใด เขาก็ไม่หวั่นไหว

        เมิ่งว่านถังก็ขี้เกียจขยับตัว ยืดเส้นยืดสายเสร็จก็ขยับตัวลงไปนอน หลับไปโดยไม่ใช้หมอนหนุน

        “แม่! แม่!”

        ในความฝันครึ่งหลับครึ่งตื่น เมิ่งว่านถังตกใจสะดุ้งตื่นขึ้นมา

        เธอมองโกวเซิงที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาอย่างงุนงง ยังไม่ทันได้ถามอะไรก็เข้าไปปลอบเจ้าตัวน้อยก่อน “ใจเย็น ๆ มีอะไรค่อย ๆ พูด”

        โกวเซิงหอบหายใจพลางพูดว่า “แม่ของหนิวต้านให้ผมกลับมาเรียกแม่”

        “ลูกรู้ไหมว่าเกิดเรื่องอะไร?”

        เมิ่งว่านถังคิดว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น แต่พอได้ยินว่าเป็นเหมียวอิ๋นฮวาที่ตามหาก็รู้สึกโล่งใจทันที

        เมื่อครู่เธอคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับโกวต้านหรือเสี่ยวพ่างเสียอีก

        “แม่ของหนิวต้านมีเลือดออกข้างล่างเยอะมากแถมยังดูน่ากลัวด้วย เขาไม่ให้ผมบอกคนอื่น ให้ผมแอบกลับมาเรียกแม่” โกวเซิงยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ “ผมตั้งใจวิ่งกลับมาบอกแม่เลยนะ”

        “อะไรนะ?”

        พอเมิ่งว่านถังได้ยินแบบนั้น ก็รู้ว่าเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ ๆ

        เธอเปิดตู้หยิบเข็มเงินที่เพิ่งได้มาวันนี้ หันหลังกลับแล้ววิ่งออกไปข้างนอก

        “ป้ารองอยู่ที่ไหน?”

        เมิ่งว่านถังถามโกวเซิงพลางวิ่งไปด้วย

        โกวเซิงพูดว่า “ป้าอยู่บ้าน”

        เมิ่งว่านถังรีบวิ่งตรงไปที่บ้านของเหมียวอิ๋นฮวาทันที พอถึงหน้าประตูก็ไม่ได้เคาะ แต่ผลักประตูเข้าไปในบ้านเลย

        โกวต้านพาเสี่ยวพ่างอยู่ในลานบ้าน ข้าง ๆ ยังมีเด็กคนหนึ่งผิวดำคล้ำแต่ดูกระฉับกระเฉง

        เมิ่งว่านถังเพียงแค่มองปราดเดียวก็จำได้ว่านั่นคือลูกชายของเหมียวอิ๋นฮวาที่ชื่อว่าหนิวต้าน

        เธอบอกกับโกวเซิงว่า “ลูกออกไปเล่นข้างนอกกับพี่ชายและคนอื่น ๆ นะ ห้ามเข้ามาข้างในเด็ดขาด”

        “น้องสะใภ้ เธออยู่ห้องไหน?” เมิ่งว่านถังตะโกนถามเมื่อมาถึงหน้าประตูบ้าน

        “ห้องทิศตะวันออก”

        ยังพูดไม่ทันขาดคำ เหมียวอิ๋นฮวาก็โผล่หน้าออกมา โบกมือเรียกเมิ่งว่านถัง

        เมิ่งว่านถังเห็นเหมียวอิ๋นฮวา สังเกตว่าใบหน้าของเธอดูมีเลือดฝาด เธอจึงขมวดคิ้ว เดินเข้าไปในห้อง

        ในห้องมีหญิงสาวอายุไม่มากนอนอยู่ ดูท่าทางน่าจะอายุประมาณ 18-19 ปี หน้าตาสะสวย แต่แววตาเหม่อลอยไร้ประกาย ใบหน้าซีดขาด กางเกงสีน้ำเงินเข้มชุ่มโชกไปด้วยเลือด

        “นี่คือน้องสาวของฉันเอง” เหมียวอิ๋นฮวาพูดพลางน้ำตาไหลพราก “ว่านถัง เธอยังไม่ได้แต่งงาน...”

        “อย่าเพิ่งร้องไห้ ไปต้มน้ำร้อนมาหม้อหนึ่งก่อน”

        เมิ่งว่านถังเดาได้ในใจว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าคนอื่นรู้ว่าสาวพรหมจรรย์ตั้งครรภ์ คงถูกประจานให้เดินประกาศความผิดไปทั่วถนนแน่

        เมิ่งว่านถังจับชีพจรให้เด็กสาวคนนั้น

        ผ่านไปครู่หนึ่ง จึงปล่อยมือ “ฉันไม่รู้ว่าเธอไปเอายามาจากไหน ยานี่มันทำร้ายร่างกายโดยตรง ฉันจะห้ามเลือดให้เธอก่อน แล้วจะเขียนใบสั่งยาต้มสองชุดให้เธอบำรุงร่างกาย ไม่อย่างนั้นต่อไปอยากมีลูกก็จะยาก”

        หญิงสาวคนนั้นไม่พูดอะไร ยังคงจ้องมองเพดานด้วยสีหน้าเหม่อลอย

        เมิ่งว่านถังเคยเจอคนแบบนี้มามากแล้ว

        เธอใช้การฝังเข็มเพื่อห้ามเลือดให้หญิงสาวคนนั้น

        “พี่สะใภ้ ไปซื้อน้ำยาฆ่าเชื้อไอโอดีนมาหน่อยนะ” เมิ่งว่านถังพูดจบก็เห็นสีหน้าของเหมียวอิ๋นฮวาก็เปลี่ยนไป เธอจึงถามอย่างสงสัย “เป็นอะไรไป? ไม่มีเงินซื้อยาเหรอ หรือว่า...”