ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        หลงเทียนอวี้และหลินจงอวี้ยืนอยู่ด้านหน้ากระโจมสายตาจ้องมองพวกหญิงสาวที่กำลังเข้าๆ ออกๆ กระโจม

        เวลาเพียงไม่นานภายในกระโจมเกิดเสียงร้องดังลั่น

        “เหตุใดถึงเป็นแบบนี้!”

        “พี่สาว ฮือๆ พี่สาวที่น่าสงสารของข้า”

        ยังดีที่ไร้ซึ่งสุ้มเสียงของหลินเมิ้งหยาชายทั้งสองสบตากัน พยายามสะกดกั้นความร้อนใจ

        หลังจากผ่านช่วงเวลาเร่งด่วนไปแล้วหลินเมิ้งหยาเดินออกจากกระโจม ใบหน้าแข็งทื่อ

        “เป็นอย่างไรบ้างพี่สาวเหตุใดสีหน้าท่าน?”

        หลินจงอวี้พุ่งตัวเข้าไปก่อนเป็นคนแรกมือเล็กกระตุกแขนเสื้อของหลินเมิ้งหยา เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

        “ข้าไม่เป็นไรเพียงแค่....เพียงแค่คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้พวกสารเลวนั่นจะทำเช่นนั้นกับพี่เยว่ถิงพวกมันทำเรื่องเลวร้ายมาก”

        ในโลกยุคปัจจุบันนางที่เป็นนักศึกษาแพทย์เคยเห็นความเป็นความตายมาอย่างมากมาย

        แต่นางที่ได้เห็นร่างกายส่วนล่างของเยว่ถิงแล้วถึงกับชะงักงัน

        คนสารเลวพวกนั้น แค่ข่มขืนไม่พอแต่ยัง....

        พี่เยว่ถิงผู้น่าสงสารนางพยายามอดทนอดกลั้นมาตลอด หากมิใช่เพราะบาดแผลได้รับบาดเจ็บจนติดเชื้อบางทีนางก็อาจจะอดทนต่อไป

        หลินเมิ้งหยาโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม หากมิใช่เพราะป๋ายจีฉุดรั้งร่างของนางเอาไว้เกรงว่านางคงไปฆ่าคนเหล่านั้นแล้ว

        “พี่สาวอย่าปล่อยให้ความโกรธทำร้ายร่างกายของท่านเลย ข้าจะสั่งให้คนไปฆ่าพวกมันเอง”

        หลินจงอวี้มองพี่สาวของตนเองด้วยความสงสารมือเล็กกุมมือของพี่สาวแน่น ก่อนจะคลายออกเล็กน้อย

        เมื่อได้เห็นมือสีขาวกำแน่นจนกลายเป็นสีแดงหัวใจของหลินจงอวี้เจ็บปวดเหลือเกิน

        “พวกมันตายไปแล้ว”

        หลงเทียนอวี้หยุดยืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยาแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง

        คนกลุ่มนั้นถูกเขาจัดการไปนานแล้วพอมาลองคิดดู บางทีเขาอาจปล่อยให้คนเหล่านั้นตายง่ายเกินไป

        เพลิงพิโรธฉายชัดในดวงตาของหลินเมิ้งหยาร่างบอบบางเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง

        “ใช่แล้ว พวกมันตายไปแล้วแต่ตัวการยังมีชีวิตอยู่ อีกทั้งยังใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายเสียด้วย”

        น้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความเย็นชาสายตาเย็นชาของหลินเมิ้งหยาพุ่งไปทางกระโจมของไท่จื่อซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกล

        โชคดีที่กระโจมรอบๆ บริเวณถูกย้ายไปแล้ว

        อีกทั้งกระโจมซึ่งอยู่รอบๆกระโจมของนางล้วนเป็นกระโจมคนสนิทของหลงเทียนอวี้ แม้หลินเมิ้งหยาจะพูดอะไรไปพวกเขาก็มิได้หันมาให้ความสนใจ

        “ใจเย็นก่อนเถิดพวกเราจะต้องแก้แค้นให้เยว่ถิงอย่างแน่นอน”

        หลงเทียนอวี้ยืนขวางหน้าหลินเมิ้งหยาเขากลัวว่านางจะกระโจนออกไปทำเรื่องไม่เหมาะไม่ควรตอนนี้

        “วางใจเถิด ข้ารู้ดี”

        นางสะกดกลั้นความโกรธและเย็นชาเอาไว้ในหัวใจ

        หากทำอะไรไปตอนนี้รังแต่จะเสียเรื่องยิ่งไปกว่านั้น นางจะคิดบัญชีทั้งเก่าและใหม่ในคราวเดียว

        นาง...จะเดินหมากครั้งใหญ่

        ไม่ไกล อยู่ๆเสียงร้องโวยวายดังขึ้น

        สายตาของทั้งสามถูกเสียงนั้นดึงดูดไปในทันทีครู่ต่อมา องครักษ์วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาพวกเขา

        “ทูลท่านอ๋องและพระชายาองค์ชายรองแห่งซีฟานถูกฆ่าตายในกระโจมพ่ะย่ะค่ะ!”

        “อะไรนะ!?”

        หลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาสบตากันสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

        เหตุใดเขาจึงตายง่ายดายเช่นนี้?

        “ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปก่อน”

        หลงเทียนอวี้เอ่ยกับองครักษ์พาหลินเมิ้งหยาและหลินจงอวี้เดินมาที่กระโจมของหลงชิงหาน

        คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะกำลังโอบกอดสาวงามและเล่นสนุกกันอยู่เมื่อเห็นทั้งสามเดินเข้ามา สีหน้าพลันคล้ำลง

        “พี่สาม พี่สะใภ้แล้วก็เจ้าขวดน้ำมันนั่นด้วย นี่มันกระโจมของข้านะ!”

        สาวงามที่เสื้อผ้ากำลังหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อยรีบซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดของหลงชิงหานแต่ถึงแม้เขาจะเอ่ยเช่นนี้ ทว่ามือกลับตบบ่าของสาวงามเพื่อให้นางกลับออกไปก่อน

        “ชิ ไอ้คนเจ้าชู้ประตูดิน”

        หลินจงอวี้ไม่เคยชอบองค์ชายจอมกำมะลอผู้นี้เป็นทุนเดิมดังนั้นจึงเอ่ยจิกกัดเขาออกมาโดยไร้ซึ่งความเกรงใจ

        ใบหน้าของหลงชิงหานเคร่งขรึมลงไปดีจริง แม้แต่เจ้าเด็กน้อยที่เดินตามพี่สะใภ้สามต้อย ๆก็มองไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาแล้ว

        “เพื่อเห็นแก่หน้าพี่สะใภ้สามข้าจะไม่เอาเรื่องเจ้า พูดมาเถิด ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

        หลงชิงหานโบกมือ มิได้แสดงท่าทีอึดอัดเพราะเพิ่งถูกขัดความสุขเลยแม้แต่น้อย

        ราวกับว่าเขาชินชากับการโดนสายตาดูถูกจ้องมองแล้ว

        คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากัน

        “หูลู่หนานตายแล้วเพิ่งเกิดเรื่องเมื่อครู่นี้”

        “อะไรนะ? เป็นไปได้อย่างไร! เมื่อเช้าข้ายังส่งคนไปแอบฟังหมอหลวงเองว่าอาการของเขาดีขึ้นแล้วแล้วเหตุใดตอนนี้จึงตายไปแล้วเล่า?”

        หลงชิงหานลุกขึ้นจากตั่งท่าทางไม่เหมือนเชื้อพระวงศ์เลยแม้แต่น้อย

        “ถึงอย่างนั้นตอนนี้เขาก็ตายไปแล้วเกรงว่าฮ่องเต้หมิงจะต้องเอาเรื่องถึงที่สุดอย่างแน่นอน”

        คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่นวิเคราะห์อย่างใจเย็น

        ตอนนี้นางอยากรู้สถานการณ์ในเวลานี้หากหูลู่หนานตายเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหวก็คงไม่เป็นไร

        แต่ถ้าหากถูกฆ่าตายในกระโจมแล้วละก็คราวนี้สายตาของทุกคนคงพุ่งเป้ามาที่นางอีกครั้ง

        “ท่านอ๋อง เราคงเก็บนักฆ่าของเถาฮวาอู๋เอาไว้ไม่ได้แล้ว”

        ครุ่นคิดหลินเมิ้งหยารีบเอ่ยตัดสินใจ

        ตอนแรกยังคิดอยากปล่อยสายเบ็ดเอาไว้ก่อนทว่าตอนนี้คงต้องล้มเลิกความคิดนั้นเสียแล้ว

        “ได้ข้าจะแสร้งทำเหมือนว่าพวกนางถูกฆ่าตายระหว่างหลบหนี เจ้าต้องระวังตัวด้วย”

        หลงเทียนอวี้เดินออกไปนอกกระโจมตอนนี้เขาหวังเพียงว่าแผนการจะสำเร็จ

        คิ้วของหลินเมิ้งหยายิ่งขมวดเข้าหากันแน่นตกลงใครเป็นคนส่งคนไปฆ่าหูลู่หนาน?

        เสียงร้องโหวกเหวกโวยวายยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่องการตายของหูลู่หนานสร้างความหวาดผวาให้กับทุกคน

        ตอนนี้ยังจับตัวคนร้ายไม่ได้แม้จะมีคนบอกว่าเป็นฝีมือของชายาอวี้ที่ทำขึ้นเพื่อแก้แค้นก็ตาม

        แต่นั่นก็เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้นหากเป็นคนนอกทำแล้วล่ะก็ เช่นนั้นหัวของพวกเขาคงหลุดออกจากบ่า

        หลินเมิ้งหยาสวมใส่เสื้อคลุมสีดำ

        เสื้อคลุมตัวยาวบังร่างของนางจนมิดเคลื่อนไหวภายใต้ความมืด หากไม่สังเกตให้ดีจะไม่มีทางมองเห็นเลยแม้แต่น้อย

        “ตามข้ามา”

        ภายในความมืด อยู่ๆแขนสองข้าเข้ามาจับข้อมือของหลินเมิ้งหยาเอาไว้

        เจ้าของมือทั้งสองข้างรีบพาหลินเมิ้งหยาผลุบหายไปในความมืดไม่นานร่างของทั้งคู่ก็หายไป

        ศพของหูลู่หนานถูกตั้งไว้ที่กลางเขา

        ตามธรรมเนียมของซีฟานหากมีคนตายจะต้องทำการเผาศพ

        ดังนั้นไท่จื่อจึงรับสั่งให้หาพื้นที่ว่างบริเวณกลางเขาเพื่อทำพิธีเอ่ยคำอำลาหูลู่หนานเป็นครั้งสุดท้าย

        ฮ่องเต้หมิงและหูเทียนเป่ยรวมถึงองค์หญิงหมิงเยว่ล้วนเดินทางมาที่กลางเขา

        ไม่นานร่างของหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้ปรากฏขึ้นในบริเวณนั้น

        “พวกเจ้ามาแล้วหรือ”

        อยู่ๆร่างสูงยาวพลันปรากฏขวางหน้าทั้งสองเอาไว้

        อาศัยแสงจันทร์จ้องมองก่อนจะรู้ว่าเขาคือหูเทียนเป่ย

        “ข้าเป็นคนขอความช่วยเหลือจากอาเป่ยเองไม่เป็นไรหรอก อย่าได้ตกใจไป”

        หลงเทียนอวี้ตบบ่าของหลินเมิ้งหยาเพื่อทำให้ร่างกายซึ่งกำลังแข็งทื่อของนางผ่อนคลายลง

        “ใช่ข้าพูดกับเสด็จพ่อเรียบร้อยแล้ว ท่านเอ่ยว่าจะให้โอกาสพวกท่านหนึ่งคนเข้าไปพบ”

        ทั้งที่น้องชายของตนเองตายแล้วทว่าหูเทียนเป่ยกลับไร้ซึ่งความเสียใจ

        ยังคงส่งยิ้มเป็นปกติมาให้ไร้ร่องรอยของความเจ็บปวด

        “ได้ ขอบพระทัยเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงทั้งสองเดินตามหลังหูเทียนเป่ยเข้าไปยังตำแหน่งตรงกลางซึ่งเป็นกระโจมของฮ่องเต้หมิง

        “เสด็จพ่อเอ่ยว่าจะพบพวกท่านเพียงคนเดียวเท่านั้นใครจะเข้าไป?”

        หลงเทียนอวี้ไม่อยากปล่อยให้หลินเมิ้งหยาเจอเข้ากับอันตรายใดๆ หากฮ่องเต้หมิงโกรธเกรี้ยวขึ้นมาและทำร้ายนางจะทำอย่างไร?

        “หม่อมฉันไปเอง”

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะชิงก้าวออกไปก่อน

        “ชายาอวี้ใจกล้ายิ่งนักเช่นนั้นเชิญ”

        หูเทียนเป่ยคิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวร่างเล็กผู้นี้จะใจกล้าเยี่ยงชายชาตรี

        แววตาเผยให้เห็นร่องรอยของความชื่นชมมือผายออกเชื้อเชิญ

        ร่างเล็กบอบบางในชุดสีดำเยื้องย่างเข้าไปในกระโจมของฮ่องเต้หมิงดวงตาของหลงเทียนอวี้เผยให้เห็นความกังวล

        “ไม่เป็นไรหรอกข้าว่าชายาของท่านมิใช่คนธรรมดาทั่วไป ไปเถิด ไปดื่มเหล้าที่กระโจมของข้ากันจะได้ทำให้ร่างกายอบอุ่น”

        หูเทียนเป่ยหัวเราะแล้วพาหลงเทียนอวี้ออกไปขณะเดียวกัน ร่างของหลินเมิ้งหยาพลันหายเข้าไปในกระโจม

        เพียงแหวกผ้าม่านออกกลิ่นเหล้าพวยพุ่งเข้ามาเตะจมูก

        คิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากลูกชายของตนเองตายไปแล้วฮ่องเต้หมิงจะยังมีกะจิตกะใจดื่มเหล้า

        หลินเมิ้งหยายิ่งมั่นใจในทฤษฎีของตนเอง

        กระโจมของฮ่องเต้หมิงหาได้มีหญิงสาวคอยปรนนิบัติไม่จะมีก็แต่เหล่าชายหนุ่มร่างกำยำเท่านั้น

        หนังเสือขนาดใหญ่ถูกวางพาดบนโต๊ะตัวยาว

        ฮ่องเต้หมิงสวมใส่ชุดสีดำนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือที่ถือเหล้ายกแก้วขึ้นกระดก

        “เอ๋? เหตุใดจึงเป็นหญิงสาวร่างเล็กเช่นเจ้าเล่า?ฟู่จวินของเจ้าอยู่ที่ใด?”

        ประหลาดใจเล็กน้อยเหตุใดจึงเป็นหลินเมิ้งหยาจึงมาหาพบเขา

        สายตาที่กำลังจ้องมองทางหลินเมิ้งหยาเผยให้เห็นร่องรอยของการดูถูก

        “คิดไม่ถึงเลยว่าผู้ชายของต้าจิ้นจะไร้ซึ่งความกล้าเสียดายคำชมของอาเป่ยเสียจริง”

        หลินเมิ้งหยากลับกระตุกยิ้มก่อนจะถอดผ้าคลุมสีดำออก

        นั่งลงยังตำแหน่งของแขกมือเล็กจับขวดเหล้ายกขึ้นดื่ม “อึก อึก”

        “เหล้าชั้นเลิศ”

        ใช้แขนเสื้อเช็ดมุมปากของตนเองใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่กลายเป็นสีแดง

        ฮ่องเต้หมิงคิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวร่างเล็กบอบบางจะกล้าหาญชาญชัยเช่นนี้

        นางครุ่นคิด นึกถึงชาติกำเนิดถือขวดเหล้าพลางหัวเราะเสียงดังลั่น

        “ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าเป็นลูกสาวของมู่จือพ่อเป็นเสือ ลูกจึงไม่ใช่หมา เจ้าเหมือนกับพี่ชายของเจ้ามาก”

        หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มดีใจก่อนจะยกขวดเหล้าพลางเอ่ย

        “ท่านพ่อเองก็เคยพูดเอาไว้ว่าบนโลกใบนี้หากเขาเป็นวีรบุรุษ ท่านเองก็เป็นจอมวายร้าย!”