สรรพธาตุสังหารเทพ

        สวี่หยุนใช้เวลาตั้งแต่เช้าถึงยามบ่ายเพื่อเรียนรู้การทำอาหารรูปแบบต่างๆโดยที่มีหลินชูหรงเป็นคนสอน..สวี่หยุนค่อยๆเรียนรู้ไปได้แค่ทีล่ะเล็กทีล่ะน้อยเนื่องจากสวี่หยุนไม่ได้มีพรสวรรค์ในด้านการทำอาหารแต่อย่างใดแต่ถึงอย่างนั้นสวี่หยุนก็พยายามสุดความสามารถในการเรียนรู้การทำหารจากหลินชูหรงโดยที่สวี่หยุนใช้วัตถุดิบที่เขาซื้อมาเองทั้งหมด..

        นับว่าโชคยังดีที่สวี่หยุนใช้ผลึกลมปราณธาตุก้อนที่สองที่เขาซื้อมาใหม่ในการดูดซับเข้าไปในต่างหูสรรพธาตุ..ผลึกลมปราณธาตุก้อนนั้นนอกจากซากศพหมาป่าสีดำทั้งห้าก็มีเพียงวัตถุดิบในการทำอาหารเพียงเล็กน้อยเท่านั้น..ถึงแม้สวี่หยุนในตอนนี้ยังไม่รู้ตัวแต่บนต่างหูสรรพธาตุของเขาเริ่มมีจุดสีฟ้าอ่อนๆออกมาบ้างแล้ว..

        ขณะที่สวี่หยุนกำลังฝึกทำอาหารกับหลินชูหรงอยู่นั้นเองจู่ๆสวี่หยุนก็ถามขึ้นมา..

        "..ทำไมท่านป้าชูหรงกับเสี่ยวโหยวที่มีแซ่หลินถึงมาที่เมืองเซี่ยหลงนี้..? แล้วเกิดอะไรขึ้นกับสามีของท่านป้าชูหรง?" สวี่หยุนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งขณะกล่าวออกมา..ที่จริงสวี่หยุนคาดการณ์ความเป็นไปได้ต่างๆไว้มากมาย..เขาแค่ต้องการหลักฐานยืนยันความคิดของตนเองเท่านั้น..หลินชูหรงตะตกลึงไปเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมา...

        "หนุ่มน้อย..เจ้าไปถามพี่หญิงซือเหยียนของเจ้าเถอะ..ข้าไม่อยากคิดถึงมันอีกแล้ว.." หลินชูหรงกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงปนโศกเศร้าเล็กน้อย..สวี่หยุนไม่ได้กล่าวถามอะไรเพิ่มเติมออกมา..บางทีเหตุการณ์ทั้งหมดอาจจะซับซ้อนกว่าที่เขาคิดก็เป็นได้...

        "อืม..เจ้าไปเรียกเสี่ยวโหยวมาลองชิมอาหารของเจ้าเถอะ..ข้าว่ามันค่อนข้างใช้ได้แล้วล่ะ" หลินชูหรงชิมอาหารของสวี่หยุนเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออมกาพร้อมรอยยิ้ม..สวี่หยุนยิ้มออกมาก่อนจะผงกหัวรับคำของหลินชูหรงและเดินออกจากห้องครัวของหลินชูหรงในทันที...

        สวี่หยุนเดินมาจนถึงห้องของหวงลี่ผิง..แม้เขาจะยังไม่ได้เปิดประตูออกไปแต่สวี่หยุนก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กสาวทั้งสองแล้ว..สวี่หยุนยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน..ตั้งแต่สวี่หยุนพบเจอกับหลินเสี่ยวโหยวเด็กสาวก็ไม่เคยได้เล่นอะไรสนุกสนานกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันเลยแม้แต่น้อย..สวี่หยุนเปิดประตูเข้าไปก่อนจะกล่าวออกมา..

        "เสี่ยวโหยว..เสี่ยวโหยวอยากลองกินอาหารของข้าบ้างหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนขณะมองดูเด็กสาวทั้งสองคนที่กำลังวิ่งมาทางเขา...

        "พี่ชาย! อื้ม! ข้าอยากกินอาหารของพี่ชายอย่างแน่นอน!" หลินเสี่ยวโหยวพุ่งไปกอดสวี่หยุนก่อนจะกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู..

        "พี่ติง..เสี่ยวโหยว..ข้าขอไปลองชิมอาหารของพี่ชายเจ้าด้วยได้หรือไม่?" หวงลี่ผิงกล่าวออกมาขณะยืนอยู่ข้างๆสวี่หยุนด้วยใบหน้าอิจฉาหลินเสี่ยวโหยวเล็กน้อย..

        "อื้ม! ลี่ผิงเองก็มาเถอะ! ข้าว่าพี่ชายต้องทำอาหารอร่อยมากเป็นแน่!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างไร้เดียงสาขณะที่เดินมาจับมือของหวงลี่ผิง..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาลูบหัวของเด็กสาวทั้งสองแล้วกล่าวออกมา..

        "ข้าไม่ได้ทำอาหารอร่อยมากนักหรอก..ยังนับว่าห่างไกลจากท่านป้าชูหรงมากยิ่งนัก.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน..แต่ถึงสวี่หยุนจะกล่าวออกมาเช่นนั้นแต่เด็กสาวทั้งสองก็ยังมีสีหน้าตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง..แต่จู่ๆหลินเสี่ยวโหยวก็กล่าวขึ้นมาพร้อมใบหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย..

        "พี่ชาย..ข้าเคยสัญญากับท่านไว้ว่าจะช่วยท่านทำอาหาร..แต่ข้ากับ.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมนํ้าเสียงโศกเศร้าเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันกล่าวจบสวี่หยุนก็กล่าวตัดทบพูดของหลินเสี่ยวโหยวขึ้นมาทันที..

        "ข้าเองก็ยังทำอาหารไม่เป็นเหมือนกันท่านป้าชูหรงก็ลำบากในการสอนข้าเช่นกัน..หากเสี่ยวโหยวมาด้วยท่านป้าชูหรงอาจจะลำบากกว่าเดิมได้..ไว้ตอนที่ข้าทำอาหารได้เก่งเหมือนท่านป้าชูหรงแล้วข้าจะให้เสี่ยวโหยวช่วยทุกรอบเลยเป็นอย่างไร?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเขินอายเล็กน้อย..เขาไม่ได้มีพรสวรรค์ในการทำอาหารแต่อย่างใดทำให้หลินชูหรงสอนสิ่งใดไปบางครั้งสวี่หยุนต้องลองทำหลายครั้งเป็นอย่างยิ่งถึงจะทำได้เหมือนที่หลินชูหรงทำให้เขาดู...

        "อื้ม! หากพี่ชายเก่งแล้ว..พี่ชายต้องสอนข้าทำอาหารเช่นกันข้าจะได้ช่วยเหลือพี่ชายได้!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส..

        "งั้นพวกเราไปกันเถอะ" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมใช้มือขวาจับมือของหลินเสี่ยวโหยวไว้และใช้มือซ้ายจับมือของหวงลี่ผิงไว้และเดินไปที่ห้องครัวของหลินชูหรงด้วยกัน..เมื่อหลินชูหรงเห็นทั้งสามคนสนิทกันดีก็ทำให้เกิดรอยยิ้มอบอุ่นขึ้นมาในใบหน้าในทันที..

        สวี่หยุน หลินเสี่ยวโหยวและหวงลี่ผิงหลังจากชิมอาหารของสวี่หยุนเสร็จก็เล่นกันต่อสักพัก่อนที่สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวจะกล่าวบอกลาหลินชูหรงและหวงลี่ผิง..

        "พี่ติง..เสี่ยวโหยว..พวกท่านจะมาเล่นกับข้าอีกใช่ไหม?" หวงลี่ผิงกล่าวออกมาด้วยความโศกเศร้าเล็กน้อย..เด็กสาวไม่ได้อยากให้สวี่หยุนหรือหลินเสี่ยวโหยวจากไปเลยแม้แต่น้อย..หลังจากที่หวงลี่ผิงได้เล่นกับหลินเสี่ยวโหยวทั้งวันก็ทำให้ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนสนิทของกันและกันโดยทันที...หลินเสี่ยวโหยวเองก็มีสีหน้าเช่นเดียวกับหวงลี่ผิงทำให้สวี่หยุนยิ้มออกมาทันทีก่อนจะกล่าวออกมา..

        "หากมีเวลาว่างข้ากับเสี่ยวโหยวจะมาหาเจ้าอย่างแน่นอน" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างไปลูบหัวเด็กสาวทั้งสอง..หลินเสี่ยวโหยวมีรอยยิ้มเขินอายออกมาเล็กน้อยเพราะรู้ตัวว่าสวี่หยุนมองเห็นความในใจของนางได้อย่างง่ายดาย..หวงลี่ผิงยิ้มออกมาในทันทีก่อนจะกระโดดโลดเต้นไปมาด้วยความดีใจ..

        "จริงนะๆ!? พี่ติงสัญญาแล้วนะ! ข้าจะเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อรอเล่นกับเสี่ยวโหยวเลย!" หวงลี่ผิงกล่าวออกมาด้วยสีหน้ายินดีเป็นอย่างยิ่งทำให้หลินชูหรงที่ยืนอยู่ข้างๆหัวเราะออกมาเล็กน้อยทันทีและยกมือขึ้นมาลูบหัวหวงลี่ผิงเล็กน้อย...

        "ขอบคุณเจ้ามากจริงๆหนุ่มน้อย..หากอยากให้ข้าสอนทำอาหารอีกก็มาหาได้ทุกเมื่อเลยนะ" หลินชูหรงกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนขณะมองไปยังหวงลี่ผิงที่กำลังมีสีหน้ายินดีอยู่..สวี่หยุนมองไปทางหวงลี่ผิงก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยเช่นกันและผงกหัวรับคำของหลินชูหรง..

        ในตอนนี้ใกล้จะถึงยามเย็นแล้วสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวเดินจับมือกันมาจนถึงหอโอสถสวรรค์..ในตอนนี้หอโอสถสวรรค์ดูจะวุ่นวายอยู่บ้างทำให้สวี่หยุนรูสึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวถามพนักงานในหอโอสถสวรรค์..

        "..พี่ชายท่านนี้ไม่ทราบว่าท่านพอมีเวลาว่างบ้างหรือไม่? เกิดอะไรขึ้นกับหอโอสถสวรรค์หรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาอย่างตรงไปตรงมากับพนักงานบุรษที่กำลังเดินผ่านมา..พนักงานคนนั้นดูไม่สบอารมณ์เล็กน้อยเมื่อได้ยินคำกล่าวของสวี่หยุนแต่เมื่อพนักงานคนนั้นหันหน้ามามองเห็นสวี่หยุนก็กลายเป็นตกตะลึงไปในทันที..ชุดสีฟ้าขอบดำและต่างหูนั่น..ใช่แขกผู้ทรงเกียรติที่คนในเมืองเซี่ยหลงกำลังพูดถึงกันอยู่หรือป่าว?

        "เอ่อ..ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอย่างไรหรือ?" พนักงานของหอโอสถสวรรค์กล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..

        "ข้ามีนามว่า ติงสวี่หยุน ไม่ทราบว่าท่านช่วยตอบคำถามของข้าบ้างได้หรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสาแต่เมื่อพนักงานของหอโอสถสวรรค์คนนั้นได้ยินชื่อของสวี่หยุนก็ตกตะลึงร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อยก่อนจะมีท่าทีนอบน้อมขึ้นมาในทันที..

        "ได้อยู่แล้ว..ท่านเป็นถึงแขกผู้ทรงเกียรติของผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนทำไมท่านจะทราบเรื่องนี้ไม่ได้..ในอีกหนึ่งวันหลานชายของผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนจะกลับมาจากการเดินทางเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่เมืองวายุครามแล้ว..ทางผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนถึงได้บอกให้ทางหอโอสถสวรรค์เตรียมการเพื่อต้อนรับหลานชายของท่าน.." พนักงานของหอโอสถสวรรค์กล่าวออกมาด้วยความเคารพและรู้สึกสงสัยเล็กน้อย..ทั้งเมืองเซี่ยหลงในตอนนี้ต่างก็รู้เรื่องนี้กันทั้งเมืองแล้ว..แต่แขกผู้ทรงเกียรติของผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนกับไม่ทราบเลยแม้แต่น้อย?

        "..หลานชายของไอแก่นั่น..ขอบคุณท่านมากจริงๆ..ท่านช่วยไปเรียกพี่หญิงซือเหยียนให้มาพบข้าได้หรือไม่?" สวี่หยุนบ่นพึมพำเสียงเบาออกมาก่อนจะรีบเปลี่ยนท่าทีทันทีกลายเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาอีกครั้ง..

        "อะ..อืม..ข้าจะรีบไปเรียกศิษย์ของผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนให้ท่านในทันที" พนักงานของหอโอสถสวรรค์กล่าวออกมาด้วยความเคารพก่อนจะรีบวิ่งไปรายงานหวงซือเหยียนในทันที..

        'ไม่ได้มาเพื่อขอพบศิษย์ของผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนอันยิ่งใหญ่..แต่มาเพื่อให้ศิษย์ของผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนมาพบตนเอง? แขกผู้ทรงเกียรติของผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนเป็นใครกันแน่!?' พนักงานของหอโอสถสวรรค์คิดในใจด้วยความตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง..ที่สวี่หยุนกล่าวออกไปเช่นนั้นเพราะตัวเขาคิดว่าหวงซือเหยียนต้องอยู่ในห้องของนางอย่างแน่นอน..ด้วยคำกล่าวเมื่อครั้งที่แล้วของหวงซือเหยียนทำให้สวี่หยุนเลือกที่จะรอหวงซือเหยียนอยู่ข้างนอกแทนที่จะขออนุญาตหวงซือเหยียนเพื่อเข้าไปในห้องของนาง..

        สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวรออยู่ไม่นานก่อนที่พนักงานของหอโอสถสวรรค์คนนั้นจะวิ่งกลับมาหาทั้งสองคน..

        "อะ..เอ่อ..ท่านหวงซือเหยียนต้องการให้พวกท่านทั้งสองเข้าไปในห้องของนาง.." พนักงานของหอโอสถสวรรค์กล่าวออกมาด้วยความตกตะลึง..ตั้งแต่เขาได้รู้จักกับศิษย์ของผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนเขาก็ได้รู้มาว่าศิษย์ของผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนเป็นสตรีที่จิตใจดีเป็นอย่างยิ่งแต่กับไม่เคยเปิดใจให้ชายใดเลยแม้แต่น้อยนอกจากหวงเหวินที่เป็นศิษย์สายในของสำนักกระบี่ล่องนภา..แต่เท่าที่เขารู้มาไม่เคยมีใครได้เข้าไปในห้องของนางเลยแม้แต่คนเดียว..

        สวี่หยุนฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบากก่อนจะกล่าวขอบคุณพนักงานของหอโอสถสวรรค์คนนั้นและจับมือของหลินเสี่ยวโหยวเดินเข้าไปในห้องของหวงซือเหยียนในทันที..สวี่หยุนยังไม่ทันได้กล่าวอะไรออกมาหวงซือเหยียนที่นั่งอยู่บนโต๊ะก็กล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว..

        "นะ..น้องชาย! เจ้าอยู่ในขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณแล้ว!? นี่มันไม่รวดเร็วไปหรือ?" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึงและรู้สึกว่าทั้งหมดนี่ช่างไม่ยุติธรรมเลยแม้แต่น้อย..นางเป็นถึงศิษย์ของนักหลอมโอสถที่เก่งที่สุดในเมืองแต่ตอนนี้ก็ยังอยู่แค่ขั้น 3 ของรวบรวมลมปราณแม้ว่าจะใช้โอสถรวบรวมลมปราณในการฝึกฝนทุกครั้ง..

        "แหะๆ..ข้าบังเอิญไปพบโชคมาเล็กน้อยเพียงเท่านั้น.." สวี่หยุนหัวเราะแห้งก่อนจะกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก..ตอนนี้ตัวสวี่หยุนเองก็ไม่รู้ว่าจะกล่าวอธิบายเกี่ยวกับความรวดเร็วในการการฝึกตนของเขาอย่างไรดี..หวงซือเหยียนหัวเราะแห้งออกมาเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อยทำให้จิตใจของนางกลับมาสงบอีกครั้ง..

        "โอ้..น้องชาย..ตอนที่พนักงานคนนั้นมาบอกข้าว่าเจ้าพาเด็กสาวน่ารักอย่างยิ่งมาด้วยข้าก็ไม่ได้เชื่อคำพูดของเขามากนัก..แต่เมื่อเห็นนางจริงๆแล้วก็รู้ได้ในทันทีว่าคำพูดของเขาไม่ได้เกินเลยไปสักนิด.." หวงซือเหยียนลุกขึ้นมายิ้มให้สวี่หยุนเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมาพร้อมกับเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของหลินเสี่ยวโหยว..

        "พี่หญิงมีนามว่าซือเหยียน..ไม่ทราบว่าน้องหญิงมีนามว่าอะไรหรือ?" หวงซือเหยียนก้มตัวเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ระดับเดียวกับหลินเสี่ยวโหยวก่อนจะกล่าวออกมา..

        "..เสี่ยวโหยว..พี่หญิงซือเหยียนช่างสวยงามเป็นอย่างยิ่ง!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวชื่อของตนออกมาก่อนจะกล่าวชมหวงซือเหยียนออกมาด้วยรอยยิ้มที่จริงใจเป็อนย่างยิ่ง..หวงซือเหยียนเห็นท่าทางของหลินเสี่ยวโหยวก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..

        "จริงหรือ? ข้าว่าน้องหญิงเสี่ยวโหยวดูแล้วจะมีความสวยงามมากกว่าข้าเสียอีก.." หวงซือเหยียนกล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มทำให้หลินเสี่ยวโหยวเขินอายออกมาเล็กน้อยในทันที..

        "แล้วน้องชายที่น่ารักล่ะ..มาหาพี่หญิงทำไมหรือ?" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาขณะมองมาที่สวี่หยุน..

        "ข้าอยากให้พี่หญิงซือเหยียนดูลูกแก้วนี้หน่อยน่ะ..ท่านรู้จักมันหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมาก่อนจะหยิบเอาลูกแก้วสีดำที่เขาได้มาจากหมาป่าสีดำทั้งห้าตัวให้หวงซือเหยียน..

        "อืม..ข้าเองก็ไม่ทราบเหมือนกันแต่ดูแล้วเหมือนมันจะสามารถใส่วิญญาณเข้าไปได้..น้องชายได้มาจากไหนหรือ?" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความสงสัยก่อนจะคืนลูกแก้วสีดำให้สวี่หยุน..

        "ข้าโดนหมาป่าสีดำห้าตัวที่ป่าหมื่นอสูรไล่ล่ามา..มันเป็นสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางทั้งหมดแต่กับไม่มีแกนอสูรอยู่เลย..มีเพียงเศษเสี้ยวของลูกแก้วนี้เท่านั้น.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมา..หวงซือเหยียนตกตะลึงไปเล็กน้อยก่อจะกล่าวออกมา..

        "หมาป่าสีดำ? สัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลาง? หมาป่าทมิฬ? น้องชาย..เจ้าบอกว่าโดนพวกมันไล่ล่ามา? แล้วน้องชายก็เป็นคนฆ่าพวกมันทั้งหมด?" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง..

        "หมาป่าทมิฬ..นั่นเป็นชื่อของมันหรือ? อืม..ข้าไม่ได้เป็นคนสังหารพวกมันหรอก..เป็นเสี่ยวโหยวน่ะ" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสาทำให้หวงซือเหยียนกลายเป็นตกตะลึงหนักกว่าเดิม..เด็กสาวตัวเล็กๆที่อยู่ขั้น 3 ของรวบรวมลมปราณสังหารสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลาง 5 ตัว? หวงซือเหยียนแทบจะทำใจเชื่อไม่ลงทันทีแต่ด้วยความไร้เดียงสาตลอดมาของสวี่หยุนทำให้หวงซือเหยียนทำได้แค่ถอนหายใจออกมาและเลือกที่จะไม่ถามว่าหลินเสี่ยวโหยวทำได้อย่างไร...

        "พี่ชายๆ! นั่นคือดอกไม้อะไรหรือ? ทำไมมันช่างมีกลิ่นหอมเช่นนี้!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสขณะดมกลิ่นจากดอกไม้ในแจกันที่อยู่บนโต๊ะ...

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------