[จบ] มุมมองนักอ่านพระเจ้า (OMNISCIENT READERS VIEWPOINT)

ผมแค่ล้อเล่นเฉย ๆ แต่จองฮีวอนดันออกไปกราบไหว้มาจริง ๆ

        จองฮีวอนติดพิษที่ถูกปล่อยมาจากหมอกพิษมรณะตอนนี้เลยกำลังนั่งฉีกหนูกระชอนกินอยู่ข้าง ๆ ผมอย่างแข็งขัน

        “ว่าแต่มีใครไม่รู้ไปทำลายรูปปั้นสัมฤทธิ์คงไม่ใช่ฝีมือคุณดกจาหรอกใช่มั้ยคะ”

        “...”

        “...คุณดกจา?”

        “เรื่องนั้นช่างเถอะเริ่มเตรียมตัวกันดีกว่าครับ ใกล้จะถึงชุงมูโรแล้ว”

        ผมพูดพลางมองอุโมงค์มืด

        พวกเราเดินเท้ากันทีละก้าวมาได้อย่างปลอดภัยจากการใช้งาน[สายใยการสื่อสารอันหลากหลาย] ของอีกิลยอง และนี่ก็ผ่านมาได้ยี่สิบนาทีแล้ว

        พิจารณาจากระยะทางระหว่างสถานีมหาวิทยาลัยทงกุกจนถึงชุงมูโรซึ่งห่างกันไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรนี่ก็น่าจะถึงเวลาแล้วที่ ‘สิ่งนั้น’ จะปรากฏขึ้น

        [ซีนาริโอย่อยใหม่มาถึงแล้ว!]

        นึกแล้วเชียวมันดังขึ้นมาก่อนผมจะทันได้คิดจบเสียอีก

        “ทุกคน ถอยไปข้างหลังครับ”

<ซีนาริโอย่อย - คุกลวงหลอน>

ประเภท : ย่อย

ระดับความยาก : D~F

เงื่อนไขการเคลียร์ : หลบหนีออกจากคุกลวงหลอนให้ได้ภายในระยะเวลาที่กำหนด

กำหนดระยะเวลา : 1 ชั่วโมง

รางวัล : 300 เหรียญ

กรณีล้มเหลว : ???

        [ซีนาริโอย่อย – ‘คุกลวงหลอน’ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!]

        บางทีแม้แต่ยูจุงฮยอกเองก็คงจะลำบากกับซีนาริโอนี้มากพอควรเพราะซีนาริโอนี้เป็นหนึ่งในกับดักที่อันตรายที่สุดสำหรับผู้ย้อนกลับยูซังอาถามขึ้น

        “คุกลวงหลอน? มันคืออะไรคะ”

        ต่อให้ไม่ถามขึ้นมาก็จะได้รู้คำตอบเองในไม่ช้า

        “มันมาแล้วทุกคนตั้งสติเอาไว้ให้ดีครับ”

        ก่อนที่ผมจะพูดจบหมอกควันสีขาวก็พวยพุ่งเข้ามาเต็มไปหมด มันเข้าปกคลุมไปทั่วอุโมงค์ทัศนวิสัยถูกบดบังจนมองรอบกายไม่เห็นแม้กระทั่งสมาชิกกลุ่มที่อยู่ใกล้กันแค่นี้เองหันไปมองรอบ ๆ ก็เห็นแค่ภาพบิดเบี้ยวราวกับกำลังเมายา

        “อึก...อยากอาเจียน”

        จองฮีวอนกรีดร้องบางทีเธออาจจะเห็นสิ่งอื่นที่แตกต่างจากสิ่งที่ผมกำลังมองเห็นในตอนนี้

        「 ดกจายา... 」

        เสียงที่ไม่อยากได้ยินเสียงของคนที่ผมหลงลืมมาโดยตลอด ผมได้ยินเสียงนั้นคล้ายคนเมายาถ้าผมยังเป็นถึงขนาดนี้ คนอื่น ๆ ในกลุ่มคงจะหนักหนาสาหัสยิ่งกว่า

        “...รู้สึกแปลกจังเลยครับ คุณดกจา!อยู่ตรงนั้นหรือเปล่าครับ”

        “คุณดกจา! คุณดกจา...!”

        ท่ามกลางภาพที่บิดเบี้ยว เสียงของสมาชิกกลุ่มค่อยๆ ลอยห่างออกไปไกล

        [คุกลวงหลอน]

        สถานที่ที่จะดึงเอาความทรงจำฝังใจอันแสนเจ็บปวดของผู้คนออกมาจนทำให้พวกเขาคลั่ง

        「 ดกจายา ลูกไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เข้าใจมั้ย... 」

        ทิวทัศน์รอบด้านเริ่มเลือนหายไป ใบหน้าของใครคนหนึ่งลอยเด่นขึ้นมาผมมองจ้องอากาศอยู่นิ่งๆ แล้วยกยิ้มด้วยความขมขื่น ปฏิเสธว่าสิ่งตรงหน้านี้เป็นความจริง

        [สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ถูกเปิดใช้งาน!]

        [ด้วยผลของสกิลคุณมีความต้านทานต่อ ‘คุกลวงหลอน’]

        ความรู้สึกอึดอัดเลือนหายไปพร้อมกับใจที่เริ่มผ่อนคลายลง

        [กลุ่มดาว ‘จอมวางแผนลับ’ ชื่นชมในจิตใจที่แข็งแกร่งของคุณ]

        [คุณได้รับเงินสนับสนุน 100เหรียญ]

        [กลุ่มดาวขี้สงสัยเสียดายที่ไม่อาจลอบมองความทรงจำของคุณได้]

        เมื่อพลังของคุกลวงหลอนอ่อนแรงลงผมก็กลับมาสัมผัสได้ถึงรอบกาย

        “ทุกคนตั้งสติไว้ครับ ค่อย ๆสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ”

        คนที่หลงเข้าไปในคุกลวงหลอนจะสูญเสียสติและปลดปล่อยความบ้าคลั่งออกมาดังนั้นสิ่งที่อันตรายที่สุดในคุกลวงหลอนแห่งนี้จึงเป็นเพื่อนที่อยู่รอบตัวเรานั่นเองที่ยูจุงฮยอกตัดสินใจเคลื่อนไหวตามลำพังส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขากังวลเกี่ยวกับคุกแห่งนี้

        “พลทหารอีฮยอนซองได้ยินผิดเองครับ!”

        “ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วครับแม่!”

        “ไอ้สารเลวพวกนี้!”

        ...สายไปแล้วสินะเสียงกรีดร้องของสมาชิกกลุ่มที่ตกอยู่ในความบ้าคลั่งดังขึ้นแต่ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นแบบนั้น

        “...คุณดกจา?”

        ทันใดนั้นยูซังอาก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางคุกลวงหลอนลูกประคำของพระอาจารย์ซามยองที่สวมอยู่ตรงข้อมือส่องแสงสว่างเจิดจ้า โล่งอกไปทีมันได้ผลสินะ

        ผมเดินเข้าไปหายูซังอาก่อนจะพูดขึ้น

        “ช่วยคุ้มกันรอบ ๆ ให้ทีครับตั้งแต่นี้ไปผมจะทำลายที่นี่”

        ยูซังอาพยักหน้าด้วยสีหน้าตึงเครียด

        [สกิลเฉพาะตัว ‘กวาดล้างภูตผี Lv.1’ถูกเปิดใช้งาน]

        กวาดล้างภูตผีเป็นสกิลที่อยู่เหนือกว่าขับไล่ภูตผีซึ่งเป็นสกิลที่สามารถหาซื้อได้ด้วยการจ่ายเหรียญอยู่หนึ่งระดับเหตุผลที่ผมทำลายรูปปั้นพระอาจารย์ซามยองก็เป็นเพราะต้องการสกิลนี้นี่แหละ

        [สกิลเฉพาะตัว ‘กวาดล้างภูตผี Lv.1’ ได้ปลดปล่อย ‘คุกลวงหลอน’]

        คงเป็นเพราะมันเป็นสกิลที่พระอาจารย์ซามยองเคยใช้จึงได้ผลทันทีถ้าผมซื้อขับไล่ภูตผีละก็ กว่าจะปลดปล่อยได้ต้องใช้เวลากว่าหนึ่งนาที

        หมอกถอยห่างออกไป คุกลวงหลอนหายไปแล้วและเริ่มเผยให้เห็นสภาพของสมาชิกกลุ่มทีละคนสองคน

        “คะ...คติพจน์ของพวกเรา!พวกเราเป็นทหารแห่งสาธารณรัฐเกาหลีผู้จงรักภักดีต่อประเทศชาติและประชาชน!”

        “ฮึก...ฮึก...แม่”

        เป็นฉากที่มองแค่ปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาประสบกับบาดแผลในใจแบบไหนอีฮยอนซองคุกเข่าฟุบศีรษะลงกับพื้น ส่วนอีกิลยองนั่งตัวสั่นคุดคู้ด้วยความหวาดกลัว

        ยูซังอาเป็นฝ่ายเดินเข้าไปก่อน

        “คุณฮยอนซอง! กิลยองอา!ทุกคนตั้งสติหน่อยค่ะ!”

        ในชั่วเสี้ยววินาที คมดาบก็พุ่งเข้ามาจากมุมอับสายตาด้านหลังโล่งอกที่ดาบนั่นไม่ได้เร็วเท่าไหร่ ผมจึงหลบพ้นอย่างไม่ยากเย็น

        “...ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด”

        จองฮีวอนมองจ้องอากาศราวกับคนบ้า เธอยกดาบขึ้นสูงใจของผมร่วงตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อมองเห็นนัยน์ตาของจองฮีวอนแดงก่ำ

        อันตราย นั่นมันสัญญาณของ [ปราบปีศาจ]

        พลั่ก!

        ผมใช้มือฟันลงบนหลังคอของจองฮีวอนอย่างแรงเพื่อให้เธอสลบโล่งอกที่จองฮีวอนสลบไปทันที

        เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นผมถึงได้มอบเสื่อฟางของพระอาจารย์ซามยองให้แต่สภาพจิตใจของจองฮีวอนคงจะอ่อนแอกว่าที่ผมคิดไว้

        “คุณยูซังอา ผมฝากคุณจองฮีวอนด้วยนะครับ”

        “...ค่ะ ได้ค่ะ!”

        “มันยังไม่จบครับ”

        [บรรลุเงื่อนไขการเคลียร์ซีนาริโอย่อย!]

        [คุณได้รับเงินรางวัล 300 เหรียญ!]

        ทันทีที่ข้อความเคลียร์ซีนาริโอเด้งขึ้นมาสัตว์ประหลาดก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้า มันเป็นสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างหยุ่น ๆชวนให้นึกถึงเอ็กโทพลาซึม[1]

        เผ่าพันธุ์วิญญาณระดับ 8 สเปกเตอร์

        ตัวการที่สร้างคุกลวงหลอนขึ้นมาก็คือสเปกเตอร์พวกนี้ผมใช้พลังดวงดาราบริสุทธิ์แล้วเปิดใช้งาน ‘คมดาบแห่งศรัทธา’

        กร๊าซซซซ!

        โล่งอกที่การต่อสู้ไม่ได้ยากเย็นอะไรตั้งแต่แรกแล้วสเปกเตอร์ก็ไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่จัดการได้ยาก ขอแค่สามารถทำลาย ‘คุกลวงหลอน’ ได้ก็พอ

        เสียงกรีดร้องโหยหวนน่าขนลุกดังขึ้นฝูงสัตว์ประหลาดประเภทเผ่าพันธุ์วิญญาณสลายไป

        [ศิลาสเปกเตอร์]

        นี่เป็นไอเท็มที่จะมีประโยชน์ในวันข้างหน้าผมเก็บศิลาที่ตกอยู่บนพื้นใส่กระเป๋า

        สมาชิกกลุ่มต่างก็กำลังฟื้นคืนสติด้วยการช่วยเหลือจากยูซังอา

        “ทุกคนเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

        คนแรกที่ฟื้นตัวเร็วที่สุดคืออีฮยอนซองผู้ใสซื่อตามคาดหลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดอีฮยอนซองก็ก้มหน้านิ่ง ถอนหายใจเฮือกใหญ่

        “...ขอบคุณครับเกือบจะสร้างปัญหาใหญ่แล้วจริง ๆ ผมติดหนี้คุณดกจาอีกแล้วนะครับ”

        “ไม่หรอกครับ”

        “ปวดหัวจังเลยครับ...”

        อีกิลยองยังคงเอาแต่นวดขมับตัวเองผมวางมือลงบนศีรษะทุยของเขาเด็กคนนี้แสร้งทำเหมือนไม่เป็นอะไรแต่ที่จริงแล้วคนที่มีบาดแผลในใจสาหัสที่สุดในที่แห่งนี้ก็คือเขา

        แสงสว่างราง ๆ สาดส่องเข้ามาจากไกล ๆ ยูซังอาพูดขึ้น

        “คุณดกจา เหมือนว่าจะถึงแล้วนะคะ”

        ผมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จองฮีวอนสลบไปแล้วคนอื่น ๆ เองก็อยู่ในสภาพที่ไม่เอื้อต่อการสู้รบเข้าไปทั้งแบบนี้จะไม่เป็นอะไรแน่หรือ

        แต่แล้วความกังวลของผมก็คลี่คลายไปด้วยการปรากฏตัวของบุคคลหนึ่ง

        ดาบที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดนั่นเป็นเพียงการเคลื่อนไหวที่ต้องการข่มขู่กันแบบโต้งๆ โดยไร้ซึ่งเจตนาในการทำร้าย

        “พวกคุณเป็นใครกันไม่รู้หรือไงว่าที่นี่เป็นเขตพื้นที่ล่าของพวกเรา”

        บริเวณทางเข้าที่มีแสงสลัวสาดส่องเข้ามามีผู้หญิงถือดาบซามูไรคนหนึ่งยืนอยู่ ใบหน้าอ่อนเยาว์ดูแล้วอายุประมาณสิบเจ็ดปีสวมชุดนักเรียนหญิงโรงเรียนมัธยมปลายที่ดูคุ้นตา

        ถึงแม้จะสวมเสื้อฮู้ดทับคล้ายกับต้องการปกปิดป้ายชื่อแต่ก็ไม่อาจเก็บซ่อนรูปร่างหน้าตาอันโดดเด่นของเธอได้เลย

        “อ๊ะ เด็กคนนั้น...!”

        ยูซังอาผู้มีสายตาว่องไวเป็นคนแรกที่นึกออกว่าเด็กสาวคนนั้นเป็นใครส่วนผมแน่นอนว่ารู้จักเธอดีอยู่แล้ว

        ทำไมน่ะหรือก็เพราะเธอคนนี้เป็นหนึ่งในตัวละครสมทบที่สำคัญในนิยายน่ะสิผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวจากโรงเรียนมัธยมปลายหญิงล้วนแทพุง อีจีฮเย

        เด็กสาวคนนี้เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ยูจุงฮยอกรีบร้อนเดินทางมาให้ถึงชุงมูโรในระยะเวลาที่สั้นที่สุด

        “...พวกคุณเอาชนะสเปกเตอร์ได้?”

        อีจีฮเยสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นหินศิลาในมือของผม

        “ได้ยังไงกัน...นอกจากอาจารย์แล้วก็ไม่มีใครจัดการมันได้เลยนะ”

        ผมเปิดใช้งานสกิลทันที

        [สกิลเฉพาะตัว ‘ลิสต์ตัวละคร’ถูกเปิดใช้งาน!]

<ข้อมูลตัวละคร>

ชื่อ : อีจีฮเย

อายุ : 17 ปี

กลุ่มดาวผู้สนับสนุน : เทพสงครามแห่งท้องทะเล

คุณลักษณะ : ดาบปีศาจผู้ได้รับบาดแผล(หายาก)

สกิลเฉพาะตัว : [ทักษะการใช้ดาบLv.3], [ปราบปีศาจLv.1], [สัมผัสที่แท้จริงLv.2], [ย่างก้าววิญญาณ Lv.1]

อักขระ : [การต่อสู้เหนือท้องทะเลLv.1], [บัญชาการกองทัพใหญ่ Lv.1]

ค่าสถานะ : [ความแข็งแกร่งLv.13], [พละกำลัง Lv.12],[ความเร็ว Lv.13],[พลังเวท Lv.9]

ผลการประเมินโดยรวม : สังหารเพื่อนที่สนิทที่สุดของตัวเองและวิวัฒนาการกลายเป็น ‘ดาบปีศาจผู้ได้รับบาดแผล’ กลุ่มดาวผู้สนับสนุนตัวละครนี้กำลังให้ความสนใจในตัวคุณและสหายของคุณ

* ปัจจุบันกำลังใช้งาน ‘แพ็คเกจเริ่มต้น’

        ว่าแล้วเชียว ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

        เทพสงครามแห่งท้องทะเล...อีจีฮเยได้กลุ่มดาวผู้สนับสนุนนี้ไปอย่างที่คาดไว้เด็กสาวคนนี้เป็นบุคคลที่จำเป็นต่อสงครามแห่งท้องทะเลที่จะเกิดขึ้นในอนาคตข้างหน้า

        [กลุ่มดาว‘แม่ทัพหัวโล้นผู้ผดุงความยุติธรรม’ ดีใจที่ได้พบกับสหายเก่าแก่]

        [กลุ่มดาวผู้สนับสนุนของอีจีฮเยทักทาย ‘แม่ทัพหัวโล้นผู้ผดุงความยุติธรรม’ด้วยความยินดี]

        สัมผัสได้ถึงสายลมเบา ๆจากสถานีรถไฟใต้ดินที่ไม่มีรถไฟวิ่งผมมองเรือนผมของอีจีฮเยที่พลิ้วสะบัดไปตามแรงลมที่พัดผ่านเข้ามาขณะเดียวกันก็ตระหนักขึ้นมาได้

        [ซีนาริโอหลัก #2 — พบปะ สิ้นสุดลงแล้ว]

        [ทำการคิดคำนวณรางวัล]

        ใช่แล้ว ในที่สุดก็มาถึงกันเสียที

        ที่ชุงมูโรแห่งนี้

[1] เอ็กโทพลาซึม (ectoplasm) เป็นสารกึ่งของเหลวหุ้มอยู่รอบเซลล์เมื่อเอ็กโทพลาซึมไหลไปมาจะทำให้เซลล์เกิดการเคลื่อนที่