เทพยุทธ์โลกนิยาย

ตอนที่ 41

"คราแรกข้ากะจะให้เกียรติความเป็นองค์ชายของเจ้า  ให้เจ้าได้ตายอย่างสบายแท้ๆ  แต่ในเมื่อเจ้าไม่รู้จักคิดเยี่ยงนี้  ข้าจะทำให้เจ้าคุกเข่า หลั่งน้ำตา  ร้องขอความตายจากข้า!"  เฟิ่งกุยกล่าว แล้วกางฝ่ามือหันหาไป๋กุนหลาง

กลางฝ่ามือของเฟิ่งกุยปรากฏพลังเป็นเส้นๆ  ถักทอเป็นตาข่าย  คลี่กางใส่ไป๋กุนหลาง!

วูบ!  วูบ!  วูบ!  วูบ!  วูบ!

เอ๊ะ!

เฟิ่งกุยอุทานด้วยความแปลกใจอีกครั้ง  เพราะพลังตาข่ายฟ้าของเฟิ่งกุย  ถูกไป๋กุนหลางใช้  สำนึกทัศนาเมืองมนุษย์   หลบได้ทุกครั้ง 

และตอนนี้ไป๋กุนหลางก็ได้ฉีกตัวออกไปอยู่ทางขวาของเฟิ่งกุย  ตามติดไม่ว่าเฟิ่งกุยจะเคลื่อนไหวยังไง

ตาขวาเป็นจุดอ่อนที่เฟิ่งกุยเฝ้าระวังเสมอมา  พอเห็นไป๋กุนหลางหลบไปด้านนั้น  เฟิ่งกุยจึงรีบหันตาม  แต่ไม่ว่าเฟิ่งกุยจะหันหายังไง  ก็ไม่อาจหาไป๋กุนหลางเจอ! 

นั่นทำให้เฟิ่งกุยเกิดความกลัวขึ้นในใจ  ซึ่งเฟิ่งกุยยอมรับมันไม่ได้!

ย้าก!!!

เฟิ่งกุยตวาดลั่น!  ดึงตาข่ายฟ้าที่ใช้ล้อมพื้นที่กลับมา  แล้วกางลงบนพื้นดินแผ่ขยายออกไป  โดยมีตัวเองเป็นศูนย์กลาง!

ฉึบ!!

เมื่อเฟิ่งกุยใช้วิธีกางตาข่ายฟ้าไปทั่วทิศ  ไป๋กุนหลางก็มิอาจหลบพ้น  ขาทั้งสองข้างถูกมัดตรึง  แต่ไป๋กุนหลางไม่ยอมแพ้  ยังพยายามบิดตัวเสือกแทงกระบี่!

"เฮอะ!...ช่างน่าสมเพช "  เฟิ่งกุยเหยียดหยาม แล้วใช้พลังตาข่ายฟ้ามัดกระบี่  ส่วนตัวคนเดินเฉียดผ่านกระบี่เพื่อแสดงความเหนือชั้น!  เดินมาหาไป๋กุนหลาง

ตัวถูกมัด! กระบี่ถูกตรึง!  แต่ไป๋กุนหลางยังไม่ยอมแพ้  อาจจะเป็นเพราะความกล้าหาญ  หรืออาจจะเป็นเพราะความกลัวตาย  ตัวไป๋กุนหลางเองก็ไม่รู้

ตอนนี้ไป๋กุนหลางทำอย่างเดียวคือ..เค้นสมองขบคิดหาทางรอด คิด! คิด! คิด!  จนกระทั่งโลกในการมองเห็นของไป๋กุนหลางเหมือนถูกหยุดเวลา  ทุกอย่างหยุดนิ่ง! 

จังหวะนั้นเองในสมองไป๋กุนหลาง  เหมือนมีใครมาไขเปิดกุญแจ  กริก!!

สำนึกกระบี่ทัศนา  สัมผัสสายลมพงไพร  ผสาน  ฟังสำเนียงเสียงอัสนี!!

วูบๆ

เหวอ!!

ฉัวะ!!

ไป๋กุนหลางตัวไม่ขยับ  แขนไม่ขยับ  มีเพียงข้อมือที่ขยับ  ตวัดกระบี่น้อยๆประหนึ่งใช้ขีดเขียนตัวอักษร  ขนาดเล็กจิ๋ว  แต่การกระทำเล็กๆน้อยๆนี้  กลับทำให้กระบี่มังกรขนด  หลุดจากพันธนาการ  ฟันเฉียงใส่เฟิ่งกุย! 

เล่าไปเหมือนว่านานแต่ความจริง ใช้เวลาเพียงชั่วพริบตา!

เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว!  จนเฟิ่งกุยที่กำลังประมาทเรียกใช้กฎพลังไม่ทัน ถูกกระบี่กรีดเข้าที่ชายโครงขวา  เฉียงยาวขึ้นไปที่ไหล่ซ้าย! 

แต่เฟิ่งกุยสมกับเป็นยอดฝีมือ!  มีปฏิกิริยาตอบโต้ที่เหนือชั้น!  ในสถานการณ์นั้นยังสามารถถอยหลบทัน  แผลเลยไม่ลึกมาก  ไม่มีอันตรายถึงชีวิต  แม้จะเผลอกรีดร้องด้วยความหวาดผวาก็ตาม

ความตกใจทำให้พลังจิตของเฟิ่งกุยปั่นป่วน   ตาข่ายฟ้าที่พันธนาการขาทั้งสองของไป๋กุนหลาง  จึงหายไป 

เมื่อเป็นอิสระไป๋กุนหลางไม่รีรอลังเล  บิดตัวสืบเท้าตามเฟิ่งกุย  สองมือจับกระบี่ชูขึ้นเหนือศีรษะ  แล้วฟันลงมา!

สำนึกกระบี่ทัศนา  

เที่ยวชมบรรพต!

ไป๋กุนหลางฟันกระบี่ใส่เฟิ่งกุย  ด้วยมุมทะแยง  จากขวาไปซ้าย  หวังฟันเฟิ่งกุยให้ขาดสะพายแหล่ง!

ปง!!

ก่อนกระบี่จะฟันโดน!  ไป๋กุนหลางกลับกระเด็นไปข้างหลัง  ด้วยกฎพลังบางอย่างที่เฟิ่งกุยใช้

นี่คือข้อดีของเจ้าอาคม เพราะเจ้าอาคมสามารถฝึกฝนกฎพลังได้ไม่จำกัด  ไม่ต้องกลัวว่าพลังที่ฝึก  จะขัดกันเองเหมือนผู้ฝึกยุทธ์  ซึ่งจะใช้ได้ดีเท่าไหร่  ก็ต้องดูที่ความชำนาญในการใช้กฎนั้นๆ

ทว่ากฎพลังบางอย่างก็ต้องใช้เวลาเพื่อแสดงผล  เหมือนครั้งนี้  ใจจริงเฟิ่งกุยอยากใช้กฎตาข่ายฟ้ารัดพันบีบอัดไป๋กุนหลางให้แหลกเหลว!  

แต่กว่ากฎตาข่ายฟ้าจะทอตัวเองเสร็จ  เขาคงโดนไป๋กุนหลางฟันตายไปซะก่อน  เฟิ่งกุยเลยจำต้องใช้กฎพลังที่แสดงผลอย่างรวดเร็ว  เก็บกู้ชีวิตของตนกลับมาก่อน!

"ข้าจะทำ! ให้เจ้ารู้จัก! สิ่งที่เรียกว่า! การตกนรกทั้งเป็น!!!"

เฟิ่งกุยตวาดลั่น!  แล้วสร้างตาข่ายฟ้าออกมาถี่ยิบ  ทะยานไปหาไป๋กุนหลาง  ด้วยโทสะอันท่วมท้น!

ไป๋กุนหลางหาได้หวาดหวั่น  ขวางกระบี่ตั้งสมาธิ  หลับตาค้นหาความรู้สึกของการผสานสำนึก  ไม่สนใจเฟิ่งกุยที่บุกมาอย่างเคืองแค้น!

จนตาข่ายฟ้าคุกคามเข้ามา  ในระยะสองช่วงแขน  ไป๋กุนหลางพลันลืมตาขึ้น!

สำนึกกระบี่ทัศนา  มองท้องฟ้าสังเกตุเมฆ  ผสาน  สัมผัสสายลมพงไพร!

ฉับๆๆๆๆๆ!!!

ประกายกระบี่จำแลงร่างเป็นมังกรทอง  เหาะเหินอยู่เบื้องหน้า  กรีดปาดเชือดเฉือน  ตาข่ายฟ้าที่คุกคามเข้ามาเป็นชิ้นๆ!  

พร้อมหาช่องทางโจมตีกลับ

แต่น่าเสียดาย...  

เพราะไป๋กุนหลางเพิ่งจะเข้าสู่  ขอบเขตผสานสำนึก  จึงไม่อาจเปล่งประสิทธิภาพของวิชาได้มากนัก  ประมือกันได้สิบกระบวนท่า   ก็ถูกเฟิ่งกุยอ่านทางออก!

จากนั้นพลังกระบี่  ประดุจพญามังกรพ้นสมุทร  โลดโผนโจนทะยานไปทั่ว  ก็เหมือนกับถูกเทพเซียนบนสวรรค์เหวี่ยงแหไล่จับ  พลังอนุภาพถูกทอนลงเรื่อยๆ  

ทำได้เพียงพบกระบวนท่าคลี่คลายกระบวนท่า

สิบกระบวนท่าต่อมา  พลังกระบี่ก็สลายหายไป  เฟิ่งกุยจึงยื่นมือซ้ายที่มีตาข่ายฟ้าพันอยู่  มาคว้าคมกระบี่เอาไว้แน่น!

ทว่าไป๋กุนหลางรู้สภาพตนเองดี  จึงยื่นมือซ้ายไปจับฝักกระบี่  เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว  

ฟังสำเนียงเสียงอัสนี!

พอกระบี่มังกรขนดถูกจับ  ไป๋กุนหลางก็เสือกแทงฝักกระบี่ออกโดยพลัน!

เฟิ่งกุยกลับไม่เห็นกระบวนท่านี้อยู่ในสายตา  พลิกมือขวาวูบ!  ก็คว้าฝักกระบี่เอาไว้ได้อย่างง่ายดาย  แล้วกล่าวเหยียดหยามว่า  "ช่างเป็นการดิ้นรนอันปะ!!!"

ปัง!!!

อัก!!!

เฟิ่งกุยพูดไม่ทันจบประโยค  ก็โดนไป๋กุนหลางกระโดดถีบขาคู่  ใส่เต็มหน้า!!  โดยใช้กระบี่มังกรขนดกับฝักกระบี่ที่โดนจับไว้  ต่างบาร์โหนคู่

แถมเท้าของไป๋กุนหลางยังใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาที่ดัดแปลงมาจาก หมัดจอมราชันย์

รุนแรงมาก!!  

ฟันเฟิ่งกุยหักกระเด็นไปสี่ซีก!

เตะเสร็จ  ไป๋กุนหลางก็ไม่ได้ตามซ้ำ  กลับ  หันหลังแล้วทะยานเข้าแนวป่าอย่างรวดเร็ว

เมื่อหายจากอาการมึนงง  หลังโดนเตะ  เฟิ่งกุยยกมือขึ้นแตะปาก  แล้วสัมผัสได้ว่าฟันของตนหัก  ก็บังเกิดความโกรธขึ้น ทะลุปรอท!

"ฟันข้า...เจ้าสาระเลว!! ข้าจะฉีกเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น!!!"

เฟิ่งกุยคำรามลั่น!  แล้วทะยานร่างตามไป๋กุนหลาง  ไปติดๆ

ตามไปตัดจบแบบละครไทย

______________________________

ขอขอบคุณนะครับที่ติดตามอ่าน