ตอนที่2มาเล่นกันอีกนะ
ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้คนรับใช้ใกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับร่างกายเ้าดำเ็ปจนถึงขีดสุดแต่มันกลับไม่กล้าร้องออกมาเสียงดัง มันทำได้เพียงแค่ครางเสียงเบาแม่เลี้ยงตัวดียืนตัวสั่นปานเ้าเข้าหล่อนคิดว่าถ้าหากกวินลูกชายของหล่อนอยู่คงจะจัดการเื่นี้ได้แน่แต่เสียดายที่กวินไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้วเพราะมันมัวเอาเงินจากพ่อไปผลาญเล่นกับหญิงและเพื่อนๆมันมักจะเป็อย่างนี้อยู่บ่อยๆ
ฉึก
ก๊อตดึงมีดออกจากมือของเ้าดำแล้วทิ้งไปบนโต๊ะเ้าดำรีบนอนกลิ้งลงบนพื้นกระเสือกกระสนมีเืไหลออกมาไม่หยุด
“เอามันออกไปให้พ้นหน้าฉันแล้วเตรียมอาหารมาใหม่กับเตรียมโต๊ะสองที่”
เขาออกคำสั่งด้วยสีหน้าเ็า
เมื่อได้ยินคำสั่งของก๊อตคนรับใช้ทุกคนต่างรีบวิ่งวุ่นกันพวกมันคงรีบเข้าครัวเตรียมอาหารอีกครั้งด้านแม่เลี้ยงใจร้ายเปลี่ยนท่าทีจากแม่เสือดุเมื่อครู่กลายมาเป็แมวน้อยขี้ระแวงทันใดเธอยืนจ้องมองมาที่ก๊อตและแกรนอย่างหวั่นๆ
“นั่งลง”
ก๊อตชี้นิ้วไปทางหล่อนแล้วกวักนิ้วลงบอกให้นางนั่งนางทำตามโดยไว ตอนนี้หล่อนเห็นว่าลูกเลี้ยงที่เคยอ่อนแอกลับกลายเป็คนที่พร้อมฆ่าใครก็ได้ในทุกเมื่อก็ทำให้ก็หวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดในใจหล่อนคงอยากจะให้ลูกชายกลับบ้านมาถลกหนังของก๊อตไวๆแน่
“พ่อบ้านวสันต์อยู่ไหน”
ก๊อตถามคนรับใช้คนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังตน
“พ่อบ้านวสันต์อยู่ห้องรับแขกค่ะตอนนี้ท่านกำลังคุมคนทำความสะอาดใหญ่ห้องนั่งเล่นอยู่”
สาวใช้คนนั้นกล่าวรายงาน
“ทำไม?”
ก๊อตถามขึ้นเพราะในความทรงจำของเขาเมื่อวานก็ทำความสะอาดใหญ่ไปรอบหนึ่งแล้วทำไมวันนี้ถึงต้องทำมันอีก เพราะปกติห้องนั่งเล่นจะทำความสะอาดครั้งใหญ่แค่อาทิตย์ละครั้งนอกนั้นทุกวันก็ยังทำความสะอาดธรรมดาวันละครั้ง
“ก็ตอนเย็นครอบครัวของนายหญิงจะมาเยี่ยมค่ะ”
“อ้อ”
ก๊อตพยักหน้ารับว่าเข้าใจ
ในตอนที่ก๊อตยังมีร่างกายและสมองที่อ่อนแออยู่นั้นทุกๆครั้งที่ครอบครัวของแม่เลี้ยงเขามาเยี่ยมพวกเขาจะคอยมาพูดจาดูถูกและให้ลูกชายกับลูกสาวของพวกมันกลั่นแกล้งอยู่ตลอดโดยที่ก๊อตนั้นไม่สามารถป้องกันตัวเองได้เลย
“ไปเรียกเขามา บอกว่าฉันเป็คนเรียกถ้าเขาไม่มาแกคงจะรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
เขาบอกสาวใช้ เมื่อได้รับคำสั่งเธอก็รีบวิ่งออกไปในทันใดเธอเองก็ไม่อยากตกอยู่ในสภาพเหมือนกับเ้าดำแน่ซึ่งไม่นานชายมีอายุคนหนึ่งก็เดินเข้ามาที่ห้องอาหารชายคนนี้รูปร่างกำยำผมสีขาวสั้นเป็ระเบียบ หน้าตาดุดันคล้ายทหารยศสูงเขาสวมสูทสีดำสมกับตำแหน่งพ่อบ้าน
“ไม่ทราบว่าคุณชายเรียกกระผมมามีอะไรให้รับใช้หรือครับ”
พ่อบ้านกล่าวอย่างสุภาพถึงจะกล่าวเช่นนั้นแต่หน้าตาของเขาดูไม่ค่อยจะเคารพผู้เป็นายซักเท่าไรแต่เดิมทีนิสัยเขาก็เป็อย่างนี้อยู่แล้ว เขาจะไม่เคารพคนที่อ่อนแอกว่าตนแต่ด้วยฐานะหน้าที่เขาก็ต้องทำตามคำสั่งไปวันๆ
“ผมมีเื่ที่จะขอให้คุณพ่อบ้านช่วยหน่อยพอดีมีคนรับใช้คนหนึ่งที่ผมอยากจะให้ไล่มันออกไป มันชื่อเ้าดำเหตุผลคือมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคิดตีตนเสมอนาย แค่นี้คงพอเป็เหตุผลให้จัดการได้ซินะ”
ก๊อตบอก
“ครับ เดี๋ยวกระผมจัดการให้”
พ่อบ้านโค้งให้ก๊อตก่อนจะหันกายเดินกลับออกไปด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
คำสั่งของก๊อตทำให้คนรับใช้หันมองหน้ากันพวกเขาไม่อยากจะโดนไล่ออก เพราะงานดีเงินดีแบบนี้หาได้ยากมากในดาวกันย์แห่งนี้ งานอื่นๆนอกเหนือจากนี้ก็มีเพียงงานที่ใช้กำลังหรือไม่ก็งานที่ต้องเสี่ยงชีวิตไปสู้กับพวกเอเลี่ยนต่างดาวถ้าจะให้ไปหางานที่ดาวดวงอื่นพวกมันก็ไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อตั๋วขึ้นยานอาวกาศ
ผ่านไปไม่นานคนรับใช้ก็นำอาหารชุดใหม่มาให้ ก๊อตหยิบเนื้ออบชิ้นหนึ่งขึ้นมาแล้วโยนไปทางแม่เลี้ยงใจร้ายหล่อนเองก็แปลกใจว่าทำไมจึงหันหน้ามาทางอีกฝ่ายด้วยความสงสัยแต่ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา
“กินซะ”
ก๊อตพูดเ็าทำเอาหล่อนโกรธแทบบ้าแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรในใจคิดแต่ขอให้ลูกชายตนกลับมาไวๆ
“ทำไม?คุณแม่เองก็ชอบทำอย่างนี้กับผมและแกรนไม่ใช่หรอ ตอนนี้ลูกชายอุตส่าห์ตอบแทนแล้วทำไมไม่กินซะละ รอหา์วิมานอะไร”
ก๊อตพูดแดกดันในความทรงจำ่สามปีที่ผ่านมาของเขาเห็นได้ว่าแม่เลี้ยงคนนี้ปฏิบัติต่อตัวเขาเหมือนกับสุนัขหล่อนชอบโยนเศษอาหารให้เขาและแกรนแบบนี้แล้วบังคับให้พวกเขากินถ้าพวกเขาไม่ทำตามก็จะโดนเ้าดำซ้อมจนเจ็บหนัก
“ฉันไม่ใช่แม่แก”
หล่อนพูดขึ้นมาพร้อมใช้สายตาดูถูก
“ใช่แกไม่ใช่แม่ฉัน เพราะแม่ฉันไม่ใช้ผู้หญิงสำส่อนอย่างแก”
ก๊อตพูดเขารอคำนี่มานานแล้ว
“นี่แกกล้าพูดอย่างนี้กับฉันเลยงั้นหรอเด็กๆจัดการมันซิ”
เส้นความอดทนของหล่อนขาดไปก่อนจะร้องสั่งคนรับใช้ให้ซ้อมก๊อตเหมือนเช่นเคยแต่ทว่ากลับไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่น้อย พวกมันยังคงก้มหน้าขาสั่นอยู่มุมห้องเมื่อเห็นว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้ก็ลุกขึ้นแล้วเดินเหวี่ยงออกจากโต๊ะอาหารไป
“แกน่ะ ออกมานี่”
การอนเรียกสาวใช้คนหนึ่งออกมาแล้วให้เธอเป็คนชิมอาหารทุกชนิดเมื่อเห็นว่าในอาหารไม่มีพิษอะไรเขาและน้องสาวก็กินอาหารจนหมดเพราะความหิว
หลังจากกินอาหารจนหมดแล้วก๊อตก็ให้คนไปส่งแกรนไปโรงเรียนเนื่องจากตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่เลี้ยงตัวดีไม่ยอมให้เธอไปโรงเรียนเพียงเพื่อเอาเงินค่าเทอมของแกรนไว้ให้ลูกชายตัวเองไว้ใช้เที่ยวทำให้เด็กหญิงไม่มีโอกาสที่จะได้เข้าเรียนเหมือนกับเพื่อนๆวัยเดียวกัน
แต่ตอนนี้ก๊อตได้ให้พ่อบ้านจัดการเื่โรงเรียนของเธอเพื่อให้เธอได้เข้าเรียนและดูเหมือนแกรนจะดีใจมากๆทำให้เขาวางใจได้เปราะหนึ่งแกรนเป็เด็กฉลาดและมีพร์มาก เพียงแต่เธอถูกแม่เลี้ยงข่มขู่มาั้แ่เด็กๆจึงทำให้เธอไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเองแต่ก๊อตหวังว่าถ้าเธอได้เข้าโรงเรียนอาจจะช่วยเธอได้
เมื่อแกรนไปโรงเรียนแล้วตัวเขาก็เข้าห้องเพื่อทำการบ่มเพาะพลังเวทอีกครั้งหลังจากที่ได้ร่างกายปกติมาแล้วก๊อตคิดว่าจะสามารถเพิ่มกำลังขึ้นอีกในเร็ววันไม่น่าเชื่อว่าผ่านไปแค่สิบชั่วโมงร่างกายเขาก็เหมือนมีพลังมหาศาลไหลเวียนไปทั่วร่างก๊อตลืมตาขึ้นมา
“นี่เราสามารถบรรลุขั้นพลังระดับหนึ่งได้แล้วไม่น่าเชื่อใช้เวลาเพียงไม่นานเราก็สามารถบรรลุขั้นพลังระดับหนึ่งได้แล้วจริงๆ”
ก๊อตคิดพร้อมกับซัดหมัดตรงออกไปตรงหน้าพลันบังเกิดสายลมพัดเบาๆออกไปพัดเอากองหนังสือล้มลง นี่ไม่ใช้เวทสายลมแต่อย่างใดแต่มันคือแรงของหมัดที่ซัดออกไปถึงแม้เวทมนต์ในโลกเก่าของการอนจะช่วยแค่พัฒนาร่างกายของเขาแต่มันก็ถือว่าเยี่ยมมากสำหรับตัวเขาในโลกนี้เพราะมันสามารถทำให้ร่างกายที่อ่อนแอของก๊อตกลับกลายมาแข็งแกร่งขึ้นได้
ก๊อตลุกขึ้นจากเตียงไปส่องกระจกบานใหญ่ที่อยู่มุมห้องเขามองดูเข้าไปในกระจกก็เห็นร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบหกปีที่มีร่างกายผอม แต่ตอนนี้มันก็เริ่มมีกล้ามหน้าท้องขึ้นมาบ้างใบหน้าก็ดูคมเข้มหล่อเหลาคล้ายพวกคุณชายชั้นสูงในเอลอน่ายิ่งนัก สายตาดูเ็าผมสีดำที่ยาวลงมาเกือบปิดตาซ้ายของตนส่วนสูงก็ประมาณร้อยเจ็ดสิบเซนซึ่งมันอาจจะต่างจากร่างกายก่อนหน้านี้ของเขาอย่างเห็นได้ชัด เขาหยิบเสื้อแขนยาวสีดำขึ้นมาสวมกับกางเกงวอมสีเทาขริบดำก่อนจะเปิดประตูห้องออกไป ทันใกนั้นก็ได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดังมาจากห้องรับแขกก๊อตยกมุมปากยิ้มอย่างชั่วร้ายก่อนจะเดินตรงไปทีห้องนั่งเล่นทันที
บนโซฟาราคาแพงที่แม่เลี้ยงตัวดีเอาเงินค่าเทอมของเขาซื้อมามีชายหัวล้านร่างท้วมคนหนึ่งกับหญิงกลางคนร่างท้วมไม่แพ้กันนั่งอยู่ส่วนโซฟาอีกตัวมีเด็กหนุ่มที่ดูแล้วอายุราวๆเดียวกับก๊อตนั่งอยู่ข้างกันเป็เด็กสาวหน้าตาดีคนหนึ่งโดยที่แม่เลี้ยงของเขานั่งอยู่โซฟาอีกตัว ก๊อตส่งยิ้มให้พวกเขาแล้วเดินไปนั่งข้างๆแม่เลี้ยงของเขา
พวกเขาหันมองตามก๊อตด้วยสายตารังเกียจและเย้ยหยันพวกเขาไม่เห็นว่าก๊อตเป็เ้าของบ้านเลย ตลอดเวลาสามปีมานี้พวกเขาเห็นก๊อตเป็เพียงตัวขัดลาบของกวินเพราะถ้าหากก๊อตกับแกรนหายไปกวินก็จะได้สมบัติทุกอย่างรวมถึงบ้านหลังนี้ด้วยซึ่งเื่นี้ก๊อตก็รู้ได้ผ่านความทรงจำของก๊อตใน่เวลาสามปีที่อัปยศ
“ฉันจำไม่เห็นได้เลยว่าเชิญแกมานั่งร่วมวง”
ชายหัวล้านพูดขึ้นด้วยถ้อยคำแฝงความดูถูกไว้ด้วยก๊อตไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ยักไหล่และยิ้มกลับไปให้เพียงเท่านั้น
“เฮอะ ดูเหมือนมันจะสติเลอะเลือนไปแล้ว”
เด็กหนุ่มพูดขึ้น
“นั่นซิ ทำไมเธอไม่ไล่มันออกจากบ้านซะเลยปล่อยมันไว้ทำไม เ้าไร้ประโยชน์อย่างนี้”
หญิงกลางคนกล่าวเสริมขึ้น
“เอ่อ คุณพี่คะ คือ”
แม่เลี้ยงดูเหมือนลำบากใจที่จะพูดได้แต่ส่งสัญญาณให้พวกเขาหยุดพูดแต่ทว่ามันไม่ได้ช่วยให้พวกเขาหยุดเลยกลับยิ่งพยายามพูดจาแดกดันก๊อตขึ้นเรื่อยๆ
“หนูไม่รู้ว่าทำไมพี่กวินไม่จัดการมันซักทีวันก่อนก็เห็นว่าจัดการไปแล้วนี่ แต่นี่อะไรวันนี้ก็ยังเห็นมันมาขวางหูขวางตาอยู่เลย”
สาวน้อยพูดขึ้นด้วยท่าทีขัดใจ
“เอ่อดิฉันว่าช่างเื่อื่นไปก่อนเถอะตอนนี้เรามาเข้าเื่ต่อจากที่พูดเมื่อครู่กันดีกว่า ที่คุณพี่บอกว่าพุตกับพีซได้เข้าเรียนที่โรงเรียนที่มีชื่อเื่การฝึกฝนพลังใช่ไหมคะดิฉันอยากฟังจังเลยค่ะคุณพี่”
แม่เลี้ยงรีบพูดเปลี่ยนเื่ขึ้นทันที
“อ๋อ ใช่ค่ะ ลูกพุตของเราเนี่ยสามารถสอบวัดพลังได้อันดับหนึ่งเลยนะคะส่วนลูกพีซก็ได้อันดับที่สอง แล้วรู้ไหมคะว่าผู้เข้าสอบมีจำนวนเท่าไร”
หญิงกลางคนพูดด้วยความภาคภูมิใจ
“เท่าไรคะ”
แม่เลี้ยงถามขึ้นด้วยความสนใจ
“สองหมื่นคนค่ะสองหมื่น”
เธอตอบพร้อมชูสองนิ้วขึ้น
“เหอะๆ”
ก๊อตหลุดขำออกมาเบาๆพร้อมยกกำปั้นขึ้นมาปิดปากซึ่งการกระทำของเขามันก็ดันไปเตะตาของพวกเขาเข้า
“แกหัวเราะอะไร”
เด็กหนุ่มถามขึ้นด้วยสีหน้าเกี้ยวกราด
“ก็ไม่ได้หัวเราะอะไรที่ไหน นอกซะจากพวกแมลงขี้โม้แถวนี้มันตอมเต็มเลยนี่ ไล่เท่าไหร่ก็ไม่หมดซักที”
ก๊อตกล่าวพร้อมใช้มือขึ้นมาปัดอากาศคล้ายกำลังไล่แมลงวันคำตอบของก๊อตมันทำให้พวกมันอึ้งไป
พวกมันไม่นึกเลยว่าเด็กที่พวกเขาเห็นเป็แค่คนต้อยต่ำอย่างก๊อตจะกล้าพูดอย่างนั้นความจริงแล้วพวกมันยังไม่รู้ว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ก๊อตคนเดิมกับ่เวลาสามปีที่ผ่านพ้นที่พวกเขาเคยดูถูก
“แกว่าอะไรนะ”
เด็กหนุ่มคนนั้นลุกขึ้นทันทีมันจ้องมองไปที่ก๊อตอย่างเคียดแค้น
“ลุกขึ้นมา”
มันออกคำสั่งตาจ้องมองไปปานจะกินเืกินเนื้ออีกฝ่าย
“ไม่เอาน่าพวก แค่พูดจาหยอกล้อกันทำไมต้องจริงจังขนาดนั้น”
ก๊อตพูดยิ้มๆ
“นั่นซิพุต อย่าไปคิดเป็จริงเป็จังเลยแค่หยอกล้อกันแค่นั้นเอง”
แม่เลี้ยงพูดขึ้นเธอไม่ได้เป็ห่วงก๊อตเลย แต่หล่อนเป็ห่วงว่าก๊อตจะทำอะไรกับหลานชายสุดที่รักของตนต่างหาก
“ฉันพูดไม่ได้ยินรึไงหรือว่าแกฟังภาษาคนไม่รู้เื่”
พุตยังคงจ้องเอาเื่เขาอยู่
“เอางั้นก็ได้ถ้าตายแล้วอย่ามาเคียดแค้นกันล่ะ”
ก๊อตลุกขึ้นประจันหน้ากับมัน
“เรามาสู้กัน มาดูกันว่าใครที่เก่งกว่าใครเป็อัจฉริยะใครเป็แค่ขยะ”
มันพูดขึ้นด้วยท่าทางมั่นใจ
“ได้”
เพียงแค่ก๊อตพูดคำว่าได้ออกมาเ้าพุตก็ง้างหมัดชกเข้าใส่หน้าอกของเขาในทันทีโดยไม่้าให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว
ปัง!
เสียงหมัดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังซัดเข้าใส่หน้าอกซ้ายของก๊อตอย่างจังแต่ทว่าร่างของเขาไม่แม้แต่ขยับเคลื่อนที่ไปไหน กลับกันเป็ร่างของพุตเองที่กระเด็นกลับหลังไปจนร่างกระแทกเข้ากับผนังห้องรับแขกก่อนจะร่วงลงพื้นแล้วแน่นิ่งไป
ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างอึ้งไปตามๆกัน พวกมันทุกคนต่างก็เห็นว่าก๊อตไม่ได้ขยับร่างกายเลยแม้แต่น้อยแต่ทว่ากลับส่งร่างของพุตที่เป็นักเรียนอันดับหนึ่งของโรงเรียนที่มีชื่อเสียงให้ลอยละลิ่วไปติดผนังห้องได้ใบหน้าของก๊อตยังคงเรียบเฉยเขาปรายตาไปดูร่างแน่นิ่งของเ้าคนขี้โม้แล้วส่งเสียงในลำคอออกมา
“ ฮึ”
“ลูกพุต เป็ยังไงบ้าง ลูกพุตของแม่”
หญิงกลางคนรีบวิ่งไปพยุงร่างไร้สติของลูกตัวเองขึ้นมาเธอพยายามอย่างมากที่จะไม่ทำอะไรรุนแรงเพราะเกรงว่ากระดูกกะเดี้ยวของลูกชายสุดที่รักจะหัก
“แก ไอ้เด็กเวร แกต้องชดใช้”
ชายกลางคนหัวเสียหันมาตระคอกใส่ก๊อตอย่างบ้าคลั่งไม่เห็นเหมือนตอนที่ลูกชายตัวเองแกล้งก๊อตจนแขนหักเลยตอนนั้นมันยังนั่งยิ้มร่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยเมื่อเื่ถึงหูของพ่อของก๊อตมันก็บอกเพียงแค่ว่าเด็กเขาเล่นกันแรงไปหน่อยเพียงเท่านั้นคำขอโทษยังไม่พูดออกมาเลยซักคำ
“ที่รัก กลับ”
เมื่อตระคอกเสร็จมันก็หันไปหาเมียและลูกๆของมันแล้วพากันแบกร่างของเ้าเด็กอวดดีเพื่อจะกลับบ้านก่อนจะออกจากห้องรับแขกไปมันหันมาพูดกับแม่เลี้ยงของก๊อตว่า
“มาครั้งหน้า หวังว่าฉันคงจะไม่ได้เห็นหน้ามันอีกนะ”
พูดจบมันก็หันหน้าเดินจากไป
“บ๊ายบาย ถ้าเ้าอ่อนตื่นแล้วฝากบอกว่าให้มาเล่นกันอีกนะ”
ก๊อตะโตามหลังพวกมันไปคำพูดของเขาฝังลึกลงไปในจิตใจ ต่อไปนี่ถ้าหากก๊อตยังอยู่ดีพวกมันคงจะนอนตาไม่หลับ
เมื่อพวกนั้นกลับไปหมดแล้วแม่เลี้ยงก็หันมาใช้สายตารังเกียจมองจ้องมาที่ก๊อตซึ่งเขาก็ไม่ได้พูดอะไรเขาแค่นั่งลงบนโซฟาแล้วหยิบรีโมทขึ้นมากดเปิดทีวีดูไม่นานทีวีที่มีเพียงขอบยาวๆก็มีภาพปรากฏขึ้นกลางอากาศจอกว้างกว่าร้อยนิ้วได้ฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติขึ้นตรงหน้าของเขา
“เมื่อวานมีเอเลี่ยนระดับกวาดล้างโผล่ออกมากลางเขตเมืองที่สิบเจ็ดบ้านเรือนของประชาชนกว่าร้อยหลังคาถูกการโจมตีของมันจนพังย่อยยับมีผู้เสียชีวิตสิบสองราย ผู้สูญหายอีกยี่สิบสามรายและจำนวนของผู้าเ็อยู่ที่สี่สิบเจ็ดรายโชคดีที่เ้าหน้าที่ระดับSสองคนได้เดินทางไปจัดการมันได้ก่อนที่จะเกิดการสูญเสียมากกว่านี้ค่ะ”
หญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งกล่าวรายงานข่าว
“ไอ้เด็กเหลือขอ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ”
แม่เลี้ยงพูดออกมาเบาๆก่อนจะเดินเชิดหน้าออกไป
“ข่าวต่อไปเป็ข่าวดีสำหรับดาวกันย์ของเราค่ะที่ดวงดาวหมายเลข0145 นักสำรวจจากดาวของเราได้ยึดครองเขตพื้นที่หนึ่งในสี่ของดาวได้สำเร็จอีกไม่นานเราคงจะบุกเบิกดวงดาวได้สำเร็จค่ะ”
เธอยังรายงานข่าวต่อไป
“มาถึงข่าวบันเทิงของเราในวันนี้นะคะตอนนี้ไอดอลหญิงวงปูริป๊อบได้เดินทางกลับถึงดาวสตาร์ไนซ์เป็ที่เรียบร้อยแล้วหลังจากที่เดินทางไปร่วมงานฉลองครบรอบสองร้อยปีของดาวพิจิกเมื่อวานนี้”
ก๊อตไม่ได้ชื่นชอบเื่ข่าวบันเทิงซักเท่าไรจึงปิดทีวีแล้วเดินกลับไปที่ห้องของตนเอง
เขาครุ่นคิดถึงกระบวนการบ่มเพาะพลังเวทของเขาเขายังแปลกใจว่าทำไมพลังเวทในตัวเขาไม่สามารถใช้ออกมาเป็รูปประธรรมได้เมื่อเขาคิดจะใช้ออกมามันก็เหมือนร่างกายจะรู้สึกเ็ปไปทั่วร่างแต่ถ้าหากเขาผสานพลังเวทเข้ากับร่างกายแล้วเพิ่มเป็พลังโจมตีกลับไม่มีปัญหาอะไรกับร่างกายของเขา
“หรือบางทีพลังเวทมันขัดกับกระบวนการทำงานของพลังจิต”
เขานึกในใจเพราะก่อนที่ก๊อตจะประสบอุบัติเหตุนั้นเขาถือว่าเป็เด็กที่มีพร์คนหนึ่งเขาได้รับการดูแลและสั่งสอนจากผู้เชี่ยวชาญด้านพลังจิตทั้งยังได้รับทรัพยากรมากมายจากตระกูลหลักมาช่วยสนับสนุนถ้าหากเขาไม่ได้รับอุบัติเหตุครั้งนั้นป่านนี้เขาก็คงจะได้เข้าไปอยู่ในบ้านตระกูลหลักแล้วซึ่งนั่นเองที่ทำให้ร่างกายเขาคุ้นชินกับกระบวนการพลังจิตมากกว่าพลังเวทฉะนั้นถึงจะมีพลังเวทมากมายอยู่ภายในิญญาแต่ก็ไม่สามารถปล่อยออกมาได้ได้เพียงแค่ผสานให้เข้ากับร่างกายเพียงเท่านั้น
ในระหว่างกลางดึกคืนนั้น ก๊อตที่กำลังหลับพักผ่อนด้วยความเหนื่อยอยู่นั้นกลับรับรู้ถึงจิตสังหารอันแรงกล้าเขาลืมตาขึ้นแต่ไม่ได้ขยับร่างกาย จิตสังหารอยู่ที่มุมห้อง จากนั้นมันก็ย้ายที่อย่างรวดเร็วมาตรงบริเวรหัวเตียงจากนั้นจิตสังหารก็ถูกปล่อยออกมายิ่งกว่าเดิมเงาร่างสีดำแทงบางอย่างลงมายังร่างของเขาทันที
ตุบ
มีดในมือของนักฆ่าพุ่งแทงลงบนที่นอนที่ว่างเปล่า
จากทางด้านหลังมันมีมือที่ขยุ้มเป็กรงเล็บตะปบเข้าที่คอของมันอย่างรวดเร็วนักฆ่ารู้สึกถึงลมหายใจใครบางคนรดต้นคอของมันจนขนทั่วร่างของมันตั้งชูชันแต่ที่น่าแปลกกว่านั้นคือนักฆ่าไม่ได้รับรู้ถึงััของอีกฝ่ายเลยก่อนที่จะโดยตลบหลัง
“บอกมาว่าพวกแกเป็คนของใคร”
ก๊อตกระซิบข้างหูของนักฆ่าคนนั้น
“ถ้ารู้แล้วก็ตายซะ”
นักฆ่าคนนั้นรีบหันปลายมีดให้กลับมาด้านหลังแล้วแทงเข้ามาที่ร่างของก๊อตทันทีแต่เขาใช้มืออีกข้างคว้าจับไว้ทันแล้วหักแขนของมันจนกระดูกหักดังกร๊อบมันส่งเสียงร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะมีร่างเงาสีดำอีกร่างหนึ่งโผล่มาที่ประตูแล้วเล็งปืนมาที่เขาแต่ก่อนที่มันจะได้ลั่นไกรก๊อตก็คว้ามีดของนักฆ่าคนแรกมาแล้วซัดเข้าใส่มันทันที
ฉัวะ
มีดพุ่งปักเข้าที่คอของผู้มาใหม่จนเืสาดกระเซ็นมันไม่ได้ร้องออกมาแม้แต่คำเดียวก่อนที่ร่างของมันจะร่วงลงพื้นและสิ้นใจตายไปเมื่อนักฆ่าอีกคนคิดว่าตัวเองไม่รอดมันจึงแอบกัดยาพิษที่มันซุกซ่อนไว้ในปากตัวเองเพื่อฆ่าตัวตายตามกันไป
คนรับใช้ต่างแตกตื่นเมื่อก๊อตแจ้งเ้าหน้าที่มาจัดการกับร่างของพวกนั้นโดยเฉพาะแม่เลี้ยงของเขาดูจะใมากกว่าใครเพื่อนแต่หล่อนคงไม่ได้ใที่มีนักฆ่าขึ้นบ้านหรอก แต่หล่อนใที่ก๊อตสังหารนักฆ่าได้โดยที่ไม่ได้รับาเ็อะไรเลยมากกว่า
196
