ถุงมือฟ้าประทาน

รถ BMW X5 สิบคัน แถมคนที่ลงมายังเป็นชายหนุ่มร่างกำยำในชุดสูทสุภาพ

นอกจากนั้นยังมีผู้หญิงสวยนุ่งสั้นอวดเรียวขา ช่างเป็นภาพที่ทำให้ใครหลายคนกลืนน้ำลาย อกสั่นขวัญแขวน ไม่คิดเลยว่าเจมส์จะมีอำนาจแบบนี้อยู่ในมือ

โดยเฉพาะโด้เมื่อเห็นภาพดังกล่าว แข้งขาถึงกับอ่อนเปลี้ย หมดเรี่ยวหมดแรง

ใครจะคิดว่าเจมส์จะรวยแบบนี้ เคยได้ยินคนเขาพูดกันเพียงแค่หมอนี่ขับ R35 มาเรียน แต่ในความจริงมันยิ่งกว่านั้นอีก

โด้อยากจะถอนตัวจากการแข่งเสียเดี๋ยวนี้ แต่ครั้นเมื่อเห็นโยเกิร์ต มองเจมส์แทบไม่กระพริบตา ความโกรธจึงเข้าครอบงำ สติสตังไม่หลงเหลือ รู้เพียงแค่ว่าวันนี้ไม่ว่ายังไงก็ต้องแข่ง ต้องชนะมาให้ได้ เพื่อคว้าหัวใจโยเกิร์ต!

....

“เจมส์...รวยขนาดนี้เลยจริงดิ” โยเกิร์ตแทบไม่เชื่อสายตา ในฐานะคนที่ทำงานอยู่โมเดลลิ่ง แค่เห็นรถกับชุดสูทสีดำของคนพวกนั้น เธอย่อมมองออกว่ามันไม่ใช่ของธรรมดา

ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า เครื่องประดับ หน้าตา และรถหรู สิ่งเหล่านั้นบ่งบอกถึงสิ่งใด....? แม้แต่คนโง่ยังรู้เลย ว่าเขาคนนี้นี่แหละคือเซเลบริตี้ ไฮโซชื่อดัง

เขาคือชายในฝันสำหรับโยเกิร์ต คนที่เธออยากนอนด้วย คนที่เฝ้าถวิลหา...ผัวของเธอ

มีใครบ้างไม่อยากมีผัวเป็นไฮโซ แม้แต่ดาราพวกนั้นเข้าวงการไป ก็หวังจับผู้ชายรวยๆ ทั้งนั้น

ที่เห็นควงเพื่อนร่วมงานที่เป็นดารา แค่ฉากหน้าให้คนดูจิ้นกันหรอกน่า ใจจริงไม่ได้ชอบ หรือแค่นึกสนุกเอาขำๆ แล้วเลิกลากันไป

และในความคิดของโยเกิร์ต ตอนนี้เจมส์เปรียบดั่งไฮโซ เซเลบริตี้ชื่อดังที่เธอต้องคว้าเอามาให้ได้ แต่ครั้นอยากจะเดินเข้าไปหา เป็นต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เมื่อเห็นว่าข้างกายชายหนุ่มเจ้าของถุงมือดำ มีผู้หญิงยืนอยู่ข้างๆ

“อีเบียร์ ดาวคณะวิศวกรรมอาหาร มึงนี่กล้าแย่งของของกูนะ สันดาร! มึงไม่รู้ซะแล้วว่ากูเป็นใคร คอยดูเถอะกูจะปล่อยข่าวฉาว...ไม่สิคลิปฉาว! ให้ลูกน้องของไอ้โด้ไปข่มขืนมึงแล้วถ่ายคลิป ส่งให้เจมส์ดู ถึงตอนนั้นมึงอยากจะแก้ตัว เขาก็คงจะทิ้งมึง แล้วมาเอากูเป็นเมียแทน ฮึฮึฮึ!”

โยเกิร์ตเริ่มวาดฝันเกี่ยวกับอนาคตหลังจากนี้ จนลืมไปว่า เธอเองก็ปล่อยข่าวฉาวให้เจมส์เสื่อมเสียชื่อเสียงเช่นกัน

.........

นักศึกษาที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ เมื่อเห็นรถหรูนับสิบคัน บวกกับชายในชุดสูท ผู้หญิงสวยมากหน้าหลายตา เป็นต้องจ้องตาเป็นมัน เหนือสิ่งอื่นใดคือพวกเขากำลังกลัวเจมส์

“น่ากลัวเกินไปแล้ว นี่เจมส์เป็นใครกันแน่ ถึงได้รวยขนาดนี้”

“นั่นสิ แถมบอดี้การ์ดของเขายังสวมชุดสูทสีดำ น่ากลัว...เหมือนกับพวกมาเฟียแน่ะ”

“ชู่ว...อย่าพูดเสียงดังไป แกคงไม่อยากให้เขาได้ยินใช่ไหม”

“แล้วแบบนี้พี่โด้จะทำยังไง?”

พวกเธอในตอนแรกอยู่ข้างโด้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนสถานการณ์จะเปลี่ยนไปจากเดิม หลายคนจึงเริ่มห่วงรุ่นพี่เรียนดีคนนี้ กลัวว่าเขาจะได้รับอันตราย

หากเทียบกันความนิยมในวิทยาลัยกุหลาบขาว เจมส์เป็นฝ่ายแพ้ราบคาบอย่างไม่ต้องสงสัย

โด้หน้าตาดี เรียนเก่ง นิสัยดี ใครเห็นใครก็รัก

แต่ดูจากสภาพการณ์ตอนนี้ โด้ดูไม่มีอะไรเลย ข้างกายมีเพียงนักศึกษาชายไม่กี่คน

เมื่อก่อนพวกเขาหรือเธออาจคิดว่า นี่คือกลุ่มบอยแบนด์เกาหลี แต่ตอนนี้ด้วยภาพลักษณ์ของเจมส์และบอดี้การ์ดในชุดสูท นี่สิถึงเรียกว่าหนุ่มหล่ออันน่าหลงใหลแท้จริง

“เห้ยดูนั่นสิ หนึ่งในดาวคณะเหม่ยนี่นา ทำไมถึงไปนั่งอยู่บนรถของเจมส์ได้”

“ไหนๆ เฮ้ยจริงว่ะ มีดาวคณะคนอื่นนอกจากเบียร์ด้วย”

“ไม่ใช่แค่นั้นนะเว้ย ยังมีดาวประจำสาขาด้วย โหสุดยอด เป็นไปได้ไงวะ เจมส์พาพวกเธอขึ้นรถได้ยังไงเนี่ย!”

ดาวคณะ ดาวสาขา เป็นตัวตนที่ชายหนุ่มหลายคนเฝ้าถวิลหา อยากได้พวกเธอมากเป็นแฟน จะได้มีหน้าตาในสังคม อวดเบ่งเพื่อนฝูงว่าแฟนตัวเองสวย

สำหรับชายหนุ่ม การมีแฟนเป็นดาวคณะก็ถือว่าไม่เสียชาติเกิดแล้ว แต่ตอนนี้เจมส์ กลับถูกรายล้อมด้วยบรรดาสาวสวยนับสิบชีวิต นอกจากจะทำให้ใครหลายคนอกแตกตาย ยังทำให้บางคนอิจฉาริษยา

“ก็ไม่เห็นแปลก ในเมื่อเขาเป็นเจ้าของร้านนี้มีหอย และพวกเธอก็ทำงานที่นั่น มันก็สมเหตุสมผลที่เขาจะถูกรายล้อมโดยพวกเธอ...”

ในขณะที่นักศึกษาเริ่มคาดเดาไปต่างๆนาๆ ว่าเจมส์ทำยังไงถึงได้มีดาวคณะ ดาวสาขา มากมายขนาดนั้นรายล้อมรอบกาย เป็นต้องร้องอ๋อ โดยเฉพาะคนที่เคยไปทานร้านนี้มีหอย เริ่มเข้าใจสถานการณ์ยิ่งขึ้น

ด้วยเหตุนั้นบางส่วนจึงหันไปมองเจ้าของเสียง ค่อยพบว่า หล่อนเป็นผู้หญิงสวย สวมแว่นกรอบหนา ถุงน่องสีดำ เอวบาง หน้าอกได้รูป

“อาจารย์เกรซเองก็มาดูการแข่งด้วยเหรอคะ” มีใครบางคนจำเธอได้

หลังจากรู้ว่าเป็นใครโดยเฉพาะนักศึกษาชาย เมื่อรู้ว่านี่คืออาจารย์เกรซ หนึ่งในอาจารย์ที่สวยที่สุดในวิทยาลัยกุหลาบขาว แทบจะจ้องตาไม่กระพริบ

อาจารย์สาวไม่ได้ตอบ เพียงมองชายหนุ่มเจ้าของถุงมือดำ ลูกศิษย์ลูกหาที่ถูกรายล้อมด้วยผู้หญิงสวยมากหน้าหลายตา

นึกถึงครั้งนั้น ตอนที่เขาปัดลูกบาสที่กำลังจะโดนหน้าออกไป ไม่รู้ทำไมอาจารย์สาวถึงได้หน้าขึ้นสี

“ยายเกรซ ดูนักศึกษาพวกนั้นสิ คงชอบแกมากแน่ๆ จ้องตาเป็นมันเชียว ถ้ากินได้ก็คงกินไปทั้งตัวแล้ว”

“เงียบน่ายายเจล ถ้าไม่เป็นเพราะแก ฉันเหรอจะมาดูการแข่งบ้าๆ นี่ ร้อนก็ร้อน ไม่รู้สนุกตรงไหนทำไมถึงได้ชอบมาดู”

“แง่...ขอโทษนะเว้ย ฉันแค่อยากมาเห็นกับตา ว่าเจมส์มีฝีมือพอที่จะแข่งกับฉันหรือเปล่า”

เกรซดันแว่นกรอบหนา มองเพื่อนสนิทด้วยใบหน้าเฉยชา

เนื่องจากเธอทำงานเป็นอาจารย์อยู่ในวิทยาลัยกุหลาบขาว ย่อมต้องรู้เรื่องราวภายในเป็นธรรมดา ดังนั้นพอรู้ว่าเจมส์มีนัดแข่งรถ จึงบอกเจลไปลอยๆ แต่ใครจะคิดว่ายายนี่ดันชวนมาดูการแข่งเสียเอง เพราะอยากรู้ฝีมือ ก่อนจะถึงคิวของตัวเองที่นัดไว้ตอนอยู่ในร้านนี้มีหอย

“กาแฟดำ ชาเขียวลาเต้ มิลล์เชคโอวัลตินภูเขาไฟ...แพนเค้กราสป์เบอร์รี วาฟเฟิลชาเขียว พุดดิ้งขนมปัง เฟรนช์โทสต์สตรอว์เบอร์รี ฯ คาเฟ่ยายโอ๋...” เกรซร่ายรายการอาหารยาวเป็นชุด โอ้ไม่สิ ความจริงต้องบอกว่าเป็นรายการน้ำและเค้กราคาแพงต่างหาก

“ได้สิ เสร็จจากนี่เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง” เจลยิ้มเจื่อน เนื่องจากคาเฟ่ยายโอ๋มีราคาแพงเวอร์ แถมแต่ละอย่างที่เกรซสั่งยังเป็นของขึ้นชื่อ งานนี้มีกระเป๋าฉีก

“พูดแล้วนะ” เกรซเริ่มกลับมาอารมณ์ดี แต่ไม่รู้ทำไมพอเวลาเห็นผู้หญิงอื่นอยู่ใกล้เจมส์ จึงหงุดหงิดง่ายไม่เข้าใจ

...........

“ที่นี่ไม่มีผลไม้ขายบ้างเหรอ ฉันอยากกินผลไม้ตู้แช่เย็นๆ”

คนที่ลงมาจากรถ BMW X5 ไม่ได้มีเพียงพนักงานร้านนี้มีหอย แต่ยังมีพนักงานจาก Animation kids ที่มาดูการแข่ง

“มึงจะบ้าเหรอไอ้กันต์ ที่นี่คือสนามแข่งรถ ไม่มีรถขายผลไม้หรอก ถ้ามึงอยากกิน กูแนะนำให้ไปซื้อในตลาด” คริสบอก ในขณะเดียวกันค่อนข้างรู้สึกอายกับเพื่อนคนนี้ พูดมาได้ไงว่าอยากกินผลไม้ในสนามแข่งรถ ขายหน้าชะมัด

“ใจเย็นหนุ่มๆ ถ้าอยากกิน...กินพี่ก่อนดีไหม” ระหว่างนั้นชายตัวใหญ่เข้ามาข้างหลัง จับไหล่ทั้งสองคน ท่าทางดูสนิทสนม

กันต์เหลือบมองชายคนดังกล่าว ค่อนข้างเสียวสันหลังวูบวาบ โดยเฉพาะตรงส่วนล่าง ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าแต่เหมือนกับว่าโทนนำบางอย่างมาถูไถอย่างพิเรนทร์

หวานเองก็มาที่นี่ด้วย เป็นเพราะเธอคือเพื่อนของเบียร์ อีกส่วนคือห่วงเจมส์ ดังนั้นจะพลาดฉากเด็ดๆ ได้ยังไง

.......

ไม่ใช่แค่นักศึกษาที่หวาดกลัวเจมส์

หนึ่งในชายชุดดำที่เพิ่งพูดคุยกับโมนาไปเมื่อครู่ ครั้นเห็นเป็นเจมส์ แข้งขาถึงกับไร้เรี่ยวแรงโดยพลัน

“เวรเอ้ย อย่าบอกนะว่าเขาคือคนที่โด้บอก...” เอ็มพึมพำเสียงแผ่ว ในฐานะเจ้าของสังเวียนเดือดเขาเห็นคนมาก็เยอะ จึงจำแนกคนได้อย่างง่ายๆ เพียงการมอง ว่าเป็นพวกไก่อ่อนหรือมีประสบการณ์

และครั้งนี้รอบกายของเจมส์ยังรายล้อมโดยชายในชุดสูทสีดำ

พวกเขามีร่างกายกำยำ ความสูงไล่เลี่ยกัน ดูเป็นป้อมปราการสุดแห่ง

หากเทียบกับคนเหล่านั้น พวกที่อยู่ข้างกายเอ็มจึงไม่ต่างจากเศษกระดาษบางๆ

ครั้นเห็นใบหน้าทอย เอ็มถึงกับถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ

จากบรรดาลูกน้องที่เคยสู้กับทอย ไม่นอนหยอดข้าวต้มไปจนตายก็นั่งรถเข็นตลอดชีวิต

และจากการสอบถาม ทำให้เอ็มรู้ว่าทอยไม่ได้ใช้อาวุธ หรือโจมตีด้วยหมัดและเท้า เพียงใช้ร่างกายชนเอาดื้อๆ แต่ทำคนบางส่วนพิการ ต้องนอนหยอดข้าวต้มไปตลอดชาติ

และในเวลานี้ คนที่ดูเหมือนกับทอยมีอยู่กี่คนกัน เอ็มถึงกับนับไม่หวาดไม่ไหว มือไม้สั่นระริก จนคนนอกเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา

........

เจมส์ในชุดไปรเวท เดินมาเผชิญหน้ากับโด้ รุ่นพี่ที่เป็นขวัญใจนักเรียนดีเด่นหลายคน แต่ในความจริงเป็นหมาป่าสวมหนังแกะอันสวยหรู

“มาแข่งกันให้จบๆ ไปเถอะครับ ผมจะได้ไม่ต้องเห็นหน้ารุ่นพี่อีก” หลายคนอาจกลัวรุ่นพี่คนนี้ แต่สำหรับเจมส์ ก็แค่งั้นๆ

“ดะ...ดะ...ได้ครับ” โด้เตรียมใจไว้แล้ว แต่พอถึงคราวอยู่ต่อหน้าเจมส์จริงๆ ถึงกับพูดตะกุกตะกัก ไปไม่เป็นเลยทีเดียว

ก็ใครใช้ให้รอบตัวมีบอดี้การ์ดร่างบึกบึนกันละ โด้เป็นเพียงนักศึกษา ไม่กลัวก็คงแปลก

“ไอ้เวรนี่ เวลาพูดกับรุ่นพี่ หัดมีมารยาทกว่านี้หน่อยสิวะ!”

หนึ่งในลูกน้องโด้อยากได้หน้า ก้าวเท้าออกมาอย่างห้าวหาญ ตามด้วยถลกแขนเสื้อ ชกหมัดออกไปเต็มแรง

เจมส์แสยะยิ้มมุมปาก ไม่ได้ขยับหนีไปไหน เพียงยืนอยู่ตรงนั้นที่เดิม....